ตอนที่ 77 อาจารย์ไป๋ช่วยสั่งสอนผมที

ความร้ายกาจของเฮ่อยวี่ซิงอยู่ตรงที่ เขามักจะพูดเรื่องพิลึกพิลั่นออกมาด้วยท่าทีจริงใจเสมอ

อาจารย์ไป๋นึกว่าเจ้าหนุ่มนี่กำลังล้อเล่น แต่อีกฝ่ายดันมีสีหน้าจริงจังจริงใจจนเกินเหตุ

หวงเฮ่อแทรกขึ้นมาได้จังหวะพอดี

"ยวี่ซิง พูดจาอะไรอย่างนั้น อาจารย์ไป๋เขาเป็นศิลปินนะ ที่ขัดตัวบ้าบออะไรกัน"

ไป๋เฟยซื่อส่งสายตาซาบซึ้งไปให้หวงเฮ่อทันที

โธ่เอ๋ย ก็นึกอยู่แล้วเชียวว่าในกลุ่มนี้ต้องมีคนปกติที่รู้ความอยู่บ้าง!

"มิกล้ารับคำว่าศิลปินหรอกครับ เป็นแค่วณิพกหาเลี้ยงชีพเท่านั้นเอง" ครูไป๋แสร้งทำเป็นถ่อมตัว

"อาจารย์ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกครับ" หวงเฮ่อรีบรับลูก ยกยอปอปั้นได้อย่างเข้าเป้า "เจิ้งสวินบอกพวกเราหมดแล้วว่าอาจารย์เป็นปรมาจารย์ศิลปินที่เพียบพร้อมทั้งคุณธรรมและความสามารถ! ถ่ายทอดวิชาให้พวกเราอย่างเสียสละไม่มีกั๊ก สอนก็ดี แถมยังไม่คิดเงินสักหยวนอีกต่างหาก"

"ชมเกินไปแล้ว ชมเกินไป... หือ?"

ตอนแรกครูไป๋ยังเคลิ้มไปกับคำสรรเสริญเยินยออยู่แท้ๆ พอได้ยินประโยคสุดท้ายกลับรู้สึกว่าชักแหม่งๆ

ทำไมจู่ๆ ถึงตัดค่าเล่าเรียนทิ้งไปดื้อๆ แบบนั้นล่ะ?

ไม่คิดเงินเนี่ยนะ จะเป็นไปได้ยังไง!

ไป๋เฟยซื่อรีบแก้ความเข้าใจผิดทันควัน

"คุณชายน้อยครับ ผมมันก็แค่วณิพกหาเช้ากินค่ำ เป็นปุถุชนคนธรรมดา ทางเรา...ยังไงก็คิดตามราคาตลาดดีกว่านะครับ..."

หวงเฮ่อก้าวประชิดตัวทันที สองมือคว้าหมับเข้าที่ไหล่ของไป๋เฟยซื่อ

"อาจารย์ครับ ทำแบบนั้นได้ยังไงกัน! ศิลปะน่ะประเมินค่าไม่ได้นะครับ! มีแต่จะเอาเงินทองมาทำให้ศิลปะอันสูงส่งต้องแปดเปื้อนเปล่าๆ!"

"ไม่ใช่แล้ว ไม่ใช่สิ! ค่าเรียนของพวกเราเนี่ย ถึงจะปัดเศษทิ้งได้ก็จริง แต่มันไม่ได้ปัดจนเหลือศูนย์นะโว้ย!"

สีหน้าของครูไป๋ซีดขาวสมชื่อแซ่ไป๋ขึ้นมาทันตา

เขารู้สึกเคว้งคว้างไร้ที่พึ่ง โดนค่านิยมถาโถมใส่รอบทิศทาง ถูกจับมัดตรึงไว้บนหอคอยคุณธรรมอันสูงส่งจนไม่อาจกระดิกตัว

เขาหมดหนทางจนต้องส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางเจิ้งสวิน

พอได้ยินคำพูดของหวงเฮ่อ เจิ้งสวินก็มีสีหน้าครุ่นคิด ครู่ต่อมาก็เปลี่ยนเป็นเจ็บปวดรวดร้าว ก่อนจะวางมือขวาลงบนไหล่ของไป๋เฟยซื่อเช่นกัน

"อาจารย์ครับ พี่ชื่อชื่อพูดถูกแล้ว! ผมมันแย่เอง ตอนแรกที่คุยเรื่องเงินกับอาจารย์ คงไม่ได้ไปกระทบกระเทือนศักดิ์ศรีทางศิลปะของอาจารย์หรอกนะครับ?"

