ตอนที่ 56 ถอนหัวไชเท้าติดโคลนขึ้นมา

หนังสือห้าหมื่นชุดพิมพ์เสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว เจิ้งจื่อหมิงจัดแจงช่องทางขนส่ง นำส่งทั้งหมดไปยังเมืองซิงเฉิงส่งมอบให้แก่เจียวหยาง

ส่วนทางด้านเซียวไป๋ก็ได้รับผลคะแนนสอบเกาเข่าแล้วเช่นกัน ซึ่งแทบไม่ต่างจากคะแนนที่เขาประเมินไว้ในตอนนั้น โดยมีคะแนนรวมอยู่ที่ 637 คะแนน สิ่งที่ควรค่าแก่การกล่าวถึงก็คือ วิชาฟิสิกส์ของเขาทำได้ 91 คะแนน นับเป็นคะแนนเดี่ยววิชาฟิสิกส์ที่สูงที่สุดในระดับอำเภอ

"คุณยายครับ น้าหมาน คะแนนเกาเข่าประกาศแล้วครับ ผมได้คะแนนรวม 637 คะแนน"

เมื่อสอบเกาเข่าได้คะแนนระดับนี้ ย่อมต้องแจ้งข่าวดีแก่คนในครอบครัวเป็นอันดับแรก ทว่าพ่อแม่ผู้ไม่เอาถ่านของเซียวไป๋คู่นั้นยังไม่เดินทางกลับประเทศ การเขียนจดหมายแล้วได้รับภายในหนึ่งเดือนก็นับว่าเร็วมากแล้ว เขาจึงย่อมต้องรายงานให้คุณยายและน้าสาวทราบก่อน

"หลานชายฉันเก่งจริงๆ! นั่งลงก่อน เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะทำกับข้าวเพิ่มให้อีกสองอย่าง"

เหลียงอวี้ฉีไม่ใช่คนที่แสดงความรู้สึกเก่งนัก เมื่อพบเจอเรื่องน่ายินดี การเพิ่มกับข้าวจึงเป็นธรรมเนียมของบ้านหลังนี้ คุณยายก็ยิ้มตาหยีเอ่ยปากชมเชยเซียวไป๋อยู่สองสามคำ แม้ว่าท่านจะไม่เข้าใจระบบคะแนนสูงต่ำในยุคนี้ แต่เพียงแค่รู้ว่าคะแนนของหลานชายจัดอยู่ในระดับหัวกะทิของโรงเรียนก็เพียงพอแล้ว

"แล้วเพื่อนสนิทของเธอไม่กี่คนนั้นสอบเป็นยังไงกันบ้าง? แม่หนูเสี่ยวหลิงล่ะ?"

หลังมื้อเย็น เหลียงอวี้ฉีก็เอ่ยถามเพิ่มขึ้นอีกสองสามประโยคอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ความจริงเธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้นัก จุดประสงค์หลักก็เพียงเพื่ออยากได้ข้อเปรียบเทียบที่เห็นภาพชัดเจนเท่านั้น

"พวกเขาสอบได้ดีกันทุกคนเลยครับ เกือบทุกคนล้วนทำผลงานได้เหนือกว่าระดับปกติ มีเพียงผมคนเดียวที่ทำได้ตามมาตรฐานเดิม"

เซียวไป๋ยิ้มบางๆ คำพูดนี้ของเขาไม่ได้เป็นการล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย

ต้องรู้ด้วยว่าในช่วงครึ่งปีหลัง ไม่ว่าจะเป็นหลิวเสี่ยวหลิง เถียนชุนซิ่ว เยวี่ยถง หรือแม้กระทั่งเจียงเหว่ย ทุกคนต่างทุ่มเทกันสุดชีวิต มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ผ่อนคลายที่สุด

ยังดีที่เหลียงอวี้ฉีไม่ล่วงรู้เรื่องพวกนี้ ไม่อย่างนั้นคงได้ลงไม้ลงมือกับเขาเป็นแน่

"ดีแล้วล่ะ เห็นพวกเธอทุกคนมีอนาคต น้าหมานก็พลอยยินดีไปด้วย หลานชาย ก่อนเปิดเทอมไปรายงานตัว เธอยังเตรียมจะกลับไปเมืองซิงเฉิงอีกไหม?"

