ตอนที่ 72 พวกเราสี่คนปกติกันทุกคน

แม้ไป๋เฟยซื่อจะไม่เข้าใจว่าทำไมความคิดของเจิ้งสวินถึงเตลิดไปทางนั้นได้ แต่ขอแค่เชื่อก็พอแล้ว

เขายังแอบหัวเราะในใจ พวกคุณชายน้อยบ้านรวยนี่ช่างหลอกง่ายชะมัด

อาจารย์ไป๋มองเจิ้งสวินหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กตารางงานอีกรอบ ก่อนจะกดส่งข้อความเสียงรัว ๆ ดูท่าคงกำลังเร่งเพื่อน ๆ อยู่

สิบแปดมงกุฎมืออาชีพอย่างไป๋เฟยซื่อลูบเคราหร็อมแหร็มไม่กี่เส้นพลางคิดคำนวณในใจ หรือเขาควรมองการณ์ไกลกว่านี้ หลอกกวาดเงินพวกเพื่อนคุณหนูคนรวยสมองทึบของคุณชายน้อยคนนี้ไปด้วยเลยดีไหม

ยังไงซะก็แค่งานที่แถมพ่วงกันมาอยู่แล้ว

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งกระหยิ่มใจ ดูท่าดีลนี้จะคุ้มค่าสุด ๆ

ถึงเจิ้งหลินคนพี่จะดูเฉลียวฉลาดไร้ช่องโหว่ แต่น้องชายตรงหน้านี้กลับดูทื่อมะลื่อจนแทบไม่เห็นแววฉลาดเลยสักนิด

ดูเอาเถอะ นี่มันพิมพ์นิยมชัด ๆ พี่ชายเรียนรู้วิธีบริหารธุรกิจครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก ส่วนน้องชายสมองไม่แล่น วัน ๆ เอาแต่กิน ดื่ม เที่ยวเล่น

นี่มันถุงเงินเดินได้ชัด ๆ!

ฝั่งเจิ้งสวินกำลังเร่งอีกสามคนในวงให้มาเรียนด้วยกัน และก็เป็นไปตามคาด ทั้งสามคนต่างพากันโวยวายประท้วงยกใหญ่

เจิ้งสวินหัวเสียจนต้องงัดสติกเกอร์มีมรูปลิงออกมารัวกระหน่ำใส่ ในที่สุดทั้งสามคนก็ยอมตกลงว่าจะเจียดเวลาว่างสองชั่วโมงช่วงเช้าวันพรุ่งนี้ เชิญอาจารย์คนนี้มาสอน

เมื่อได้คำยืนยันจากทั้งสามคน เจิ้งสวินก็เก็บโทรศัพท์มือถืออย่างพึงพอใจแล้วเงยหน้าขึ้น

"อาจารย์ไป๋ครับ คุณยิ้มดูลามกจัง..."

"หืม? แค่กๆ!"

ไป๋เฟยซื่อรีบปรับสีหน้าทันควัน ดึงมาดผู้เชี่ยวชาญระดับสูงที่ยากจะหยั่งถึงกลับมาอีกครั้ง

"งั้นคุณชายน้อยเจิ้ง เราตกลงกันตามนี้นะครับ พรุ่งนี้เริ่มเรียนคาบแรก?"

"ใช่ครับ เดี๋ยวผมจะลากพวกเขาสามคนมาด้วย"

"คุณชายน้อยเจิ้ง ผมเป็นคนเปิดอกคุย มีอะไรก็ขอพูดตรง ๆ ไว้ก่อนนะ คอร์สของผมคิดเงินเป็นรายหัว ค่าเรียนของคุณน่ะ พี่ชายของคุณอย่างเจิ้งหลินจ่ายล่วงหน้ามาให้แล้ว แต่จะให้สามคนนั้นมาเนียนเรียนฟรีคงไม่ได้..."

