ตอนที่ 54 เชิดหน้าชูตา

"ทำไมยังต้องเก็บเงินด้วยล่ะ ศาลขงจื๊อที่อำเภอเราเดินเข้าได้ตามสบายแท้ ๆ"

พอมาถึงหน้าประตูใหญ่ของศาลขงจื๊อ ทั้งหมดก็พบว่าถ้าคิดจะเข้าไปชมข้างในต้องซื้อตั๋ว ค่าตั๋วไม่ได้แพงอะไร คนละแค่หนึ่งเจี่ยว แต่พวกเถียนชุนซิ่วกลับรู้สึกว่าแบบนี้มันเอาเปรียบกันชัด ๆ

โดยเฉพาะเถียนชุนซิ่ว คิดอะไรก็พูดออกมาอย่างนั้นมาแต่ไหนแต่ไร ไม่สนใจเลยสักนิดว่าเจ้าหน้าที่ฝ่ายดูแลกำลังยืนอยู่หน้าประตู

"แม่หนู พูดแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ ลองไปสืบดูได้เลย ทั่วประเทศนี้จะหาศาลขงจื๊อที่ขนาดใหญ่โตและรักษาสภาพไว้ได้สมบูรณ์ขนาดนี้เป็นแห่งที่สองได้อีกไหม"

คนเก็บเงินหน้าประตูเป็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง เธอไม่ชอบใจคำพูดของเถียนชุนซิ่วนัก เงินค่าตั๋วที่เก็บไปก็เอาไว้บูรณะดูแลศาลขงจื๊อทั้งนั้น ไม่ได้เข้ากระเป๋าส่วนตัวเสียหน่อย

เซียวไป๋รีบปรามเถียนชุนซิ่วที่เตรียมจะเถียงต่อ แล้วเดินเข้าไปซื้อตั๋ว ห้าคนรวมเป็นเงินห้าเจี่ยว เรื่องแค่นี้มีอะไรให้ต้องเถียงกัน

ที่จริงแล้ว ศาลขงจื๊อหลินหยวนเพิ่งจะเริ่มเก็บเงินเมื่อปี 1982 นี่เอง แรกเริ่มเดิมทีเก็บแค่ 2 เฟิน ต่อมาปรับเป็น 5 เฟิน จนกระทั่งปีกลายถึงได้ปรับเป็น 1 เจี่ยว

เซียวไป๋รู้สึกว่ามันถูกมากแล้ว ชาติก่อนไปเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวที่ไหน สุ่มสี่สุ่มห้าก็ต้องโดนเก็บหลายสิบหรือเป็นร้อยหยวนไม่ใช่หรือ

พอทุกคนก้าวพ้นประตูใหญ่เข้ามา ถึงได้พบว่าศาลขงจื๊อกว้างขวางไม่น้อย เดินลึกเข้าไปข้างใน เจ้าหน้าที่บรรยายก็เดินเข้ามาต้อนรับ วันนี้ไม่มีคนมาเที่ยวชมสักเท่าไร เธอจึงกลายเป็นมัคคุเทศก์ส่วนตัวให้เด็กนักเรียนกลุ่มนี้ไปโดยปริยาย

"ศาลขงจื๊อหลินหยวนเริ่มสร้างขึ้นในปีที่สามแห่งรัชศกเฉียนเต๋อ ราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 965) ได้รับการบูรณะซ่อมแซมหลายครั้งในยุคราชวงศ์หมิงและชิง สิ่งปลูกสร้างที่หลงเหลืออยู่ในปัจจุบันสร้างขึ้นใหม่โดยหรงลู่ต้าฟูสือฮ่วนจางเป็นผู้เลือกทำเล เมื่อปีที่สิบสองแห่งรัชศกถงจื้อ ราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1873)

โครงสร้างของสถาปัตยกรรมทั้งหมดมีความประณีตรัดกุม รูปทรงวิจิตรงดงาม ขนาดโอ่อ่าอลังการ ให้ความรู้สึกเรียบง่ายโบราณ ขึงขัง และสง่างาม สะท้อนถึงเอกลักษณ์อันโดดเด่นทางศิลปะสถาปัตยกรรมโบราณของประเทศเรา..."

