ตอนที่ 73 ผมเจิ้งสวินเป็นหนุ่มมาดเข้มนะเว้ย

หลวนเหิงนั่งลงข้างจ้าวหราน ตรงข้ามกับเจิ้งสวินพอดี

การโผล่มาของเขาทำเอาอาจารย์จ้าวหรานสะดุ้งโหยงจนตัวลอย

"กู..." ต่อหน้ากล้อง จ้าวหรานกลืนคำหยาบกลับลงคอแทบไม่ทัน "นายโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"

หลวนเหิงยิ้มน้อย ๆ

"ตั้งแต่ตอนที่อาจารย์เจิ้งสวินบอกว่าอย่าล้อเล่นน่ะครับ"

"..."

เจิ้งสวินรีบหยิบตะเกียบของตัวเอง แล้วคว้าอุปกรณ์ถ่ายทอดสดมาจากมือของจ้าวหราน

"ฉันต้องไปถ่ายเด็กฝึกคนต่อไปแล้ว บ๊ายบายจ้าวหราน บ๊ายบายหลวนเหิง"

กะจะทำเนียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วรีบชิ่งหนี

แต่สิ่งที่ทำให้เจิ้งสวินแปลกใจก็คือ หลวนเหิงไม่ได้เอ่ยปากรั้งเขาไว้เลย

เจิ้งสวินเหลือบไปเห็นกู้อี้เซวียนเดินผ่านโรงอาหารพอดี แม้เจ้าเด็กนี่จะดูทื่อ ๆ เซ่อ ๆ ไปบ้าง แต่บางครั้งความสมองกลวงก็ถือเป็นข้อดีเหมือนกัน

ที่สำคัญคือถ้ามีกู้อี้เซวียนอยู่ด้วย อย่างน้อยก็ช่วยแบ่งเบาแรงกระแทกให้เขาได้บ้าง

เจิ้งสวินเดินเข้าไปกอดคอแล้วลากตัวกู้อี้เซวียนเข้ามาข้างใน

"น้องกู้ มาหาอะไรกินที่โรงอาหารเหรอ สะดวกให้สัมภาษณ์หน่อยไหม"

"พี่สวินเหรอครับ ผมไม่กินแล้ว เพิ่งกินอิ่มมาเอง..."

"เอาน่า วัยกำลังโตต้องกินเยอะ ๆ กินอีกสักมื้อจะเป็นไรไป"

"แต่ผมไม่หิวเลยสักนิดนะครับ"

"ไม่ นายหิว" เจิ้งสวินสวมวิญญาณประธานจอมเผด็จการทันควัน จ้องหน้ากู้อี้เซวียนด้วยสายตาจริงจัง

กู้อี้เซวียนยืนเหวอไปนิด ยกมือเกาท้ายทอย "ก็ได้ครับ งั้นผมกินอีกมื้อก็ได้"

เจิ้งสวินถึงได้คลี่ยิ้มออกมา

"มันต้องอย่างนี้สิ"

กู้อี้เซวียนจึงถูกต้อนเข้ามาแบบงง ๆ ด้วยประการฉะนี้

"มา ๆ ทักทายสวัสดีตอนค่ำกับทุกคนในไลฟ์หน่อยเร็ว"

เจิ้งสวินหันกล้องไปทางกู้อี้เซวียน อีกฝ่ายดูเหมือนจะยังตั้งสติไม่ได้ว่าตัวเองหลงเข้ามาอยู่ในโรงอาหารได้ยังไง

ช่องคอมเมนต์ในไลฟ์ต่างพากันขำก๊าก

: เสี่ยวกู้ นายเป็นอะไรไปเนี่ย 555555!

