ตอนที่ 62 ตำนานอันเป็นนิรันดร์ เซินฟาจ่าน

"จะไม่ใช่ได้ยังไงล่ะคะ ศาสตราจารย์ฉีของพวกเราช่วยติดต่อหน่วยงานที่เซินเจิ้นให้ฉันแห่งหนึ่ง ธนาคารเพื่อการพัฒนาเซินเจิ้นน่ะค่ะ บอกให้ฉันไปสัมผัสบรรยากาศด่านหน้าของการปฏิรูปและเปิดประเทศให้เต็มที่ ศาสตราจารย์ฉียังบอกอีกว่า เซินเจิ้นเริ่มสำรวจการปฏิรูปด้านการเงินแล้ว อยากให้ฉันเอาความรู้ที่เรียนมาไปเชื่อมโยงกับการปฏิบัติจริงดู"

จริงๆ แล้วหลินชิวลู่ไม่ได้อยากไปฝึกงานไกลขนาดนั้น แต่ศาสตราจารย์ฉีไม่เพียงเป็นอาจารย์ผู้มีพระคุณของเธอ ทว่ายังเป็นอาจารย์ผู้มีพระคุณของแม่เธอที่ล่วงลับไปแล้วด้วย

เธอไม่อยากขัดความปรารถนาของผู้อาวุโส

เซียวไป๋ฟังหลินชิวลู่พูดจบก็ยกมือตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ เขานึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ตอนนี้หุ้น "เซินฟาจ่าน" ของเขตเศรษฐกิจพิเศษได้ออกจำหน่ายแล้วนี่นา

เซินฟาจ่าน มีชื่อเต็มว่า "ธนาคารเพื่อการพัฒนาเซินเจิ้น" ในฐานะหุ้นการเงินตัวแรกที่เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์นับตั้งแต่การปฏิรูปและเปิดประเทศ มันจึงครองตำแหน่งสำคัญยิ่งในประวัติศาสตร์การเงินของประเทศเรา

เดือนพฤษภาคม ปี 1987 แม้จะยังไม่ได้รับ "ใบอนุญาต" อย่างเป็นทางการ แต่รัฐบาลเมืองเซินเจิ้นก็ยังคงตัดสินใจ โดยให้ธนาคารประชาชนจีนสาขาเซินเจิ้นอนุมัติให้ธนาคารเพื่อการพัฒนาเซินเจิ้นเปิดระดมทุนต่อสาธารณะเป็นครั้งแรก ด้วยวิธีเปิดให้จองซื้อได้อย่างอิสระ เสนอขายหุ้นต่อสาธารณชนจำนวน 396,500 หุ้น ราคาพาร์หุ้นละ 20 หยวน ระดมทุนได้ 7,930,000 หยวนเพื่อใช้เป็นทุนเรือนหุ้น

วันที่ 11 เมษายน ปี 1988 หุ้นเซินฟาจ่านได้เข้าจดทะเบียนในบริษัทหลักทรัพย์เขตเศรษฐกิจพิเศษเซินเจิ้นเป็นครั้งแรก เปิดม่านการซื้อขายหุ้นของเซินเจิ้นขึ้น

เซียวไป๋เคยควบคุม "จักรวรรดิการเงิน" อันยิ่งใหญ่มาแล้ว ย่อมกระจ่างแจ้งในเรื่องพวกนี้เป็นที่สุด แต่ก่อนหน้านี้เขามัวแต่เตรียมตัวสอบเกาเข่าไปพลาง ค่อยๆ ปรับตัวให้เข้ากับบทบาทในปัจจุบันไปพลาง จึงไม่ได้คิดถึงเรื่องทางด้านนี้เลย

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือโอกาสทำเงินที่พันปีมีหน ในเมื่อได้เจอเข้าแล้ว ควรจะไปขอแบ่งเค้กสักชิ้นดีไหมนะ

เงินทุน ตอนนี้เขามีพร้อมแล้ว แต่เวลากลับไม่เหลือเฟือ ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่สิบกว่าวันก็จะเปิดเทอมแล้ว หรือว่าจะต้องเดินทางไปเซินเจิ้นสักเที่ยวจริงๆ

"เซียวไป๋ คิดอะไรอยู่คะ รู้หรือเปล่าว่าเวลาคุยกับคนอื่นแล้วเหม่อลอยน่ะ มันเสียมารยาทมากเลยนะ..."

