ตอนที่ 58 จัดงานเลี้ยง

"ใช่จ้ะ ปีนี้ที่บ้านเลี้ยงไว้สองตัว กะว่าอีกไม่กี่วันจะขายเอาเงินให้หลิงหลิงพกไปเรียน เสี่ยวเซียว ถามเรื่องนี้หมายความว่ายังไงหรือ"

แม่ของหลิวพอจะเดาออกอยู่บ้าง ช่วงปีใหม่เซียวไป๋ก็เคยมาซื้อหมูที่บ้านเธอไปตัวหนึ่งแล้ว

"คุณน้าครับ คืออย่างนี้ครับ น้าหมานของผมจะจัดงานเลี้ยงฉลองที่ผมสอบติดมหาวิทยาลัย ผมก็เลยคิดว่าซื้อหมูสักสองตัวพอดี จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปหาซื้อที่ตลาดสดน่ะครับ"

เซียวไป๋ยิ้มออกมาอย่างซื่อๆ แล้วบอกจุดประสงค์ของตนเอง

"สองตัวเชียวหรือ เสี่ยวเซียว จัดงานเลี้ยงดูเหมือนจะใช้ไม่หมดหรอกมั้ง ที่บ้านเธอเตรียมจะเชิญคนกี่คนกันน่ะ แน่นอนว่าหมูที่บ้านน้าต้องขายอยู่แล้ว ถ้าเธอต้องการน้าก็ขายให้เธอ น้าไม่ได้หมายความว่าอย่างอื่นหรอกนะ"

พอแม่ของหลิวได้ยินคำพูดของเซียวไป๋ก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย แต่พอคิดถึงสิ่งที่ลูกสาวคนโตเคยเล่าว่า ทางบ้านของเพื่อนร่วมชั้นคนนี้ฐานะดีมาก น้าสาวก็ทำธุรกิจ เธอจึงรีบยั้งปากเอาไว้ได้ทัน

เธอไม่ได้มีเจตนาอื่นจริงๆ เป็นความหวังดีล้วนๆ

"ถ้าจัดงานเลี้ยง แขกที่เชิญมาคงจะเยอะพอดูครับ เตรียมไว้เผื่อเหลือเผื่อขาดก็ไม่เป็นไร ส่วนที่เหลือก็เอาไปรมควันทำหมูแดดเดียว ผมจะได้พกไปกินที่เมืองเอกด้วยพอดี"

เซียวไป๋ไม่ได้ใส่ใจเรื่องจะสิ้นเปลืองเงินทอง มีเงินก็ต้องใช้ไม่ใช่หรือ อีกอย่างที่เขาทำแบบนี้ก็ไม่ได้ต้องการจะอวดรวย น้าเล็กอยากจัดงานเลี้ยง ก็จัดให้ครึกครื้นเต็มที่ไปเลย

"เสี่ยวเซียว ทางน้าไม่มีปัญหาแน่นอนจ้ะ เธอจะจัดงานเลี้ยงวันไหนก็บอกหลิงหลิงไว้ล่วงหน้านะ น้าจะได้เชือดหมูเตรียมไว้ให้ก่อน"

แม่ของหลิวก็เป็นคนตรงไปตรงมา จึงตอบตกลงทันที

เซียวไป๋คิดดูแล้ว หากเวลากระชั้นชิดเกินไปก็คงไม่ดี จึงกำหนดวันเป็นสุดสัปดาห์หน้า ถึงตอนนั้นให้หลิวเสี่ยวหลิงช่วยขนไปส่ง แล้วเธอก็จะได้ไปร่วมกินเลี้ยงด้วยพอดี

อย่างไรเสียพอถึงวันนั้น คนอย่างเถียนชุนซิ่ว หลิวเสี่ยวหลิง เจียงเหว่ย และเยวี่ยถง ก็ต้องไปกันครบทุกคน ไม่มีขาดแม้แต่คนเดียวอยู่แล้ว

พวกเซียวไป๋อยู่เที่ยวเล่นที่บ้านของหลิวเสี่ยวหลิงจนถึงช่วงบ่าย ถึงได้ปั่นจักรยานกลับตัวอำเภอ