"..."

ครูไป๋แทบจะกรีดร้องออกมาอยู่รอมร่อ

นี่มันปล้นกันชัดๆ! พฤติกรรมโจรหน้าด้านๆ!

ยังดีที่ตรงนี้ยังมีคนรู้ประสาอยู่บ้าง เฉิงเจี๋ยปัดมือของทั้งสองคนออก

"พวกแกสองคนเพลาๆ มือหน่อย เดี๋ยวก็กดอาจารย์จมดินตายกันพอดี"

ไป๋เฟยซื่อรู้สึกว่าไหล่เบาโหวงขึ้นมาทันที เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ สองทีแล้วเอ่ยขอบคุณเฉิงเจี๋ย

พอมีอีกสามคนเป็นตัวเปรียบเทียบ เฉิงเจี๋ยก็ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาทันตาเห็น

"อาจารย์ไป๋ครับ พวกเราเริ่มเรียนกันก่อนดีกว่า เรื่องค่าเรียนอาจารย์วางใจได้เลยครับ ท่านเป็นครูดังที่เจิ้งสวินแนะนำมา พวกเราไม่เสียมารยาทแน่นอนครับ"

ได้ยินคำพูดของเฉิงเจี๋ย ไป๋เฟยซื่อก็น้ำตาแทบจะไหลพราก

คิดอยู่แล้วเชียวว่าคงไม่เป็นบ้ากันไปหมดทั้งสี่คนหรอก!

"ได้เลยครับ ได้เลย ถ้าอย่างนั้นทั้งสี่ท่าน พวกเราเข้าไปข้างในกันก่อนดีไหมครับ"

ทั้งสี่คนก้าวผ่านประตูใหญ่ของคฤหาสน์เข้ามา เจิ้งสวินเคยตื่นตาตื่นใจไปแล้วรอบหนึ่ง ส่วนอีกสามคนที่เพิ่งมาครั้งแรกกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยสักนิด

เฉิงเจี๋ยบอกว่าก่อนที่บ้านจะล้มละลาย คฤหาสน์ของเขายังใหญ่กว่านี้เสียอีก หวงเฮ่อก็บอกว่าตนอาศัยสูตรโกงดวงแข็ง สปีดรันพล็อตแก้แค้นจนจบ ตอนนี้แย่งชิงทุกอย่างกลับคืนมาหมดแล้วจึงค่อนข้างมีเงิน คฤหาสน์แค่นี้ไม่ได้อยู่ในสายตาเลย

เฮ่อยวี่ซิงยิ่งไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาบอกว่าเมื่อก่อนตนครองยอดเขาสองลูกคนเดียว กว้างขวางกว่านี้ตั้งเยอะ

เจิ้งสวินเอามือปิดหูเงียบๆ เดินนำหน้าทุกคนไป พลางพึมพำสะกดจิตตัวเอง

"แกไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นแหละเจิ้งสวิน เมื่อกี้แค่ภาพหลอน"

ขณะเดียวกัน ไป๋เฟยซื่อที่อยู่ข้างๆ กลับเงี่ยหูฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

ดูท่าเขาจะเดาไม่ผิดจริงๆ เพื่อนของเสี่ยวเจิ้งไม่มีใครธรรมดาสักคน ถ้าไม่รวยล้นฟ้าก็ต้องมีชาติตระกูลสูงส่ง

ครูไป๋ดีดลูกคิดรางแก้วในใจดังกริ๊กกรั๊ก คำนวณดูว่ารอบนี้จะฟันเงินได้มากแค่ไหน

พอมาถึงห้องนั่งเล่น ทั้งห้าคนก็นั่งลง เฉิงเจี๋ยหยิบขาตั้งโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า ปรับมุมเล็กน้อยให้หน้าจอหันตรงมาที่พวกเขาทั้งห้าคน

