ตอนที่ 76 มาเจอกับพวกเราสี่คน แกเตรียมตัวไม่รอดได้เลย

คำตอบที่หลวนเหิงให้ไว้ในคืนนั้น มีเพียงม่อเฉียนคนเดียวเท่านั้นที่รู้

หลังบทสนทนาอันสั้นกระชับนั้น หลวนเหิงก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

แม้คำพูดคำจาและการกระทำจะยังคงหลุดโลกจนยากจะคาดเดาเหมือนเดิม แต่เวลาซ้อมเขากลับจริงจังขึ้นกว่าเดิมไม่ต่ำกว่าสิบเท่า

เพียงเพราะ "คำพูดพลั้งปาก" ที่ตั้งใจพูดออกไปประโยคเดียว ทำให้เขาบีบตัวเองจนตกที่นั่งลำบากเข้าเสียแล้ว

ตอนนี้จะพลิกสถานการณ์กลับมาได้หรือไม่ คงขึ้นอยู่กับฟ้าลิขิต และยิ่งต้องพึ่งพาตัวเองเป็นหลัก

เจิ้งสวินไม่รู้เรื่องการสนทนาระหว่างเขากับม่อเฉียน คืนนั้นพอกลับถึงบ้าน ทั้งเฉิงเจี๋ยและเฮ่อยวี่ซิงต่างไม่อยู่ มีแค่เขากับพี่ชื่อชื่อสองคน

หวงเฮ่อชวนว่าพวกเราสองคนมาเปิดไลฟ์เล่นมินิเกมสำหรับสองคนกันไหม เจิ้งสวินตกลง ทั้งคู่เลือกเกมแนวร่วมมือกันเพื่อหาทางหนี เจิ้งสวินเล่นเป็นกระต่าย ส่วนหวงเฮ่อเป็นอินทรี นอกจากต้องคอยหลบกระสุนของนายพรานแล้ว ยังต้องระวังไม่ให้โดนเพื่อนร่วมทีมโจมตีใส่อีกต่างหาก

ทั้งสองเปิดไลฟ์ เลือกตัวละครเสร็จสรรพ พอเข้าเกมปุ๊บก็พร้อมบวกไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมทันที

หวงเฮ่อรำคาญที่กระต่ายวิ่งช้า เลยบังคับอินทรีบินโฉบลงมาจะหิ้วกระต่ายขึ้นไป

เจิ้งสวินหันขวับกลับมาประเคนท่า "กระต่ายถีบอินทรี" ใส่เข้าให้อย่างจัง เลือดของหวงเฮ่อลดฮวบทันตา

หวงชื่อชื่อที่กำจอยเกมแน่นแหกปากลั่น "เจิ้งสวิน!! แกจะมาถีบฉันทำไมเนี่ย!!"

เจิ้งสวินก็โวยกลับเหมือนกัน "แกก็อย่าเอากรงเล็บมาตะปบฉันมั่วซั่วสิ! เลือดฉันก็ลดเหมือนกันนะ!"

"แกวิ่งช้าขนาดนั้น ฉันก็แค่อยากช่วยพาบินไปด้วยไหมล่ะ!"

"อ๊ากกก อย่ามาโดนตัวฉัน อย่ามาแตะ! ยังไม่ทันโดนนายพรานยิงตาย ก็จะโดนแกข่วนตายก่อนแล้วเนี่ย!"

ทั้งสองคนอินกับเกมนี้สุดๆ เล่นไปพลางก็แหกปากโวยวายลั่นห้องไปพลาง

บรรดาคอมเมนต์ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าสองคนนี้ไม่มีความเข้าขากันเลยสักนิด มีดีแค่ใช้เสียงดังเข้าข่มล้วนๆ

