ตอนที่ 79 เพราะดีอยู่นะ แต่ก็พิลึกชะมัด

ครูไป๋ปั้นหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกด้วยความคับแค้นใจ พลางฟังไอ้ตัวแสบทั้งสี่คนพล่ามไร้สาระใส่กล้อง

แถมเจิ้งสวินยังเป็นคนที่พ่นเรื่องไร้สาระได้น้ำไหลไฟดับที่สุดในกลุ่มอีกต่างหาก

"ทุกคนสงสัยใช่ไหมครับว่าทำไมวันนี้พวกเราถึงมารวมตัวกันได้? ก็เพราะพวกเรากำลังเรียนอยู่น่ะสิครับ! เรียนอะไรน่ะเหรอ? คราวก่อนเคยสัญญาไว้ว่าจะหัดเล่นเครื่องดนตรีไง วันนี้พวกเราเลยเชิญอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญระดับมืออาชีพมาสอนให้เป็นพิเศษเลย"

เจิ้งสวินพูดไปพลางคิดจะดึงตัวครูไป๋เข้ามาในเฟรมด้วย

ไป๋เฟยซื่อถึงกับตกใจจนหน้าถอดสี

ล้อกันเล่นหรือไง! ต้มตุ๋นอย่างเขาจะกล้าเสนอหน้าให้แฟนคลับตั้งมากมายขนาดนี้เห็นได้ยังไง นี่มันหาเรื่องเอาตัวเข้าไปติดกับชัด ๆ!

ถ้าเกิดมีใครในนั้นเคยโดนเขาหลอกขึ้นมาจะทำยังไงเล่า!

เจิ้งสวินยังคงเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น "ครูไป๋รีบมานี่สิครับ! ทุกคนรอเจอคุณอยู่นะ"

ไป๋เฟยซื่อทั้งส่ายหน้าทั้งโบกมือ ปฏิเสธรัว ๆ ติดกันเป็นชุด

เจิ้งสวินเบะปาก ทำสีหน้าเสียดาย

"ดูเหมือนครูไป๋จะขี้อายมากเลยนะครับเนี่ย"

แต่ความเสียดายของเขาอยู่ได้แค่วินาทีเดียว ก็เปลี่ยนเป็นตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"งั้นผมจะโชว์ผลการฝึกซ้อมให้ทุกคนดูเอง!"

พอเจิ้งสวินพูดจบก็เสกปี่สั่วล่าออกมา

ข้อความในช่องคอมเมนต์พลันคึกคักขึ้นมาทันที

: มาแล้ว! มายากลของเจิ้งสวิน!

: สั่วล่าอันเบ้อเร่อขนาดนั้นไปแอบซ่อนไว้ตรงไหนกันแน่เนี่ย

: แม่เจ้า เป่าเป็นจริง ๆ เหรอวะนั่น?

เจิ้งสวินเพิ่งจะหยิบสั่วล่าขึ้นมา อีกสามคนก็รีบปรี่เข้าไปห้ามทันควัน

"ถ้าแกเป่าขึ้นมา หูพวกเราคงไม่ต้องเอาไว้ใช้กันพอดี" นี่คือคำพูดของเฉิงเจี๋ย

"หรือพวกเราจะออกไปไลฟ์ข้างนอกกันดี ข้างนอกกว้างพอจะรองรับพรสวรรค์อันล้นปรี่ของแกได้นะ" นี่คือคำพูดแบบคนอีคิวสูงของหวงเฮ่อ

"เอาแบบนี้ดีกว่า เราโชว์เรียงตามอายุ แกอยู่คนสุดท้าย ตกลงไหม" นี่คือเฮ่อยวี่ซิงที่ยังคงยึดมั่นกับการเรียงตามลำดับอายุ

สั่วล่าของเจิ้งสวินยังไม่ทันได้แตะริมฝีปาก ก็โดนเพื่อนร่วมวงทั้งสามคนสกัดไว้เรียบร้อย

เขาบอกให้เพื่อนร่วมวงไม่ต้องเกรงใจ

"เอาละ ๆ รู้หรอกน่าว่าทุกคนตั้งตารอไม้เด็ดของผมกันอยู่ จัดไปครับ!"