"พี่ฉู่บอกว่าจะเข้าฟังด้วย"

เฉิงเจี๋ยอธิบายสั้นๆ ก่อนกดเริ่มวิดีโอคอล อีกฟากของกล้องปรากฏใบหน้าเย็นชาหมดจดของฉู่หลี

"อาจารย์ไป๋ใช่ไหมคะ สวัสดีค่ะ ฉันชื่อฉู่หลี เป็นผู้จัดการวง ตอนนี้ทั้งสี่คนต้องเรียนเครื่องดนตรีกับคุณ รบกวนอาจารย์เหนื่อยหน่อยนะคะ"

ฉู่หลีงานยุ่งมาก เช้าวันนี้ยังต้องไปคุยเรื่องงานโฆษณาให้วง twt อีก นี่คือช่วงพักระหว่างการประชุมที่เธอเจียดเวลาครึ่งชั่วโมงมาร่วมฟังคลาสเรียนเครื่องดนตรีด้วย

ไป๋เฟยซื่อยิ้มตาหยีพลางพยักหน้า

"ที่แท้ก็คุณฉู่นี่เอง ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

เพราะมีฉู่หลีที่ดูเป็นผู้เป็นคนอยู่ตรงนี้ ไป๋เฟยซื่อจึงยังไม่รีบร้อนงัดไม้ตายออกมา เขาหยิบเครื่องดนตรีทั้งสี่ชิ้นขึ้นมาทีละชิ้น แล้วเริ่มบรรยายประวัติความเป็นมาของพวกมันตั้งแต่ต้น

ตัวฉู่หลีเองไม่ได้ติดใจอะไรกับเนื้อหาการสอนแบบนี้ การได้รู้เรื่องราวเพิ่มเติมย่อมเป็นเรื่องดีอยู่แล้ว

แต่พวกเจิ้งสวินทั้งสี่คนกลับฟังจนทรมานแทบขาดใจ

ทั้งสี่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอาจารย์ไป๋ ต่างสัปหงกจนหัวทิ่มหัวตำ เจิ้งสวินถึงขั้นโงนเงนจนหัวแข็งๆ โขกใส่เฉิงเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ เสียงดังโป๊ก

เฉิงเจี๋ยสูดปากร้องซี้ด สะดุ้งตื่นเพราะแรงกระแทก พอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าฉู่หลีในจอมือถือหายไปแล้ว เหลือเพียงเสียงคนคุยงานในที่ประชุมดังลอดออกมาจากลำโพง

เฉิงเจี๋ยเอื้อมมือไปกดวางสายวิดีโอคอล แล้วตบเรียกอีกสามคน

"ตื่นกันได้แล้ว"

เฮ่อยวี่ซิงเอนพิงเก้าอี้จนแทบหงายหลังหลับไป ส่วนหวงเฮ่อใช้สองมือเท้าหัว หลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเช่นกัน

เจิ้งสวินโดนเฉิงเจี๋ยฟาดหลังไปสองทีถึงเริ่มได้สติ เขาลืมตาขึ้นมาหาววอดหนึ่ง แล้วพูดกับไป๋เฟยซื่อว่า "อาจารย์ คุณเลิกพูดจาเวิ่นเว้อเถอะ มีไม้ตายอะไรก็งัดออกมาเลย ที่นี่ไม่มีคนนอกแล้ว"

เขาดูออกว่าไป๋เฟยซื่อจงใจเก๊กท่าต่อหน้าฉู่หลี อย่างไรเสียก็ให้ผู้จัดการฉู่รู้ไม่ได้ว่าหมอนี่แขวนหัวแกะขายเนื้อสุนัข

ไป๋เฟยซื่อพยักหน้า กะเวลาดูก็เห็นว่ากำลังเหมาะ

"น้องชายทั้งสี่ คราวนี้ถึงช่วงบรรเลงจริงแล้ว จับตาดูกันให้ดีๆ ล่ะ!"

ทั้งสี่คนพยายามรวบรวมสมาธิ พลางจับจ้องชายแซ่ไป๋ที่ยกผีผาขึ้นมา เขามีสีหน้าเคร่งขรึมและหรี่ตาลงเล็กน้อย พริบตาที่เสียงดนตรีกังวานขึ้นไม่กี่จังหวะ บรรยากาศสังหารอันเยียบเย็นพลันแผ่ซ่านออกมาทันใด!

คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามต่างพากันตาค้าง อ้าปากหวอ

หวงเฮ่อทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

"อาจารย์ คุณเป่าผีผาได้เก่งจริง ๆ ครับ!"

เฮ่อยวี่ซิงเองก็อึ้งไปเหมือนกัน

"ผมเพิ่งเคยเห็นนี่แหละ ปากเป่าอย่าง แต่มือดีดอีกอย่างเนี่ยนะ?"

เฉิงเจี๋ยเริ่มรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาตงิด ๆ เขามองไปทางเจิ้งสวินแล้วกระซิบถามเสียงเบา "อาจารย์ที่นายหามานี่เขาสอนเครื่องดนตรีหรือสอนกายกรรมกันแน่?"

เจิ้งสวินตอบกลับอย่างภาคภูมิใจอยู่บ้าง "อาจารย์เก่งจะตาย! ทำเป็นหมดทุกอย่างนั่นแหละ!"

พอไป๋เฟยซื่อโชว์ไม้ตายก้นหีบเสร็จ ก็มองสีหน้าตกตะลึงของทั้งสี่คนอย่างกระหยิ่มใจ

"เป็นไงบ้างน้องชายทั้งหลาย 'คลาสเครื่องดนตรี' ของฉันวันนี้ คุ้มค่าใช่ไหมล่ะ?"

"คุ้มสิครับ คุ้มสุด ๆ ไปเลย!" หวงเฮ่อเป็นคนแรกที่รีบขานรับ "อาจารย์ คุณยังมีวิชาอื่นอีกไหมครับ ช่วยโชว์ฝีมือให้พวกเราดูอีกสักสองสามอย่างหน่อย!"

ไป๋เฟยซื่อจึงทยอยแสดงการใช้ปากเป่าเลียนเสียงซออู้ ซอน่า และขลุ่ยให้พวกเขาดูต่อ

แค่ซออู้ก็นับว่าพิลึกพิลั่นเกินทนแล้ว แต่ขลุ่ยกับซอน่ายิ่งประหลาดเข้าไปใหญ่ อาจารย์ไป๋สามารถเป่าซอน่าออกมาเป็นเสียงขลุ่ย และเป่าขลุ่ยออกมาเป็นทำนองซอน่าได้หน้าตาเฉย

ทั้งสี่คนเห็นแล้วถึงกับเดาะลิ้นทึ่งในความพิสดาร

พอแสดงจบ ไป๋เฟยซื่อก็มองดูสีหน้าของทั้งสี่คนด้วยความกระหยิ่มใจอีกรอบ

"คราวนี้พวกเราเริ่มเรียนกันอย่างเป็นทางการได้แล้วใช่ไหม ทั้งสี่คนลองบอกมาสิว่าอยากเรียนอะไรกันบ้าง?"

เฮ่อยวี่ซิงพลันก้าวพรวดไปข้างหน้า คว้ามือของไป๋เฟยซื่อไว้แน่นแล้วเขย่าแรงๆ

"อาจารย์ครับ คุณนี่มันจอมพ่นน้ำลายตัวจริงเลย! ขนาดไม่มีซอน่าคุณก็ยังพ่นน้ำลายโม้แหลกได้ขนาดนี้!"

"ชมเกินไปแล้ว ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นวิชาหากินในยุทธภพของฉันทั้งนั้นแหละ" ไป๋เฟยซื่อโบกไม้โบกมือ แต่ท่าทางกลับฟ้องชัดว่า 'ชมอีกสิ ชมเยอะๆ เลย'

ประโยคถัดมาของเฮ่อยวี่ซิงก็โพล่งตามมาติดๆ "ผมแค่อยากเรียนรู้จากคุณสักหน่อย ว่าท่ามกลางผู้คนนับล้าน คุณไปควานหาคนโง่เง่าเต่าตุ่นที่บริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างเจิ้งสวินมาหลอกได้แม่นยำขนาดนี้ได้ยังไงน่ะครับ? คุณช่วยสอนผมทีเถอะ ผมจะตั้งใจเรียนแน่นอน!"