ตอนที่ 53 ออกเที่ยว

"ฉันอยากเรียนใกล้บ้านหน่อยค่ะ ถ้าไกลเกินไปค่ารถจะแพง"

หลิวเสี่ยวหลิงยิ้มเจื่อนอย่างไม่เป็นธรรมชาติ สิ่งที่เธอพูดคือความจริง แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด อีกหนึ่งเหตุผลสำคัญที่ทำให้เธอเลือกมหาวิทยาลัยในเมืองเอกของมณฑล ก็เพราะเซียวไป๋จะอยู่ที่นั่น

"อืม มหาวิทยาลัยเซียงหนานก็ดีเหมือนกัน เธอต้องสอบติดแน่"

เซียวไป๋พลันรู้สึกอึดอัดแน่นในอกขึ้นมา เขาเข้าใจความคิดแบบนี้ของหลิวเสี่ยวหลิงดี แม้ลึกๆ แล้วจะไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไรก็ตาม

แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน วันข้างหน้าเด็กสาวคนนี้คงได้อยู่เมืองเดียวกับเขาไปอีกหลายปี ตัวเขาเองจะได้คอยดูแลเธอให้มากขึ้นหน่อย

ส่วนเยวี่ยถงกับเด็กซื่ออย่างเจียงเหว่ยนั้นไม่มีอะไรต้องลังเลใจเลย คนหนึ่งยื่นเลือกวิทยาลัยการรถไฟซิงเฉิง อีกคนยื่นเลือกหลักสูตรอนุปริญญาของวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์เซียงหนาน

คนที่ลังเลหนักที่สุดหนีไม่พ้นเถียนชุนซิ่ว คะแนนของเธอน่าจะคาบเส้นมหาวิทยาลัยสำคัญระดับประเทศพอดี จึงมีตัวเลือกไม่มากนัก แต่ถ้าเป็นมหาวิทยาลัยทั่วไปก็มีแห่งที่ดีๆ อยู่เยอะ คะแนนสอบเข้าก็ไม่ต่ำ ทว่าสำหรับเธอนั้น ขอบเขตในการเลือกกลับกว้างขึ้นมาทันที

แม่ของเถียนชุนซิ่วอยากให้เธอเลือกมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์เซี่ยงไฮ้ แต่ตัวเธอเองกลับอยากเรียนที่วิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์เซียงหนาน สองแม่ลูกถกเถียงกันไปมาอยู่นาน ในที่สุด อันดับมหาวิทยาลัยสำคัญจึงเลือกมหาวิทยาลัยเซียงถาน ส่วนมหาวิทยาลัยทั่วไปเลือกมหาวิทยาลัยครุศาสตร์เซียงหนาน

มหาวิทยาลัยเซียงถานแห่งนี้ ที่ตั้งไม่ได้อยู่ในเมืองเอกของมณฑล แต่อยู่ที่เมืองเซียงถานซึ่งห่างจากเมืองเอกไปไม่ไกล

เมื่อทุกคนกรอกใบเลือกอันดับเสร็จสิ้น ก็ได้แต่นั่งรอประกาศคะแนนสอบอย่างสบายใจ จากนั้นก็เหลือเพียงแค่รอหนังสือแจ้งการรับเข้าศึกษาเท่านั้น

เซียวไป๋ เถียนชุนซิ่ว หลิวเสี่ยวหลิง เยวี่ยถง และเจียงเหว่ย พากันเดินออกจากโรงเรียนแล้วตรงมายังโกดังที่ถนนสายเก่า

"มื้อเที่ยงนี้ฉันจะไปซื้อกับข้าวเอง ห้ามใครแย่งนะ"

ปกติแล้วโกดังแห่งนี้มักจะปิดประตูไว้ตลอด เซวียผู่ซงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่แผงหนังสือพิมพ์ จะมีก็แต่ตอนที่ลูกค้ามารับของเท่านั้นเขาถึงจะแวะมาที่นี่

พอเซียวไป๋ไขกุญแจเปิดประตูเข้าไป เถียนชุนซิ่วยังไม่ทันได้นั่งลง ก็รีบเอ่ยปากขออาสาทำงานนี้ทันที

