ตอนที่ 55 วิธีคิดของเจ้าพ่อ

เซียวไป๋กับเจิ้งจื่อหมิงนั่งคุยกันอยู่ที่ลานบ้าน ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างสดใสของเหลียงอวี้ฉีแว่วมา ทั้งสองต่างรู้แก่ใจดีว่าหล่อนกำลังดีใจ... ทุกคนต่างก็เป็นคนธรรมดา รักเกลียดชัดเจน สุขทุกข์ล้วนแสดงออกทางสีหน้า ไม่ได้มีพิธีรีตองอะไรมากมายขนาดนั้น

ไม่นาน เซวียกังก็วิ่งออกมา พลางพูดด้วยรอยยิ้ม "เหล่าเจิ้ง เดี๋ยวฉันไปซื้อเหล้าเพิ่มอีกสักสองสามชั่ง คืนนี้ไม่เมาไม่เลิกนะ!"

ก่อนมื้อค่ำ คุณยายถึงได้พาสองเด็กน้อยกลับมา

หญิงชรามองอาหารอันอุดมสมบูรณ์เต็มโต๊ะแล้วนึกแปลกใจ วันนี้เป็นวันอะไรกันนะ? เสี่ยวเจิ้งก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล ทำไมถึงได้จงใจทำกับข้าวเพิ่มมากมายขนาดนี้?

เนื่องจากมีเด็กสองคนร่วมโต๊ะ ทุกคนจึงแทบไม่พูดถึงเรื่องของหลิวเฟยเยวี่ย รอจนเด็กน้อยทั้งสองกินอิ่มและลงจากโต๊ะไปแล้ว เซวียกังถึงยกแก้วขึ้นพูด "ฉลองกันหน่อย ฉลองกันหน่อย ในที่สุดไอ้สารเลวหลิวเฟยเยวี่ยก็โดนจัดการเสียที เรื่องน่ายินดีแท้ๆ!"

เหลียงอวี้ฉีก็ยกแก้วขึ้นเช่นกันแล้วพูดว่า "หลิวซานเป่าไม่ใช่ว่าชี้นิ้วสั่งการได้ทั่วทั้งอำเภอหรอกเหรอ? ฉันอยากจะดูนักว่าคราวนี้เขาจะลงจากหลังเสือยังไง!"

เจิ้งจื่อหมิงกับเซียวไป๋สบตากันแล้วยิ้ม ต่างดื่มเป็นเพื่อนสองสามีภรรยาเซวียกังรวดเดียวสามแก้ว

ตลอดทั้งคืน เซียวไป๋พูดไม่มากนัก ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาต่างหากที่เป็น 'ผู้ชักใย' อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด แต่หากจะบอกว่าเขาเป็นคนวางกับดักให้หลิวเฟยเยวี่ยไปตาย ที่จริงก็ไม่ถูกต้องนัก เขาเพียงแค่ทำให้หลิวเฟยเยวี่ยมองเห็นลู่ทางทำเงินสายใหม่ ไม่ได้บีบบังคับให้อีกฝ่ายทำอะไรเสียหน่อย ระหว่างผลกำไรกับเส้นแบ่งความถูกต้อง หลิวเฟยเยวี่ยเลือกผลกำไร เช่นนั้นเขาก็สมควรต้องแบกรับผลลัพธ์ที่ตามมา

อีกทั้งเรื่องที่ร้านขายปลีกหนังสือและสิ่งพิมพ์ในอำเภอหลินหยวนถูกจับ ก็ไม่ใช่เซียวไป๋เป็นคนสั่งให้ไปแจ้งเบาะแส เขาเพิ่งจะสอบเกาเข่าเสร็จ ไม่มีเวลาว่างมาจัดการเรื่องพวกนี้เลยสักนิด

สรุปแล้ว ตามความคิดของเซียวไป๋ เรื่องที่หลิวเฟยเยวี่ยจะเกิดเรื่องนั้นเป็นแค่ช้าหรือเร็วเท่านั้น ไม่ระเบิดที่หลินหยวน ก็ต้องไปเกิดเรื่องที่อื่นอยู่ดี

อาหารค่ำมื้อนี้กินกันลากยาวไปจนถึงราวสามทุ่ม เซียวไป๋กับเจิ้งจื่อหมิงยังพอไหว แต่ผลคือเซวียกังเมาพับไปแล้ว เหลียงอวี้ฉีก็ไม่ได้ถือสา เวลาคนเรามีความสุข การดื่มเหล้าจนเมามายจะไปน่ากลัวอะไรกัน?