การรับสมัครและคัดเลือกนักศึกษาเข้ามหาวิทยาลัยของปีนี้สิ้นสุดลงอย่างราบรื่นตามขั้นตอน ในที่สุดทุกคนรวมถึงเถียนชุนซิ่ว เยวี่ยถง และเจียงเหว่ย ต่างก็ได้รับหนังสือแจ้งการตอบรับเข้าเรียนสมความปรารถนา

ท้ายที่สุดเถียนชุนซิ่วก็ไม่ได้รับการตอบรับจาก "มหาวิทยาลัยเซียงถาน" หนังสือแจ้งการตอบรับเข้าเรียนที่ได้รับมาคือมหาวิทยาลัยครุศาสตร์เซียงหนาน สาขาชีววิทยา

เยวี่ยถงได้รับการตอบรับเข้าเรียนสาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกลที่วิทยาลัยการรถไฟซิงเฉิง ส่วนเด็กซื่ออย่างเจียงเหว่ยก็ดวงดีไม่น้อย ได้เข้าเรียนสาขาการบัญชีในชั้นเรียนระดับอนุปริญญาของวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์เซียงหนาน

การสอบเกาเข่าครั้งนี้ ห้องสาม ม.ปลายปีสามของโรงเรียนมัธยมหนึ่งประจำอำเภอซินถุนถือเป็นผู้ชนะรายใหญ่ที่สุด นักเรียนทั้งห้อง 52 คน สอบติดระดับปริญญาตรี 34 คน ติดระดับอนุปริญญา 7 คน รวมกันแล้วมากถึง 41 คน

จุดที่โดดเด่นที่สุดในนั้นก็คือคะแนนเฉลี่ยวิชาฟิสิกส์ของทั้งห้องที่ทิ้งห่างห้องอื่นไปไกลลิบ ต้องรู้ก่อนว่าข้อสอบฟิสิกส์ในการสอบเกาเข่าปีนี้ได้รับการขนานนามว่าเป็นข้อสอบที่ "ยากที่สุดในประวัติศาสตร์" เชียวละ

สุดสัปดาห์นี้

เพื่อเป็นการฉลองที่เซียวไป๋ได้รับการตอบรับเข้าเรียนที่ "มหาวิทยาลัยอุตสาหกรรมเซียงหนาน" เหลียงอวี้ฉีและเซวียกังจึงตั้งโต๊ะเลี้ยงแขกที่ลานว่างด้านหลังโรงละครถึงยี่สิบโต๊ะเต็มๆ

ยุคนี้เวลาจัดงานเลี้ยงโดยพื้นฐานแล้วจะไม่ไปภัตตาคารกัน จะใช้วิธีจ้างพ่อครัวมาทำอาหารให้ โดยทางเจ้าภาพจะเป็นฝ่ายตระเตรียมวัตถุดิบทั้งหมดที่ต้องใช้เอาไว้

โต๊ะจีนจัดเป็นแบบโต๊ะจีนหมุนเวียนตามธรรมเนียมท้องถิ่น ตั้งแต่เที่ยงวันยันพลบค่ำ ขอเพียงมีแขกมานั่งรวมกันครบโต๊ะก็เริ่มเสิร์ฟอาหารได้ทันที

ในยุคทศวรรษ 80 ยังไม่นิยมจัด "งานเลี้ยงขอบคุณครู" กันเท่าไร แต่เซียวไป๋ก็ร่อนการ์ดเชิญให้ครูผู้สอนทุกท่าน ซึ่งครูทุกคนรวมถึงจางชางฟาก็ให้เกียรติเซียวไป๋เป็นอย่างมาก ต่างพากันมาร่วมงานจนครบ

อู๋ชิงหย่วนไม่ค่อยสะดวก สองสามีภรรยาไม่เหมาะที่จะออกหน้า ในที่สุดจึงส่งอู๋ตันเยี่ยนมาเป็นตัวแทนร่วมงานแทน

เพื่อนร่วมชั้นของเซียวไป๋ก็มากันไม่น้อย นอกจากพวกที่สนิทกันดีในยามปกติแล้ว คนอื่นๆ ที่พอจะติดต่อได้เขาก็ชวนมาหมด สรุปแล้วมากันยี่สิบกว่าคน