ความเข้าขาเพียงอย่างเดียวที่มีก็คือการประสานเสียงกรีดร้องประสาทแดกนี่แหละ

พอไลฟ์ไปได้หนึ่งชั่วโมง ทั้งคู่ก็เริ่มหมดแรงจึงเตรียมตัวปิดไลฟ์ เจิ้งสวินที่ปกติชอบเปิดทีวีทิ้งไว้เวลาอยู่บ้านกดเปลี่ยนช่องไปเรื่อยเปื่อย บังเอิญเปิดไปเจอมินิซีรีส์แนวประธานจอมบงการที่เฉิงเจี๋ยเคยเล่นไว้กำลังฉายอยู่พอดี

เฉิงเจี๋ยในจอทีวีกำลังปั้นสีหน้าเคร่งขรึมเก็บกดอารมณ์ มองตามนางเอกที่เพิ่งทะเลาะกันวิ่งฝ่าสายฝนกระหน่ำออกไปบนถนน

เจิ้งสวินกับหวงเฮ่อนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรม ในมือถือถุงมันฝรั่งทอดคนละถุงพลางเคี้ยวกรุบกรอบไม่หยุดปาก

หวงเฮ่อเปิดประเด็นวิจารณ์ก่อน "เฉิงเส้าของพวกเราเล่นเป็นประธานสายยาจกหรือไงวะ ที่บ้านไม่มีแม้แต่ร่มสักคันเลยเหรอ?"

เจิ้งสวินปรายตามองเขาอย่างเหยียดๆ "แกนี่ดูไม่รู้เรื่องเอาซะเลย! ชัดเจนขนาดนี้ว่านางเอกเป็นแชมป์วิ่งระยะสั้น เฉิงเจี๋ยเห็นว่าวิ่งตามไม่ทัน ก็เลยยอมแพ้ต่างหากล่ะ"

"เพื่อนเอ๋ย แกหุบปากไปเลย แชมป์วิ่งระยะสั้นบ้าบออะไร จะสร้างคาแรกเตอร์เรียกร้องความสนใจไปถึงไหนวะเนี่ย?"

"คาแรกเตอร์นี้แล้วมันทำไมล่ะ? แกคิดดูนะ ถ้าวันข้างหน้าไอ้ประธานจอมบงการที่เฉิงเจี๋ยเล่นเกิดสติแตกคลั่งขึ้นมา นางเอกก็ต้องรีบชิ่งหนีให้ไวไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวนี้ทั้งรถไฟความเร็วสูงทั้งเครื่องบินก็ออนไลน์เชื่อมระบบกันหมด ถ้าไม่อยากโดนตามตัวเจอก็ต้องใช้สองขานี่แหละวิ่งหนีเอา"

"ที่แกพูดมา...ก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่นะ?"

กลายเป็นว่าหวงเฮ่อดันถูกกล่อมจนคล้อยตามไปเสียอย่างนั้น

โทรศัพท์มือถือของเจิ้งสวินที่วางอยู่บนโซฟาสั่นเตือนขึ้นมาสองครั้ง เขายื่นถุงมันฝรั่งทอดให้หวงเฮ่อ แล้วเอี้ยวตัวไปดูว่าใครส่งข้อความมา

ที่แท้ก็เป็นเจิ้งหลินนี่เอง

เจิ้งหลิน: เข้ากับอาจารย์ไป๋ได้ดีไหม? เขาบอกว่าพวกนายลองเรียนปรับพื้นฐานกันแล้ว เข้ากันได้ดีมากเลยนะ

ผ่านไปครึ่งนาที เจิ้งหลินก็ส่งข้อความตามมาอีก

เจิ้งหลิน: ถ้ารู้สึกว่าเข้ากันไม่ได้ก็บอกฉันนะ เดี๋ยวฉันเปลี่ยนอาจารย์คนใหม่ให้

เจิ้งสวินถึงเพิ่งนึกเรื่องฝึกเป่าซัวน่าขึ้นมาได้ อันที่จริงเขากับอาจารย์ไป๋เฟยซื่อคนนี้คุยถูกคอกันมาก แถมทักษะการเลียนสารพัดเสียงที่อีกฝ่ายโชว์ให้ดูก็ถือเป็นสุดยอดวิชาของแท้เลยด้วย

จะให้พวกเขาทั้งสี่คนเร่งเรียนเครื่องดนตรีให้เป็นในเวลาสั้นๆ มันยากเกินไป สู้ไปเรียนวิชาเลียนเสียงกับอาจารย์ไป๋สักพัก แล้วค่อยเอามาตบตาพี่ฉู่หลีก่อนจะไม่ดีกว่าเหรอ?

