ตอนที่ 60 หลินชิวลู่

"พ่อหนุ่ม ใบขับขี่สมัยนี้ออกจะยุ่งยากอยู่สักหน่อยนะ อย่างแรกเลย เธอต้องมีความรู้ภาคทฤษฎี พวกกฎจราจรเอย หลักการเครื่องยนต์กลไกเอย เธอต้องสอบให้ผ่าน

ถัดมา เธอก็ต้องไปเรียนขับรถกับใครสักคน ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือตามเรียนกับพวกช่างรุ่นพี่ในหน่วยงาน จากนั้นก็ยังต้องสอบภาคปฏิบัติอีก พอเธอสอบผ่านแล้ว แผนกควบคุมการจราจรถึงจะออกใบอนุญาตฝึกขับให้ เธอจำเป็นต้องนั่งประกบรถไปฝึกงานอีกครึ่งปี ถึงจะเปลี่ยนเป็นใบขับขี่ตัวจริงได้จ้ะ"

เสี่ยวไช่อายุราวสามสิบปีเศษ เป็นผู้หญิงหน้าตาธรรมดามากคนหนึ่ง

พอพูดจบ เธอก็จ้องมองเซียวไป๋นิ่ง ๆ แล้วก็เห็นสีหน้าประหลาดใจจากอีกฝ่ายตามคาด ยุคนี้สมัยนี้ใบขับขี่ไม่ใช่ของที่จะได้มาง่าย ๆ ถ้าไม่มีเวลาสักปีสองปี อย่าได้คิดหวังเชียว

เซียวไป๋ประหลาดใจขึ้นมาจริง ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าการจะเอาใบขับขี่ในยุคนี้มันจะยุ่งยากถึงเพียงนี้ มิน่าล่ะอาชีพคนขับรถถึงได้เนื้อหอมและเป็นที่ต้องการขนาดนั้น

แต่ก็ยังดีที่ตอนนี้เขายังไม่มีความจำเป็นเร่งด่วนอะไร แค่ชวนคุยสัพเพเหระมาถึงเรื่องนี้เท่านั้นเอง

ผ่านไปพักใหญ่ หลังจากจางลี่หยงขับพ้นทางโค้งหักศอกต่อเนื่องมาได้ เขาก็หัวเราะพลางพูดขึ้นมาจากด้านหน้าว่า "เสี่ยวเซียว เธอสนใจขับรถเหรอ เอาแบบนี้ไหมล่ะ รอเธอปิดเทอมกลับมาเมื่อไหร่ฉันจะสอนให้ แน่นอนว่าคงไม่ใช่รถบัสหรอกนะ เดี๋ยวฉันไปขอยืมรถจี๊ปมาสักคันแล้วเราค่อยมาซ้อมกัน"

บนรถมีผู้โดยสารนั่งอยู่เต็ม มีคำพูดบางอย่างที่จางลี่หยงไม่สะดวกจะเอ่ยออกมา หากเป็นแค่ใบขับขี่รถยนต์ขนาดเล็ก ขอเพียงเขาเป็นคนลงมือสอนเซียวไป๋ด้วยตัวเองสักระยะ เขาก็ย่อมมีหนทางช่วยให้อีกฝ่ายได้มันมาครอบครอง

ระหว่างทาง รถโดยสารแวะจอดสองครั้งเพื่อให้ทุกคนได้เข้าห้องน้ำและกินข้าว

สถานที่แวะกินข้าวย่อมถูกกำหนดโดยคนขับรถ จางลี่หยงตั้งใจเลี้ยงข้าวเซียวไป๋มื้อหนึ่ง บอกว่าเป็นมื้อฉลองที่เขาจะได้ไปรายงานตัวเข้ามหาวิทยาลัย

อันที่จริง เซียวไป๋ออกเดินทางล่วงหน้าก่อนกำหนด มหาวิทยาลัยยังเหลือเวลาอีกตั้งสิบกว่าวันกว่าจะเปิดเทอม

