ตอนที่ 59 มุ่งสู่เมืองเอก

คืนนั้นหลังจากตกลงเรื่องพิมพ์หนังสือเพิ่มอีกหนึ่งแสนชุดกับเจิ้งจื่อหมิงเรียบร้อย เซียวไป๋ก็กลับมายังที่พักในคณะละครแล้วล้มตัวลงนอนหลับเป็นตาย

งานเลี้ยงดูผิวเผินเหมือนจะโก้หรูครึกครื้น แต่เจ้าภาพกลับเหนื่อยสายตัวแทบขาด แม้เขาจะยังหนุ่มแน่นร่างกายแข็งแรงก็ยังชักจะรับไม่ไหวเหมือนกัน

ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น เซียวไป๋ก็เริ่มเก็บข้าวของของตัวเอง

พวกผ้าห่มฟูกนอนไม่ต้องเอาไปเลย ที่บ้านในซิงเฉิงมีของใหม่อยู่แล้ว เสื้อผ้ามีทั้งที่ยังใส่ได้และที่ดูเก่าแล้ว เสื้อผ้าเก่าไม่เอาไป เลือกแค่ไม่กี่ตัวที่ยังพอใส่ได้ก็พอ ส่วนที่เหลือยังมีพวกหนังสือกับแบบฝึกหัดอีกเป็นตั้ง เขาจึงยกส่วนของมัธยมปลายปีสามให้อู๋ตันเยี่ยนไปเสียเลย

"อาไป๋ ไม่รอพวกเราแล้วจะชิงไปก่อนเลยเหรอเนี่ย ใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ"

วันก่อนออกเดินทาง เถียนชุนซิ่ว หลิวเสี่ยวหลิง เยวี่ยถง และเจียงเหว่ยต่างก็พากันมาส่งเขา เถียนชุนซิ่วไม่ค่อยพอใจนิดหน่อย เดินทางไปด้วยกันทุกคนไม่ดีกว่าหรือไง

เซียวไป๋ยิ้มพลางกล่าวว่า "ไปด้วยกันมันเป็นไปไม่ได้หรอก อย่างเสี่ยวเถียนนี่ พ่อแม่เธอคงไม่พ้นต้องไปส่งถึงมหาวิทยาลัยด้วยตัวเองแน่ เอาแบบนี้แล้วกัน ไม่ว่าใครในพวกเธอจะไปเมืองเอก ถ้าอยากให้ผมไปรับก็ส่งโทรเลขมาบอก ผมไปรับแน่นอน"

เยวี่ยถงรีบรับคำ "เพื่อนยาก มีคำนี้ของนายก็พอแล้ว วันรายงานตัวเปิดเทอมของพวกเราไม่ตรงกันสักคน ยังไงก็เดินทางพร้อมกันไม่ได้อยู่ดี ดีที่ทุกคนต้องอยู่เมืองเอกกันอีกหลายปี วันหน้ามีโอกาสเจอกันถมเถ เลิกทำตัวเป็นแม่ยายขี้บ่นกันได้ไหม"

คำพูดนี้ของเขาทำเอาทุกคนหัวเราะออกมา พอคิดดูดี ๆ มันก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ

"พี่เซียว นี่พ่อแม่ผมฝากมาให้พี่ครับ แค่ของฝากพื้นบ้านนิดหน่อย"

พูดได้ไม่เกินจริงเลยว่า การที่เจียงเหว่ยสอบติดวิทยาลัยระดับอนุปริญญาได้นั้น เซียวไป๋มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งยวด

อย่าว่าแต่คอยช่วยไขข้อข้องใจเรื่องเรียนสารพัดให้เจ้าหมอนี่เลย ลำพังแค่คำพูดประโยคเดียวของเซียวไป๋ยังศักดิ์สิทธิ์กว่าพ่อแม่ของเจ้าเด็กซื่อคนนี้พูดร้อยประโยคเสียอีก แค่จุดนี้จุดเดียว สองสามีภรรยาหัวหน้าแผนกเจียงก็ต้องขอบอกขอบใจเซียวไป๋อย่างสุดซึ้งแล้ว

ถ้าไม่มีเซียวไป๋ ตลอดปีสามมัธยมปลายเจียงเหว่ยก็คงยังกอดหนังสือกำลังภายในแน่นทั้งวันทั้งคืน และสุดท้ายคงได้แต่ครองอันดับบ๊วยของห้องอย่างเหนียวแน่น

"งั้นก็ขอบใจพ่อแม่นายด้วยนะ! ทุกคน เวลาไม่เช้าแล้ว ผมต้องเก็บของต่ออีกหน่อย เอาไว้เจอกันที่เมืองเอกนะ!"