"ผู้จัดการเจิ้ง ผมกับลูกพี่ลูกน้องมีหนังสือเล่มใหม่เตรียมจะออกวางจำหน่ายอีกเล่มแล้ว เรื่องการพิมพ์คงต้องรบกวนคุณอีกแล้วล่ะครับ"

ปลายเดือนมิถุนายน เว่ยเฟิงเขียนหนังสือเล่มใหม่เสร็จตามกำหนด จากนั้นก็นำต้นฉบับส่วนหนึ่งกลับไปให้เจียวหยางที่ซิงเฉิง เจียวหยางพลิกดูคร่าวๆ ก็ตัดสินใจร่วมมือกับเซียวไป๋อีกครั้ง

ในวันที่เซียวไป๋สอบเกาเข่าเสร็จ เว่ยเฟิงก็เดินทางกลับมายังอำเภอซินถุนอีกครั้ง ทว่าหลังจากนั้นไม่กี่วันเซียวไป๋มัวแต่ยุ่งกับการประเมินคะแนนและกรอกอันดับเลือกมหาวิทยาลัย แถมยังไปเที่ยวเล่นที่อำเภอหลินหยวนกับเพื่อนร่วมชั้นอีกเที่ยวหนึ่ง จึงไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องการตรวจทานต้นฉบับของเว่ยเฟิง

ทว่าจากข่าวที่เว่ยเฟิงนำกลับมา ช่วงต้นเดือนกรกฎาคมทั้งเรื่องเลขมาตรฐานหนังสือและขั้นตอนการจัดจำหน่ายก็จะดำเนินการเสร็จเรียบร้อย ถึงเวลานั้นเจียวหยางจะเดินทางมาด้วยตัวเองหนึ่งรอบ ก่อนหน้านั้น เซียวไป๋จำเป็นต้องคุยเรื่องการจัดพิมพ์กับเจิ้งจื่อหมิงให้ลงตัว

"เสี่ยวเจียว เธอนี่เป็นดาวนำโชคของฉันจริงๆ เลยนะ ตั้งแต่เธอช่วยแนะนำลูกพี่ลูกน้องให้ฉันรู้จัก โรงงานก็เริ่มฟื้นคืนชีพขึ้นมา ไม่มีอะไรต้องพูดมาก ยังคงเป็นกฎเดิม ฉันออกเงินสำรองค่าพิมพ์ให้พวกเธอไปก่อน ระยะเวลาจ่ายเงินคืนยังคงเป็นหนึ่งเดือนเหมือนเดิม เป็นไง?"

บนโต๊ะเหลือเพียงเซียวไป๋กับเจิ้งจื่อหมิงแค่สองคน เมื่อครู่นี้เหลียงอวี้ฉีพยุงเซวียกังเข้าไปในห้องนอนแล้ว ทั้งสองจึงบรรลุข้อตกลงทางวาจาได้อย่างรวดเร็ว

มาถึงตอนนี้ เจิ้งจื่อหมิงก็พอจะรู้เลาๆ แล้วว่า ธุรกิจจัดพิมพ์และจำหน่ายหนังสือนั้นเป็นเจียวหยางกับเซียวไป๋ร่วมหุ้นกันทำ ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะอิจฉาสองสามีภรรยาเซวียกังที่มีหลานชายที่ดีเช่นนี้

นับแต่ต้นปีนี้เป็นต้นมา ธุรกิจของโรงพิมพ์หลงเฉวียนกระเตื้องขึ้นมาก นอกเหนือจากการร่วมมือกับเจียวหยางและเซียวไป๋แล้ว เจิ้งจื่อหมิงยังได้รับออร์เดอร์ขนาดกลางและเล็กมาอีกหลายเจ้า สถานการณ์การดำเนินงานเมื่อเทียบกับปีกลายแล้ว ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวอย่างแท้จริง

