ตอนที่ 74 ผมไม่ชอบลู่เจ๋อ

: เจิ้งสวินอยากสัมภาษณ์ใครก็เรื่องของเขาสิ! มีสิทธิ์อะไรมาชี้ไม้ชี้มือสั่งฮะ ยัยตัวมาร?

: แต่แรกนี่มันก็แค่การสัมภาษณ์สุ่มแบบกะทันหันไม่ใช่เหรอ ไม่ได้เจาะจงใครสักหน่อย อีกอย่างอาจารย์เสี่ยวเจิ้งก็จะเลิกงานแล้วด้วย ไม่เห็นต้องทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลย

: รู้ไหมว่าเจิ้งสวินงานยุ่งขนาดไหน? เขาไม่ได้มีแค่คิวของจิ่วติ่งงานเดียวนะ พอจบไลฟ์นี้ก็ต้องรีบวิ่งไปงานต่อไปแล้ว!

แฟนคลับทั้งสองฝ่ายเปิดศึกปะทะกันดุเดือด แม้ลู่เจ๋อจะยังไม่ได้เดบิวต์ แต่ในฐานะเด็กฝึกที่มาแรงที่สุดของรายการเซอร์ไววัล ฐานแฟนคลับของเขาจึงมีมหาศาล

ทว่าแฟนคลับของเจิ้งสวินก็ไม่ใช่พวกยอมคนง่าย ๆ หลายคนเฝ้าดูเจิ้งสวินเดบิวต์มา ผ่านดราม่ามาแล้วระลอกแล้วระลอกเล่า ประสบการณ์การรบโชกโชนเต็มกระเป๋า

แน่นอนว่าเจิ้งสวินสังเกตเห็น "ความยิ่งใหญ่ตระการตา" ของคอมเมนต์วิ่งบนจอ เขาไม่อยากให้ทุกคนต้องมาทะเลาะกันเพราะเรื่องแบบนี้ จึงเอ่ยปากไกล่เกลี่ย "พวกคุณมีคำถามอะไรอยากถามลู่เจ๋อเหรอครับ? พอดีเขาอยู่ที่นี่พอดี ผมไปสัมภาษณ์เขาสักหน่อยก็ได้นะ"

เขาเปลี่ยนประเด็นได้สำเร็จ แฟนคลับของลู่เจ๋อจึงรัวข้อความกันมาเป็นชุดทันที

เจิ้งสวินอ่านจนตาลาย ช่างเถอะ ไปหาตัวคนก่อนดีกว่า

ลู่เจ๋อนั่งอยู่ตรงมุมสงบเพียงลำพัง

เมื่อเห็นเจิ้งสวินนั่งลงฝั่งตรงข้าม เขาก็แค่เหลือบตาขึ้นมองอย่างเรียบเฉย

"อาจารย์เจิ้งจะทานข้าวเหรอครับ?"

ถึงสิ่งที่อีกฝ่ายพูดจะเป็นแค่คำทักทายทั่วไป แต่เจิ้งสวินกลับรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่กระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก

"ผมไม่กินครับ ขอสัมภาษณ์คุณหน่อย สะดวกไหมครับ" เขาถามออกไปตรง ๆ

ลู่เจ๋อยังไม่ได้เริ่มกินจริงจัง เขาเพิ่งหยิบตะเกียบขึ้นมาก็วางลงใหม่ จัดเรียงปลายตะเกียบให้เสมอกันอย่างเป็นระเบียบบนร่องถาดหลุม จากนั้นจึงหันมามองเจิ้งสวินที่อยู่หลังกล้อง

"ได้ครับ"

พออีกฝ่ายให้ความร่วมมือดีขนาดนี้ เจิ้งสวินก็ทำงานง่ายขึ้น

"งั้นเรามาสุ่มผู้โชคดีจากคอมเมนต์บนหน้าจอกันเลยดีกว่าครับ! ขอดูหน่อยนะ... ดูหน่อย..."

