ตอนที่ 78 ภาพลักษณ์ บัดซบเอ๊ย ภาพลักษณ์ทั้งเพ

สิ้นคำพูดของเฮ่อยวี่ซิง ในห้องก็มีสองคนที่สีหน้าเปลี่ยนเป็นตกใจระคนโมโหทันที

ไป๋เฟยซื่อตกใจล้วน ๆ ส่วนเจิ้งสวินโมโหล้วน ๆ

เจิ้งสวินเข้าสู่โหมดพร้อมบวกทันควัน หวงเฮ่อจึงเอื้อมมือไปแตะไหล่แล้วจับคนที่กำลังเดือดจัดหมุนเปลี่ยนทิศทาง จากนั้นทั้งสองก็ร่วมมือกันจับครูไป๋มัดไว้อย่างแน่นหนา

เจิ้งสวิน "เอ๋?"

ครูไป๋ "...เอ๋?!"

หวงเฮ่อที่เป็นผู้ล้างแค้น กับเจิ้งสวินที่เป็นมือสังหารมืออาชีพ ช่ำชองเรื่องการมัดคนเกินไปแล้ว มือเก๋าเจนโลกอย่างครูไป๋ถึงกับดิ้นไม่หลุดเลยทีเดียว

เขามองสี่คนตรงหน้าอีกครั้ง พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ

"พวกคุณหมายความว่ายังไงกันครับ ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วเหรอว่าจะเรียนน่ะ"

ทั้งสี่คนยืนหันหลังให้หน้าต่าง เงาทอดยาวทาบบนใบหน้า ดูชั่วร้ายเหี้ยมเกรียมถึงขีดสุด

เฉิงเจี๋ยในฐานะหัวหน้าวงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

"ครูไป๋ คุณคงยังไม่ค่อยเข้าใจพวกเราสี่คนเท่าไหร่ ถึงจะไม่เคยเห็นคนที่คุณเคยหลอกมาก่อน แต่ก็พอเดาออก คงมีแต่พวกคุณหนูลูกคนรวยที่ต่อให้จับได้ว่าคุณเป็นพวกต้มตุ๋นก็ขี้เกียจเอาเรื่อง แต่พวกเราสี่คนไม่เหมือนกัน"

ถึงตอนนี้ไป๋เฟยซื่อเริ่มรู้ตัวแล้วว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

"เดี๋ยวสิ หรือว่าที่ทำเป็นโง่ มีเงินล้นฟ้า หลอกง่าย...เป็นแค่คาแรกเตอร์ที่พวกคุณสร้างขึ้นมางั้นเหรอ"

คราวนี้เจิ้งสวินเป็นคนตอบอย่างซื่อตรง "เปล่า มีแค่เรื่องมีเงินล้นฟ้านั่นแหละที่เป็นคาแรกเตอร์"

"..." ไป๋เฟยซื่อเงียบไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะเริ่มดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งอีกรอบ "เอาละ ๆ คราวนี้ถือว่าผมตาถั่วเอง! ในเมื่อพวกคุณไม่มีเงิน แล้วจะกังวลทำไมว่าผมจะหลอก ต่างคนต่างคิดซะว่าไม่เคยเจอกัน แยกย้ายกันไปไม่ดีกว่าเหรอ!"

เจ้าบล็อกโคลีตัวแสบหัวเราะร่า "แบบนั้นจะไปได้ยังไงกันล่ะครับครูไป๋ ได้เจอกันก็นับเป็นวาสนานะครับ"

ไป๋เฟยซื่อไม่เข้าใจ "ผมก็ยอมแพ้แล้วนี่ พวกคุณยังไม่ยอมปล่อยผมไปอีกเหรอ"

หวงเฮ่อก็ยิ้มเช่นกัน ก่อนจะวกกลับเข้าเรื่องก่อนหน้า "คุณครูครับ พวกเราสี่คนตั้งใจมาฝากตัวเรียนวิชากับท่านนะครับ!"