เจิ้งสวินเข้าใจความหมายของอีกฝ่ายทันทีจึงพยักหน้ารับ

"อาจารย์วางใจได้เลยครับ พวกเขาจ่ายค่าเรียนเองแน่นอน เพื่อนของผมเก่งมากทุกคน ไว้คุณเจอพวกเขาก็รู้เอง"

"งั้นก็ดีเลย ดีจริง ๆ ครับ"

คำว่า "เก่งมาก" ในความเข้าใจของไป๋เฟยซื่อ หมายถึงเพื่อน ๆ ของเจิ้งสวินต้องรวยมากแน่ ๆ

แต่คำว่า "เก่งมาก" ในความหมายของเจิ้งสวินนั้น กลับอยู่นอกเหนือขอบเขตความเข้าใจของอาจารย์ไป๋ไปไกลลิบ

เหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งวัน ก่อนที่อาจารย์ไป๋จะได้รับบทลงทัณฑ์

หลังจากจัดการเรื่องห้องซ้อมเรียบร้อย เจิ้งสวินก็โบกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังจิ่วติ่งเอ็นเตอร์เทนเมนต์ทันที

กำหนดการไลฟ์สดของเขาในวันนี้จะเริ่มขึ้นช่วงค่ำ

ตอนที่เจิ้งสวินไปถึงสถานที่ถ่ายทำ เหล่าเด็กฝึกกำลังนั่งกินข้าวอยู่ในโรงอาหารพอดี

ผู้กำกับโยนภารกิจด่วนชิ้นเล็ก ๆ ให้เจิ้งสวิน โดยสั่งให้เขาถืออุปกรณ์ไปเปิดไลฟ์สดในโรงอาหาร

ใช้เวลาไม่นาน แค่ราว ๆ ครึ่งชั่วโมงถึงสี่สิบนาทีเท่านั้น

เจิ้งสวินพยักหน้ารับคำ เรื่องสนุก ๆ แบบนี้เขาชอบอยู่แล้ว ถึงตัวเองจะยังไม่ได้กินข้าวเหมือนกัน แต่ตัวอยู่ในโรงอาหารแท้ ๆ จะปล่อยให้ตัวเองอดตายได้ยังไงกันล่ะ?

ครั้งนี้ทางจิ่วติ่งจัดโรงอาหารขนาดย่อมแยกไว้ให้เมนเทอร์และเด็กฝึกโดยเฉพาะ อาหารทั้งได้คุณค่าทางโภชนาการและรสชาติดีเยี่ยม

พอเจิ้งสวินก้าวเข้าไปข้างใน เขาก็ไม่ได้ไปตักข้าว แต่กลับหยิบตะเกียบมาคู่หนึ่ง มืออีกข้างถืออุปกรณ์ไลฟ์เอาไว้

ตอนนี้มีเด็กฝึกนั่งกินข้าวอยู่ในโรงอาหารจำนวนกำลังพอดี เพราะเวลาพักกินข้าวของแต่ละคนไม่ตรงกัน แถมบางคนยังงดมื้อเย็นอีกต่างหาก

เมื่อสัญญาณไลฟ์สดเริ่มขึ้น เจิ้งสวินก็เอ่ยทักทายผู้ชมด้วยน้ำเสียงเบา ๆ

"ไลฟ์สดจู่โจมครับ! มีใครเห็นผมหรือยังเอ่ย? ผมเจิ้งสวินครับ"

เพราะไม่มีการแจ้งล่วงหน้ามาก่อน ช่วงแรกคนในห้องไลฟ์จึงยังมีไม่มากนัก

: ส่งฉันมาโผล่ที่ไหนเนี่ย? เชี่ย นี่มันเจิ้งสวินไม่ใช่เหรอ?

: เจิ้งสวิน เจิ้งสวิน เจิ้งสวิน! เธออยู่ที่ไหนน่ะ?

: โรงอาหารจิ่วติ่งเหรอ? เจิ้งสวินจะผันตัวไปเป็นสตรีมเมอร์สายกินแล้วหรือไง?

"ไม่ได้เปลี่ยนสายครับ แค่มากินข้าว แล้วก็ถือโอกาสพาทุกคนมาส่องพวกเด็กฝึกไปด้วย พวกคุณอยากดูใครกันล่ะครับ?"