เหลียงอวี้ฉีไม่ได้ซักถามลงลึกเกินไป เธอใส่ใจมากกว่าว่าเซียวไป๋จะยังอยู่ที่นี่ได้อีกนานเท่าใด พูดตามตรง เธอเริ่มคุ้นชินกับการมีหลานชายเพิ่มเข้ามาในชีวิตแล้ว ตอนนี้พอจะต้องจากไปกะทันหัน ในใจเธอก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่ไม่น้อย

"ผมกะว่าจะรอให้ได้ใบตอบรับเข้าเรียนก่อน แล้วค่อยกลับไปสักรอบครับ"

เซียวไป๋มีแผนการในใจของตนเองอยู่แล้ว อาศัยช่วงเวลาที่ยังว่างอยู่นี้ เขาอยากจะไปทำความเข้าใจลู่ทางกระบวนการจัดจำหน่ายหนังสือและสิ่งพิมพ์ที่ถนนหวงหนี่เจียให้ถ่องแท้

ไม่ใช่ว่าตอนนี้เขาคิดจะสลัดเจียวหยางทิ้งเพื่อทำคนเดียว หากแต่เขาเกลียดปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้ในขั้นตอนการทำงานที่สุด

และยังมีอีกหนึ่งความคิดที่เขาไม่เคยบอกกับใคร เขาหวังว่าในอนาคตน้าสาวจะสามารถไปพัฒนาชีวิตที่เมืองซิงเฉิงได้เช่นกัน โดยการเช่าหน้าร้านสักห้องบนถนนหวงหนี่เจีย แล้วเริ่มก้าวเข้าสู่วงการค้าส่งหนังสือและสิ่งพิมพ์ พูดให้เข้าใจง่ายก็คือการเป็นพ่อค้าหนังสือรายย่อยคนหนึ่ง

ย่อมดีกว่าการเปิดซุ้มขายหนังสือพิมพ์อยู่ในอำเภอนี้อย่างแน่นอน

หลังผ่านคดีของหลิวเฟยเยวี่ย ทั้งในอำเภอนี้และอำเภอแอลต่างก็ดำเนินการจัดระเบียบตลาดหนังสือและนิตยสาร สิ่งพิมพ์ที่ไม่ถูกต้องตามระเบียบจำนวนมากล้วนถูกกวาดล้างออกจากตลาดไป

อย่างไรก็ตาม ยังมีหนังสือและนิตยสารที่เหยียบเส้นคาบเกี่ยวอยู่อีกไม่น้อยที่รอดพ้นมาได้ ยุคสมัยนี้อันที่จริงการควบคุมสิ่งพิมพ์ยังถือว่าค่อนข้างผ่อนปรน ร้านค้ารายย่อยส่วนใหญ่ในหลายอำเภอจึงไม่ได้รับผลกระทบมากเท่าใดนัก

ซุ้มขายหนังสือพิมพ์ของเหลียงอวี้ฉียิ่งไม่มีอะไรต้องหวาดกลัว แหล่งสินค้าของเธอยังถือว่าถูกต้องตามระเบียบ และไม่ได้ทิ้งช่องโหว่อะไรไว้ให้ใครจับผิดได้

"หลานชาย ก่อนคะแนนจะออก เลขาฯ อู๋ชิงหย่วนเคยส่งคนมาถามกับน้าเขยของเธอ ตอนนี้เธอรู้คะแนนแล้ว ควรจะไปบอกกล่าวกับเขาสักหน่อยไหม?"