เจิ้งสวินว่าแล้วก็ลงมือทันที ยกมือเตรียมเป่าในวินาทีเดียว ทำเอาคนอื่นห้ามกันไม่ทันสักคน

เขาบรรเลงเพลงเดบิวต์ของวงอย่าง "วงเราคงจะจบเหวแล้วล่ะ" ผ่านปี่สั่วล่า มอบให้เหล่าแฟนคลับด้วยความทุ่มเทสุดหัวใจ

ทันทีที่เสียงสั่วล่าดังขึ้น บรรยากาศก็แสนจะโศกสลดรันทดใจจนหาอะไรเปรียบไม่ได้

โอกาสที่วง twt จะจบเหว ดูเหมือนจะพุ่งสูงขึ้นอีกแล้ว

: ทำไมฟังดูมันรันทดหดหู่ขนาดนั้นล่ะเนี่ย?

: ชีวิตมันไม่ง่าย บอยแบนด์เลยต้องมาร่อนเร่ขายศิลป์สินะ

: การที่ไอดอลชายมีไม้ตายเป็นการเป่าสั่วล่าเนี่ย มันหลุดโลกเกินกว่าขอบเขตการรับรู้ของฉันจริง ๆ

: มันก็เพราะอยู่นะ แต่ก็พิลึกชะมัด แต่เอ๊ะ สรุปคือมันก็เพราะนี่หว่า

: ดูสิ่งที่แกทำลงไปสิเจิ้งตุ้นตุ้น แกทำเอาหัวแฟนคลับควันออกหมดแล้วเนี่ย

: ถึงบอยแบนด์จะต้องหาทางหนีทีไล่ให้ตัวเองก็เถอะ แต่มันจำเป็นต้องข้ามจากวงการไอดอลไปอยู่วงการศิลปะพื้นบ้านขนาดนั้นเลยเหรอ

: เดี๋ยวนะ มีแฟนคลับคนไหนดูสั่วล่าเป็นบ้างไหม? ทำไมฉันรู้สึกว่านิ้วของสวินมันกดไม่ตรงกับคีย์ที่เป่าออกมาเลยล่ะ?

: เชี่ย ฉันก็สังเกตเห็นเหมือนกัน!

พอเจิ้งสวินเป่าจบไปหนึ่งเพลง ตัวเขายังคงอินจัดไม่หาย แต่กลับทิ้งเครื่องหมายคำถามไว้เต็มหัวเหล่าแฟนคลับ

เมื่อเขาแสดงจบ คนต่อไปก็คือเฉิงเจี๋ย

เฉิงเจี๋ยเลือกเรียนขลุ่ย ตอนเด็ก ๆ เขาเคยเรียนมาสองคาบ นิ้วเลยกดรูได้เป๊ะ ปากกับมือประสานกันเนียนกริบ แฟนคลับจึงยังจับไต๋ไม่ได้

พอถึงคิวของหวงเฮ่อ ความจริงแล้วเขาสีซอเอ้อร์หูเป็นจริง ๆ แต่กลับยืนกรานจะเรียนศาสตร์เลียนเสียงด้วยปากกับไป๋เฟยซื่อให้ได้

ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แค่เพราะทั้งวงต้องทำอะไรให้พร้อมหน้าพร้อมตา ในเมื่อต้องเรียน พวกเขาทั้งสี่ก็ต้องเรียนด้วยกัน จะขาดใครไปสักคนไม่ได้

นี่แหละคือจิตวิญญาณของวง

หวงเฮ่ออินจัด ดำดิ่งไปกับการแสดงอย่างสมจริง แม้จะเป็นการใช้ปากทำเสียงซอเอ้อร์หู แต่ด้วยเทคนิคขั้นเทพบวกกับอารมณ์ที่เข้าถึงบทบาท สุดท้ายแฟนคลับก็ยังคงดูไม่ออกอยู่ดี

จนกระทั่งมาถึงคิวของเฮ่อยวี่ซิง ในที่สุดตัวเต็งระดับบิ๊กเบิ้มก็ออกโรง

ก่อนหน้านี้เฮ่อยวี่ซิงเคยแฉตัวเองว่า เขาใช้กู่ฉินเป็นแค่อาวุธ ฝีมือการดีดจึงงั้น ๆ มาก

แต่เขากลับดึงดันอยากเอาชนะเครื่องสายให้ได้ รอบนี้เลยเปลี่ยนมาเล่นผีผาแทน

แม้เฮ่อยวี่ซิงจะไม่ประสีประสาเรื่องผีผาเลยแม้แต่น้อย แต่พอได้เรียนกับครูไป๋ เขากลับเข้าใจศาสตร์การเลียนเสียงด้วยปากได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ภาพการแสดงที่ออกมาเลยกลายเป็นว่า เขาทำเสียงได้เนียนกริบ แต่ฝีมือดีดเครื่องดนตรีกลับห่วยแตกสิ้นดี