: นึกว่าเจ้ากู้น้อยของเราจะฉลาดเป็นกรดเหมือนอาจารย์กู้คนพี่ซะอีก ดูตอนนี้สิ บ๊องสุด ๆ เลยลูกเอ๊ย

: ความฉลาดคงเอาไปทุ่มกับการแต่งเพลงแบทเทิลกับองค์ชายหลวนหมดแล้วสินะ

: คิดไม่ถึงล่ะสิ ไอ้ที่ฉลาดหยิ่งผยองนั่นน่ะเป็นแค่คาแรกเตอร์ที่เซตไว้ต่างหาก

กู้อี้เซวียนเป็นพวกพูดจริงทำจริง เขาเดินไปตักข้าวกับกับข้าวเพิ่มอีกจานจริง ๆ ก่อนจะกลับมานั่งลงตรงข้ามเจิ้งสวิน

"พี่สวินกินข้าวหรือยังครับ" เขายังอุตส่าห์มีแก่ใจเอ่ยถามเจิ้งสวิน

"ยังเลย บิขนมปังข้าวโพดนึ่งให้ฉันหน่อยสิ"

"อ๋อ ได้ครับ"

กู้อี้เซวียนแบ่งมื้อค่ำให้เจิ้งสวิน ส่วนเจิ้งสวินก็กินไปพลางเริ่มยิงคำถามใส่เขาไปพลาง

"นายเป็นเด็กฝึกในทีมฉัน เรื่องของนายเป็นยังไงฉันรู้หมดอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องถาม งั้นนายลองบอกความประทับใจที่มีต่อฉันมาหน่อยซิ"

กู้อี้เซวียนพลันเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง "พี่สวิน ผมรู้จักพี่มาตั้งนานแล้วนะ พี่ดังมากเลย"

"เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้ว" เจิ้งสวินอยากจะซดน้ำซุปบ้าง แต่ลืมหยิบช้อนมา เลยได้แต่ตัดใจ

"ไม่ใช่สิ ผมได้ยินเรื่องของพี่มาจากอาจารย์กู้ต่างหาก พอได้เจอตัวจริงครั้งแรก ถึงได้รู้ว่าพี่ไม่ค่อยเหมือนกับที่ผมคิดไว้เท่าไหร่"

"รู้สึกว่าตัวจริงหล่อเหลา มีเสน่ห์ เก่งกาจ ร่าเริงสดใส แถมยังใจกว้างกว่าที่คิดใช่ไหมล่ะ" เจิ้งสวินเอ่ยชมตัวเองรัวเป็นชุดโดยไม่สะดุดแม้แต่น้อย ลื่นไหลราวกับท่องจำมาเป็นอย่างดี

"เปล่าครับ" กู้อี้เซวียนส่ายหน้า "ผมว่าบางทีอาจารย์กู้อาจจะเปิดฟิลเตอร์หนาเกินไปมากกว่า"

"..."

สิ่งที่กู้อี้เซวียนจะสื่อก็คือ กู้ซิวฉีลูกพี่ลูกน้องของเขาใส่ฟิลเตอร์มองเจิ้งสวินดีเกินจริงไปมาก

คราวนี้เจิ้งสวินลุกขึ้นไปหยิบช้อนจริง ๆ แล้ว กะจะเอาช้อนมาเคาะกะโหลกเจ้าเด็กนี่ให้รู้สำนึกซะหน่อย!

กู้อี้เซวียนดันฉลาดขึ้นมาทันควัน พอรู้ว่าเจิ้งสวินจะทำอะไรก็รีบคว้าตัวห้ามไว้ทันที

"ใจเย็นก่อนครับพี่ อย่าเพิ่งวู่วาม ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะ ไม่ได้ปฏิเสธความสามารถของพี่ แล้วก็ไม่ได้ใส่ร้ายเรื่องนิสัยใจคอพี่ด้วย แค่รู้สึกว่าพี่ยังดูไม่ค่อยสุขุมเป็นผู้ใหญ่ บางทียังใจร้อนเกินไปหน่อยแค่นั้นเอง"

"นายว่าไงนะ คนอย่างฉันเจิ้งสวินนี่มันหนุ่มมาดเข้มชัด ๆ เข้าใจไหม"

"ดูสิ ดูสิ นั่นไงล่ะ บอกแล้วว่าพี่ใจร้อนเกินไปจริง ๆ ด้วย"