ไป๋เฟยซื่อถึงกับเหวอไปเลย

"ในเมื่อพวกคุณจะเรียน แล้วจะมัดผมไว้ทำไมล่ะ อุตส่าห์ลงแรงไปตั้งเยอะ สุดท้ายก็ยังต้องเรียนกับผมอยู่ดีไม่ใช่เหรอ จะเพิ่มขั้นตอนยุ่งยากพวกนี้ไปเพื่ออะไรกัน"

เฉิงเจี๋ยตบพนักพิงเก้าอี้เบา ๆ เสียงของไป๋เฟยซื่อก็พลันชะงักกึกทันที

"ครูไป๋ครับ" เสียงของหัวหน้าเฉิงดังแว่วมาจากด้านหลังราวกับภูตผี "มันไม่เหมือนกันหรอกครับ เพราะตอนนี้...พวกเราสี่คนจะได้เรียนฟรีแล้วไงล่ะ"

"..."

ไป๋เฟยซื่อแทบจะประสาทแดกจริง ๆ แล้ว เขาร้องตะโกนลั่นออกมา

"พวกแกสี่คนไม่รักษาสัจจะ! ไร้ยางอาย หน้าด้านสิ้นดี! เพื่อจะได้เรียนฟรีถึงกับยอมทิ้งศักดิ์ศรีหมดเลยเรอะ กล้ามัดคนแก่อย่างฉันได้ลงคอ! ฉันจะร้องให้คนช่วยแล้วนะ! ช่วยด้วย! ช่วยด้วยยย!"

เจิ้งสวินขมวดคิ้วพลางตวาดใส่อย่างดุดัน "จะร้องทำไม! ที่นี่มันป่าลึกนะเว้ย! แถวนี้ไม่มีคนอยู่สักคนหรอก!"

แถมเขายังแย่งบทพูดคลาสสิกของเฉิงเจี๋ยไปหน้าตาเฉย "ต่อให้แกร้องจนคอแตก ก็ไม่มีใครมาช่วยแกหรอก!"

เฉิงเจี๋ย "..."

แย่งบทไปแบบนี้ แล้วเขาจะพูดอะไรได้อีกล่ะเนี่ย

เฉิงเจี๋ยก้มมองไป๋เฟยซื่อที่หน้าซีดเผือดไปแล้ว และรู้ดีว่าอีกฝ่ายแค่เก่งแต่ปาก ปากแข็งไปอย่างนั้นเอง

"ครูไป๋ครับ พวกเราสี่คนไม่ได้คิดจะทำให้ท่านลำบากใจหรอกนะ แต่เพราะผู้จัดการสั่งมา พวกเราจำเป็นต้องหัดเล่นเครื่องดนตรีให้ได้สักชิ้น แล้วเวลาบีบคั้นแบบนี้ก็คงต้องพึ่งคอร์สเร่งรัดเท่านั้น คงต้องรบกวนให้ท่านช่วยถ่ายทอดวิชาลับสุดยอดให้พวกเราแล้วล่ะครับ"

"ฉันสอนพวกแกแต่พวกแกไม่ยอมจ่ายเงิน มันมีเรื่องดี ๆ พรรค์นี้ด้วยเรอะ!"

ไป๋เฟยซื่อประท้วงเสียงดังลั่น ทว่าจู่ ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงของเย็นเฉียบที่จ่อเข้ามาตรงลำคอ ซึ่งเป็นหวงเฮ่อที่กำลังถืออะไรบางอย่างไว้ในมือ

ไป๋เฟยซื่อกลับคำทันควัน "แน่นอนว่ามีเรื่องดี ๆ แบบนี้สิครับ! วันนี้ถือซะว่าคนแก่อย่างฉันทำบุญทำทาน จะสอนพวกคุณทั้งสี่คนให้ฟรี ๆ เลย!"