หลินชิวลู่เคยชินกับความรู้สึกที่ถูกผู้ชายรุมล้อม ถ้าเธออยากได้อะไรก็มีแต่คนคอยเสนอตัวเอามาประเคนให้ถึงที่ ดังนั้นสิ่งที่เธอทนไม่ได้ที่สุดก็คือการถูกคนอื่นมองข้าม

"อ๊ะ ขอโทษครับพี่ชิวลู่ เมื่อกี้ผมกำลังคิดอยู่ว่าอาจารย์ของพี่ดีกับพี่จริงๆ ผมเองก็เคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับด้านการเงินและหลักทรัพย์มาบ้าง อิจฉาที่พี่มีโอกาสได้ไปฝึกงานที่เขตเศรษฐกิจพิเศษจริงๆ ครับ"

ที่เซียวไป๋อิจฉาก็คือโอกาสของหลินชิวลู่ต่างหาก หากเขาไปเซินเจิ้นได้ด้วยละก็ จะต้องกว้านซื้อหุ้นแรกเริ่มของเซินฟาจ่านมาสักก้อนแน่ๆ

เขาจำได้ว่า การออกจำหน่ายหุ้นของเซินฟาจ่านในปีนี้ไม่ราบรื่นเอาเสียเลย สาเหตุก็เพราะผู้คนในยุคนี้ไม่มีแนวคิดเรื่องหุ้นบ้าบออะไรนี่เลยสักนิด ต่อมาเมื่อไม่มีทางเลือก ทางการเซินเจิ้นจึงรณรงค์ให้บุคลากรที่เป็นสมาชิกพรรคนำหน้าซื้อหุ้นเซินฟาจ่าน ถึงขั้นที่บางหน่วยงานงัดไม้ตายออกมา โดยเงินที่ใช้จองซื้อนั้นให้หน่วยงานออกครึ่งหนึ่งและตัวบุคคลออกครึ่งหนึ่ง

นี่มันอะไรกัน แทบจะเรียกว่าเป็นการบังคับจัดสรรโควตาชัดๆ สมาชิกพรรคทุกคนต้องจองซื้อคนละ 2,000 หุ้น ส่วนคนที่ไม่ใช่สมาชิกพรรคก็ต้องจองซื้อ 1,000 หุ้น แน่นอนว่าเงินที่ใช้จองซื้อนั้นให้หน่วยงานสำรองจ่ายไปก่อน แล้วค่อยทยอยหักออกจากเงินเดือนทีหลัง

แต่ที่น่าสนใจก็คือ ทุกคนที่ถูกบังคับให้ซื้อหุ้นเซินฟาจ่าน ขอเพียงไม่ได้รีบขายเปลี่ยนมือไปในทันที ในเวลาต่อมาล้วนร่ำรวยกันถ้วนหน้า

"ฮึ ถือว่าคุณพูดจาเข้าหูนะ"

หลินชิวลู่ได้ยินคำอธิบายของเซียวไป๋จึงไม่เอาเรื่องเอาราว อีกอย่าง เธอกับเซียวไป๋เพิ่งเจอกันเป็นครั้งที่สองเท่านั้น เขาไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องมาคอยตามใจเธอเสียหน่อย

"ฮะๆ... พี่ชิวลู่ ผมยังมีธุระอยู่ คงต้องขอตัวก่อน ขอบคุณสำหรับกาแฟนะครับ ไว้มีโอกาสผมจะเลี้ยงข้าวพี่เอง"

จิตใจของเซียวไป๋ลอยเตลิดไปไกลแล้ว ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นสาวสวยระดับชวนใจสั่น เขาก็ไม่อยากอยู่ต่ออีกต่อไป

"งั้นคุณต้องรีบหน่อยแล้วล่ะค่ะ ต้นเดือนกันยายนฉันก็จะไปเซินเจิ้นแล้ว ถ้าช้ากว่านั้น ฉันจะถือว่าคุณหลอกฉันนะ"

หลินชิวลู่ไม่ได้รั้งตัวเซียวไป๋ไว้ หลังจากหยอกล้อไปประโยคหนึ่ง เธอก็ลุกขึ้นเดินไปส่งแขกทันที