คำถามในคอมเมนต์มีหลากหลายสารพัด บางคำถามดูออกชัดเจนว่าเป็นหลุมพราง เจิ้งสวินจึงเลื่อนผ่านไปทั้งหมด

นี่เป็นแค่การสัมภาษณ์สบาย ๆ สั้น ๆ เท่านั้น ไม่จำเป็นต้องขุดหลุมดักเด็กฝึก เขาไม่ใช่นักข่าวบันเทิงไร้ยางอายสักหน่อย

"เอาข้อนี้แล้วกัน! ขอถามคุณลู่เจ๋อว่า ถ้ามีโอกาสได้เลือก คุณอยากร่วมงานกับใครมากที่สุดครับ"

คำถามนี้เปิดกว้างมาก จะตอบว่าเป็นเมนเทอร์ เป็นเพื่อนเด็กฝึกคลาส A คนไหน หรือกระทั่งตอบว่าเป็นตัวเองก็ยังได้

แต่กับคำถามง่าย ๆ แค่นี้ ลู่เจ๋อกลับนิ่งคิดอยู่สองสามวินาทีแล้วส่ายหน้า

"ผมนึกถึงใครไม่ออกเลยครับ"

"...หา?"

เจิ้งสวินถึงกับอึ้งไปจริง ๆ

นี่มันคำตอบแบบไหนกันล่ะเนี่ย? หยิ่งยะโส? หรือว่าเย็นชา?

แต่พอเห็นสีหน้าและน้ำเสียงของลู่เจ๋อแล้ว กลับไม่ได้มีเค้าของอารมณ์พวกนั้นเลยสักนิด

ลู่เจ๋อไม่ได้อธิบายคำตอบของตัวเองเพิ่มเติม แต่กลับโยนคำถามหนึ่งใส่เจิ้งสวินแทน

"ผมอยากถามอาจารย์เจิ้งสักคำถาม ไม่ทราบว่าสะดวกไหมครับ?"

"คำถามอะไรเหรอครับ?"

ปกติไม่ว่าใครถาม เจิ้งสวินก็ตอบทั้งนั้น กระทั่งแอนตี้แฟนเขาก็ยังตอบ ซึ่งส่วนใหญ่มักจะตอบกลับด้วยเพลงที่แต่งขึ้นมาเอง

สำหรับเด็กฝึกที่ยอดเยี่ยมอย่างลู่เจ๋อ เจิ้งสวินรู้สึกว่าตอบคำถามของเขาสักหน่อยก็ไม่ได้เสียหายอะไร

ลู่เจ๋อจึงเอ่ยถามขึ้นมา

"ถ้าเป็นอาจารย์เจิ้ง คุณยินดีที่จะร่วมงานกับเด็กฝึกอย่างผมไหมครับ?"

แววตาของลู่เจ๋อแฝงแววค้นหา

มันไม่เหมือนสายตาร้ายกาจที่จับจ้องอยู่คนเดียวแบบหลวนเหิง แต่ลู่เจ๋อเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่างอย่างใจเย็นมากกว่า

คำถามทำนองนี้ ถ้าเป็นคนอื่นคงเริ่มระแวงแล้วว่าลู่เจ๋อจงใจขุดหลุมดักหรือเปล่า

ทว่าสำหรับเจิ้งสวินแล้ว มันไม่ใช่คำถามที่ตอบยากเลยสักนิด เขามีคำตอบสำเร็จรูปสไตล์ทางการเตรียมไว้อยู่แล้ว—ยินดีร่วมงานกับเด็กฝึกที่ยอดเยี่ยมทุกคน เติบโตและก้าวหน้าไปด้วยกัน อะไรเทือกนั้น

แต่ยังไม่ทันที่เจิ้งสวินจะได้อ้าปาก หลวนเหิงที่บังเอิญได้ยินประโยคนี้เข้าก็โผล่พรวดขึ้นมาเสียก่อน

หลวนเหิงกอดกองแผ่นเนื้อเพลงยับยู่ยี่ไว้แนบอก มายืนข้างเจิ้งสวินพลางจ้องหน้าลู่เจ๋อเขม็ง

"ลู่เจ๋อ นายก็มีเพื่อนร่วมคลาส A ที่เก่งขนาดนั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ หรือว่าแค่นั้นยังไม่พอให้นายร่วมงานด้วยอีก ต่อให้คิดอยากทำโชว์กับเมนเทอร์ อาจารย์จ้าวหรานก็ควรเป็นตัวเลือกแรกของนายสิ หรือกระทั่งอาจารย์จ้าวหรานก็ยังไม่เข้าตานายกันแน่?"

