ตอนที่ 61 เศรษฐีน้อยกับทายาทคนรวย

"น้องชาย ดื่มชาก่อนสิ ชิวลู่นี่ก็กระไร พอเห็นฉันไปชงชาให้ก็ดันจะกลับเสียอย่างนั้น"

หลินฟางยกถ้วยชาที่ชงเสร็จแล้วออกมา รินให้เซียวไป๋หนึ่งถ้วย พลางบ่นพึมพำเสียงเบา

"ขอบคุณครับพี่ฟาง... คนเมื่อกี้เป็นเพื่อนพี่เหรอครับ แซ่เดียวกันด้วย คงไม่ใช่ญาติกันหรอกนะ"

เซียวไป๋ยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ แล้วเอ่ยถามไปตามสัญชาตญาณ

"ทำไมเหรอ สนใจชิวลู่เข้าแล้วล่ะสิ แหม น้องชาย เขาน่ะโตกว่าเธอตั้งหลายปีเลยนะ ฉันกับชิวลู่ไม่ได้เป็นญาติอะไรกันหรอก มารู้จักกันก็เพราะค้าขายบนถนนสายนี้นี่แหละ อ้อ ใช่แล้ว หล่อนยังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเซียงหนานอยู่เลย เปิดเทอมนี้ก็จะขึ้นปีสี่แล้วด้วย"

สัญชาตญาณของผู้หญิงทำให้หลินฟางรู้สึกว่าเซียวไป๋ดูมีท่าทีต่างไปยามพูดถึงหลินชิวลู่ หล่อนจึงหัวเราะพลางเย้าแหย่ออกไป

เซียวไป๋ไม่ได้แก้ต่างอะไร กลับพูดคุยเรื่องของหลินชิวลู่กับหลินฟางต่ออย่างเปิดเผยเป็นธรรมชาติ

พ่อของหลินชิวลู่เป็นพ่อค้าหนังสือรายใหญ่บนถนนหวงหนี่เจีย ช่วงปิดเทอมหล่อนถึงจะแวะมาช่วยงานที่ร้านบ้างเป็นครั้งคราว

"น้องชาย ในที่สุดนายก็มาจนได้!"

นั่งคุยกันได้ไม่ถึงยี่สิบนาที เจียวหยางก็สาวเท้ากระฉับกระเฉงก้าวเข้ามาจากข้างนอก พอเห็นเซียวไป๋เขาก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาทันที ถ้าน้องชายคนนี้ยังไม่โผล่มา วันสองวันนี้เขาคงต้องแล่นไปตามถึงอำเภอซินถุนแน่

"พี่เจียว ดูท่าทางหนังสือเล่มใหม่จะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเลยสิครับ ไม่ต้องห่วงนะ ก่อนผมมาได้คุยตกลงกับผู้จัดการเจิ้งเรียบร้อยแล้ว ทางนั้นเริ่มพิมพ์รอบสองแล้วละ ยอดพิมพ์อยู่ที่หนึ่งแสนชุด"

เซียวไป๋เข้าใจความคิดของเจียวหยางดี จึงไม่ยอมปล่อยให้เขารอเก้อ เอ่ยบอกข่าวนี้ออกไปตรงๆ

"ฮ่าๆ ฉันรู้อยู่แล้วว่านายไม่มีทางทำให้ผิดหวัง อาฟาง ไปเอาสมุดบัญชีมาเร็วเข้า ฉันจะคิดเงินกับน้องชายสักหน่อย..."

เจียวหยางหัวเราะร่า ไม่พูดพล่ามทำเพลง รีบบอกให้หลินฟางไปหยิบสมุดบัญชีออกมาทันที

"ยอดขายหนังสือเล่มใหม่เที่ยวนี้ถือว่ายอดเยี่ยมมาก ยอดห้าหมื่นชุดตอนนี้แทบจะไม่เหลือแล้ว ที่เหลือเศษอยู่นิดหน่อยฉันก็เอามาวางขายหน้าร้านตัวเองเลย เรามาคิดบัญชีแบบตีว่าขายหมดเกลี้ยงเลยก็แล้วกัน"