ทั้งสองคนต่อปากต่อคำกันไม่หยุดราวกับกำลังเล่นตลกคู่ จังหวะนั้นเองก็มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านข้าง

เจิ้งสวินหันขวับไปมอง ถึงได้เห็นว่าหลวนเหิงโผล่มายืนอยู่ตรงที่ที่เขานั่งเมื่อครู่ราวกับภูตผี พร้อมกับเงยหน้าขึ้นพูด

"บางครั้งผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันครับ แต่อาจารย์เจิ้งสวินก็ไม่ได้โตกว่าพวกเราเท่าไหร่ จะเป็นแบบนั้นก็คงปกติแหละครับ"

"..."

เจิ้งสวินค่อย ๆ ถอยห่างออกมาอย่างเงียบเชียบ เวลาที่หลวนเหิงกับกู้อี้เซวียนอยู่ด้วยกัน ไม่เคยมีเรื่องดีเกิดขึ้นเลยสักครั้ง

และก็เป็นไปตามคาด กู้อี้เซวียนเหมือนถูกกระตุ้นสกิลติดตัว จู่ ๆ ก็ควักกระดาษกับปากกาออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท

"แรงบันดาลใจมาแล้ว! ตอนนี้ไอเดียพลุ่งพล่านสุด ๆ! ฉันจะแต่งเพลง 'คอยตามติดเป็นผีแล้วไง เจอท่าเดียวฉันก็เก็บแกได้อยู่หมัด'!"

ฝั่งหลวนเหิงเองก็มีสกิลติดตัวเช่นกัน ขอแค่กู้อี้เซวียนเปิดฉาก เขาก็พร้อมรับคำท้าเสมอ

"งั้นฉันจะรับมือด้วยเพลง 'รอฉันเดบิวต์พร้อมเจิ้งสวินเมื่อไหร่ แกก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งไปเถอะ'!"

"เพลงบ้าบออะไรเนี่ย ดูเพลง 'นอกจากจิ่วติ่งจะเจ๊งพรุ่งนี้ ไม่งั้นแกไม่มีวันได้เดบิวต์พร้อมเจิ้งสวินหรอก' ของฉันนี่!"

"ถ้าอย่างนั้นฉันขอปล่อยเพลง 'คืนนี้จะลอบสังหารพี่ลูกพี่ลูกน้อง ขอเจิ้งสวินโปรดวางใจ พรุ่งนี้พวกเราได้เดบิวต์แน่' เข้าสู้"

...

ภาพที่ผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นก็คือ ทั้งสองคนกำลังเอาเนื้อเพลงฟาดใส่หน้ากันไปมาไม่หยุด

: เยี่ยมไปเลย ช่วงเสริมดวลเพลงของจิ่วติ่งเปิดฉากอีกแล้ว

: ฉันว่าพวกเธอสองคนตัดชื่อเพลงทิ้ง แล้วเปิดศึกด่ากันตรง ๆ ไปเลยดีกว่าไหม

: โคตรสร้างแรงบันดาลใจ ทั้งที่ด่ากันตรง ๆ ได้แท้ ๆ แต่ดันเลือกแต่งเพลงดิสกันอ้อม ๆ น่านับถือจริง ๆ

: ทำไมจู่ ๆ มุมกล้องก็ถอยไปไกลขนาดนั้น เจิ้งสวิน แกแอบชิ่งหนีใช่ไหมเนี่ย ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ

เจิ้งสวินเตรียมจะเผ่นหนีจริง ๆ นั่นแหละ

ก็แน่ละสิ! อาศัยจังหวะที่สองคนนั้นมัวแต่ใช้เนื้อเพลงฟาดฟันกันจนไม่มีเวลามาสนใจ เขาก็ต้องรีบถอยห่างจากจุดเกิดเหตุสิ!