เที่ยงวันเศษ รถโดยสารประจำทางก็แล่นมาถึงซิงเฉิง

จางลี่หยงช่วยเซียวไป๋ยกสัมภาระชิ้นใหญ่ลงมา ทั้งยังเดินไปส่งเขาจนพ้นประตูสถานี

"เสี่ยวเซียว มีใครมารับไหม ถ้าไม่มีใครมารับ เธอก็รออยู่ตรงนี้สักประเดี๋ยว รอฉันจัดการธุระเสร็จแล้วจะไปส่ง"

จางลี่หยงมีน้ำใจอย่างยิ่ง แต่เซียวไป๋ไม่อยากไปรบกวนเขา

หน้าสถานีขนส่งมีรถสามล้อจอดรออยู่ ทั้งคนทั้งของสามารถพาไปส่งถึงบ้านได้พร้อมกัน อีกทั้งยังเสียเงินไม่กี่สตางค์

"พี่จาง ขอบคุณมากครับ! ผมคนเดียวไปได้สบายมาก เดี๋ยวจ้างรถสามล้อแถวนี้กลับไปก็พอ รบกวนพี่ช่วยดูของให้ผมแวบหนึ่งนะครับ ผมจะไปเรียกรถสามล้อ..."

ในยุคทศวรรษ 80 เมืองซิงเฉิงเริ่มมีรถแท็กซี่วิ่งแล้ว เพียงแต่แท็กซี่ในยุคนี้ ด้านหนึ่งคือค่าโดยสารแพงหูฉี่ อีกด้านหนึ่งคือมีจำนวนน้อยมาก

เซียวไป๋ไม่ได้เสียดายเงินค่าแท็กซี่พวกนี้หรอก แต่เขาขี้เกียจยืนรอ ดังนั้นพอเอ่ยปากบอกจางลี่หยงไปคำหนึ่ง เขาก็รีบไปกวักมือเรียกรถสามล้อมาได้คันหนึ่งอย่างรวดเร็ว

สัมภาระและกระเป๋าเดินทางถูกยกขึ้นไปวางบนกระบะรถ ตัวคนก็ก้าวตามขึ้นไป เซียวไป๋โบกมือลาจางลี่หยง จากนั้นก็นั่งบนรถสามล้อถีบคันนี้ มุ่งตรงกลับบ้านทันที

พอถึงจุดหมาย พ่อหนุ่มคนถีบสามล้อก็คิดเงินกับเซียวไป๋สองหยวน เซียวไป๋ไม่ได้อิดออด ควักเงินจ่ายให้อีกฝ่ายไปทันที จากนั้นก็แบกข้าวของขึ้นไปยังชั้นสามด้วยตัวเอง

"เสี่ยวเซียว นี่เตรียมตัวจะไปเรียนมหาวิทยาลัยแล้วใช่ไหมเนี่ย ครั้งนี้สอบได้คะแนนเป็นยังไงบ้าง ได้เข้าเรียนที่ไหนล่ะ"

ขณะที่กำลังควักกุญแจออกมาไขประตู เพื่อนบ้านห้องข้างเคียงคงได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว พอเปิดประตูห้องออกมาก็เห็นเซียวไป๋เข้าพอดี

เพื่อนบ้านคนนี้เป็นเพื่อนร่วมงานของพ่อแม่ อืม จะว่าไปคนทั้งเขตบ้านพักนี้ส่วนใหญ่ก็อยู่หน่วยงานเดียวกันทั้งนั้น แต่ทว่าเพื่อนบ้านคนนี้มีความสัมพันธ์อันดีกับครอบครัวของเขา การที่อีกฝ่ายเอ่ยถามเช่นนี้จึงเป็นไปด้วยความห่วงใยจริง ๆ

"คุณน้าเจียงครับ ผมสอบติดมหาวิทยาลัยอุตสาหกรรมเซียงหนาน เอกคณิตศาสตร์ประยุกต์ครับ"

เซียวไป๋หันไปยิ้มให้ ตอบกลับไปอย่างกระชับและชัดเจนในประโยคเดียว

"ดี ดีจริง ๆ! มหาวิทยาลัยอุตสาหกรรมเซียงหนานน่ะเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีมากเลยนะ เป็นมหาวิทยาลัย trọng điểm ระดับแนวหน้าที่มีชื่อเสียงมาเนิ่นนาน แล้วก็เป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในมณฑลของเราด้วย งั้นเธอตามสบายก่อนเถอะ น้าแค่ได้ยินเสียงก็เลยแง้มหน้าออกมาดู มีเวลาว่างก็แวะมาเที่ยวเล่นที่บ้านบ้างนะ"