เจ้าหน้าที่บรรยายพูดอย่างตั้งอกตั้งใจ เซียวไป๋ก็ตั้งใจฟังอย่างยิ่งเช่นกัน

ชาติก่อนเขาเคยได้ยินชื่อศาลขงจื๊อแห่งนี้มาบ้าง ได้รับการขนานนามว่าเป็น "ที่สุดแห่งหกมณฑลภาคกลางตอนใต้" วันนี้ได้มาเห็นกับตาก็สมคำร่ำลือจริง ๆ เรื่องพื้นที่กว้างใหญ่ก็ส่วนหนึ่ง แต่การรักษาสภาพไว้ได้อย่างสมบูรณ์ต่างหากที่เป็นหัวใจสำคัญ

หลังจากเจ้าหน้าที่บรรยายแนะนำภาพรวมให้ทุกคนฟังเสร็จแล้ว ก็ปล่อยให้พวกเขาเดินเที่ยวชมกันเอง

ทั้งหมดทยอยเดินชมกำแพงบังตา สระพ่านฉือ ประตูหลิงซิงเหมิน ประตูต้าเฉิงเหมิน ตำหนักต้าเฉิงเตี้ยน ศาลฉงเซิ่งฉือ ซุ้มประตูเติงเซิ่ง ซุ้มประตูเฉิงเสียน ประตูเถิงเจียวเหมิน ประตูฉี่เฟิ่งเหมิน ศาลเซียงเสียนฉือ ศาลหมิงฮว่านฉือ ระเบียงทิศตะวันออกและตะวันตก หอจุนจิงเก๋อ เรือนหมิงหลุนถัง และสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ... เผลอประเดี๋ยวเดียวเวลาก็ผ่านไปสองชั่วโมงกว่า

ที่ตำหนักต้าเฉิงเตี้ยน เซียวไป๋สังเกตเห็นว่าข้างในไม่มีรูปปั้นท่านขงจื๊อนั่งประดิษฐานอยู่ สิ่งปลูกสร้างบางส่วนดูทรุดโทรมกร่อนเกรอะ ดูท่าแล้วยังต้องบูรณะซ่อมแซมขนานใหญ่อีกรอบถึงจะได้

"เสี่ยวเถียน เสี่ยวหลิง แล้วก็พวกนายสองคน มาไหว้ท่านปราชญ์ขงจื๊อด้วยกันเถอะ หวังว่าท่านปราชญ์จะคุ้มครองให้พวกเราทุกคนสอบติดมหาวิทยาลัยที่หมายปองไว้"

เซียวไป๋รู้สึกว่าหลายสิ่งหลายอย่างไม่เกี่ยวกับเรื่องความเชื่อหรอก คนทั่วไปจะไหว้เทพเจ้าหรือไหว้พระ มันก็เพื่อความสบายใจไม่ใช่หรือไง

อีกอย่าง ในเมื่ออุตส่าห์มาถึงศาลขงจื๊อแล้ว ถ้าไม่ไหว้ท่านปราชญ์ขงจื๊อสักหน่อยก็คงดูไม่ค่อยเข้าท่า

"อาไป๋ นายยังเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ เอาเถอะ มาถึงแล้วนี่เนอะ พวกเราไหว้ตามนายก็แล้วกัน!"

เถียนชุนซิ่วแทบจะไม่เคยขัดคอเซียวไป๋อยู่แล้ว ไม่ว่าเธอกับคนอื่นจะเป็นอย่างไร แต่กับเซียวไป๋ เธอมักจะว่าง่ายตามใจเสมอ

หลิวเสี่ยวหลิงไม่ได้พูดอะไร แต่พอถึงเวลาไหว้ท่านปราชญ์ เธอกลับเป็นคนที่เปี่ยมศรัทธาที่สุด

มีเพียงเยวี่ยถงกับเจียงเหว่ยที่รู้สึกว่าสนุกดี สองคนนี้แหละคือคู่หูทึ่มทื่อที่ไม่คิดอะไรให้รกสมองตัวจริง

ออกมาจากศาลขงจื๊อแล้วเดินเล่นตามถนนต่ออีกพักหนึ่ง ก็จวนเจียนจะถึงเวลาพลบค่ำ เถียนชุนซิ่วยิ้มพลางพูดว่า "เย็นนี้ฉันเลี้ยงข้าวทุกคนเอง อยากกินอะไรบอกมาได้เลยนะ..."