เจิ้งสวินเอ่ยถามคนดูว่าอยากดูใคร พลางแพนกล้องไปรอบโรงอาหารที่กว้างขวางและสว่างไสว

ข้อความคอมเมนต์ต่างรัวพิมพ์ชื่อกันเข้ามาสารพัด

สายตาแรกของเจิ้งสวินเหลือบไปเห็นมู่ยวี่โจวเข้าพอดี เขาจึงถือตะเกียบพุ่งตรงเข้าไปทันที

"ยวี่โจว ยวี่โจว! ฉันมาแล้ว!"

มู่ยวี่โจวตาไวเห็นเจิ้งสวินก่อนก้าวหนึ่ง คนที่เพิ่งตักข้าวเสร็จและกำลังจะหย่อนก้นนั่ง จึงลุกขึ้นยืนอย่างแนบเนียนเตรียมจะชิ่งหนีทันที

แต่มีหรือที่เจิ้งสวินจะยอมพลาด เขากดอีกฝ่ายกลับลงไปนั่งบนเก้าอี้ได้ในพริบตาเดียว

มู่ยวี่โจวสูดหายใจเข้าลึก เจิ้งสวินตบไหล่เขาพลางบอกให้ทักทายคนดูในไลฟ์

"เร็วเข้าๆ กำลังไลฟ์อยู่นะ แฟนคลับบอกว่าอยากเห็นหน้าหล่อๆ ของนาย!"

โดนเจิ้งสวินคะยั้นคะยอเข้า มู่ยวี่โจวจึงเอ่ยทักทายแฟนคลับของตนด้วยท่าทีสุขุม "สวัสดีตอนเย็นครับ"

"เวลานี้ทุกคนไม่ไปกินข้าวกันเหรอครับ" เขาถาม

: มู่ยวี่โจว มู่ยวี่โจว! พวกเรารักนายนะ!

: กำลังกินอยู่เลย! กินข้าวไปดูรายการวาไรตี้ของจิ่วติ่งแกล้มไปด้วยเนี่ย!

: ยวี่โจว! อาจารย์เสี่ยวเจิ้งแอบคีบซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานไปแล้ว!

มู่ยวี่โจวเห็นคอมเมนต์แจ้งเตือนบนหน้าจอ พอก้มลงดูก็พบว่าเจิ้งสวินกำลังแอบฉกซี่โครงหมูไปจากชามของเขาชิ้นหนึ่งจริง ๆ

"..." มู่ยวี่โจวจ้องอีกฝ่ายอย่างพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "อยากกินก็กินดีๆ สิ"

"ฉันไม่ได้กิน แค่แทะดูเฉยๆ"

"..."

มู่ยวี่โจวยกชามซี่โครงหมูให้เขาทั้งชาม แต่เจิ้งสวินกลับไม่แตะเพิ่ม เขากินแค่ชิ้นแรกชิ้นนั้นชิ้นเดียว

ทีมงานบอกเจิ้งสวินว่าไม่ต้องเกร็ง ไม่ต้องคิดมาก อยากถามอะไรก็ถามได้ตามสบาย

เจิ้งสวินจึงนึกคำถามส่งเดชขึ้นมาสองข้อเพื่อสัมภาษณ์มู่ยวี่โจว

"กัปตันเสี่ยวมู่คิดว่าเวทีการแสดงต่อหน้าสาธารณชนรอบที่สองของคลาสไหนน่าจับตามองที่สุดเหรอครับ"

นานทีปีหนเจิ้งสวินจะถามอะไรเป็นเรื่องเป็นราว มู่ยวี่โจวจึงหยุดคิดอย่างจริงจังอยู่สองวินาทีก่อนจะตอบ

"ผมได้มีส่วนร่วมในการซ้อมของทั้งห้าคลาส แต่ละคลาสก็มีจุดเด่นต่างกันไปครับ ถ้าเอาตามความชอบส่วนตัว ผมน่าจะรอดูเวทีของคลาส A กับคลาส D มากกว่า"

คลาส D คือคลาสที่เจิ้งสวินรับผิดชอบอยู่ พอได้ยินแบบนั้น เขาก็ทำหน้าตาเล่นใหญ่ขึ้นมาทันที

"ให้ตายสิ ยวี่โจว นึกไม่ถึงเลยนะว่านายจะสนับสนุนฉันขนาดนี้!"

