ตอนที่ 80 ผมมีไอเดียพิเรนทร์อยู่ข้อหนึ่ง

แน่นอนว่าไป๋เฟยซื่อไม่มีทางสู้พวกเขาสี่คนได้อยู่แล้ว

อย่าว่าแต่พวกเขาเป็นชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ตั้งสี่คนเลย ลำพังตัวตนที่แท้จริงซึ่งซ่อนอยู่ใต้คราบสมาชิกบอยแบนด์ ก็มากพอจะทรมานครูไป๋จนกระอักแล้ว

แต่ทั้งสี่คนไม่อยากเสียเวลาด้วย จึงโทรแจ้งตำรวจให้มารับตัวไปทันที

เวลาล่วงเลยมาจนดึกมากแล้ว เฉิงเจี๋ยขับรถพาพวกเขากลับไปพักผ่อนที่สตูดิโอ ระหว่างนั้นโทรศัพท์ของเจิ้งสวินที่นั่งอยู่เบาะหลังก็ดังขึ้น

เป็นสายจากเจิ้งหลิน

"ฉันเห็นไลฟ์แล้วนะ เจิ้งสวิน"

"พี่หลิน" เจิ้งสวินก้มมองนาฬิกาข้อมือ "ดึกขนาดนี้พี่ยังไม่พักอีกเหรอครับ"

"อืม ทำโอทีอยู่น่ะ"

เจิ้งหลินกำลังสะสางงานของบริษัท ช่วงนี้เขายุ่งมาก แทบจะต้องง่วนอยู่กับงานจนถึงเช้ามืดเกือบทุกวัน

ที่เจียดเวลาโทรหาเจิ้งสวินได้ ก็เพราะเพิ่งแวบเข้าไปดูไลฟ์มาเมื่อครู่นี้เอง

ทว่าดูไปไม่ทันถึงสามนาทีก็มีธุระด่วน พอเขากลับเข้ามาในห้องไลฟ์อีกที ทุกอย่างก็จบลงแล้ว

"ครูไป๋สอนใช้ได้เลย วันนี้จบคลาสทดลองเรียนแล้ว ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ฉันจะจ่ายค่าเรียนให้"

"ไม่ต้องหรอกครับพี่หลิน" เจิ้งสวินโกหกตาใส "ครูไป๋บอกว่าถูกชะตากับผมตั้งแต่แรกเห็น เหมือนผมเป็นลูกศิษย์ที่พลัดพรากกันไปนานหลายปี เขาก็เลยให้ผมเรียนคอร์สนี้ฟรีครับ"

"หือ" เจิ้งหลินชะงักไปครู่หนึ่ง "ดูท่าครูไป๋จะเป็นคนมีคุณธรรมสูงส่งและเปิดเผยจริงใจน่าดูนะ"

"แน่นอนอยู่แล้วครับ ตอนนี้ครูไป๋หาที่ที่เหมาะกับตัวเองที่สุดไว้ใช้ชีวิตบั้นปลายเรียบร้อยแล้ว"

เสียงช้อนคนกาแฟแว่วมาจากปลายสาย เจิ้งสวินก้มดูเวลาอีกครั้งแล้วเตือนเจิ้งหลินว่าอย่าหักโหมจนดึกดื่น

เจิ้งหลินบอกว่ายุ่งอีกสักชั่วโมงก็เสร็จ ก่อนจะถามไถ่ว่าช่วงนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง มีเรื่องชวนปวดหัวอะไรไหม

เจิ้งสวินนึกถึงชีวิตช่วงนี้ของตัวเอง ถึงจะค่อนข้างยุ่ง แต่ก็ไม่มีเรื่องน่ารำคาญใจ ทั้งยังไม่มีใครมาคอยหาเรื่องแกล้ง

เขาจึงตอบเจิ้งหลินไปตามตรงว่าไม่มี ทุกอย่างราบรื่นดี

เจิ้งหลินถามเขาว่าการเป็นไอดอลมีความสุขดีไหม เจิ้งสวินตอบกลับไปว่า "หาเงินได้ดีมากครับ"

ถึงจะตอบไม่ตรงคำถาม แต่นั่นก็มาจากใจจริงของเจิ้งสวิน

คุยกันต่ออีกสองสามประโยคเจิ้งหลินก็ต้องไปทำงานต่อ พอเจิ้งสวินวางสาย ก็พบว่าอีกสามคนกำลังจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ

"มองผมทำไม"

เจิ้งสวินทำหน้างงเต็มทน เฮ่อยวี่ซิงที่เก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่ถามขึ้นเป็นคนแรก "เจิ้งสวิน นายกำลังจะได้สืบทอดมรดกตระกูลจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย"

เจิ้งสวินถึงกับพูดไม่ออก

"คิดอะไรกัน ผมจะมีกิจการครอบครัวอะไรได้ ทรัพย์สินชิ้นเดียวของผมก็คือแมวตัวนั้นแหละ"

