ตอนที่ 63 บุตรแห่งสวรรค์

"สมพรปากนะ! ฉันได้ยินมาว่าอาหารการกินทางมณฑลเย่ว์รสชาติจืดชืดมาก ไม่รู้ว่าจะกินลงหรือเปล่า เฮ้อ กว่าจะได้กลับมาก็ช่วงก่อนวันตรุษจีนเลย น่าสงสารจริง ๆ เชียว"

หลินชิวลู่ไม่เคยต้องทนลำบาก พอคิดว่าตัวเองต้องไปอยู่ที่เซินเจิ้นตั้งหลายเดือน ก็อดที่จะกังวลขึ้นมาไม่ได้

"น่าสงสารจริงด้วยครับ! รอผมปิดเทอมถ้ามีเวลาว่าง จะแวะไปหาพี่ที่เซินเจิ้น ถึงเวลานั้นพี่ต้องพาผมเที่ยวให้ทั่วนะ

จริงด้วยสิ พี่ชิวลู่ พี่ต้องไปฝึกงานที่ธนาคารเพื่อการพัฒนาเซินเจิ้นไม่ใช่เหรอครับ ผมได้ยินมาว่าปีนี้พวกเขาออกหุ้นด้วย พอพี่ไปถึงแล้วช่วยลองถามให้หน่อยได้ไหม ผมอยากจะซื้อมาถือเล่น ๆ สักหน่อยน่ะครับ"

เซียวไป๋เอ่ยถึงหุ้นของธนาคารเพื่อการพัฒนาเซินเจิ้นขึ้นมาเหมือนไม่ได้ตั้งใจ

"เธอเองก็สนใจหุ้นกับเขาด้วยเหรอเนี่ย ศาสตราจารย์ฉีก็เคยพูดถึงหุ้นของธนาคารเพื่อการพัฒนาเซินเจิ้นเหมือนกัน เคยยกเป็นตัวอย่างในห้องเรียนด้วยนะ

ต่อมาฉันเล่าให้พ่อฟัง พ่อคิดว่าไอ้ของพรรค์นั้นมันก็แค่เอาเศษกระดาษแผ่นเดียวมาแลกเงินในกระเป๋าเราไป เชื่อถือไม่ได้หรอก! แต่เพื่อจะให้ฉันคุ้นเคยกับความรู้ด้านนี้ พ่อก็ยังอุตส่าห์ไหว้วานเพื่อนซื้อหุ้นจากเซินเจิ้นให้ฉันมาหนึ่งพันหุ้นอยู่ดี

ไว้พอฉันไปถึงที่นั่นแล้วจะลองถามให้นะ อยากซื้อน่ะมันง่ายมาก แต่ขั้นตอนการรับส่งเงินมันค่อนข้างยุ่งยาก ทางที่ดีให้ฉันสอบถามให้เรียบร้อยก่อน แล้วเธอค่อยเดินทางไปเองสักรอบจะดีกว่า"

หลินชิวลู่เข้าใจแนวคิดเรื่องหุ้นอยู่บ้าง แต่ไอ้ของสิ่งนี้สรุปแล้วจะทำกำไรหรือขาดทุนกันแน่ ในใจเธอก็ไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด

แม้ว่าศาสตราจารย์ฉีจะเคยบอกว่า หุ้นของธนาคารเพื่อการพัฒนาเซินเจิ้นรับรองว่าไม่มีทางขาดทุนแน่นอน เพียงแต่จะได้กำไรมากหรือน้อยเท่านั้น แต่บ้านของหลินชิวลู่ก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินทองอยู่แล้ว พ่อของเธอจึงยอมควักเงินสองหมื่นหยวนซื้อเก็บไว้ให้เธอนิดหน่อย

"คุณพ่อของพี่ดีกับพี่จริง ๆ เลยครับ! พี่ชิวลู่ เรื่องนี้จริง ๆ แล้วไม่ได้ยุ่งยากขนาดนั้นหรอก เท่าที่ผมรู้มา ใบหุ้นของธนาคารเพื่อการพัฒนาเซินเจิ้นมีแบบใบละห้าสิบหุ้นกับหนึ่งร้อยหุ้น ถ้าพี่พอจะช่วยกว้านซื้อให้ผมได้บ้าง ก็ส่งผ่านที่ทำการไปรษณีย์โดยใช้บริการอีเอ็มเอส (EMS) มาให้ผมได้เลยครับ ส่วนเงินทุนในการกว้านซื้อ เดี๋ยวผมให้พี่ไว้ล่วงหน้าก่อนเลย"