เพื่อนบ้านเป็นคนเข้าใจอะไรง่าย ไม่พูดจาเวิ่นเว้อ เซียวไป๋จึงรีบขนข้าวของเข้าบ้านแล้วปิดประตูลงกลอน

"เฮ้อ ในที่สุดก็กลับมาถึงเสียที!"

การนั่งรถโดยสารทางไกลยาวนานถึงหกชั่วโมงทำให้ร่างกายเหนบล้าอย่างยิ่ง เซียวไป๋คิดถึงยุคสมัยที่มีรถยนต์ส่วนตัวและมีทางด่วนเหลือเกิน ระยะทางสามร้อยกิโลเมตรแบบนี้ หากเป็นในอนาคต อย่างมากที่สุดแค่สามชั่วโมงก็วิ่งถึงแล้ว

เซียวไป๋ไปอาบน้ำก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงทอดกายนอนลงบนเตียง พลันบังเกิดความรู้สึกเคว้งคว้างว่างเปล่าขึ้นมาอย่างประหลาด

คนอื่นก่อนจะเข้ามหาวิทยาลัยต่างก็เฝ้าฝันจินตนาการไปสารพัด แต่เขาไม่มีทางเป็นเช่นนั้นแน่นอน เพราะเขาเคยผ่านเรื่องพวกนี้มาหมดแล้ว สำหรับเขา การเปลี่ยนผ่านจากมัธยมปลายสู่มหาวิทยาลัยก็แค่เปลี่ยนสภาพแวดล้อมเท่านั้น จึงไม่อาจทำให้รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาได้เลยจริงๆ

เขามายังโลกใบนี้ได้ปีกว่าแล้ว ในแต่ละวันมักจะหาเรื่องมากมายให้ตัวเองทำอยู่เสมอ ทั้งการเรียน ออกกำลังกาย คลุกคลีอยู่กับเพื่อนฝูง ช่วยน้าหมานเปิดแผงขายหนังสือพิมพ์และนิตยสาร ร่วมมือกับพี่ชายลูกพี่ลูกน้องจัดพิมพ์หนังสือ...และอื่นๆ อีกมากมาย

ทั้งหมดทั้งมวลนี้ ล้วนเป็นเพราะเซียวไป๋กลัวว่าหากตนเองว่างลงเมื่อไร จะเผลอไปคิดถึงเรื่องราวบางอย่างในชาติก่อนเข้า

แม้หากมองด้วยสายตาคนทั่วไป เขาเคยเป็นคนที่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งยวด มือเคยกุมสินทรัพย์มูลค่าหลายล้านล้านหยวน และทรัพย์สินส่วนตัวก็เคยพุ่งสูงเกินกว่าเจ็ดหมื่นล้านหยวนด้วยซ้ำ

ทว่า สุดท้ายแล้วเขาก็ยังคงก้าวเดินไปบนเส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับคืน

เซียวไป๋รู้ดีแก่ใจว่า เพราะเหตุใดคนอื่นถึงขนานนามตนว่าเป็น "เจ้าพ่อคนสุดท้ายแห่งยุทธภพตลาดทุน" นั่นก็เพราะในบรรดายอดคนผู้เคยผงาดโลดแล่นในตลาดทุนยุคนั้น เขาคือคนสุดท้ายที่ล้มลง

ในใจยังคงไม่ยอมจำนนงั้นหรือ

อาจจะใช่กระมัง!