คิดได้ดังนั้น เจิ้งสวินก็จับโทรศัพท์ด้วยสองมือ แล้วพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

: อาจารย์ไป๋ดีมากเลยครับ พี่หลินไม่ต้องลำบากแล้ว เอาคนนี้แหละครับ

: อ้อ จริงด้วย ผมตกลงกับอาจารย์ไป๋ไว้แล้วว่าจะให้เพื่อนร่วมวงอีกสามคนมาเรียนด้วย พวกเขาจะออกค่าเรียนกันเองครับ

: คราวนี้มีคนเพิ่มมาอีกสามคน ถ้าจะไปที่วิลล่าคงไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ ผมกะว่าจะบอกอาจารย์ไป๋ให้มาสอนที่สตูดิโอของพวกเราโดยตรงเลยดีกว่าครับ

เจิ้งสวินวางแผนไว้แบบนั้นจริงๆ เพราะจู่ๆ ก็มีคนเพิ่มมาอีกสามคน แถมที่นั่นยังเป็นคฤหาสน์ส่วนตัวของเจิ้งหลิน การจะพาคนอื่นดุ่มๆ เข้าไปในบ้านคนอื่นคงดูไม่เหมาะเท่าไร เขาจึงบอกเจิ้งหลินว่าจะขอกลับไปซ้อมที่สตูดิโอแทน

เพียงแต่การที่อยู่ๆ รบกวนให้อีกฝ่ายพามาดูบ้านแบบนี้ เจิ้งสวินก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง จึงเอ่ยขอโทษเจิ้งหลินไปด้วย

ครั้งนี้ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เจิ้งหลินถึงตอบข้อความกลับมา

เจิ้งหลิน: เมื่อกี้ติดสายคุยงานกับพาร์ตเนอร์อยู่น่ะ เลยตอบช้าไปหน่อย

เจิ้งหลิน: นายพาเพื่อนๆ มาด้วยกันได้เลยนะ ปกติฉันไม่ได้ไปพักที่นั่นบ่อยอยู่แล้ว ไม่ต้องกังวลหรอก

เจิ้งหลิน: เจิ้งสวิน นายไม่ต้องกลัวว่าจะรบกวนฉันหรอกนะ

ต้องยอมรับว่าเจิ้งหลินดีกับเจิ้งสวินจริงๆ คอยคิดเผื่อเขาไปเสียทุกเรื่อง

เจิ้งสวินคิดว่าถ้าปฏิเสธน้ำใจอีกฝ่ายซ้ำๆ คงดูเย็นชาเกินไป จึงตอบตกลง

: ถ้างั้นตกลงครับ ผมจะไปซ้อมที่วิลล่าเหมือนเดิม แต่ละครั้งคงไม่ใช้เวลานานเกินไป แล้วเพื่อนๆ ของผมก็รู้มารยาทกันทุกคน พี่หลินวางใจได้เลยครับ!

เขาส่งสติกเกอร์ขอบคุณไป เจิ้งหลินจึงตอบกลับมาสั้นๆ ว่า "ยินดีครับ"

เรื่องเรียนเครื่องดนตรีจึงตกลงกันได้ตามนี้

กว่าเฉิงเจี๋ยกับเฮ่อยวี่ซิงจะกลับถึงห้องก็ดึกดื่น ทั้งสองคนมีตารางงานอีกทีช่วงค่ำของวันพรุ่งนี้ พออาบน้ำเสร็จจึงต่างคนต่างทิ้งตัวลงนอนสลบไสลทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉิงเจี๋ยขับรถพาอีกสามคนมุ่งหน้าไปยังวิลล่า

ระหว่างทางพวกเขาคุยกันถึงเรื่องนี้ขึ้นมา พลางถามเจิ้งสวินว่าไปหาสถานที่แบบนี้มาจากไหน

เจิ้งสวินเล่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเจิ้งหลินให้ฟังคร่าวๆ แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ เฮ่อยวี่ซิงก็หันขวับมามองเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"เจิ้งสวิน นี่มันกับดักชัดๆ"

"หา?"