ที่เหลือก็คือเพื่อนฝูงของสองสามีภรรยาเซวียกัง เพื่อนร่วมงานที่โรงละคร ตลอดจนญาติๆ ในชนบทของเขากับเหลียงอวี้ฉี แล้วยังมีเพื่อนบ้านเก่าแก่อีกหลายคน

หมูสองตัวทำให้เซียวไป๋หมดเงินไปเกือบ 500 หยวน เหลียงอวี้ฉีเองก็จ่ายไปอย่างน้อยเท่าๆ กัน จัดงานเลี้ยงครั้งเดียวฟาดเงินไปพันกว่าหยวน เรื่องแบบนี้หากเป็นเมื่อก่อนคงยากที่จะจินตนาการได้

"น้าหมาน ยังมีเนื้อเหลืออยู่อีกหน่อย น้าช่วยทำหมูแดดเดียวให้ผมหน่อยสิครับ ไว้ค่อยวานให้พี่จางช่วยเอาไปส่งให้ผมทีหลัง"

หมูสองตัวว่ากันตามตรงก็ไม่ใช่น้อยๆ โต๊ะจีนวันนี้กินกันไม่หมดหรอก ทว่าตอนที่ญาติๆ จะกลับ เหลียงอวี้ฉีก็แบ่งเนื้อหมูกับเครื่องในให้ติดไม้ติดมือกลับไปทุกคน

พอถึงช่วงค่ำ เซียวไป๋กับน้าเล็กกลับมาดูที่บ้าน ที่จริงสุดท้ายแล้วก็ไม่ได้เหลือเท่าไร

"ได้สิ เดี๋ยวอีกประเดี๋ยวฉันไปจัดการให้ หลานชาย คราวนี้แกต้องกลับไปเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองเอกแล้ว น้าหมานคงแทบไม่มีเวลาไปหาแกเลย"

วันนี้เหลียงอวี้ฉีก็ดื่มไปไม่น้อย ทั้งดีใจและใจหายอยู่บ้าง

"น้าหมาน ช่วงปิดเทอมผมจะกลับมาเยี่ยมน้าครับ อีกอย่าง ตอนนี้น้าก็คุ้นเคยกับวงการขายหนังสือและนิตยสารแล้ว ไม่อย่างนั้นต่อไปน้าไม่ลองไปลุยที่เมืองเอกดูเลยล่ะครับ"

อาศัยจังหวะนี้พอดี เซียวไป๋อยากจะหยั่งเชิงดูความคิดที่แท้จริงของน้าเล็ก

"ถ้าไปเมืองเอกได้มันก็ดีน่ะสิ แต่ปัญหาก็คือเจ้าตัวเล็กสองคนยังเด็กอยู่ สุขภาพของคุณยายแกก็สู้เมื่อก่อนไม่ได้ ฉันจะปลีกตัวไปได้ยังไงกันชั่วครั้งชั่วคราว เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ"

เหลียงอวี้ฉีสับสนลังเลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ต้องยอมรับความเป็นจริง สถานการณ์ที่บ้านตอนนี้เป็นแบบนี้ ถ้าเธอไป เซวียกังคนเดียวรับมือไม่ไหวแน่

"ผมแค่พูดเปรยๆ ไม่ได้จะให้น้าไปเดี๋ยวนี้สักหน่อย เอาเถอะครับน้าหมาน งั้นรอปีหน้าค่อยว่ากัน"

เซียวไป๋พอจะเข้าใจความคิดความกังวลของเหลียงอวี้ฉี ปัญหาที่บ้านใช่ว่าจะไม่มีหนทางแก้ไข ทุกอย่างคงต้องรอให้เขาไปถึงซิงเฉิงก่อนค่อยวางแผนกันใหม่

ขณะกำลังคุยกัน เซวียกังกับเจิ้งจื่อหมิงก็เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกัน ทั้งสองคนนำคนกลุ่มหนึ่งช่วยกันเก็บกวาดความเรียบร้อยจนเสร็จสิ้น ยุ่งมาจนถึงตอนนี้ในที่สุดก็เสร็จหมดแล้ว