หวงเฮ่อที่นั่งอยู่ข้างคนขับเอ่ยขึ้นบ้าง "พี่ชายนายคือเจิ้งหลินเหรอ เหมือนจะดังมากเลยนะ อายุน้อยประสบความสำเร็จ แถมยังหล่ออีกต่างหาก"

"ไม่ใช่พี่แท้ ๆ หรอก แค่เพื่อนที่มีวาสนาต่อกันเฉย ๆ มั้ง"

เจิ้งสวินเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบว่าเขากับเจิ้งหลินมารู้จักกันได้ยังไง พอฟังจบ เฉิงเจี๋ยที่กำลังขับรถอยู่ก็โพล่งขึ้นมา

"นี่มันพวกต้มตุ๋นชัด ๆ เจิ้งสวิน"

"?"

เครื่องหมายคำถามค่อย ๆ ผุดขึ้นเต็มหัวของเจิ้งสวิน ส่วนเฮ่อยวี่ซิงที่อยู่ข้าง ๆ ยังไม่วายช่วยสุมไฟเพิ่ม

"ใช่ชัวร์! นายลองคิดดูสิ พล็อตแบบนี้คุ้นตามากใช่ไหมล่ะ เจิ้งสวินนายคิดดูให้ดี ๆ! ลองนึกถึงพวกละครสั้นน้ำเน่าที่เฉิงเจี๋ยเคยเล่นดูสิ"

เฉิงเจี๋ยที่ตั้งแต่ต้นจนจบเพิ่งพูดไปประโยคเดียว: "..."

"ฉันเพิ่งพูดไปประโยคเดียว แกจะต่อความยาวสาวความยืดอะไรเยอะแยะฮะ เฮ่อยวี่ซิง" คนใจร้อนอย่างเฉิงเจี๋ยทนฟังไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

ฝั่งเฮ่อยวี่ซิงเองก็มีข้ออ้างเตรียมไว้เหมือนกัน

"บอสเฉิง คุณเปลี่ยนไปแล้วนะ คุณไม่ใช่ท่านประธานจอมเผด็จการผู้เย่อหยิ่งเย็นชาที่เหมือนจะบริจาคคำพูดให้ผมแค่วันละสองคำคนนั้นอีกต่อไปแล้ว รีบเก็บคาร์แรกเตอร์ขึ้นมาสวมเดี๋ยวนี้เลย!"

"..."

หวงเฮ่อรีบเตือนทั้งสองคนว่าอย่าเพิ่งออกนอกเรื่อง ตอนนี้เป็นช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานที่เจิ้งสวินกำลังจะถูกหลอกต่างหาก

"นี่มันแผนซ้อนแผนชัด ๆ" หวงผู้ล้างแค้นวิเคราะห์ด้วยสีหน้าจริงจัง "ส่งมิจฉาชีพเกรดต่ำอย่างครูไป๋มาเปิดทางก่อน พอแกเริ่มตายใจ เจิ้งหลินก็จะปล่อยไม้เด็ดซ้ำอีกรอบ!"

เจิ้งสวินยิ่งพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเข้าไปใหญ่

"ผมกับเจิ้งหลินก็แค่เพื่อนที่ดีต่อกัน เหมือนพวกนายนี่แหละ อีกฝ่ายอยู่คฤหาสน์หรูขนาดนั้นแล้ว ยังจะมีอะไรให้มาหลอกเอาจากผมได้อีก ท่านประธานใหญ่โตเบอร์นั้นคงไม่ตาโตอยากได้เงินประกันสังคมกับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพของผมหรอกมั้ง"

"ประกันสังคมแล้วมันทำไม ประกันสังคมมีค่ามากนะ!" เฮ่อยวี่ซิงเถียง "ก็บอกไปตั้งนานแล้วว่าอาชีพท่านประธานน่ะไม่มีความมั่นคงหรอก นายดูคุณชายเฉิงเป็นตัวอย่างสิ"

"..."

คราวนี้เฉิงเจี๋ยคิดจะเหยียบเบรกแล้วลงไปซัดกับเฮ่อยวี่ซิงจริง ๆ เข้าแล้ว

โชคดีที่หวงเฮ่อห้ามทัพไว้ได้ทันท่วงที

"อย่าเพิ่งตีกัน! อย่าเพิ่งตีกัน! ไว้กลับถึงบ้านค่อยว่ากันใหม่!"