"ฉันก็บอกอยู่ว่า... เป็นเพราะความชอบส่วนตัวต่อเพลงกับสไตล์บนเวที พอดีเพลงนั้นมันตรงสเปกฉันต่างหาก"

"นอกจากนั้นแล้ว ก็เป็นเพราะนายสนับสนุนฉันเป็นพิเศษด้วยใช่ไหมล่ะ"

"คำพูดฉันเข้าใจยากตรงไหนเหรอ บอกไปแล้วไงว่าเพราะเพลงมันถูกจริตฉัน" มู่ยวี่โจวยังอุตส่าห์สะกดอารมณ์แก้ความเข้าใจผิดให้อีกประโยค

เจิ้งสวินพยักหน้าหงึกๆ

"ขอบคุณกัปตันเสี่ยวมู่ที่มอบคะแนนเสียงอันมีค่าให้นะครับ! พวกเราจะพยายามต่อไป!"

"ไม่เลย นายไม่ได้เข้าใจที่ฉันพูดเลยสักนิด"

"ขอบคุณสำหรับซี่โครงหมูนะ ฉันจะไปสัมภาษณ์คนต่อไปแล้ว!"

มู่ยวี่โจวคิดจะอธิบายแก้ตัวต่อ แต่เจิ้งสวินกลับใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปเร็วยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก

คอมเมนต์บนหน้าจอต่างพากันหัวเราะให้กับการคุยที่ไร้ประโยชน์ของทั้งสองคน

: มู่ยวี่โจวร่ายยาวไปตั้งแปดร้อยคำ เพิ่งมารู้ตัวว่าข้อสอบไม่มีหัวข้อ

: ยอมแพ้เถอะกัปตันเสี่ยวมู่! เจิ้งสวินน่ะฟังแค่สิ่งที่ตัวเองอยากได้ยินเท่านั้นแหละ!

: กัปตันเสี่ยวมู่น่าสงสารจัง ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!

เป้าหมายการสัมภาษณ์คนต่อไปของเจิ้งสวินคือจ้าวหราน ซึ่งอีกฝ่ายถึงขั้นกวักมือเรียกเขาอย่างกระตือรือร้น

เจิ้งสวินจึงเดินไปนั่งลงตรงข้ามจ้าวหรานอย่างอารมณ์ดี

"อาจารย์จ้าวหรานกินอะไรอยู่น่ะ ขอผมกินด้วยสิ"

"กะแล้วเชียวว่านายต้องยังไม่ได้กินข้าว อยากกินอะไรก็คีบเอาเลย"

จ้าวหรานเลื่อนถาดอาหารที่ตัวเองยังไม่ได้แตะไปทางเจิ้งสวิน เจิ้งสวินก็ไม่เกรงใจสักนิด เลือกคีบแต่ของที่ตัวเองชอบ

จ้าวหรานกระทั่งช่วยถืออุปกรณ์ไลฟ์ให้ด้วย กลายเป็นว่าตอนนี้เขากลับชิงเป็นฝ่ายสัมภาษณ์เจิ้งสวินแทนเสียแล้ว

"อาจารย์เสี่ยวเจิ้ง ช่วงสองสามวันนี้ประสบการณ์การสอนเป็นยังไงบ้าง"

"ก็พอไหวครับ เด็กฝึกหัวไวกันทุกคน เรียนรู้ได้เร็วมาก อืม... ถ้าเล่นมุกกันน้อยลงกว่านี้อีกนิดก็น่าจะดีขึ้นครับ"

เจิ้งสวินก้มหน้าก้มตากินข้าว พลางตอบคำถามของจ้าวหรานไปด้วย

จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเด็กฝึกผู้ใฝ่รู้คนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามเอ่ยถามขึ้นมาว่า "แล้วอาจารย์เจิ้งสวินชอบมุกแบบไหนเหรอครับ"

อึ๋ย!

หลวนเหิงนั่นเอง