เจิ้งสวินก้าวถอยหลังไปเรื่อย ๆ ประตูโรงอาหารอยู่ด้านหลังนี่เอง แม้จะมองไม่เห็นสถานการณ์ข้างหลัง แต่สัญชาตญาณมือสังหารไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

เจิ้งสวินสัมผัสได้ชัดเจนว่ามีคนอยู่ข้างหลัง แต่ทางเดินค่อนข้างแคบ เขาจึงยกสองมือขึ้น ยืดตัวตรงแล้วเบี่ยงช่วงบนหลบ เพื่อเปิดทางให้อีกฝ่ายเดินผ่านไป

แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมเดิน

เจิ้งสวินเอี้ยวคอกลับไปมองทั้งอย่างนั้น มุมกล้องจึงหันตามไปด้านหลังด้วย

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดจึงได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาแสนเย็นชาหน้าหนึ่งพอดี

เขาคือเด็กฝึกที่ครองอันดับหนึ่งในปัจจุบัน ลู่เจ๋อ

ลู่เจ๋อมีนิสัยเย็นชามาก ไม่เหมือนเด็กฝึกคนอื่น ๆ ที่เจิ้งสวินคุ้นเคยเลยสักนิด

ในบรรดาเด็กฝึกที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น มู่ยวี่โจวจัดเป็นประเภทเย่อหยิ่ง กู้อี้เซวียนออกแนวโอหังบ้าพลัง ส่วนหลวนเหิงจะซับซ้อนกว่าหน่อย เวลาที่ไม่ทำตัวหลุดโลก เขาก็เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและความฉลาดหลักแหลม เรียกได้ว่ามีกึ๋น

แต่กับลู่เจ๋อ หมอนี่เย็นชาของจริง

เจิ้งสวินจำได้ว่าเคยได้ยินพวกเด็กฝึกแอบคุยกันลับหลัง ตอนลู่เจ๋ออยู่บนเวที อย่าว่าแต่เล่นกับแฟนคลับเลย แม้แต่กับกล้องก็แทบไม่ยอมมีปฏิสัมพันธ์ด้วยซ้ำ ทว่าแฟน ๆ กลับชอบออร่าความเย็นชาแบบนี้ของเขาเป็นบ้า ประกอบกับฝีมือแน่นปึ้ก หน้าตาก็เต็มสิบไม่หัก ส่งผลให้คะแนนความนิยมของเขาสูงลิ่วเป็นพิเศษ

ไม่เล่นมุกบ้าบอ ไม่ประจบเอาใจแฟนคลับ ฟาดด้วยเบ้าหน้ากับสกิลร้องเต้นล้วน ๆ

เจิ้งสวินรู้สึกสนใจในตัวเขาอยู่บ้าง แต่เพราะไม่สนิทกัน ลู่เจ๋อจึงทำเพียงพยักหน้าทักทายเรียบ ๆ

"อาจารย์เจิ้ง สวัสดีตอนค่ำครับ"

"อ่า หวัดดี ๆ"

ทักทายเสร็จลู่เจ๋อก็เดินจากไป ในช่องคอมเมนต์วิ่ง แฟนคลับของลู่เจ๋อกำลังพิมพ์ข้อความรัวกระหน่ำหน้าจอกันอย่างบ้าคลั่ง

: ลู่เจ๋อ ลู่เจ๋อ ลู่เจ๋อ!

: กรี๊ดดดดดดด เสี่ยวลู่ล่ะ!

: ทำไมเมนเทอร์ไม่ไปสัมภาษณ์ลู่เจ๋อบ้างล่ะเนี่ย

: ลำเอียงไง วัน ๆ เอาแต่รุมล้อมประจบประแจงเด็กเส้นสองคนนั้น

ฐานแฟนคลับของลู่เจ๋อนั้นใหญ่มาก ย่อมมีพวกสุดโต่งปะปนอยู่เป็นธรรมดา ซึ่งคนกลุ่มนี้ไม่พอใจอย่างยิ่งที่เจิ้งสวินไม่ยอมสัมภาษณ์ลู่เจ๋อ

ในจังหวะนั้นเอง แฟนคลับสายไฟต์ของเจิ้งสวินก็ออกโรงเช่นกัน