ดื่มน้ำไม่ลืมคนขุดบ่อ เจิ้งจื่อหมิงยังคงจำได้เสมอว่าในช่วงเวลาที่ตนเองยากลำบากที่สุด เป็นเซียวไป๋ที่นำความหวังมาให้เขา

"ตกลงครับ งั้นเอาตามที่ตกลงกันไว้นี้ รออีกสองวันนี้ลูกพี่ลูกน้องผมมาถึง พวกเราค่อยเซ็นสัญญากัน"

เซียวไป๋ไม่พูดอะไรมาก หลังจากชนแก้วเหล้ากับเจิ้งจื่อหมิงเป็นแก้วสุดท้ายแล้ว เขาก็ช่วยน้าเล็กเก็บกวาดโต๊ะ จากนั้นจึงเดินกลับไปยังโรงละคร

"พี่เว่ย ดึกขนาดนี้แล้วยังไม่พักผ่อนอีกเหรอครับ? เรื่องตรวจทานต้นฉบับไม่ต้องรีบร้อนหรอก ยังไงทางโรงพิมพ์เขาก็ต้องตรวจทานอีกรอบอยู่ดี"

ก่อนส่งต้นฉบับให้โรงพิมพ์ จำเป็นต้องตรวจทานรอบหนึ่งก่อน เมื่อโรงพิมพ์ได้รับต้นฉบับไปแล้วก็จะตรวจทานอีกรอบหนึ่ง รอจนหนังสือตัวอย่างของโรงพิมพ์พิมพ์เสร็จ ฝั่งเซียวไป๋ก็จะตรวจทานขั้นสุดท้ายอีกครั้ง ถือเป็นระบบสามตรวจสามทาน

นี่เป็นแนวทางปฏิบัติของสำนักพิมพ์มาตรฐานอย่างเป็นทางการ สำนักพิมพ์ขนาดเล็กหรือพวกพ่อค้าหนังสือที่ซื้อเลขมาตรฐานหนังสือมาพิมพ์ขายไม่มีทางยอมเสียเวลาวุ่นวายขนาดนี้หรอก

ความคิดของเซียวไป๋เรียบง่ายมาก ในเมื่อตัวเองเป็นคนจัดจำหน่ายหนังสือสักเล่ม อย่างน้อยที่สุดก็ต้องรับผิดชอบต่อผู้อ่านไม่ใช่หรือ ผลของการไม่ตรวจทานอย่างรอบคอบคือคำผิดพรึ่บพรั่บเต็มไปหมด ซึ่งจะส่งผลเสียต่ออรรถรสในการอ่าน

"พี่ยังไม่ง่วง ตอนเที่ยงได้งีบไปหน่อยแล้ว เสี่ยวเซียว นายไม่ต้องสนใจพี่หรอก ไปพักผ่อนก่อนเถอะ คืนนี้พี่ก็น่าจะตรวจทานเสร็จทั้งหมดแล้ว"

เว่ยเฟิงยิ้มตอบประโยคหนึ่ง แล้วก้มหน้าทำงานตรวจทานของเขาต่อไป

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เซียวไป๋มองเห็นข้อดีมากมายในตัวเว่ยเฟิง จึงตัดสินใจว่าจะดึงเขามาเป็นคนของตนเพื่อปลุกปั้นในระยะยาว ตั้งแต่หลังปีใหม่เป็นต้นมา เซียวไป๋เบิกเงินล่วงหน้าให้เว่ยเฟิงไปแล้ว 500 หยวน และตั้งใจว่าอีกสองสามวันจะเบิกให้อีก 500 หยวน

ตอนนี้สมุดบัญชีเงินฝากของเขาทางเมืองเอกรวมกันมี 38,000 หยวน หักเงิน 500 หยวนที่เบิกจ่ายล่วงหน้าให้เว่ยเฟิงแล้ว สมุดบัญชีฝั่งอำเภอนี้ก็ยังมีอยู่อีก 2,800 หยวน

โดยไม่รู้ตัว เงินฝากของเซียวไป๋ก็แตะหลักสี่หมื่นหยวนเข้าไปแล้ว

พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา วันรุ่งขึ้นเจียวหยางก็เดินทางมาถึงอำเภอซินถุน