ทันทีที่หลวนเหิงเปิดปาก กลิ่นอายความหาเรื่องก็แผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน

ลู่เจ๋อหลุบตาลงครึ่งหนึ่ง "ก็แค่คำถามธรรมดาน่ะครับ ไม่ตอบก็ไม่เป็นไร"

จากนั้นเขาก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อเงียบ ๆ บรรยากาศแบบนี้ไม่มีใครกล้าสอดปากแทรกขึ้นมาเลย

ต่อให้คิดจะช่วยตอบแก้สถานการณ์ ดูทรงแล้วก็ไม่ใช่จังหวะที่เหมาะเจาะสักเท่าไร

ในคอมเมนต์วิ่ง แฟนคลับต่างพากันอวยว่าลู่เจ๋อเท่ชะมัด พร้อมทั้งชี้ว่าคำถามของเจิ้งสวินนั่นแหละที่จงใจขุดหลุมดัก ต้องตอกกลับไปแบบนี้ถึงจะถูก

ด้านแฟนคลับของเจิ้งสวินกลับมองว่าพวกแฟนคลับของลู่เจ๋อประสาทแดกสิ้นดี คำถามแค่นี้ธรรมดาจะตาย ไม่ได้จำกัดกรอบคำตอบไว้สักหน่อย อยากตอบอะไรก็ตอบได้ทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง

ตรงกันข้าม คำถามที่ลู่เจ๋อย้อนถามกลับมาต่างหาก ที่เจตนาจะต้อนอีกฝ่ายให้จนมุมจนลงจากเวทีไม่ได้

เจิ้งสวินไม่ใช่คนโง่ที่จะฟังความนัยที่ซ่อนอยู่ในคำถามนั้นไม่ออก หลายเรื่องเขาแค่ขี้เกียจใส่ใจ ไม่ใช่ว่าดูไม่รู้เสียหน่อย

จังหวะนั้นเอง หลวนเหิงก็เอ่ยขึ้นมา "อาจารย์เจิ้งสวิน ได้เวลาซ้อมหรือยังครับ พวกเราไปกันเถอะ คนอื่นรออยู่ในคลาส D แล้ว"

"ได้"

เจิ้งสวินลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกจากโรงอาหารไปพร้อมกับหลวนเหิง

เดินไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ หลวนเหิงก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไม่ดังไม่เบาว่า "ผมไม่ชอบลู่เจ๋อเลย เขาคิดคำนวณเยอะเกินไป"

"เดี๋ยวก่อน หลวนเหิง!"

เจิ้งสวินยังไม่ได้ปิดอุปกรณ์เลยด้วยซ้ำ วินาทีก่อนที่หลวนเหิงจะพูดประโยคนี้ออกมา เขายังคุยโต้ตอบกับคนในห้องไลฟ์สดอยู่แท้ ๆ

ทันทีที่คำพูดไม่คิดหน้าคิดหลังของหลวนเหิงหลุดออกมา เจิ้งสวินก็รีบตัดสัญญาณไลฟ์สดฉุกเฉินทันที

ตอนนี้พวกเขาเดินมาถึงตรงทางเดินแล้ว เจิ้งสวินเก็บอุปกรณ์เรียบร้อย ก่อนจะจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยสีหน้าเคร่งขรึมอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก

"หลวนเหิง ทั้งที่นายก็รู้ว่ายังไลฟ์สดอยู่ ทำไมถึงยังบุ่มบ่ามพูดออกไปแบบนั้น"

เจิ้งสวินแทบไม่ต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็รู้ว่า ตอนนี้บนเทรนด์คงจะเดือดเป็นไฟขนาดไหน

ลำพังแค่ประโยคนี้ประโยคเดียว ก็เพียงพอจะทำให้หลวนเหิงโดนชาวเน็ตรุมด่าจนเละแล้ว

ตอนนี้เขายังไม่มีฐานแฟนคลับที่เหนียวแน่นพอ แม้พฤติกรรมหลุดโลกจะเคยไวรัลจนคนนอกรู้จักอยู่สองสามครั้ง และพอจะตกแฟนคลับสายส่องมาได้บ้าง แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับแฟนคลับสายเซอร์ไวเวิลของลู่เจ๋อที่มีการจัดการเป็นระบบและมีพลังฟาดฟันขั้นสุดยอด