หรือพูดให้ถูกก็คือ สายเครื่องดนตรีที่เขาดีดมั่วซั่วนั่นแหละ ที่คอยขัดขวางไม่ให้พลังเสียงผีผาจากปากของเขาเปล่งประกายได้เต็มที่

แฟนคลับในห้องไลฟ์อึ้งไปครู่หนึ่ง พอตั้งสติได้ก็ระเบิดหัวเราะกันลั่น

: อะไรกันเนี่ยซิงซิง ทำไมแกถึงใช้ปากเป่าผีผาล่ะเนี่ย 55555555!

: ปิดคดีได้แล้ว 55555555! ในที่สุดฉันก็รู้สักทีว่าทำไมสามคนก่อนหน้านี้ถึงได้ดูพิลึกขนาดนั้น!

: สรุปคืออาจารย์ไป๋เป็นครูสอนเลียนเสียงด้วยปากสินะ 55555555!

: อย่าว่าไป ถ้าดีดผีผาเก่งฉันก็คงแค่ฟังผ่าน ๆ แต่นี่เล่นใช้ปากเป่าผีผา ไม่เปย์โดเนทให้ไม่ได้แล้ว!

: พวกแกสี่คนระวังเจ๊ฉู่จะโมโหจนอกแตกตายเอานะ 55555555!

และฉู่หลีก็กำลังดูไลฟ์สดอยู่จริง ๆ เสียด้วย

เวลานี้เธออยู่ที่บริษัท กำลังนั่งประชุมร่วมกับเหล่าหัวหน้าแผนกคนอื่น โดยมีบอสฉินอี้เป็นประธานการประชุม

พอถึงช่วงพักเบรก บอสฉินก็เสนอขึ้นมาว่าลองเปิดดูไลฟ์สดคืนนี้ของบอยแบนด์ตัวท็อปกันสักหน่อยดีกว่า

ฉู่หลีสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันควัน แต่พอคิดจะเอ่ยปากห้าม มันก็ไม่ทันการเสียแล้ว

เจ้านายและเพื่อนร่วมงานกำลังนั่งดูไลฟ์กันอย่างออกรส ผิดกับฉู่หลีที่แอบกำขวดยาในมือแน่นเงียบ ๆ

เธอนั่งอยู่ข้างฉินอี้พอดี จึงกระซิบถามเขา "บอสพกยาลดความดันมาไหมคะ"

ฉินอี้แปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ตอบไป "ผมไม่ได้เป็นความดันสูงนะ"

"แต่ฉันเป็นค่ะ" ฉู่หลีตอบเสียงหนักแน่น

"..."

ฉินอี้ไม่เข้าใจเลยว่าฉู่หลียังอายุน้อยแค่นี้ ทำไมถึงเป็นความดันสูงได้ หรืออาจเป็นเพราะ twt ดังเป็นพลุแตก ภาระงานเลยพุ่งสูงจนทำให้เธอกดดันไม่น้อย

เพื่อนร่วมงานข้าง ๆ ยังเอ่ยปากด้วยความหวังดี "เจ๊ฉู่ดูแลสุขภาพด้วยนะ! อย่าโหมงานหนักจนป่วยล่ะ"

ฉู่หลีซาบซึ้งในความหวังดีนั้น แต่เธอก็รู้แก่ใจว่าอีกฝ่ายไม่มีทางเข้าใจหรอก

ทว่าไม่นาน เพื่อนร่วมงานก็เข้าใจได้ในที่สุด

ทุกคนต่างอ้าปากค้าง มึนงงไปกับการแสดงความสามารถพิเศษของสี่หนุ่มหล่อบนหน้าจอ

คราวนี้เพื่อนร่วมงานข้างฉู่หลีจึงกระซิบถามขึ้นมาอีกครั้ง "เจ๊ฉู่ เดี๋ยวนี้การแข่งขันของบอยแบนด์มันกดดันขนาดนี้เลยเหรอ ทำไมสภาพจิตใจสี่คนนี้ดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ล่ะ"

ฉู่หลีมองเขาด้วยสายตาลุ่มลึกยากจะหยั่งถึง

"เปล่าหรอก ท่าทางแบบนั้นน่ะคือพวกมันไม่ได้รู้สึกกดดันเลยต่างหาก สภาพอย่างฉันนี่สิถึงเรียกว่าเป็นบ้าอย่างสงบนิ่ง"