หนังสือห้าหมื่นชุด ขายส่งให้พ่อค้ารายอื่นในราคาลดสี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ ตกชุดละ 3.74 หยวน รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 187,000 หยวน หักค่าพิมพ์ 85,000 หยวน ค่าซื้อเลขมาตรฐานหนังสือและค่าขนส่งรวมถึงเบ็ดเตล็ดอื่นๆ อีก 12,000 หยวน เหลือกำไรสุทธิ 90,000 หยวน

"น้องชาย ที่ฉันคิดนี่คือยอดกลมๆ นะ เศษอีก 1,356 หยวนเรายกยอดไปคิดรอบหน้า ฉันว่าพวกเราจัดการโอนเคลียร์ค่าพิมพ์ให้เหล่าเจิ้งไปก่อน ส่วนเก้าหมื่นหยวนนี่เราแบ่งกันคนละครึ่ง ได้คนละ 45,000 หยวน นายเห็นว่าไง"

ตอนนี้เจียวหยางเริ่มมีมาดพ่อค้าหนังสือรายใหญ่ขึ้นมาบ้างแล้ว ทั้งตัวดูเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิมมีชีวิตชีวา

"อืม ผมก็บอกผู้จัดการเจิ้งไปแบบนี้เหมือนกันครับ ถ้าสะดวก วันนี้ก็โอนไปให้เขาเลยเถอะ ไม่อย่างนั้นทางนั้นคงกินไม่ได้นอนไม่หลับแน่"

เซียวไป๋ชอบความเด็ดขาดฉับไวในการทำงานของเจียวหยางมาก จึงพยักหน้ายิ้มรับ

"ตกลงตามนี้เลย! แต่วันนี้เริ่มเย็นแล้วละ พรุ่งนี้เช้าตรู่ฉันจะให้พี่ฟางของนายไปจัดการให้ อ้อ แล้วก็นะน้องชาย พกเงินสดเยอะๆ มันยุ่งยากและอันตราย ให้ฉันเปิดสมุดเงินฝากเล่มใหม่ให้นายเลยดีกว่าไหม"

เวลานี้ในมือของเซียวไป๋มีสมุดเงินฝากอยู่หลายเล่มแล้ว เคลียร์เงินกันเที่ยวหนึ่งก็งอกเพิ่มมาเล่มหนึ่ง

ทว่านี่เป็นแค่เรื่องขี้ผง เซียวไป๋จึงไม่ใส่ใจ หากอยากจะโอนมารวมเป็นเล่มเดียวกันก็ง่ายนิดเดียว เพราะสมุดที่เจียวหยางเปิดให้ล้วนเป็นของสาขาธนาคารออมสินแห่งเดียวกันทั้งนั้น

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

เจียวหยางก็ไปโอนเงินค่าพิมพ์ 85,000 หยวนผ่านธนาคารไปให้เจิ้งจื่อหมิง ส่วนเซียวไป๋ก็ได้สมุดเงินฝากยอดเงิน 45,000 หยวนมาอีกหนึ่งเล่ม

หากนับรวมกันแล้ว สมุดเงินฝากที่เซียวไป๋มีอยู่ในฝั่งเมืองซิงเฉิงรวมกันสูงถึง 83,000 หยวน เขาได้ครอบครองทรัพย์สินก้อนโตโดยไม่รู้ตัว ในยุคสมัยที่คำว่าครัวเรือนหมื่นหยวนยังทรงคุณค่าและเปี่ยมด้วยบารมีเช่นนี้ ตัวเขาในตอนนี้ย่อมถือเป็นเศรษฐีน้อยคนหนึ่งได้เต็มปาก

เงินในสมุดเงินฝากพวกนี้เขาไม่ได้แตะต้องเลย ก่อนหน้านี้ที่อำเภอซินถุนเขายังมีเงินเก็บเหลืออยู่อีก 2,800 หยวน หลังจากนั้นก็เบิกสำรองจ่ายให้เว่ยเฟิงเป็นครั้งที่สองไป 500 หยวน และซื้อหมูไปอีก 500 หยวน เงินที่เหลืออยู่อีก 1,800 หยวนจึงถูกถอนออกมาพกติดตัวทั้งหมดก่อนออกเดินทาง