เซียวไป๋เหลือบมองถุงดำใบใหญ่ที่เจียงเหว่ยเอามาวางไว้ตรงมุมห้องแวบหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นจึงเดินไปส่งพวกเถียนชุนซิ่วลงมาชั้นล่าง

หลิวเสี่ยวหลิงมองเซียวไป๋ ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็กลืนคำพูดลงไป

"มีอะไรจะพูดก็พูดสิ อย่ามาอึกอักอ้ำอึ้งอยู่เลย"

เซียวไป๋ชอบแกล้งแหย่สาวน้อยคนนี้อยู่เรื่อย ยังดีที่สนิทกันจนไม่รู้จะสนิทอย่างไร ไม่อย่างนั้นคนอื่นคงคิดว่าเขาชอบรังแกเธอไปแล้ว

"นายชอบกินเต้าหู้ยี้กับผักกาดดอง แต่ช่วงนี้อากาศร้อนเกินไป ที่บ้านยังไม่ได้ทำ แม่ฉันบอกว่ารอให้อากาศเย็นลงหน่อยจะทำไว้เยอะ ๆ ถึงตอนนั้นค่อยเอาไปให้นาย"

หลิวเสี่ยวหลิงไม่ได้ถือสาท่าทางของเซียวไป๋ เธอพูดจบธุระของตัวเองแล้วก็หมุนตัวเดินจากไปทันที

"ฮึ! ต่อไปห้ามแกล้งหลิงหลิงเขาเรื่อยแบบนี้นะ"

เถียนชุนซิ่วย่นจมูก แสร้งกำหมัดขู่เบา ๆ แล้วเดินตามหลิวเสี่ยวหลิงไป

"เสี่ยวหลิง รอฉันด้วย ฉันก็จะกลับหมู่บ้านเหมือนกัน ทางเดียวกันเลย เพื่อนยาก นายขึ้นไปเถอะ ไว้ฉันไปถึงเมืองเอกแล้วจะแวะไปหานะ"

เยวี่ยถงรีบเข็นจักรยานของตัวเองแล้ววิ่งตามไปทันที

เหลือแค่เจ้าเด็กซื่อคนเดียว เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า "พี่เซียว หลังสอบเกาเข่าเสร็จผมก็ลองแต่งนิยายกำลังภายในขึ้นมาอีกเรื่อง ถึงตอนนี้เขียนได้แสนกว่าคำแล้ว ไว้ค่อยเอามาให้พี่ดูนะ? แล้วก็...ผมอาจจะไปเมืองเอกล่วงหน้าสักสองสามวัน ขอไปพักที่บ้านพี่สักสองสามวันได้ไหมครับ"

"ได้สิ เสี่ยวเหว่ย นี่คราวก่อนติดใจรสหวานเข้าแล้วล่ะสิ อยากมาพักบ้านผมก็เชิญตามสบาย ยังไงผมก็อยู่คนเดียวอยู่แล้ว"

เซียวไป๋รู้สึกว่า ในบรรดาคนกลุ่มนี้ คนที่มีหัวคิดหน่อยก็คือแม่หนูเสี่ยวหลิงกับเจ้าเด็กซื่อ ส่วนเถียนชุนซิ่วกับเยวี่ยถงยังไม่โตกันทั้งคู่ จะมีความคิดอะไรกันเล่า

"ตกลงครับ! งั้นผมไปล่ะนะ อีกสองสามวันเจอกันครับ"

เจียงเหว่ยได้รับคำรับปากจากเซียวไป๋ก็ดีใจจนยิ้มแก้มแทบปริ รีบขึ้นขี่จักรยานปั่นออกไปทันที

เซียวไป๋ยิ้มพลางส่ายหน้า เดินกลับเข้าห้องมาเปิดถุงดำบนพื้นดูถึงได้รู้ว่า ข้างในมันใช่ของฝากพื้นบ้านที่ไหนกัน... มีบุหรี่ฝูหรงสองแถว บุหรี่ตรา 555 สองแถว แล้วยังมีเหล้าหยางเหอต้าชวีอีกสองขวด

"ฮิ ๆ หัวหน้าแผนกเจียงนี่ใจป้ำจริง ๆ แฮะ!"

เซียวไป๋รู้ดีว่าบุหรี่และเหล้าพวกนี้ในยุคนี้ถือเป็นของชั้นดีเกรดพรีเมียม เห็นได้ชัดว่าสองสามีภรรยาหัวหน้าแผนกเจียงมีความจริงใจอยู่ไม่น้อย

แต่ตัวเขาไม่สูบบุหรี่และไม่ชอบดื่มเหล้า จึงแบ่งทิ้งไว้ให้เซวียกังครึ่งหนึ่ง ตัวเองพกไปแค่บุหรี่ฝูหรงหนึ่งแถว ตรา 555 หนึ่งแถว และเหล้าหยางเหอต้าชวีหนึ่งขวดเท่านั้น

วันรุ่งขึ้น

เซียวไป๋มาถึงสถานีขนส่งตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อขึ้นรถเที่ยวแรกมุ่งหน้าสู่เมืองซิงเฉิง

วันนี้คนขับรถประจำทางเที่ยวเช้าคือจางลี่หยง เขาช่วยยกสัมภาระชิ้นใหญ่ของเซียวไป๋เข้าสถานีไปล่วงหน้าแล้ว เซียวไป๋จึงถือติดตัวแค่กระเป๋าเดินทางใบเดียว