พลันออกจากร้าน เซียวไป๋ก็ปั่นจักรยานกลับถึงบ้าน

เขานั่งลงในห้องรับแขก ใคร่ครวญอย่างจริงจังรอบหนึ่ง แล้วรู้สึกว่ายังไงก็ไม่อาจปล่อยโอกาสทำเงินนี้ให้หลุดลอยไปได้ เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง วงการเงินและหลักทรัพย์นั้นเขาคุ้นเคยจนไม่รู้จะคุ้นเคยอย่างไรแล้ว พอมีโอกาสกอบโกยเงินทองด้านนี้มาวางอยู่ตรงหน้าจริง ๆ หัวใจของเขาก็อดไม่ได้ที่จะเต้นระรัวด้วยความกระหายขึ้นมาทันที

หากต้องวิ่งรอกไปเซินเจิ้นสักเที่ยว เวลากระชั้นชิดมากแต่ก็ยังพอกล่อมแกล้มถูไถไปได้ น่าจะไม่ถึงกับกระทบวันเปิดเทอม ส่วนใบอนุญาตผ่านเข้าเขตเศรษฐกิจพิเศษน่ะหรือ ลองหาเส้นสายไหว้วานคนดูก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร สิ่งที่น่าปวดหัวที่สุดกลับเป็นเรื่องเงินทุนต่างหาก ยุคนี้บัตรเอทีเอ็มส่วนบุคคลยังไม่แพร่หลาย การฝากถอนข้ามเขตก็มีข้อจำกัด ทำได้เพียงหอบเงินสดติดตัวเดินทางไปเซินเจิ้นเท่านั้น

แต่การพกเงินสดก้อนโตเดินทางไกล มันไม่ปลอดภัยเอาเสียเลยจริง ๆ ทางที่ดีควรมีเพื่อนร่วมทางสักสองคน และต้องเป็นพวกประเภทหมัดหนัก สู้คนเป็นด้วย

"เรื่องนี้ก็ใช่ว่าจะต้องรีบร้อนในตอนนี้ หากจู่ ๆ ผลีผลามบุ่มบ่ามไป เรื่องก็ใช่ว่าจะราบรื่นเสมอไป ดูท่าคงต้องรบกวนให้หลินชิวลู่ช่วยกรุยทางหยั่งเชิงดูไปก่อนแล้ว"

ไตร่ตรองหน้าหลังรอบคอบแล้ว เซียวไป๋ก็ยังไม่อยากให้เสียเวลารายงานตัวเปิดเทอมอยู่ดี

ตามความทรงจำของเขา หุ้นเซินฟาจ่านหลังจากออกจำหน่ายในเดือนพฤษภาคม ปี 1987 แล้ว มันก็ตกอยู่ในสภาวะที่ไม่มีใครเหลียวแลอยู่เป็นเวลานานมาก คนเหล่านั้นที่ถูกบังคับให้ซื้อหุ้นไป ตอนนี้กระทั่งลู่ทางจะขายทิ้งก็ยังหาไม่ได้เลย

สภาพการณ์เช่นนี้ต้องรอจนถึงเดือนเมษายน ปี 1988 ถึงจะเริ่มเปลี่ยนแปลง เมื่อถึงเวลานั้น หุ้นเซินฟาจ่านจะเข้าจดทะเบียนในบริษัทหลักทรัพย์เขตเศรษฐกิจพิเศษเซินเจิ้น เพื่อทำการซื้อขายผ่านเคาน์เตอร์

นั่นหมายความว่า ยังมีโอกาสเหลือเฟือไปจนถึงปีหน้าโน่นเลย

เมื่อตัดสินใจได้เด็ดขาดแล้ว เซียวไป๋จึงเลิกพะวักพะวงเรื่องที่จะต้องรีบไปเซินเจิ้นเดี๋ยวนี้หรือไม่

หลายวันหลังจากนั้น กิจวัตรส่วนใหญ่ของเขาคือช่วงเช้าขลุกอยู่ที่ถนนหวงหนี่เจีย พอกินมื้อเที่ยงเสร็จก็แวะไปนั่งเล่นที่ร้านของหลินชิวลู่ครู่หนึ่ง พอตกบ่ายบางวันก็ออกไปเดินเล่นข้างนอก บางวันก็นอนอ่านหนังสือสบายใจอยู่บ้าน