เมื่อรวมกับเงินปันผลประจำเดือนกรกฎาคมอีก 500 หยวน ตอนที่เดินทางมาเมืองซิงเฉิง เขาจึงพกเงินสดติดตัวมาถึง 2,300 หยวน แต่โชคดีที่ยุคนี้มีธนบัตรใบละ 50 หยวนออกมาใช้แล้ว จึงไม่ต้องหอบเป็นห่อใหญ่ตุงกระเป๋าเหมือนเมื่อก่อน

ทว่าช่วงหลายเดือนมานี้เขาใช้จ่ายค่อนข้างมือเติบ ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันแต่ละเดือนแทบไม่มีเหลือเก็บเลย

หลังจากกินมื้อเที่ยงกับเจียวหยางและหลินฟางที่ถนนหวงหนี่เจียเรียบร้อย เซียวไป๋ก็นั่งดื่มชาอยู่ในร้านต่ออีกสักพัก ก่อนจะเตรียมตัวกลับไปพักผ่อนที่บ้าน

ข้อมูลเชิงลึกของวงการจัดจำหน่ายสิ่งพิมพ์ไม่ใช่เรื่องที่จะทำความเข้าใจได้ทะลุปรุโปร่งภายในวันสองวัน ไว้มีเวลาค่อยแวะมาเดินดูเรื่อย ๆ สักวันย่อมเข้าใจได้ทั้งหมดเอง

"เซียวไป๋... นั่นจะไปไหนเหรอจ๊ะ"

ปั่นจักรยานออกจากหน้าร้านของเจียวหยางมาได้ไม่ไกล เซียวไป๋ก็ได้ยินเสียงคนร้องเรียก พอหยุดรถหันไปมอง ถึงได้เห็นว่าหลินชิวลู่กำลังยืนกวักมือเรียกเขาอยู่หน้าร้านแห่งหนึ่ง

"พี่ชิวลู่นี่เอง ผมเพิ่งออกมาจากร้านพี่ชายน่ะครับ กำลังจะกลับบ้าน"

เซียวไป๋ยิ้มพลางจูงรถจักรยานเดินเข้าไปหาหลินชิวลู่

"เจอกันพอดีเลย เข้ามานั่งเล่นข้างในก่อนสิ"

หลินชิวลู่ส่งยิ้มหวานหยดย้อย เสน่ห์อันเย้ายวนในชั่วพริบตานั้น ทำเอาแม้กระทั่ง "วิญญาณคนแก่" ในร่างของเซียวไป๋ยังแทบจะต้านทานไม่ไหว

"นางจิ้งจอกชัด ๆ!"

เซียวไป๋แอบพึมพำในใจ พลางละสายตาออกจากทรวดทรงอันเย้ายวนชวนมองของอีกฝ่าย เขาจอดรถจักรยานให้เรียบร้อยตามสัญชาตญาณ แล้วเดินตามหลินชิวลู่เข้าไปในร้าน

ร้านนี้มีขนาดใหญ่กว่าร้านของเจียวหยางมาก เซียวไป๋กะดูคร่าว ๆ น่าจะมีพื้นที่ถึงหกสิบกว่าตารางเมตร ทว่าสินค้าในร้านกลับมีไม่มากนัก มีเพียงตัวอย่างหนังสือแต่ละประเภทที่จัดวางอยู่บนชั้นติดผนังเท่านั้น บรรยากาศภายในร้านจึงดูสว่างโปร่งโล่งและสะอาดตาเป็นพิเศษ

"ดื่มอะไรดีจ๊ะ ชาหรือกาแฟ"

ตอนนี้ในร้านไม่มีลูกค้า นอกจากหลินชิวลู่แล้ว ยังมีพนักงานชายหญิงอีกสองคน พอทั้งคู่เห็นว่าหลินชิวลู่มีแขกมาหา ก็รู้ความด้วยการยกเก้าอี้คนละตัวออกไปนั่งเฝ้าอยู่หน้าร้านทันที

"ที่นี่มีกาแฟด้วยเหรอครับ งั้นผมไม่เกรงใจละนะ ขอกาแฟสักแก้วแล้วกันครับ"

เซียวไป๋ยิ้มตอบ ไม่ได้ทำตัวเกรงอกเกรงใจหลินชิวลู่แต่อย่างใด

หลินชิวลู่พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปชงกาแฟด้วยตัวเองสองแก้วแล้วยกมาเสิร์ฟ

"พี่ชิวลู่ ผมได้ยินว่าพี่เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเซียงหนาน ไม่ทราบว่าเรียนสาขาอะไรเหรอครับ"