ชาตินี้เลือกเดินบนเส้นทางที่แตกต่างออกไป...บางทีมันอาจจะดีกว่าเดิมก็เป็นได้

คิดไปคิดมา เซียวไป๋ก็ผล็อยหลับไปด้วยความสะลึมสะลือ ความคิดบางอย่างที่ยังไม่กระจ่างชัดนักค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างขึ้นในสมอง เลือนรางทว่ามีอยู่จริง

การนอนครั้งนี้ลากยาวไปจนถึงสี่โมงเย็น เซียวไป๋รู้สึกว่าท้องไส้ของตนเริ่มร้องประท้วงด้วยความหิวโซแล้ว เขารีบตะกายลุกขึ้นมา สูบลมยางรถจักรยาน จากนั้นก็แบกจักรยานเดินลงบันไดไป

"พี่ฟาง พี่ชายผมล่ะครับ"

เซียวไป๋ไม่ห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ตอนที่ผ่านปากทางถนนหวงหนี่เจีย เขาซื้อซาลาเปามาสองสามลูก พลางเคี้ยวพลางเดินเข้าไปในร้านของเจียวหยาง

ภายในร้าน หลินฟางกับหญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ อีกคนกำลังนั่งคุยกันอยู่ ครั้นเห็นสภาพของเซียวไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะพรวดออกมา

"น้องชาย ไปอดอยากปากแห้งมาจากไหนเนี่ย ค่อยๆ กินสิ เดี๋ยวพี่ไปชงชามาให้กาหนึ่ง พี่ชายนายออกไปส่งของให้ลูกค้า อีกประเดี๋ยวก็คงกลับมาแล้วละ"

หลินฟางพูดพลางลุกขึ้นเดินเข้าไปต้มน้ำในห้องด้านใน

หญิงสาวคนนั้นมองเซียวไป๋ด้วยความอยากรู้อยากเห็น มุมปากยังกระตุกยิ้มไม่หยุด ไม่รู้เหมือนกันว่ามีอะไรน่าขันนักหนาถึงได้หัวเราะไม่เลิก

เซียวไป๋สังเกตเห็นว่าผู้หญิงคนนี้หน้าตาสะสวยมาก แม้จะเทียบกับดาราภาพยนตร์ในยุคนี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย

"เธอคือน้องชายเซียวไป๋ที่พวกเขาชอบพูดถึงกันใช่ไหม ทำความรู้จักกันหน่อยสิ ฉันชื่อหลินชิวลู่ เป็นคนหาเช้ากินค่ำอยู่บนถนนสายนี้เหมือนกัน"

หญิงสาววางตัวเปิดเผยเป็นกันเอง พอนางกลั้นยิ้มได้แล้ว ก็เอ่ยปากแนะนำตัวเอง พร้อมกับยื่นมือไปจับทักทายกับเซียวไป๋เบาๆ

"มือนุ่มมาก ผิวพรรณก็ละเอียดเนียน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่เคยทำงานหนัก...น่าจะเติบโตมาในเมือง กลิ่นน้ำหอมบนตัวจางมากแต่กลับติดทนไม่จางหาย หอมใช้ได้เลย คงไม่ใช่ของถูกๆ...ฐานะทางเศรษฐกิจของผู้หญิงคนนี้ไม่เลวเลยแฮะ"

ฝ่ามือของเซียวไป๋สัมผัสกับอีกฝ่ายเพียงชั่วพริบตาก็ผละออก ทว่าอาศัยเพียงรายละเอียดเล็กน้อยเหล่านี้ เขาก็สามารถล่วงรู้ข้อมูลพื้นฐานบางอย่างได้แล้ว ความคิดเหล่านี้แวบผ่านเข้ามาในสมองเพียงชั่วครู่ เซียวไป๋จึงเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ "ผมเซียวไป๋ครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ"

"จริงเหรอเนี่ย ร้านของฉันอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ในเมื่อรู้จักกันแล้ว ว่างๆ ก็แวะไปนั่งเล่นที่ร้านฉันได้นะ ขอตัวก่อนนะ ฉันต้องกลับแล้วละ...ที่ร้านยังมีงานค้างอยู่" หลินชิวลู่ยิ้มพลางลุกขึ้นยืน หลังจากเลิกคิ้วมองเซียวไป๋แวบหนึ่ง ก็นึกขึ้นได้จึงตะโกนบอกเข้าไปในห้องด้านใน "พี่ฟาง ฉันกลับก่อนนะพี่"

พูดจบ หล่อนก็บิดสะโพกเดินทอดน่องจากไป...