บ่ายวันนี้ เซียวไป๋ก็ยังคงมาหาหลินชิวลู่ตามเดิม นั่งจิบกาแฟพลางชวนเธอคุยไปเรื่อยเปื่อย

"พี่ชิวลู่ครับ เย็นนี้ผมอยากเลี้ยงข้าวพี่สักมื้อ พี่พอจะมีเวลาว่างไหมครับ"

จากการไปมาหาสู่กันตลอดหลายวันมานี้ เซียวไป๋กับหลินชิวลู่เริ่มสนิทสนมคุ้นเคยกันทีละน้อย เขาตั้งใจจะทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ เลี้ยงข้าวน้องสาวคนสวยคนนี้สักมื้อ

"ในที่สุดเธอก็นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้เสียทีนะ! เธอเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าว ฉันก็ต้องมีเวลาว่างอยู่แล้วสิ ว่ามาสิ เตรียมจะเลี้ยงอะไรฉันล่ะ"

หลินชิวลู่พอได้ยินประโยคนี้ก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา เธอพบว่าการได้อยู่กับเซียวไป๋เป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก เจ้าหมอนี่แม้อายุยังน้อยแต่กลับรอบรู้ไปหมด ปากหวานแถมยังเข้าสังคมเก่ง บางครั้งเธอยังแอบคิดเลยว่าจะรับเขาเป็นน้องชายบุญธรรมดีไหมนะ

"จะกินอะไรค่อยว่ากันครับ! พี่ว่างก็ถือว่าตกลงตามนี้แล้วกัน ผมขอตัวกลับไปก่อนเที่ยวหนึ่ง เดี๋ยวห้าโมงเย็นผมจะมารับพี่อีกทีนะครับ"

เลี้ยงข้าวก็ส่วนเลี้ยงข้าว แต่เซียวไป๋จะไม่ยอมตามใจนิสัยเอาแต่ใจของอีกฝ่ายจนเคยตัวเด็ดขาด

หลินชิวลู่อาจเพราะพื้นเพทางบ้านดีเกินไป อีกทั้งตัวเองก็หน้าตาสะสวย จึงคุ้นชินกับการที่ใคร ๆ ล้วนต้องยอมตามใจเธอ แต่เซียวไป๋ไม่เป็นเช่นนั้น ท่าทีของเขาตั้งแต่ต้นจนจบดูเป็นกันเองสบาย ๆ แต่กลับกุมความได้เปรียบและเป็นฝ่ายคุมเกมในการคบหาของทั้งสองคนไว้ตลอด

"เจ้าเด็กคนนี้นี่! เอาเถอะ ฉันจะรอแล้วกัน"

หลินชิวลู่มองค้อนเซียวไป๋อย่างจนใจ กับเขาคนนี้ เธอเองก็โกรธไม่ลงจริง ๆ

มื้อค่ำเลือกเป็นร้านอาหารเก่าแก่ที่มีอายุพอสมควร การตกแต่งและสิ่งอำนวยความสะดวกข้างในธรรมดามาก แต่คุณภาพและรสชาติของอาหารกลับยอดเยี่ยมทีเดียว

ร้านนี้เน้นเสิร์ฟอาหารท้องถิ่นของเมืองซิงเฉิงเป็นหลัก พิถีพิถันเรื่องรสเค็ม สด หอม และเผ็ดจัดจ้าน โดยเฉพาะเมนูกระเพาะหมูผัดพริกสดกรอบจานนั้น ทำออกมาได้เด็ดขาดจริง ๆ

"พี่ชิวลู่ครับ ชนแก้วกันหน่อย ขออวยพรให้การไปฝึกงานที่เซินเจิ้นของพี่ราบรื่นทุกอย่างนะครับ"

ทั้งสองคนไม่ได้สั่งอะไรมาก สั่งกับข้าวสามอย่าง น้ำแกงหนึ่งอย่าง พ่วงด้วยเบียร์อีกสองขวด หลินชิวลู่อันที่จริงคอแข็งพอตัว แต่การออกมาทานข้าวกับเด็กหนุ่มคนนี้เป็นครั้งแรก เธอไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด จึงเพียงแค่จิบลิ้มรสนิดหน่อยพอเป็นพิธี