"น้องชาย ผ่านภารกิจเกาเข่ามาได้ในที่สุดรู้สึกยังไงบ้าง อยากออกไปเที่ยวเล่นให้ฉ่ำใจสักสองสามวันไหม ถ้านายสนใจ ฉันจะพานายไปเปิดหูเปิดตาที่กว่างโจวดูสักรอบ"

เจียวหยางไม่ได้บอกล่วงหน้า ถึงอย่างไรเขาก็รู้ที่พักของเว่ยเฟิงอยู่แล้วจึงตรงดิ่งมาหา โชคดีที่วันนี้เซียวไป๋ไม่ได้ออกไปไหน ตลอดช่วงเช้าเขาอยู่แต่ในห้องเพื่อพูดคุยแลกเปลี่ยนโครงเรื่องนิยายกับเว่ยเฟิง

การมาซินถุนของเจียวหยางคราวนี้ถือเป็นการแวะผ่านมา หลังจากนี้เขาจะเดินทางจากเฉินโจวมุ่งตรงไปกว่างโจวเพื่ออยู่ต่อสักสองวัน จากนั้นค่อยเดินทางกลับซิงเฉิง

"พี่เจียว ผลสอบของผมยังไม่ออกเลย จะเอาอารมณ์ที่ไหนไปเที่ยว พี่มาได้จังหวะพอดี ผมคุยเรื่องการพิมพ์กับผู้จัดการเจิ้งลงตัวแล้ว ถ้าเอกสารเดินเรื่องฝั่งพี่ไม่มีปัญหา ก็เริ่มกระบวนการจัดพิมพ์ได้ทันทีเลยครับ"

เซียวไป๋ยังไม่อยากไปไหนไกล และที่เขาพูดก็เป็นเรื่องจริง อีกไม่กี่วันก็ต้องตรวจดูคะแนนสอบ แล้วยังต้องรอใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนอีก

"ครั้งนี้ไม่อยากไปก็เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน! เรื่องเอกสารฉันจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว บ่ายนี้พวกเราไปหาเหล่าเจิ้งกัน เซ็นสัญญาเสร็จก็เปิดแท่นพิมพ์ได้เลย อย่างมากอีกห้าวันฉันก็กลับถึง..."

เจียวหยางยิ้มพลางชูกระเป๋าถือขึ้นมา ในนั้นมีเอกสารการเดินเรื่องทั้งหมดบรรจุอยู่

นิยายเรื่องใหม่ "ทะยานเสียดฟ้า" ใช้ฉากหลังเป็นเกาะฮ่องกงในช่วงปลายยุคเจ็ดสิบถึงต้นยุคแปดสิบ เล่าเรื่องราวของคนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ว่าอาศัยสายลมแห่งการปฏิรูปและเปิดประเทศของจีนแผ่นดินใหญ่ ก้าวกระโดดขึ้นมาเป็นยักษ์ใหญ่แห่งวงการธุรกิจฮ่องกงได้อย่างไร

แนวเรื่องของนิยายเล่มนี้ หากพูดตามหลักเกณฑ์ที่เคร่งครัดแล้วไม่อาจนับเป็นแนวสัจนิยมได้ หากต้องจัดหมวดหมู่จริง ๆ ก็ค่อนไปทางแนวสัจนิยมมหัศจรรย์มากกว่า

ตัวเอกชายถูกดูหมิ่นเหยียดหยามสารพัดในฮ่องกง ดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ตรงเส้นแบ่งความยากจนเรื่อยมา จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาเก็บแหวนนำโชคได้บนรถเมล์ จึงเริ่มต้นเส้นทางพลิกชะตาชีวิตของตน

กู้เงินไปเปิดโรงงานที่แผ่นดินใหญ่ พอร่ำรวยแล้วก็ยกทัพกลับมาฮ่องกง... ฟาดฟันตระกูลใหญ่ กวาดล้างห้างต่างชาติ โลดแล่นในตลาดทุน สยบยักษ์ใหญ่วงการอสังหาริมทรัพย์... รถหรู นารีงาม ใช้เงินเป็นเบี้ย!