เหลียงอวี้ฉีกับเซวียกังกำชับกำชาเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้เบื่อ ทั้งเรื่องการเรียนเรื่องการใช้ชีวิต เป็นห่วงเป็นใยอย่างที่สุด

"น้าหมาน น้าเขย ผมเข้าไปแล้วนะ รักษาสุขภาพกันด้วยล่ะครับ พอถึงช่วงปิดเทอมฤดูหนาวผมจะกลับมาเยี่ยมน้า เจ้าตัวเล็กสองคน แล้วก็คุณยายด้วย พวกน้ากลับไปเถอะครับ"

เซียวไป๋ไม่มีความรำคาญแม้แต่น้อย เขารอจนเวลาจวนเจียนถึงได้หิ้วกระเป๋าเดินทางเดินเข้าสถานีไป จนกระทั่งเดินห่างออกไปไกล พอหันกลับมามอง เซวียกังกับเหลียงอวี้ฉียังคงโบกมือให้เขาอยู่เลย

"เสี่ยวเซียว นายมานั่งข้างหน้านี่สิ พวกเราจะได้คุยกันไปพลาง ๆ ตลอดทาง"

วันที่จัดงานเลี้ยง จางลี่หยงได้หยุดงานพอดี เขาจึงไปร่วมกินเลี้ยงด้วย ปัจจุบันความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเซวียกังและเหลียงอวี้ฉีจัดว่าดีทีเดียว สองครอบครัวไปมาหาสู่กันอยู่บ่อยครั้ง

ดังนั้น พอเจอหน้าเซียวไป๋ เขาจึงกระตือรือร้นและเป็นกันเองเสมอมา

เซียวไป๋ย่อมไม่ขัดอยู่แล้ว นั่งข้างหน้าไม่กระเด้งกระดอน ทั้งทัศนวิสัยยังกว้างขวางกว่าด้วย เขาจึงนั่งลงตรงแถวหลังที่นั่งคนขับ

"พี่จาง วิ่งรถสายนี้มาหลายปีแบบนี้ ไม่รู้สึกเบื่อบ้างเหรอครับ"

เมื่อรถโดยสารแล่นออกจากตัวอำเภอ เซียวไป๋ก็ชวนจางลี่หยงคุยสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย

ตอนนี้ปริมาณการสั่งของเข้าร้านแผงหนังสือเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ สินค้าส่วนใหญ่จึงเริ่มหันไปใช้บริการสถานีรับฝากส่งของแล้ว ทว่าหากเป็นการเติมของชั่วคราวจำนวนไม่มาก ก็ยังต้องรบกวนจางลี่หยงอยู่ดี

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร จางลี่หยงคนนี้ก็มีน้ำใจมากจริง ๆ

"ก็แค่งานน่ะ มีอะไรให้เบื่อกันล่ะ ฉันเองก็ไม่มีการศึกษา นอกจากขับรถเป็นแล้วอย่างอื่นก็ทำไม่เป็นหรอก ไม่ทำอาชีพนี้แล้วจะให้ไปทำอะไรได้"

จางลี่หยงหัวเราะฮ่า ๆ ต่อให้หลับตา เขาก็นับได้หมดว่าตลอดทางต้องเลี้ยวโค้งกี่แห่ง ข้ามแม่น้ำกี่สาย เขายังคงผูกพันกับงานนี้มากทีเดียว

"นั่นเพราะพี่ความอดทนสูงต่างหากครับ! จริงสิ พี่จาง ตอนนี้ถ้าบุคคลทั่วไปอยากได้ใบขับขี่สักใบ มันจะยุ่งยากมากไหมครับ"

ตอนนี้คือปี 1987 แท้จริงแล้วทางการอนุญาตให้ประชาชนทั่วไปซื้อรถยนต์ส่วนตัวได้แล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยมีใครมีปัญญาซื้อก็ตามที

แต่ตลอดสองปีมานี้ เซียวไป๋ไม่เคยได้ยินคำว่า "โรงเรียนสอนขับรถ" เลย จึงไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะต้องทำอย่างไรถึงจะได้ใบขับขี่มาครอง

แน่นอนว่าตอนนี้เขายังไม่มีแผนจะซื้อรถหรอก แค่ถามดูเล่น ๆ เท่านั้น

"เสี่ยวไช่ เธอช่วยอธิบายให้นักศึกษาของเราฟังหน่อยสิ ข้างหน้าโค้งเยอะแล้ว ฉันขอไม่พูดก่อนนะ"

จางลี่หยงเป็นคนขับรถมากประสบการณ์ เขารู้ว่าช่วงไหนผ่อนคลายได้ และช่วงไหนต้องระมัดระวัง ตอนนี้เขาจำเป็นต้องมีสมาธิกับการขับรถ จึงให้พนักงานเก็บตั๋วประจำรถเป็นคนช่วยอธิบายแทนให้เซียวไป๋ฟัง