ทุกครั้งที่ผู้จัดการฉู่แทบจะเป็นบ้า วง twt ก็มักจะติดเทรนด์อยู่เสมอ

สภาพจิตใจของคนยุคนี้ช่างสะท้อนออกมาให้เห็นอย่างชัดเจนจริง ๆ

โชว์ของทั้งสี่คนทำเอาเจียอี้ตกตะลึง แฟนคลับพากันประทับใจ แม้แต่อาจารย์อย่างไป๋เฟยซื่อก็ยังพยักหน้าชื่นชม

ไม่เลว ไม่เลวเลย สมกับเป็นลูกศิษย์ที่เขาสั่งสอนมากับมือ

ถึงจะเล่นมัดอาจารย์อย่างเขาไว้ แต่ก็ถือว่าทั้งสี่คนสำเร็จวิชาแล้วล่ะนะ

การไลฟ์หนึ่งชั่วโมงครึ่งจบลง โดยก่อนปิดท้ายเจิ้งสวินยังบอกไว้ว่า ในอนาคตอันใกล้นี้พวกเขาจะปล่อยเพลงสไตล์จีนโบราณออกมาหนึ่งเพลง

บรรดาแฟนคลับต่างพากันแซวว่า ถ้าอย่างนั้นพวกแกสี่คนคงยุ่งน่าดู คนหนึ่งยืนร้องเพลงข้างหน้า อีกสามคนยืนถือเครื่องดนตรีคอยทำเสียงบีตบ็อกซ์อยู่ข้าง ๆ

แฟนคลับบางคนยังอวยแบบไม่ลืมหูลืมตาว่า บอยแบนด์วงอื่นทำได้แค่บีตบ็อกซ์ แต่วงเถียนเหว่ยเทาของเราแถมการบรรเลงดนตรีพื้นบ้านให้ด้วยนะ

ด้านล่างยังมีแฟนคลับพิมพ์ต่ออีกว่า เดี๋ยวก็ถาวเหวินถิง เดี๋ยวก็เถียนเหว่ยเทา ชื่อวง twt ของพวกแกนี่นับวันยิ่งเหมือนชื่อคนเข้าไปทุกที

พอปิดไลฟ์ เจิ้งสวินกับเพื่อนทั้งสามคนก็วางเครื่องดนตรีไว้ข้าง ๆ แล้วเดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าไป๋เฟยซื่อ

อาจารย์ไป๋ที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้รีบใช้สองเท้าไถลไปกับพื้น ถอยกรูดไปด้านหลังอย่างต่อเนื่อง

"พวก...พวกแกจะทำอะไร!"

เจิ้งสวินมองเขาด้วยรอยยิ้มร่า พลางส่งสัญญาณให้อาจารย์ไป๋ใจเย็นลง

"อาจารย์สั่งสอนพวกเรามาตั้งเยอะ แฟนคลับก็ชอบกันมาก พวกเราสี่คนเลยตกลงกันว่าจะตอบแทนอาจารย์สักหน่อยครับ"

"ตอ...ตอบแทนเหรอ" ไป๋เฟยซื่อเริ่มพูดติดอ่าง "คือว่านะ ถ้าจะจ่ายค่าสอนละก็ ทางฉันมีเกณฑ์ราคามาตรฐานอยู่นะ"

เจิ้งสวินโน้มตัวลงเล็กน้อย วางสองมือทาบลงบนบ่าของไป๋เฟยซื่อ

"อาจารย์ครับ เกณฑ์ราคาของอาจารย์ไม่ถูกเลยนะครับ"

"ใช่ ๆๆ นี่คิดราคาพิเศษแบบคนกันเองให้เลยนะ" มุมปากของอาจารย์ไป๋กระตุก พยายามจะดิ้นให้หลุด แต่แรงมือของเจิ้งสวินกลับหนักหน่วงอย่างไม่น่าเชื่อ

เจิ้งสวินยังคงระบายยิ้ม

"ในเมื่ออาจารย์คิดราคากับพวกเราแบบนี้ งั้นพวกเราก็คงไม่ต้องเกรงใจแล้วเหมือนกัน"

"หา" อาจารย์ไป๋ชะงักไป

"พี่ชื่อชื่อ แจ้งตำรวจเถอะ"

"หา?!" อาจารย์ไป๋ร้องลั่น "พวกแกสี่คน ทั้งกินทั้งหอบกลับไปยังไม่พอ ยังไม่เล่นตามกติกาอีกเหรอ! ฉันจะสู้ตายกับพวกแก!"