ตัวเจิ้งสวินไม่สนใจอยู่แล้วว่าพวกแอนตี้จะรุมด่าเขายังไง เขาเดบิวต์ไปแล้ว ตราบใดที่ไม่ทำเรื่องล้ำเส้นจนเกินไป ต่อให้ในเน็ตจะปั่นกระแสกันแค่ไหน ก็ไม่มีทางกระทบต่อชีวิตประจำวันของเขาได้

แต่หลวนเหิงไม่เหมือนกัน

เขายังอยู่ระหว่างแข่งขัน ยังต้องพึ่งคะแนนโหวตจากผู้ชมเพื่อเดบิวต์ และนอกจากแฟนคลับแล้ว สิ่งที่ผู้ชมขาจรเกลียดที่สุดก็คือเด็กฝึกที่จงใจสร้างความขัดแย้งแบบนี้นี่แหละ

สิ่งที่หลวนเหิงพูดออกไปหน้ากล้อง นอกจากจะทำให้โดนถล่มด่ายับเยินแล้ว ยังทำให้คะแนนความเอ็นดูจากคนทั่วไปที่อุตส่าห์สะสมมาลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว

การจะกู้สถานการณ์จากดราม่าแบบนี้กลับมาได้ จำเป็นต้องทุ่มเทความพยายามอย่างมหาศาลในการแข่งขันรอบต่อ ๆ ไป แถมยังต้องพึ่งพาโชคช่วยแบบเต็มประตู

ต่อให้สารพัดพฤติกรรมประหลาดหลุดโลกของหลวนเหิงจะทำให้เจิ้งสวินปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน แต่นี่ก็คือลูกศิษย์ที่เขาดูแล ตั้งแต่คลาส E จนถึงคลาส D เขาก็ร่วมหัวจมท้ายด้วยกันมาถึงสองคลาสแล้ว

ทว่าตัวการก่อเรื่องกลับดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรสักนิด ยังคงยิ้มระรื่นเหมือนคนไม่มีหัวจิตหัวใจ

"ตอนนี้ชื่อผมคงโดนแขวนประจานอยู่บนเทรนด์แล้วใช่ไหมครับ"

"นายก็รู้ตัวนี่ แล้วยังจะยิ้มออกอีกเหรอ"

"ทุกคนคงกำลังรุมด่าผมอยู่แน่ ๆ"

"ไม่เป็นไร จำไว้เป็นบทเรียน ต่อไปนี้ต้องระวังคำพูดและการกระทำ เรื่องอะไรที่พาดพิงถึงเด็กฝึกคนอื่น ยิ่งต้องคิดให้รอบคอบกว่านี้—"

"อาจารย์เจิ้งสวินครับ" จู่ ๆ หลวนเหิงก็เอ่ยแทรกขึ้นมา

"อะไร"

"ถ้าผมไม่ได้เดบิวต์จริง ๆ คงต้องไปหัดทำธุรกิจกับลูกพี่ลูกน้องม่อเฉียนแล้วล่ะครับ"

"สืบทอดกิจการครอบครัวก็เป็นทางออกที่ดีอยู่นะ..."

"จากนั้นผมก็จะก่อรัฐประหารยึดอำนาจ ฮุบบริษัทจิ่วติ่งเอ็นเตอร์เทนเมนต์มาเป็นของตัวเอง แล้วเขี่ยลูกพี่ลูกน้องออกจากบอร์ดบริหารซะ"

"..."

ความคิดของหลวนเหิงชวนให้คนตามไม่ทันจริง ๆ วินาทีต่อมา เขาก็หัวเราะร่าขึ้นมา

"ทำแบบนั้นแล้ว ผมจะได้เอาเงินมาลงทุนให้ twt เพื่อสนับสนุนการงานของคุณได้ไงครับ"

เจิ้งสวินพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ภายใต้คำพูดทีเล่นทีจริงของหลวนเหิง

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังต้องพูดอยู่ดี—

"สัญญาของ twt เซ็นอยู่ภายใต้ชื่อเครือเจียอี้ คนแรกที่นายควรไปโค่นให้ได้ น่าจะเป็นเถ้าแก่ฉิน ฉินอี้ มากกว่านะ"

"..."