เซียวไป๋ยกแก้วขึ้นจิบคำหนึ่ง ปรากฏว่าเป็นกาแฟบดสดเสียด้วย ดูท่าระดับการใช้ชีวิตตามปกติของหญิงสาวคนนี้คงไม่ธรรมดาจริง ๆ

ในเมื่อยังไม่สนิทกัน เซียวไป๋จึงทำได้เพียงหาหัวข้อที่คุยง่าย ๆ มาเปิดประเด็น ถามออกไปอย่างเป็นกันเอง

"ฮิ ๆ ปากหวานจริงเชียว พี่ว่านะ 'น้องชาย' หนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลาอย่างเธอเนี่ย ต้องเป็นที่ถูกอกถูกใจของพวกสาว ๆ แน่เลย"

หลินชิวลู่มองเซียวไป๋อย่างนึกสนุกพลางเอ่ยแซว ก่อนจะตอบต่อไปว่า "พี่เรียนการเงินน่ะ แล้วเธอล่ะ"

เธอได้ยินจากหลินฟางมาว่าเซียวไป๋สอบติดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเซียงหนาน แต่ไม่รู้ว่าเรียนสาขาอะไร ถึงได้เอ่ยถามเช่นนี้

"ผมเรียนคณิตศาสตร์ประยุกต์ครับ..."

สาขาวิชานี้เซียวไป๋เป็นคนเลือกเอง ชาตินี้เขาไม่อยากเรียนพวกการเงิน กฎหมาย หรือการบริหารเศรษฐกิจอะไรพวกนั้นอีกต่อไปแล้ว จึงตัดสินใจเลือกเรียนสายวิทยาศาสตร์บริสุทธิ์แทน

คณิตศาสตร์ประยุกต์เป็นศาสตร์ที่นำระเบียบวิธีทางคณิตศาสตร์มาใช้แก้ปัญหาในชีวิตจริง สามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้ทั้งในแวดวงเศรษฐศาสตร์การเงินและวิศวกรรมเทคโนโลยี ตอนที่เลือกสาขาวิชาในตอนนั้น เซียวไป๋เห็นปุ๊บก็ถูกใจทันที ไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนไปกว่าความชอบส่วนตัวล้วน ๆ

"ว้าว เก่งจังเลย! พี่ไม่ได้แกล้งชมนะ พี่ว่าเธอเลือกได้ดีมากจริง ๆ อย่างอาจารย์ของพี่ก็เคยบอกไว้ว่า ต่อไปพวกเราที่ทำงานสายการเงิน มีหลายเรื่องเลยที่ต้องใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์เข้ามาช่วย เสียดายที่พี่ไม่มีหัวทางด้านนี้เลย..."

หลินชิวลู่เริ่มรู้สึกถูกชะตากับเด็กหนุ่มรูปหล่อ บุคลิกแจ่มใสตรงหน้าคนนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว ความรู้สึกถูกชะตาของเธอไม่ได้มีเรื่องชู้สาวมาข้องเกี่ยว หากแต่เป็นเพียงความชื่นชมล้วน ๆ

เมื่อมีหัวข้อเปิดทาง การสนทนาของทั้งคู่ก็ยิ่งออกรสและเข้าขากันมากขึ้นเรื่อย ๆ

ดูผิวเผินเหมือนหลินชิวลู่จะเป็นฝ่ายคุมบทสนทนา แต่แท้จริงแล้วเซียวไป๋ต่างหากที่เป็นยอดฝีมือในการเจรจา เพียงชั่วครู่เดียว เขาก็สืบรู้ความสนใจและงานอดิเรกของหลินชิวลู่จนแทบจะหมดเปลือก

"พี่ชิวลู่ พอเปิดเทอมนี้พี่ก็ขึ้นปีสี่แล้ว ต้องเตรียมตัวไปฝึกงานเร็ว ๆ นี้แล้วใช่ไหมครับ"

เซียวไป๋ตั้งใจว่าพอคุยประเด็นนี้จบก็จะขอตัวลา ความจริงแล้วเขาไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับหลินชิวลู่มากนัก เป็นเพียงสัญชาตญาณตามธรรมชาติของผู้ชายล้วน ๆ ก็เท่านั้น