เจิ้งสวินชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น อยากรู้ว่าหวงเฮ่อถือของดีอะไรไว้

แล้วเขาก็เห็นหวงเฮ่อยกมือนั้นขึ้นมา ปอกเปลือกกล้วยหอม แล้วกัดไปคำหนึ่ง

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของเจิ้งสวิน หวงเฮ่อก็อาศัยมุมอับที่ไป๋เฟยซื่อมองไม่เห็น ขยับปากแบบไร้เสียงถามเจิ้งสวินว่า "นายกินไหม เดี๋ยวฉันหักแบ่งให้ลูกหนึ่ง"

เจิ้งสวินยื่นมือออกไป ขยับปากตอบกลับแบบไร้เสียงเช่นกัน "เอาด้วย"

ไป๋เฟยซื่อยังคงตอบคำถามของเฉิงเจี๋ยด้วยเสียงสั่นระริก ส่วนเฉิงเจี๋ยที่ยืนอยู่ตรงหน้าครูไป๋เหลือบตามองสองคนที่กำลังแอบแบ่งกล้วยกันกิน พลางทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

สรุปก็คือ ภายใต้การข่มขู่แกมล่อลวงของทั้งสี่คน ไป๋เฟยซื่อก็ยอมตกลงที่จะถ่ายทอดไม้ตายก้นกุฏิให้พวกเขาแต่โดยดี

ความเร็วในการเรียนรู้ของทั้งสี่คนจัดว่าน่าขนลุก เพียงแค่ใช้เวลาช่วงบ่ายเท่านั้น ก็เรียนรู้จนทำเป็นกันหมดแล้ว

ถึงขั้นที่พอถึงมื้อเย็น พวกเขาก็พร้อมเปิดไลฟ์สดโชว์ทักษะใหม่ได้ทันที

เจิ้งสวินติดต่อคุยกับเจิ้งหลินไว้ล่วงหน้าแล้ว เดิมทีเขาคิดจะกลับไปไลฟ์สดที่สตูดิโอ แต่เจิ้งหลินที่อยู่อีกฝั่งของวิดีโอคอลบอกว่าอย่าให้ยุ่งยากเลย

"หาห้องที่เน็ตดีๆ สักห้องแล้วเปิดไลฟ์สดเถอะ ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นหรอก"

เจิ้งหลินยังถามเขาอีกว่าเรียนกับครูไป๋เป็นอย่างไรบ้าง

น้ำเสียงของเจิ้งสวินสดใส "เป็นหมดแล้วครับ ครูไป๋สอนดีมาก"

แววตาของเจิ้งหลินเจือรอยยิ้ม "เธอฉลาดเกินไปต่างหาก"

เจิ้งสวินคุยสัพเพเหระกับเจิ้งหลินต่ออีกครู่หนึ่ง จากนั้นจึงไปเตรียมตัวไลฟ์สด เพราะออกจากบ้านมาอย่างกะทันหันไม่มีอุปกรณ์ดีๆ ติดมาด้วย จึงทำได้เพียงใช้มือถือไลฟ์เท่านั้น

ตอนนี้ครูไป๋ได้รับการแก้มัดแล้ว เขานั่งถือแก้วน้ำอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางที่ยังขวัญผวาไม่หาย

พอเจิ้งสวินเลือกห้องเรียบร้อย พวกเขาก็พาตัวไป๋เฟยซื่อตรงไปที่นั่นทันที

ไป๋เฟยซื่อพยายามขัดขืน "ฉันต้องไปด้วยเหรอ คนแก่อย่างฉันจะไปทำอะไรได้ ฉันไม่ร่วมไลฟ์สดเด็ดขาดนะ!"

เฮ่อยวี่ซิงที่กำลังคุมตัวต้มตุ๋นแซ่ไป๋สวนกลับทันควัน "ครูครับ ต่อให้ไม่เข้ากล้อง ครูก็ต้องไปนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอยู่ดี! จะได้คอยให้คำชี้แนะพวกเราไงครับ เผื่อมีตรงไหนเป่าผิดขึ้นมาล่ะ"

ไป๋เฟยซื่อไม่มีสิทธิ์มีเสียงใด ๆ ในวง twt จึงจำใจต้องเดินตามทั้งสี่คนเข้าไปในห้องไลฟ์

การไลฟ์ครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เฉิงเจี๋ยล็อกอินเข้าบัญชีทางการของวงเพื่อรีบแปะลิงก์ห้องไลฟ์อย่างเร่งด่วน แล้วเริ่มเปิดกล้องตรงเวลาในอีกสิบนาทีต่อมา

ถึงจะบอกล่วงหน้าแค่สิบนาที แต่ยอดคนที่เข้ามาดูในห้องไลฟ์ก็ยังถล่มทลาย

เจิ้งสวินโบกไม้โบกมือทักทายแฟน ๆ ในห้องไลฟ์

"สวัสดีตอนค่ำครับทุกคน ผมเจิ้งสวิน วง twt ครับ"

ข้อความบนหน้าจอคอมเมนต์ต่างตอบรับเขากลับมาทันที

: สวัสดีตอนค่ำนะเจิ้งสวิน!