เหลียงอวี้ฉีไม่สนิทกับอู๋ชิงหย่วน แต่ก็รู้ว่าพี่สาวคนที่สองและพี่เขยคนที่สองของตนมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับเขา ในเมื่ออีกฝ่ายให้ความสนใจคะแนนของเซียวไป๋ ตอนนี้ผลคะแนนออกมาแล้ว จึงควรเป็นฝ่ายไปบอกกล่าวด้วยตนเอง

นี่เป็นเรื่องของมารยาท

เซียวไป๋พยักหน้าคล้อยตาม ตกค่ำวันนั้นเขาก็เดินทางมายังบ้านของอู๋ชิงหย่วน

"เสี่ยวเซียว นั่งรอสักครู่ก่อนนะ ลุงอู๋ของเธอกำลังคุยธุระกับแขกอยู่ ประเดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้วละ เยี่ยนจื่อ ชงชามาให้พี่เซียวไป๋ของลูกสักถ้วยสิ..."

น้าเฉินยังคงให้การต้อนรับเซียวไป๋อย่างอบอุ่นเช่นเคย เธอให้เขานั่งรอในห้องรับแขกก่อน ทั้งยังจงใจเรียกอู๋ตันเยี่ยนผู้เป็นลูกสาวออกมาจากในห้อง

"พี่เซียวไป๋ สวัสดีค่ะ! สอบเกาเข่าครั้งนี้ผลคะแนนของพี่เป็นยังไงบ้างคะ? ฉันได้ยินพวกเขาพูดกันบ่อยๆ เลยนะว่าผลการเรียนของพี่ยอดเยี่ยมมาก"

อู๋ตันเยี่ยนหน้าตาสะสวย กิริยาท่าทางดูดีมาก แสดงออกต่อหน้าเซียวไป๋ได้อย่างเปิดเผยและเป็นธรรมชาติ

"ครั้งนี้ผมทำคะแนนพอใช้ได้ครับ..."

เซียวไป๋ยิ้มกว้าง กำลังคิดจะถ่อมตัวสักสองสามประโยค พลันเห็นอู๋ชิงหย่วนเดินออกมาจากห้องหนังสือพร้อมกับชายคนหนึ่ง

"คุณลุงอู๋..."

เซียวไป๋รีบลุกขึ้นยืน ทักทายอู๋ชิงหย่วนด้วยรอยยิ้ม ส่วนอีกคนเขาไม่รู้จัก ทำได้เพียงพยักหน้าให้

"เลขาธิการอู๋ มีแขกมาที่บ้าน ไม่ต้องออกมาส่งหรอกครับ"

ชายคนนั้นมองเซียวไป๋เป็นพิเศษสองแวบ จากนั้นจึงเอ่ยลาแล้วเดินจากไป ดูจากท่าทางของเขาน่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ระดับบริหารในอำเภอ เพียงแต่ไม่รู้ว่าอยู่หน่วยงานไหน

อู๋ชิงหย่วนไม่เกรงใจเช่นกัน เขามองส่งคนผู้นั้นเดินพ้นออกไปแล้วจึงเดินมานั่งลงบนโซฟา

"เสี่ยวเซียว เธอก็นั่งลงสิ แล้วก็นะ ถ่อมตัวเกินไปไม่ใช่นิสัยที่ดีเท่าไหร่หรอก สอบได้หกร้อยสามสิบเจ็ดคะแนน มันไม่ใช่แค่พอใช้ได้แล้ว ต้องเรียกว่ายอดเยี่ยมมากๆ ต่างหาก"

อู๋ชิงหย่วนเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากอาจารย์ใหญ่โรงเรียนมัธยมหนึ่งตอนอยู่ในห้องหนังสือเมื่อครู่ พอรู้ว่าเซียวไป๋ทำคะแนนได้สูงลิ่ว ในใจก็พลอยยินดีแทนเพื่อนเก่าทั้งสองคนไม่ได้

เซียวไป๋หัวเราะแหะๆ คำพูดนี้ตอบรับยากจริงๆ

"ว้าว พี่เซียวไป๋ พี่เก่งสุดยอดเลย! เมื่อก่อนฉันยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ ตอนนี้ฉันเริ่มเลื่อมใสพี่จริงๆ แล้วสิ"