เยวี่ยถงกับเจียงเหว่ยสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "เย็นนี้พวกเราสองคนเลี้ยงเอง ห้ามแย่ง ใครแย่งมีโกรธจริงด้วย"

ที่แท้ตอนเดินชมข้างใน ทั้งสองคนก็ตกลงกันไว้แล้ว จะให้เซียวไป๋กับเถียนชุนซิ่วออกเงินตลอดไม่ได้

"รวมฉันด้วยสิ ฉันช่วยออกด้วยอีกแรง..."

หลิวเสี่ยวหลิงล้วงเศษเงินกำมือหนึ่งออกมาจากตัวเงียบ ๆ แล้วเดินไปยืนรวมกลุ่มกับเจ้าสองคนนั้น

เถียนชุนซิ่วกำลังจะเอ่ยปาก เซียวไป๋ก็ดึงรั้งเธอไว้เบา ๆ พลางยิ้มแล้วพูดว่า "ได้เลย คืนนี้ฉันกับเสี่ยวเถียนจะถล่มพวกนายให้กระเป๋าฉีกไปเลย..."

ขณะกำลังคุยกันอยู่นั้น ทั้งกลุ่มก็สังเกตเห็นว่าด้านหน้าเกิดความวุ่นวายขึ้น พอเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ถึงพบว่าร้านหนังสือริมทางแห่งหนึ่งไม่รู้เกิดเรื่องอะไร มีตำรวจเดินเข้าออกขวักไขว่ ทั้งยังคอยกันไม่ให้คนที่สัญจรไปมามุงดู

"ได้ยินว่าร้านนี้ไม่ได้ขายแค่หนังสือพรรค์นั้นนะ แต่ยังแอบขายพวกสิ่งพิมพ์บ่อนทำลายที่เอาเข้ามาจากฝั่งฮ่องกงด้วย คราวนี้เป็นไงล่ะ ร้านโดนสั่งปิด แถมเถ้าแก่ก็โดนจับไปแล้ว..."

แม้จะไม่ให้มุงดูตรงหน้าร้าน แต่คนที่ยืนมุงดูอยู่ห่าง ๆ ก็ยังมีอีกเพียบ ตอนที่พวกเซียวไป๋เดินผ่าน จึงได้ยินคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันเสียงดัง

เซียวไป๋สะดุดใจขึ้นมาทันที หรือว่าเรื่องของหลิวเฟยเยวี่ยจะเริ่มระเบิดจากอำเภอหลินหยวนก่อนเป็นที่แรก?

หากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหลิวเฟยเยวี่ยจริง เขาก็ไม่ได้แปลกใจอะไร การที่หลิวเฟยเยวี่ยลักลอบค้าสิ่งพิมพ์ผิดกฎหมายอย่างโจ่งแจ้งขนาดนั้น ย่อมต้องถึงคราวซวยเข้าสักวันแน่นอน อยู่ที่ว่าจะช้าหรือเร็วเท่านั้น

วันรุ่งขึ้น ทั้งห้าคนตื่นกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง พอจัดการล้างหน้าแปรงฟันและคืนห้องพักเรียบร้อย ก็แวะซื้ออาหารเช้าบนถนนกินรองท้อง ก่อนจะปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังเขาจิ่วอี๋

เขาจิ่วอี๋อยู่ห่างจากตัวอำเภอหลินหยวนไปทางใต้สามสิบลี้ ทั้งสุสานจักรพรรดิซุ่นและถ้ำจื่อเสียเหยียนต่างก็ตั้งอยู่ที่นั่น หลังจากเที่ยวชมสถานที่ทั้งสองแห่งนี้เสร็จ พวกเขาก็สามารถปั่นจักรยานตรงกลับซินถุนได้ทันที

ครั้นถึงช่วงพลบค่ำ พวกเซียวไป๋ก็มาถึงสะพานซีเหมิน จึงได้แยกย้ายกันตรงนั้นเพื่อต่างคนต่างกลับบ้าน