: ฮั่นแน่ อยู่กันครบทั้งสี่คนเลยนี่นา!

: นายอยู่ที่ไหนน่ะเจิ้งสวิน ดูเป็นห้องหนังสือที่หรูหรามากเลย

: เชี่ย บนชั้นหนังสือนั่นวางของโบราณไว้เหรอ ของจริงปะเนี่ย

คอมเมนต์บนจอพากันถกเถียงเรื่องสถานที่ไลฟ์แห่งใหม่ของพวกเขาอย่างคึกคัก และในตอนนั้นเอง สมาชิกอีกสามคนก็ก้าวเข้ามาร่วมเฟรม

เวลาไลฟ์สด แม้การกระทำที่ทั้งสี่คนปฏิบัติต่อกันจะดูหลุดโลกไปบ้าง แต่กับแฟนคลับแล้ว พวกเขากลับมีความอดทนและใจเย็นอย่างยิ่ง

ช่วงแรกของการไลฟ์สดเป็นกิจกรรมพูดคุยทักทายเล็กๆ น้อยๆ โดยทั้งสี่คนจะสุ่มอ่านคอมเมนต์ในห้องไลฟ์

"สมาชิกทั้งสี่คนของ twt หล่อและเก่งกันทุกคนเลย วงที่จะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในอนาคต สู้ๆๆ — ขอบคุณการสนับสนุนจากแฟนคลับท่านนี้นะครับ พวกเราจะพยายามครับ"

"แม้การกระทำของพวกนายจะดูหลุดโลกไปหน่อย แต่มองออกไม่ยากเลยว่าทุกคนเป็นคนดีมาก — ขอบคุณแฟนคลับท่านนี้นะครับ พวกเราสี่คนสุขุมใจเย็นและอ่อนโยนกันจริงๆ นั่นแหละ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ"

"อยากถามว่าสมาชิกทั้งสี่คนของ twt มีพรสวรรค์แบบนี้มาตั้งแต่เกิดเลยหรือเปล่า สุดยอดมากเลย — ใช่แล้วครับ พวกเราเกิดมาก็เพื่อเป็นไอดอลกันอยู่แล้ว"

"ฉันเป็นแฟนคลับที่ติดตามมาตั้งแต่ตอนเดบิวต์ เห็นพวกนายโด่งดังขึ้นเรื่อยๆ แล้วรู้สึกปลื้มใจจริงๆ หวังว่าไม่ว่าพวกนายจะเดินไปได้ไกลแค่ไหน ก็จะยังคงจริงใจและงดงามเหมือนในตอนนี้นะ — แฟนคลับวางใจได้เลยครับ พวกเราทั้งสี่คนจะมุ่งมั่นวิ่งตามความฝันต่อไปอย่างแน่นอน"

พูดพลาง ทั้งสี่คนก็ยกแขนขึ้นพร้อมกันอย่างรู้ใจ ชูหมัดทำท่าสู้ตายออกมาหนึ่งที

ไป๋เฟยซื่อที่นั่งดูอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับอ้าปากหวอตาค้าง

ตอนนี้ครูไป๋อยากทำเพียงแค่อย่างเดียว นั่นคือพุ่งทะลุหน้าจอมือถือเข้าไปแล้วแผดเสียงตะโกนออกมาดังๆ

ภาพลักษณ์สร้างขึ้นมาทั้งนั้น! แม่งภาพลักษณ์จอมปลอมชัดๆ!

พวกแฟนคลับเอ๋ย! พวกแกโดนหลอกกันหมดแล้วโว้ย!