"คิดว่าจะมีคนแย่งหรือไง ฉันน่ะดีใจแทบแย่ เสี่ยวเหว่ย นายตามเสี่ยวเถียนไปซื้อกับข้าว เสี่ยวถงจื่อไปซาวข้าวหุงข้าว น้องเสี่ยวหลิงนั่งพักเอาแรงก่อน เดี๋ยวค่อยมาเป็นแม่ครัว ทุกคนไม่มีใครขัดข้องใช่ไหม"

เซียวไป๋พูดยิ้มๆ จนจบแล้วจึงนั่งลง

เถียนชุนซิ่วกับหลิวเสี่ยวหลิงคุ้นชินกับท่าทางแบบนี้ของเขาตั้งนานแล้ว เยวี่ยถงแม้บางครั้งจะแอบบ่นอุบอิบในใจ แต่ก็ไม่เคยกล้าพูดออกมาตรงๆ สักคำ... ส่วนเด็กซื่ออย่างเจียงเหว่ยนั้นไม่มีความคิดพวกนี้อยู่ในหัวเลย พี่เซียวสั่งให้ทำอะไรเขาก็ทำตามอย่างว่าง่ายและนิ่งเฉย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารหลายจานถูกยกขึ้นโต๊ะ ทุกคนต่างยกแก้วขึ้นร่วมยินดี

ยินดีกับเรื่องอะไรน่ะหรือ ก็ยินดีที่การสอบเกาเข่าอันแสนโหดร้ายทารุณสิ้นสุดลงเสียทีน่ะสิ ไม่ว่าจะดีหรือร้าย ทุกอย่างก็กลายเป็นสิ่งที่แก้ไขไม่ได้แล้ว ตอนนี้ความคิดเดียวของทุกคนก็คือการผ่อนคลายให้เต็มที่

วันนี้เซียวไป๋ซื้อเหล้าข้าวหมักมาไม่น้อย อย่างต่ำๆ ก็มีถึงห้าชั่ง ใครดื่มไหวก็ดื่มให้เต็มคราบ ขอแค่อย่าดื่มจนล้มพับไปนอนกลิ้งกับพื้นก็เป็นพอ

จนกระทั่งท้ายที่สุด เถียนชุนซิ่วกับหลิวเสี่ยวหลิงแทบไม่เป็นอะไรเลย แต่พวกผู้ชายต่างก็เมามายจนเริ่มกรึ่มกันหมดแล้ว

"ผมอยากไปเที่ยวหลินหยวนสักรอบ มีใครสนใจบ้าง"

เซียวไป๋คิดอยากจะไปอำเภอหลินหยวนตั้งนานแล้ว ไปชมศาลขงจื๊อกับสุสานจักรพรรดิซุ่นที่นั่น คราวก่อนพลาดโอกาสไป คราวนี้เขาต้องไปให้ได้

"ฉัน..."

"ฉันไปด้วย..."

นึกไม่ถึงเลยว่าข้อเสนอนี้จะได้รับเสียงสนับสนุนจากทุกคน เถียนชุนซิ่วไม่กลัวแม่ของเธอจะคอยห้ามอีกต่อไป หลิวเสี่ยวหลิงก็ไม่มัวคิดเรื่องภาระทางการเงินแล้ว... ทุกคนต่างรู้ดีว่า ไม่ช้าก็เร็วก๊วนเพื่อนกลุ่มนี้จะต้องแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

จะว่าแยกย้ายกันไปคนละทิศละทางก็ไม่ถูกเสียทีเดียว เพราะหากดูจากอันดับที่ทุกคนยื่นเลือกไป ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พวกเขาก็ยังคงเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ภายในมณฑลเดียวกันอยู่ดี

"ตกลงตามนี้ พรุ่งนี้เช้าเจ็ดโมงครึ่ง เจอกันที่สะพานซีเหมิน เสี่ยวเถียน เธอช่วยหารถจักรยานให้น้องเสี่ยวหลิงสักคันได้ใช่ไหม เสี่ยวหลิง คืนนี้เธอไปนอนค้างบ้านเสี่ยวเถียนดีกว่าไหม"