การได้ออกมาเที่ยวสองวันเต็มทำให้เซียวไป๋รู้สึกผ่อนคลายและสบายใจมาก ยุคนี้เวลาไปเที่ยวตามสถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ ไม่มีคลื่นมหาชนเบียดเสียดเลยแม้แต่น้อย ซ้ำสถานที่อย่างถ้ำจื่อเสียเหยียนและสุสานจักรพรรดิซุ่นก็ไม่ได้เก็บค่าตั๋วเข้าชม ล้วนเป็นทัศนียภาพธรรมชาติที่บริสุทธิ์อย่างแท้จริง

แต่ข้อเสียก็มีอยู่เช่นกัน นั่นคือสิ่งอำนวยความสะดวกในแหล่งท่องเที่ยวยังมีน้อยเกินไป ทำให้มีความขลุกขลักไม่สะดวกสบายอยู่บ้าง

"น้าหมาน ผมกลับมาแล้วครับ ทำกับข้าวเผื่อผมหรือเปล่าครับเนี่ย? แล้วคุณยายกับพวกเด็ก ๆ ล่ะครับ"

เซียวไป๋ปั่นจักรยานมาถึงบ้านน้าเล็ก ลานกลางบ้านและห้องโถงไม่เห็นแม้แต่เงาคน มีเพียงในห้องครัวที่เห็นเหลียงอวี้ฉีผู้เป็นน้าเล็กกำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่

"เธอบอกว่าจะกลับมาตอนเย็น น้าก็ต้องทำกับข้าวเผื่อเธอไว้อยู่แล้วสิ ยายของเธอพาปินปินกับหยวนหยวนออกไปเล่นข้างนอก ส่วนน้าเขยหมานของเธอยังไม่เลิกงานกลับมาเลย"

ตอนนี้แผงหนังสือมีเซวียผู่ซงคอยเฝ้าอยู่ ประกอบกับช่วงนี้การค้าไม่ค่อยดีเท่าไร โดยปกติพอถึงช่วงเย็นเหลียงอวี้ฉีจึงมักจะกลับมาทำกับข้าวที่บ้าน พอกินเสร็จค่อยแวะไปดูอีกรอบ พร้อมกับถือโอกาสเอาของกินไปส่งให้เซวียผู่ซงด้วย

เซียวไป๋พยักหน้ารับ ในครัวเขาคงช่วยอะไรไม่ได้ จึงเดินไปล้างมือก่อน จากนั้นก็ยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งรับลมเย็นอยู่ตรงลานกลางบ้าน

"อวี้ฉี! อวี้ฉี... เจ้าหนูไป๋กลับมาแล้วเหรอ? น้าหมานของแกอยู่ไหนล่ะ"

เพิ่งจะนั่งลงได้ไม่นาน เซียวไป๋ก็เห็นเซวียกังพุ่งพรวดพราดเข้ามาอย่างเร่งรีบ ด้านหลังยังมีเจิ้งจื่อหมิงตามมาติด ๆ สีหน้าของทั้งสองคนดูตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่

"น้าหมานกำลังทำกับข้าวอยู่ครับ..."

เซียวไป๋เพิ่งจะพูดได้แค่ครึ่งประโยค เซวียกังก็รีบร้อนวิ่งตรงไปยังห้องครัวเสียแล้ว

เจิ้งจื่อหมิงดึงม้านั่งมาตัวหนึ่งแล้วนั่งลงข้างเซียวไป๋ พลางเอ่ยว่า "เสี่ยวเซียว ข่าวดีฟ้าประทานเลย... เจ้าหลิวเฟยเยวี่ยนั่นถูกจับแล้ว ร้านหนังสือกับแผงเช่าหนังสือของมันก็โดนสั่งปิดผนึกยึดเรียบวุธ!"

"เหรอครับ? เจ้าหลิวเฟยเยวี่ยนั่นดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี สมน้ำหน้าแล้ว! แล้วมันโดนจับเรื่องอะไรล่ะครับ"

เซียวไป๋เข้าใจแจ่มแจ้งในใจ ดูท่าภาพเหตุการณ์ที่เขาเห็นในตัวอำเภอหลินหยวนนั้น อาจจะเกี่ยวข้องกับหลิวเฟยเยวี่ยจริง ๆ เสียด้วย