"เจ้าหนูไป๋ ไปอยู่มหาวิทยาลัยก็ตั้งใจเรียนล่ะ แกต้องสร้างหน้าสร้างตาให้ฉันกับน้าหมานของแกนะ เหล่าเจิ้ง พวกเรามาชนกันอีกสักสองแก้วดีไหม"

เซวียกังมองเซียวไป๋ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม หลานชายวันหน้าต้องได้ดีมีอนาคตไกลอย่างแน่นอน เขารู้สึกภาคภูมิใจจากก้นบึ้งของหัวใจ

ทว่าเขาก็มีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือคอไม่แข็ง พอดีใจขึ้นมาแล้วดื่มเหล้าทีไรก็ไม่มีบันยะบันยังทุกที

"พอเถอะเหล่าเซวีย วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันนายไม่เพลียหรือไง สู้พวกเรามานั่งดื่มชาพักขาหน่อยดีกว่า..."

เจิ้งจื่อหมิงโบกมือยิ้มๆ ไม่ยอมดื่มต่อ

เหลียงอวี้ฉีไม่สนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ถ้าบอกว่าจะดื่มเหล้าเธอก็จะไปเตรียมกับแกล้ม ถ้าบอกว่าจะดื่มชาเธอก็จะไปชงชา

"ผู้จัดการเจิ้ง อีกวันสองวันนี้ผมก็เตรียมตัวจะไปเมืองเอกแล้ว ก่อนหน้านี้ลูกพี่ลูกน้องผมบอกว่า หนังสือรอบนี้อีกไม่นานจะต้องพิมพ์เพิ่มอีกชุด คาดว่ายอดน่าจะค่อนข้างเยอะ ต้องพิมพ์ถึงแสนชุดเลยครับ"

เซวียกังไม่สนใจการดื่มชา เมื่อเห็นว่าเจิ้งจื่อหมิงไม่ยอมอยู่ดื่มเป็นเพื่อน จึงเดินไปนั่งเปิดโทรทัศน์อยู่ข้างๆ คนเดียว

เซียวไป๋ยิ้มพลางเริ่มคุยเรื่องงานกับเจิ้งจื่อหมิง

"หนึ่งแสนชุดเลยเหรอ เยอะขนาดนั้นเชียว เอ่อ เสี่ยวเซียว ไม่ใช่ว่าผมขี้เหนียวนะ แต่ถ้าพิมพ์เพิ่มอีกหนึ่งแสนชุด เฉพาะค่าพิมพ์ก็ปาเข้าไป 170,000 หยวนแล้ว ให้ผมสำรองจ่ายคนเดียวทั้งหมดคงตึงมือไปหน่อย..."

"ทะยานเสียดฟ้า" พิมพ์ครั้งแรก 50,000 ชุด เจิ้งจื่อหมิงสำรองจ่ายไปแล้ว 85,000 หยวน หากต้องสำรองจ่ายอีก 170,000 หยวน เขาก็ลำบากใจอยู่บ้าง

เซียวไป๋เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็อดหัวเราะไม่ได้ "ผู้จัดการเจิ้ง ทั้งผมทั้งพี่ลูกพี่ลูกน้องไม่มีทางบีบคั้นให้ใครทำเรื่องลำบากใจหรอกครับ พอผมไปถึงเมืองเอกแล้ว จะให้พี่รีบเคลียร์ค่าพิมพ์ของรอบก่อนให้คุณโดยเร็ว คุณได้รับเงินแล้วค่อยเริ่มพิมพ์หนังสือหนึ่งแสนชุด เป็นไงครับ"

เจิ้งจื่อหมิงได้ยินเซียวไป๋พูดแบบนั้นก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง จึงตบอกตัวเองทันทีพลางกล่าวว่า "ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก ผมจะไม่ไว้ใจเธอได้ยังไง พรุ่งนี้ผมจะให้คนเตรียมตัวเลย ภายในสามวันก็เริ่มเดินเครื่องพิมพ์ได้แล้ว"