เซียวไป๋รู้ว่าหลิวเสี่ยวหลิงไม่มีรถจักรยาน ขณะที่คนอื่นต่างมีกันหมด อีกทั้งถ้าเธอกลับบ้านไป พรุ่งนี้เช้าคงตามมาไม่ทันแน่ สู้ไปค้างที่บ้านของเถียนชุนซิ่วคืนนี้น่าจะสะดวกกว่า

"วางใจเถอะ อาไป๋ เรื่องแค่นี้ยังต้องให้เธอมาคอยสั่งอีกเหรอ ฉันจัดการเองได้น่า"

เถียนชุนซิ่วยิ้มหวาน รู้สึกว่าเซียวไป๋เป็นคนละเอียดรอบคอบ ใส่ใจได้ทุกรายละเอียดจริงๆ

คนกลุ่มนี้กินไปดื่มไปคุยกันอย่างสนุกสนาน ไม่ทันไรก็ล่วงเข้าสู่ช่วงบ่าย จากนั้นทุกคนก็ช่วยกันเก็บกวาดทำความสะอาดห้องจนเรียบร้อย แล้วจึงแยกย้ายกันไป

เซียวไป๋ออกจากถนนสายเก่าแล้วตรงไปยังบ้านของน้าเล็กทันที เพราะพรุ่งนี้จะออกไปเที่ยว เขาต้องใช้รถจักรยานนั่นเอง

พอเดินเข้าห้องโถงกลาง ถึงได้พบว่าเซวียกังกับจางชางฟานั่งอยู่ข้างใน

"ครูจาง ครูมาได้ยังไงครับเนี่ย"

เซียวไป๋ประหลาดใจมาก ตลอดสามปีมัธยมปลาย นี่เป็นครั้งแรกที่จางชางฟามาถึงบ้าน

เซวียกังมองเซียวไป๋แล้วพูดปนยิ้ม "ครูจางเขารอแกอยู่ตั้งนานแล้ว... ครูจางครับ ถ้างั้นพวกคุณคุยกันไปนะ ผมต้องแวะกลับไปดูที่โรงละครสักหน่อย"

ตอนเข้างานช่วงเที่ยงได้ไม่นาน จางชางฟาก็ไปหาเซวียกังที่โรงละคร เขาไม่เคยมาที่บ้านและหาไม่ถูก แต่เขารู้จักหน่วยงานที่ทำงานของเซวียกัง

"ครับๆ คุณไปทำงานเถอะ จะรบกวนเวลาคุณตลอดก็เกรงใจ" จางชางฟาลุกขึ้น มองส่งเซวียกังเดินออกไป จากนั้นก็หันมามองเซียวไป๋ด้วยสายตาซับซ้อนแล้วเอ่ยขึ้น "นักเรียนเซียวไป๋ ครูอยากให้เธอลองคิดทบทวนอันดับสอบเข้าที่เธอเลือกใหม่อีกสักรอบ..."

จางชางฟายังดึงใบเลือกอันดับสอบเข้าของเซียวไป๋เอาไว้โดยไม่ยอมส่งขึ้นไป ก็เพื่ออยากให้เซียวไป๋คิดทบทวนดูอีกครั้ง ไม่รู้จริงๆ ว่าเด็กคนนี้คิดอะไรอยู่ อย่าว่าแต่มหาวิทยาลัยสำคัญระดับท็อปสามของประเทศเลย ด้วยคะแนนของเขา มหาวิทยาลัยสำคัญระดับท็อปสิบของประเทศก็เลือกได้ตามใจชอบไม่ใช่หรือไง ทำไมต้องเอาตัวเองมาผูกติดอยู่กับเมืองเอกของมณฑลด้วยล่ะ

"ขอโทษด้วยครับครูจาง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเซียงหนานเป็นสถาบันเก่าของพ่อแม่ผม พวกท่านต่างก็หวังให้ผมเข้าเรียนที่นี่ครับ"

ทว่าคำพูดประโยคเดียวของเซียวไป๋กลับอุดคำพูดเต็มอกของครูจางไว้จนหมด เขารู้ว่าพ่อแม่ของเซียวไป๋จบการศึกษาจากวิทยาลัยเหมืองแร่และโลหะวิทยาเซียงหนานซึ่งเป็นชื่อเดิมของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเซียงหนาน เรื่องนี้มีระบุไว้ในแบบบันทึกข้อมูลผู้ปกครอง แต่ไม่นึกเลยว่าผู้ใหญ่ทั้งสองท่านจะมีความผูกพันกับสถาบันเก่าลึกซึ้งถึงเพียงนี้!