อู๋ตันเยี่ยนเบิกตากว้าง กลายร่างเป็นแฟนคลับตัวน้อยของเซียวไป๋ในชั่วพริบตา

พูดก็พูดเถอะ เซียวไป๋ดึงดูดสายตาของเด็กสาวได้เก่งมากจริงๆ รูปร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลา ผลการเรียนยังโดดเด่นเป็นเลิศ มิน่าเล่าน้าเฉินถึงอยากได้เขามาเป็นลูกเขยนัก

อู๋ชิงหย่วนเห็นท่าไม่ดีจึงรีบกระแอมไอขึ้นมาหนึ่งทีแล้วเอ่ย "เยี่ยนจื่อ ลูกกลับเข้าห้องไปอ่านหนังสือก่อนเถอะ พ่อมีเรื่องจะคุยกับพี่เซียวไป๋ของลูกหน่อย"

"ค่ะ..."

อู๋ตันเยี่ยนยังคงเกรงกลัวพ่ออยู่บ้าง พอได้ยินดังนั้นจึงก้มหน้าก้มตาเดินกลับเข้าห้องตัวเองไปทันที

น้าเฉินยกจานผลไม้เดินเข้ามาพอดี เห็นภาพนี้เข้าก็อดไม่ได้ที่จะค้อนอู๋ชิงหย่วนไปหนึ่งวง ทว่าเธอก็ไม่ได้พูดอะไร ความคิดในใจของสามีตัวเอง เธอย่อมกระจ่างดีที่สุด

น้าเฉินวางจานผลไม้ลงแล้วเอ่ย "เสี่ยวเซียว หยิบทานเองเลยนะ มาบ้านน้าก็ทำตัวตามสบายเหมือนบ้านตัวเอง อย่าได้เกรงใจไปเชียว"

จากนั้นเธอก็หมุนตัวเดินตามเข้าไปในห้องของลูกสาว

อู๋ชิงหย่วนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น "เสี่ยวเซียว น้าหมานของเธอและคนอื่นๆ สบายดีกันใช่ไหม? ตอนที่น้าหมานมีเรื่องคราวก่อน ฉันติดไปอบรมดูงานที่ต่างเมืองพอดี เลยไม่ได้แวะไปเยี่ยมเธอเลย อืม คนที่ทำร้ายน้าหมานของเธอ ตอนนี้ถูกจับตัวไปแล้วเพราะค้าขายสื่อลามกอนาจารและสื่อสิ่งพิมพ์ผิดกฎหมาย ส่วนหวังโหย่วเต๋อที่คอยให้ท้ายคุ้มกะลาหัวหมอนั่นมาตลอดก็ถูกปลดแล้วเหมือนกัน..."

พูดตามตรง การที่มีคดีความเช่นนี้เกิดขึ้นภายใต้การปกครองของตน อู๋ชิงหย่วนในฐานะผู้นำเบอร์หนึ่งของอำเภอย่อมรู้สึกเสียหน้าอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากเหลียงอวี้ฉีกับเซวียกังเกิดการปะทะกับหลิวเฟยเยวี่ย การจัดการของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็เห็นได้ชัดว่าขาดความยุติธรรม เพียงแต่ตอนนั้นอู๋ชิงหย่วนไม่ได้อยู่ในอำเภอ เขาเพิ่งเสร็จสิ้นการอบรมกลับมาได้ไม่กี่วัน ยังไม่ทันได้จัดการรื้อคดีขึ้นมาสืบสวนใหม่ หลิวเฟยเยวี่ยก็รนหาที่ตายจนระเบิดลูกใหญ่แตกโพละออกมาเสียก่อน

"ขอบคุณคุณลุงอู๋ที่เป็นห่วงครับ น้าหมานไม่เป็นอะไรแล้ว คนที่บ้านก็สบายดีกันทุกคน ผมคิดว่าคนอย่างหลิวเฟยเยวี่ยน่าจะเข้าไปอยู่ในคุกตั้งนานแล้วละครับ หมอนั่นอาศัยว่ามีพ่อดี เที่ยวกดขี่ข่มเหงผูกขาดการค้า รอบตัวก็รวบรวมพวกอันธพาลไว้เพียบ ต่อให้เขาทำเรื่องเลวร้ายอะไรออกมา ผมก็ไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด"