เฉิงเจี๋ยฮึดฮัดในลำคออย่างขัดใจแล้วขับรถต่อไป

ถึงคำพูดของเฮ่อยวี่ซิงจะชวนโมโห แต่เฉิงเจี๋ยก็เห็นพ้องกับเขาเป็นครั้งแรก ๆ

"เจิ้งสวิน ผิดปกติแบบนี้ต้องมีลับลมคมในแน่ เจิ้งหลินดีกับนายขนาดนี้ นายไม่เคยคิดบ้างเหรอว่าเขาต้องการอะไร"

"เขาต้องการ..." ชั่วขณะนั้นเจิ้งสวินเองก็นึกไม่ออก

ทว่าข้อดีของคนอย่างเขาก็คือถ้าไม่รู้ก็แค่ถาม ว่าแล้วก็เตรียมจะส่งข้อความไปหาเจิ้งหลินตรง ๆ ทันที

"ฉันเดาไม่ออก เดี๋ยวถามเจิ้งหลินเลยแล้วกัน"

"เฮ้ย ๆๆ! อย่าถาม อย่าเพิ่งถามนะ" เฮ่อยวี่ซิงที่อยู่ข้าง ๆ รีบห้าม "เอาไว้ก่อนเถอะ ฉันลองคิดดูแล้ว ยังไงตอนนี้นายก็เพิ่งเริ่มต้น มีเขาคอยช่วยอยู่ก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน"

ทั้งสี่คนพูดคุยถกเถียงกันไปตลอดทาง ไม่นานก็กลับมาถึงสตูดิโอ

เจิ้งสวินตรวจดูตารางงานของวันพรุ่งนี้อย่างละเอียดรอบหนึ่ง จากนั้นก็ไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน

อีกด้านหนึ่ง เจิ้งหลินจัดการงานของวันนี้เสร็จสิ้น เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกดโทรออก

ปลายสายกดรับอย่างรวดเร็ว ดูท่าว่าคงเป็นสหายร่วมชะตากรรมที่กำลังนั่งทำงานล่วงเวลาอยู่เหมือนกัน

เสียงของบอสฉินดังออกมาจากลำโพง

"ประธานเจิ้ง มีคำสั่งอะไรอีกหรือครับ"

เจิ้งหลินนึกถึงบทสนทนาระหว่างเขากับเจิ้งสวิน และเพราะเรื่องนี้นี่เองที่ทำให้เขาต่อสายหาฉินอี้

"ฉันถามเจิ้งสวินว่าการเป็นไอดอลมีความสุขไหม เขาหลบเลี่ยงไม่ยอมตอบ บอกแค่ว่าได้เงินดีมาก" เจิ้งหลินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ "นายว่าเขาจะโดนใครรังแกมารึเปล่า"

"..."

ฉินอี้ที่อยู่อีกฝั่งเงียบไปพักใหญ่ กว่าจะตอบคำถามของเจิ้งหลินได้

"ฉันได้ยินเรื่องของเขามาจากฉู่หลีผู้จัดการของเจิ้งสวินมาเยอะ แถมยังเคยดูทั้งรายการกับไลฟ์ของเขาด้วย เท่าที่ฉันสังเกตดู... นิสัยของเจิ้งสวินไม่น่าจะใช่คนที่ยอมให้ใครมารังแกได้หรอกนะ"

บอสฉินพูดจาอ้อมค้อมมากแล้ว เพราะความจริงก็คือ แค่เจิ้งสวินไม่ไปรังแกคนอื่นก็บุญโขแล้ว

ถึงอย่างนั้นเจิ้งหลินก็ยังไม่วางใจอยู่ดี แม้ในมือจะไม่มีธุรกิจเกี่ยวกับไอดอล แต่แวดวงคนรู้จักของเขาก็มีคนทำสายนี้อยู่ ทุกคนต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าวงการนี้มันเละเทะวุ่นวาย

"ไม่ได้ ฉันยังไม่วางใจ วงการบันเทิงนับรุ่นนับลำดับอาวุโส เจิ้งสวินเป็นเด็กใหม่ตัวคนเดียว ไร้คนหนุนหลัง แถมเจียอี้ก็เหมือนมีไว้แค่ประดับเฉย ๆ สำหรับเขา"

ฉินอี้ยิ่งเงียบกริบเข้าไปใหญ่

ตอนนี้เขาพอจะเข้าใจแล้ว เจิ้งสวินคือดาวข่มของฉู่หลี ส่วนเจิ้งหลินก็คือคนที่สวรรค์ส่งมาทรมานเขานี่เอง

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอถามหน่อยเถอะครับว่าท่านประธานเจิ้งมีความเห็นอันล้ำเลิศอะไร"

บอสฉินยังนับว่าอารมณ์ดีมากแล้ว เขาข่มใจถามเพื่อนสนิทที่กำลังเสียสติ

หลังจากคิดใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วน เจิ้งหลินกลับตัดสินใจเรื่องหนึ่งออกมาอย่างหุนหันพลันแล่น

"เอาแบบนี้ ฉันจะซื้อกิจการเจียอี้ แล้วลงไปคุมวงของเจิ้งสวินด้วยตัวเอง"

"..."

แน่นอนว่าแผนฮุบเจียอี้ของประธานเจิ้งไม่มีทางสำเร็จ แต่เขาก็ไม่คิดจะยอมแพ้ง่ายๆ

หลังวางสาย ฉินอี้ก็นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจว่าเช้าวันพรุ่งนี้จะแวะไปพบ twt บอยแบนด์ตัวท็อปของค่ายสักหน่อย