"จะเพราะอะไรอีกล่ะ เจ้าหมอนั่นใจกล้าบ้าบิ่นจะตาย มันไม่ได้ขายแค่นิตยสารลามกอนาจารเท่านั้น แต่ยังขายพวกนิตยสารการเมืองที่บ่อนทำลายความมั่นคงด้วย ได้ยินว่ามูลค่าเงินที่มันพัวพันมหาศาลเลยทีเดียว คราวนี้เข้าไปนอนในคุกแล้วคงอย่าหวังว่าจะได้ออกมาอีกเลย"

ใบหน้าของเจิ้งจื่อหมิงฉายชัดถึงความสะใจบนความพินาศของผู้อื่น เขาอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเซวียกัง สนิทสนมกันแน่นแฟ้น ย่อมไม่ชอบขี้หน้าหลิวเฟยเยวี่ยเช่นเดียวกัน

เซียวไป๋ลองเลียบเคียงถามไปอีกสองสามประโยค แต่เจิ้งจื่อหมิงเองก็ไม่ได้รู้รายละเอียดลึกซึ้งอะไรมากนัก

เขารู้เพียงแค่ว่ามีพ่อค้ารายย่อยที่ขายหนังสือและนิตยสารในอำเภอ L ถูกคนแจ้งเบาะแส ตำรวจเลยบุกค้นและยึดสิ่งพิมพ์ผิดกฎหมายรวมถึงของต้องห้ามออกมาได้เป็นจำนวนมาก พอคนผู้นั้นถูกจับก็ยอมรับสารภาพแหล่งที่มาของสินค้าแต่โดยดีว่าล้วนรับมาจากหลิวเฟยเยวี่ยที่อำเภอซินถุนทั้งสิ้น

สำนักความมั่นคงสาธารณะอำเภอ L ไม่กล้าชักช้า รีบประสานขอความร่วมมือไปยังสำนักความมั่นคงสาธารณะอำเภอซินถุนให้ช่วยตรวจสอบทันที พร้อมทั้งทำรายงานส่งขึ้นไปยังสำนักงานความมั่นคงสาธารณะระดับภูมิภาคอีกด้วย

ด้วยเหตุนี้ ภายใต้การนำของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะระดับภูมิภาค ทั้งห้าอำเภอซึ่งรวมถึงอำเภอหลินหยวนและอำเภอซินถุนจึงเปิดปฏิบัติการขึ้นพร้อมกัน ถอนรากถอนโคนเครือข่ายจำหน่ายสิ่งพิมพ์ลามกและสิ่งพิมพ์ผิดกฎหมายตั้งแต่ระดับขายส่งไปจนถึงขายปลีกได้ในคราวเดียว

"ฮ่าๆ เจ้าคนแซ่หลิวมันหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ ทำตัวเองแท้ๆ เชียว!"

แม้จะไม่ได้ถามรายละเอียดลึกซึ้ง แต่ก็เห็นได้ชัดว่า หลิวเฟยเยวี่ยจบเห่แล้ว!

หากมีแค่สิ่งพิมพ์ผิดกฎหมายก็ยังพอว่า แต่พอบวกหนังสือลามกกับนิตยสารต่อต้านการปฏิวัติเข้าไปด้วย คาดว่าภายในสิบปีนี้คงไม่มีทางได้เห็นหน้าหมอนี่ข้างนอกเรือนจำแน่ๆ

มิน่าล่ะเมื่อครู่เซวียกังถึงได้ตื่นเต้นขนาดนั้น!

ก่อนหน้านี้เหลียงอวี้ฉีกับเซวียผู่ซงถูกหลิวเฟยเยวี่ยทำร้าย แถมซุ้มหนังสือพิมพ์ยังถูกพังยับเยิน ทว่าหมอนั่นกลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย ชดใช้เงินมาเพียง 100 หยวนอันน้อยนิดก็ตัดตอนจบเรื่อง

ความแค้นนี้ถือว่าผูกกันไว้แล้ว เพียงแต่สองสามีภรรยาเซวียกังสู้หลิวซานเป่าที่เป็นพ่อของหลิวเฟยเยวี่ยไม่ได้ โทสะก้อนนี้จึงต้องกล้ำกลืนเก็บกดไว้มาโดยตลอด

จนกระทั่งวันนี้ เซวียกังถึงได้ระบายความอัดอั้นตันใจนี้ออกมาเสียที ชวนให้รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจจนได้เงยหน้าอ้าปากอย่างแท้จริง