นิยายทั้งเรื่องมีพล็อตหักมุมตื่นเต้นเร้าใจ สะใจอย่างต่อเนื่อง ทั้งยังสอดแทรกเนื้อหาการเชือดเฉือนในสงครามธุรกิจและการต่อสู้ดุเดือดในตลาดหุ้นอยู่มากมาย ย่อมดึงดูดใจผู้อ่านจำนวนมากได้อย่างแน่นอน

หนังสือทั้งเรื่องมีความยาวรวม 540,000 ตัวอักษร จะแบ่งตีพิมพ์และวางจำหน่ายเป็นสองเล่ม คือเล่มบนและเล่มล่าง กำหนดราคาไว้ที่ 6.8 หยวน

เจียวหยางพักค้างคืนที่อำเภอซินถุนเพียงคืนเดียวก็เดินทางต่อไปยังเฉินโจว การมาของเขาในครั้งนี้เดิมทีก็เพียงเพื่อนำเอกสารการตีพิมพ์มามอบให้เซียวไป๋ พร้อมทั้งเซ็นสัญญาการพิมพ์กับเจิ้งจื่อหมิง

ตามข้อกำหนดในสัญญา ยอดพิมพ์ครั้งแรกของ "ทะยานเสียดฟ้า" คือ 50,000 ชุด ค่าพิมพ์ชุดละ 1.7 หยวน รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 85,000 หยวน

เงินสำรองจ่ายแปดหมื่นกว่าหยวนนี้ เจิ้งจื่อหมิงยังคงแบกรับไหวอย่างสบาย หลังจากเจียวหยางจากไปได้ไม่กี่วัน โรงพิมพ์ก็ตรวจทานต้นฉบับรอบที่สองเสร็จสิ้น และเริ่มเดินแท่นพิมพ์อย่างเป็นทางการ

สำหรับเซียวไป๋แล้ว ในยุคนี้การเดินแท่นพิมพ์หนังสือก็แทบไม่ต่างอะไรกับการพิมพ์ธนบัตร เมื่อมองย้อนดูเส้นทางหลายสิบปีหลังการปฏิรูปและเปิดประเทศ ยุคทองของวงการจัดจำหน่ายหนังสือและสิ่งพิมพ์ก็คือช่วงเวลาตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1980 ไปจนถึงช่วงต้นและกลางทศวรรษ 1990 เท่านั้น

ในช่วงสิบกว่าปีนี้ ถนนหวงหนี่เจียแห่งเมืองซิงเฉิงได้สร้างมหาเศรษฐีขึ้นมานับไม่ถ้วน แถมยังเป็นพวกเสือซุ่มที่ไม่เปิดเผยตัวเสียด้วย

นี่คือเหตุผลสำคัญที่เซียวไป๋เลือกเรียนมหาวิทยาลัยต่อในเมืองซิงเฉิง เขาไม่มีทางคอยสั่งการควบคุมเรื่องทั้งหมดนี้จากระยะไกลนับพันกิโลเมตรได้แน่ ความคิดของเขาเรียบง่ายมาก ในช่วงไม่กี่ปีนี้ขอใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยในรั้วมหาวิทยาลัยไปก่อนสี่ปี ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปพลาง ขณะเดียวกันก็กอบโกยความมั่งคั่งที่คนจำนวนมากหาไม่ได้ตลอดชีวิตไปพลาง มีแต่ได้กับได้ไม่ใช่หรือ

รอจนท่านผู้เฒ่าตระเวนเยือนแดนใต้ (ปี 1992) เมื่อถึงเวลานั้นเซียวไป๋ก็เรียนจบมหาวิทยาลัยพอดี ภาคธุรกิจเอกชนถึงจะได้ต้อนรับการเติบโตครั้งใหญ่ของจริง... พอถึงตอนนั้น เขามีเงินทุนพร้อมสำหรับการลงทุน มีแนวคิดชัดเจนในการเลือก นอนเฉยๆ ก็กวาดเงินเข้ากระเป๋าได้ จะมีอะไรดีไปกว่านี้อีก

พูดให้ถึงที่สุด เซียวไป๋ก็ยังสลัดกรอบความคิดของเจ้าพ่อจากชาติก่อนไม่หลุด เงินต่อเงินนั้นง่ายที่สุด คนหาเงินน่ะยากเย็นเข็ญใจ หากไม่มีเงินทุนก้อนโตพอคอยหนุนหลัง ในใจย่อมไร้ความมั่นคง!