เซียวไป๋ฟังออกว่าในคำพูดของอู๋ชิงหย่วนแฝงความรู้สึกผิดเอาไว้อย่างแนบเนียน ถึงอย่างไรตนก็เป็นรุ่นลูกหลาน การที่อีกฝ่ายพูดจาเปิดอกถึงขั้นนี้นับว่าให้เกียรติมากแล้วจริงๆ ดูท่าพ่อแม่ที่ไม่เคยเห็นหน้าของเขาจะมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับคนผู้นี้ไม่น้อยเลย!

"อืม ปัญหาเรื่องความสงบเรียบร้อยในสังคมเป็นสิ่งที่ต้องกวดขันอย่างต่อเนื่องจริงๆ!"

อู๋ชิงหย่วนยิ้มออกมา เขารู้สึกว่าเซียวไป๋เห็นอายุน้อยแค่นี้แต่กลับรู้ความและมีเหตุผลมาก แบบนี้ก็ดี จะได้ไม่เกิดความขุ่นเคืองติดค้างในใจเพราะเรื่องนี้

ทั้งสองคนคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง เซียวไป๋ที่รู้กาลเทศะดีก็ลุกขึ้นกล่าวลา

อู๋ชิงหย่วนนั่งอยู่ตามลำพังในห้องรับแขก พลางหวนนึกถึงสิ่งที่เซียวไป๋เพิ่งพูดออกมา รู้สึกว่าการที่ก๊กของหลิวเฟยเยวี่ยกำเริบเสิบสานได้ถึงเพียงนี้ ต้นตอก็ยังคงอยู่ที่หลิวซานเป่า

มีคำพูดประโยคหนึ่งที่เมื่อครู่เขาไม่ได้บอกเซียวไป๋ ทางอำเภอเตรียมที่จะปลดหลิวซานเป่าออกจากตำแหน่งแล้ว เพียงแต่การจะเล่นงานหลิวซานเป่าไม่เหมือนกับการจัดการหวังโหย่วเต๋อ หลิวซานเป่าทุ่มเทวางรากฐานมาเนิ่นนาน เครือข่ายเส้นสายในอำเภอเกี่ยวพันกันสลับซับซ้อน จึงยังต้องใช้เวลาเตรียมการอีกสักสองถึงสามเดือน

ความจริงต่อให้อู๋ชิงหย่วนไม่พูด เซียวไป๋ก็คาดเดาเรื่องนี้ได้อยู่แล้ว ในเมื่อเล่นงานทั้งลูกชายและน้องเขยของอีกฝ่ายไปแล้ว จะยังเก็บตัวอันตรายตัวเบ้อเริ่มอย่างหลิวซานเป่าไว้ฉลองตรุษจีนอยู่อีกหรือ

พอกลับถึงที่พักในโรงละคร เขาก็ไปอาบน้ำก่อนเป็นอันดับแรก

เว่ยเฟิงเดินทางกลับเมืองเอกของมณฑลไปตั้งแต่ก่อนที่หนังสือเล่มใหม่จะเริ่มพิมพ์ ส่วนทางเขาก็ได้เบิกเงินล่วงหน้าให้อีกฝ่ายไปแล้วรวมเป็นเงิน 1,000 หยวน

ก่อนที่เว่ยเฟิงจะจากไป เซียวไป๋ก็ได้แย้มพรายเรื่องนี้ให้อีกฝ่ายรู้คร่าว ๆ ว่า พอผ่านไปอีกสักระยะ ตนเองเตรียมจะจัดตั้งทีมงานขึ้นมา หากต้องเขียนหนังสือเล่มใหม่อีก ก็จะใช้รูปแบบการบริหารจัดการแบบทีมงาน

ดังนั้นก่อนเว่ยเฟิงจะออกเดินทาง เซียวไป๋จึงได้กำชับอีกฝ่ายไว้ด้วยว่า ให้ช่วยสังเกตดูว่ามีคนที่มีความสามารถทางด้านนี้บ้างหรือไม่