เฮ่อยวี่ซิงมองสีหน้าเหรอหราของเจิ้งสวินพลางส่ายหน้าอย่างปวดใจ

"นายลองคิดดู ในโลกนี้จะมีของฟรีหล่นมาจากฟ้าได้ยังไง เงินก็ไม่เอา หน้าตาก็ไม่สน แล้วเขาต้องการอะไรล่ะ ก็จะเอาไตนายไปขายน่ะสิ!"

"..."

หวงเฮ่อที่อยู่ข้างๆ รีบผสมโรงทันควัน

"จริงด้วย! ถูกเผงเลย ยังดีนะที่นายไม่ได้โง่จนกู่ไม่กลับ ยังรู้จักลากพวกเราสามคนมาด้วย จะได้ช่วยเปิดโปงแผนลวงนี้"

เฉิงเจี๋ยตรงที่นั่งคนขับ พอได้ยินสองคนนั้นพูดจาไร้สาระก็แค่นหัวเราะออกมา

"ยังจะมาเปิดโปงแผนลวงอะไรอีกล่ะ ไม่ลองคิดดูดีๆ บ้างเหรอว่า ไม่แน่พอไปถึงที่นั่น พวกเราทั้งสี่คนอาจจะโดนเฉือนไตไปพร้อมกันหมดก็ได้?"

เฮ่อยวี่ซิงที่นั่งอยู่เบาะหลังยกแขนกอดตัวเองแน่นด้วยความหวาดผวาขึ้นมาทันที

"น่ากลัวชะมัด พญายมมาเยือนโลกมนุษย์แท้ๆ โลกนี้ถึงมีพวกนอกรีตชั่วช้าพรรค์นี้อยู่ด้วย!"

เจิ้งสวินทนฟังต่อไม่ไหวจริงๆ จึงฟาดมือใส่กะโหลกของท่านเซียนไปหนึ่งที

"ดึงสติตัวเองหน่อย เจิ้งหลินเป็นคนดีมากนะ เขาแค่ให้พวกเรายืมสถานที่ชั่วคราวเท่านั้นเอง"

เจิ้งสวินช่วยพูดแก้ต่างให้เจิ้งหลินไปหนึ่งประโยค

ทั้งสี่คนหยอกล้อเอะอะโวยวายกันไปตลอดทางจนกระทั่งถึงที่หมาย ถึงแม้อีกสามคนจะเล่นใหญ่แถมยังแต่งเรื่องเว่อร์วังไปเรื่อย แต่ก็แค่หยอกเล่นกันขำๆ เท่านั้น

เมื่อไปถึง อาจารย์ไป๋ก็มารออยู่ก่อนตั้งนานแล้ว

ไป๋เฟยซื่อมองคนทั้งสี่ที่ก้าวลงมาจากรถ คุณชายน้อยเจิ้งน่ะเขารู้จักอยู่แล้ว ส่วนอีกสามคนก็ล้วนเป็นหนุ่มหล่อหน้าตาโดดเด่น ดูจากการแต่งกายแล้วคงเป็นพวกลูกคนมีเงินกันทั้งนั้น

อาจารย์ไป๋ยิ้มกว้างจนตาหยี รีบกุลีกุจอเข้าไปต้อนรับด้วยตัวเอง

"คุณชายน้อยเจิ้ง ในที่สุดคุณก็มาถึงแล้วนะครับ!"

ยังไม่ทันที่เจิ้งสวินจะได้อ้าปาก เฮ่อยวี่ซิงก็กวาดตามองไป๋เฟยซื่อที่สวมชุดจีนประยุกต์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า "เถ้าแก่ครับ รับงานขัดตัวในโรงอาบน้ำด้วยเหรอครับ?"

"..."