จางชางฟาจะพูดอะไรได้อีก ในเมื่อพูดอะไรไม่ออก ก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินจากไป

ความจริงแล้ว พ่อแม่ของเซียวไป๋เคยพูดอะไรทำนองนี้ในจดหมายอยู่เหมือนกัน แต่ใจความเดิมคือ 'ถ้าลูกสอบได้คะแนนไม่ดี สถาบันเก่าก็คงช่วยผ่อนผันเกณฑ์คะแนนให้ลูกหลานศิษย์เก่าอยู่บ้าง ตอนเลือกอันดับก็ลองพิจารณาดูนะ'

ซึ่งการผ่อนผันนี้ก็จำกัดมาก อย่างแรกคือคะแนนต้องถึงเกณฑ์ขั้นต่ำของมหาวิทยาลัยสำคัญระดับประเทศก่อน จากนั้นทางมหาวิทยาลัยจึงจะพิจารณาอนุโลมเกณฑ์คะแนนรับสมัครของตนให้ได้บ้างเล็กน้อย

แต่เพราะเซียวไป๋อธิบายกับครูได้ลำบาก จึงยกเอาเรื่องนี้มาอ้างเป็นเหตุผลใหญ่โต หลอกล่อจนจางชางฟายอมกลับไป

วันรุ่งขึ้น

ตั้งแต่เช้าตรู่ เซียวไป๋กับพวกเถียนชุนซิ่วก็ปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังอำเภอหลินหยวน

อำเภอหลินหยวนอยู่ติดกับอำเภอซินถุน ระยะทางราวสี่สิบกว่าแต่ไม่ถึงห้าสิบกิโลเมตร ทั้งห้าคนปั่นจักรยานกันเต็มๆ สามชั่วโมง พอไปถึงตัวอำเภอหลินหยวน เวลาก็ล่วงเลยมาถึงเที่ยงวันแล้ว

เซียวไป๋หาร้านอาหารเลี้ยงข้าวทุกคนก่อนหนึ่งมื้อ จากนั้นจึงเริ่มหาที่พัก ตอนนี้เลยเที่ยงมาแล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะเดินทางไปที่ไกลๆ ทำได้เพียงเดินเที่ยวในตัวอำเภอเท่านั้น

ทั้งห้าคนปั่นจักรยานหาโรงแรมอยู่สองสามแห่ง แต่เซียวไป๋กับเถียนชุนซิ่วไม่ค่อยถูกใจนัก สุดท้ายจึงไปที่เรือนรับรองประจำอำเภอ

เซียวไป๋เปิดห้องพักสามคนหนึ่งห้องและห้องพักสองคนหนึ่งห้อง ผู้ชายสามคนนอนห้องเดียวกัน ผู้หญิงสองคนนอนห้องเดียวกัน พักหนึ่งคืนรวมแล้วยังไม่ถึงยี่สิบหยวนด้วยซ้ำ

ขนาดนี้แล้ว หลิวเสี่ยวหลิงยังบ่นว่าแพงเกินไป โรงแรมเล็กๆ ตามถนน พักหนึ่งคืนเตียงละแค่หนึ่งหยวนถึงหนึ่งหยวนห้าสิบเหมาเท่านั้นเอง

เซียวไป๋ยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรมาก จัดการจ่ายค่าห้องหนึ่งวันทันที เงินแค่นี้เขาไม่นึกเสียดาย และไม่คิดจะหารกับทุกคนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

เป็นวัยรุ่นนี่ดีจริงๆ พอกินข้าวเสร็จแล้วพักผ่อนสักหน่อย เรี่ยวแรงก็ฟื้นคืนกลับมา

ตัวอำเภอหลินหยวนไม่ใหญ่นัก ทั้งเรือนรับรองกับศาลขงจื๊อก็อยู่ห่างกันไม่ไกล ทุกคนจึงจอดจักรยานไว้ที่ลานของเรือนรับรอง แล้วพากันเดินคุยเล่นหัวเราะร่าไปยังถนนเหวินเมี่ยว