ในช่วงเวลานี้ ที่ทำการไปรษณีย์มีบริการส่งด่วนพิเศษแบบอีเอ็มเอสแล้ว

เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ปี 1980 ที่ทำการไปรษณีย์ได้เปิดให้บริการไปรษณีย์ด่วนพิเศษระหว่างประเทศ หรืออีเอ็มเอสขึ้น นับเป็นผู้ให้บริการขนส่งด่วนรายแรกสุดภายในประเทศ

ต่อมาในปี 1984 ที่ทำการไปรษณีย์จึงได้เปิดให้บริการไปรษณีย์ด่วนพิเศษภายในประเทศขึ้นตามมา

ถึงแม้อัตราค่าบริการของอีเอ็มเอสจะแพงมาก แต่สำหรับเซียวไป๋แล้วมันไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย เขาสามารถรับภาระค่าใช้จ่ายก้อนนี้ได้อย่างสบาย ๆ

"อืม ทำแบบนี้ก็ตัดความยุ่งยากไปได้เยอะเลย แต่พวกเราก็อย่ามัวแต่คิดจะประหยัดค่าส่งล่ะ ขืนส่งครั้งละจำนวนมากเกินไป หากเกิดทำตกหล่นสูญหายขึ้นมามันจะไม่คุ้มเอานะ เอาแบบนี้แล้วกัน ทุกสองร้อยหุ้นฉันจะส่งอีเอ็มเอสให้เธอหนึ่งครั้ง ดีไหม"

หลินชิวลู่รู้สึกว่าวิธีนี้เข้าท่าดี ทว่าในขั้นตอนการปฏิบัติจริงก็ยังต้องระมัดระวังอยู่บ้าง พยายามหลีกเลี่ยงการเคลื่อนย้ายเงินก้อนใหญ่ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความผิดพลาดอันจะส่งผลเสียต่อทั้งสองฝ่าย

ใบหุ้นของธนาคารเพื่อการพัฒนาเซินเจิ้นจำนวนสองร้อยหุ้น หรือจะเรียกว่าหุ้นก็ได้ หากคิดตามราคาพาร์ที่เสนอขายครั้งแรกหุ้นละยี่สิบหยวน รวมเป็นเงินทั้งสิ้นสี่พันหยวน

เงินจำนวนนี้ไม่ว่าจะสำหรับ 'เศรษฐีน้อย' อย่างเซียวไป๋ หรือสำหรับทายาทคนรวยอย่างหลินชิวลู่ ต่างก็เป็นตัวเลขที่กำลังพอเหมาะพอดี พูดง่าย ๆ ก็คือ ต่อให้เกิดปัญหาอะไรขึ้นมาจริง ๆ ทุกคนก็ยังรับมือได้อย่างสบายใจโดยไม่เกิดความเสียหายร้ายแรงจนเกินไป

"ดีเลยครับ ขอบคุณมากครับพี่ชิวลู่ เดี๋ยวพอกลับไปผมจะเอาเงินสดห้าพันหยวนมาให้พี่ก่อน พี่พกติดตัวไปเซินเจิ้นนะ พอใช้หมดแล้วผมค่อยโอนเงินตามไปให้"

เซียวไป๋พยักหน้าเห็นด้วย สะสมทีละเล็กละน้อยแบบนี้ไปพลาง ๆ ก่อนก็พอไหว เอาไว้หลังจากนี้พอมีเวลาว่างแล้ว ตัวเขาเองก็คงต้องเดินทางไปด้วยตัวเองสักเที่ยวอยู่ดี

"เธอไม่ต้องเอาเงินมาให้ฉันเยอะแยะขนาดนั้นล่วงหน้าหรอก ฉันพกติดตัวเดินทางไปด้วยแล้วมันไม่ค่อยสบายใจน่ะ เอาไว้พอฉันไปถึงที่โน่นแล้วจะหาทางกว้านซื้อมาให้ก่อนสักก้อนหนึ่ง หลังจากนั้นเธอค่อยโอนเงินมาให้ฉันก็เหมือนกันนั่นแหละ"

หลินชิวลู่ทำงานทำการอย่างใจกว้างเสมอ อีกอย่างเธอก็ไม่อยากพกเงินสดติดตัวไปเยอะ ๆ สมัยนี้การโอนเงินผ่านที่ทำการไปรษณีย์ก็สะดวกและรวดเร็วมากอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องทำให้มันยุ่งยากวุ่นวายขนาดนั้น

เมื่อเซียวไป๋ได้ยินเธอพูดเช่นนี้ ก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่ออีก ทั้งสองคนจึงทานอาหารมื้อนั้นกันต่อจนเสร็จอย่างสบายอารมณ์

วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

หนังสือชุดใหม่ที่สั่งพิมพ์เพิ่มอีกหนึ่งแสนชุดถูกส่งมาถึงเมืองซิงเฉิงนานแล้ว เจียวหยางจึงเริ่มกลับมายุ่งเป็นพาลระวันอีกครั้ง เซียวไป๋ช่วยลูกพี่ลูกน้องวิ่งเต้นจัดการธุระอยู่สองวัน ก็ถึงกำหนดเวลาไปรายงานตัวเข้าเรียนพอดี

เจียงเหว่ยเด็กซื่อคนนั้นสุดท้ายก็ไม่ได้มาหาเซียวไป๋ล่วงหน้า ไม่เพียงแต่พ่อแม่ของเถียนชุนซิ่วเท่านั้นที่อยากมาส่งลูกสาวเข้ามหาวิทยาลัย พ่อแม่ของเจียงเหว่ยก็เช่นกัน

ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งเยวี่ยถงและหลิวเสี่ยวหลิงต่างก็มีคนในครอบครัวมาส่งถึงมหาวิทยาลัย มีเพียงเซียวไป๋คนเดียวที่มารายงานตัวตามลำพัง

ทว่าด้วยเรื่องนี้ พ่อแม่ของเซียวไป๋จึงได้กล่าวขอโทษมาในจดหมายฉบับล่าสุด พวกท่านบอกว่าปีนี้จะกลับประเทศอย่างแน่นอน และถึงตอนนั้นจะนำของขวัญสุดเซอร์ไพรส์กลับมาฝากด้วย

ความจริงแล้ว เซียวไป๋ยังคิดไม่ออกว่าจะวางตัวกับพ่อแม่จำยอมคู่นี้อย่างไร กลับมาช้าหน่อยก็ดีเหมือนกัน จะได้มีเวลาทำใจเพิ่มขึ้นอีกสักพัก

"รุ่นพี่ครับ ผมเป็นนักศึกษาใหม่สาขาวิชาคณิตศาสตร์ประยุกต์ ไม่ทราบว่าขั้นตอนการรายงานตัวต้องทำอย่างไรบ้างครับ"

เซียวไป๋ไม่ได้นำที่นอนผ้าห่มติดตัวมาด้วย บนตัวพกเงินสดมาจำนวนหนึ่ง พร้อมกับหนังสือแจ้งการตอบรับเข้าเรียนและเอกสารสำคัญที่จำเป็น เดินตัวเปล่ามารายงานตัวที่มหาวิทยาลัย

"ยินดีต้อนรับครับ น้องเซียวไป๋ เฮ้ เธอคนนั้นน่ะ ช่วยพาน้องใหม่คนนี้ไปทำเรื่องรายงานตัวหน่อยสิ"

ในวันรายงานตัว ทางมหาวิทยาลัยจะตั้งจุดรับนักศึกษาใหม่ไว้ที่สถานีรถไฟและสถานีขนส่งผู้โดยสาร ส่วนนักศึกษาใหม่ในตัวเมืองก็เดินทางมาเองได้เลย ทันทีที่ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยก็จะเห็นป้ายผ้าต้อนรับน้องใหม่ รวมถึงบรรดารุ่นพี่ทั้งชายและหญิงที่คอยช่วยเหลือนักศึกษาใหม่ในการรายงานตัว

คนที่ทักทายเซียวไป๋เป็นนักศึกษาชายชั้นปีที่สอง พอตรวจดูหนังสือแจ้งการตอบรับเข้าเรียนแล้ว ก็บอกให้นักศึกษาหญิงที่อยู่ข้าง ๆ พากลุ่มเซียวไป๋ไปเดินเรื่องเอกสาร

"สวัสดีครับรุ่นพี่ ผมชื่อเซียวไป๋ ไม่ทราบว่ารุ่นพี่แซ่อะไรครับ"

คนนำทางเป็นหญิงสาวร่างเล็กที่ดูค่อนข้างผอมบางคนหนึ่ง เธอเดินไปพลางแอบชำเลืองมองเซียวไป๋อยู่บ่อย ๆ ไปพลาง รู้สึกว่านักศึกษาใหม่คนนี้ทั้งรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลา แถมบุคลิกยังดูดีเป็นพิเศษอีกด้วย

เซียวไป๋รู้สึกขำ จึงเอ่ยถามขึ้นมาเรียบ ๆ

"อ๊ะ ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ฉันชื่อหวังอวี๋ เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สองสาขาวิชาธรณีฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยเรา น้องเซียวไป๋ แม้พวกเราจะไม่ได้เรียนสาขาเดียวกัน แต่ก็อยู่ภาควิชาเดียวกันนะคะ"

หวังอวี๋ไม่ใช่ผู้หญิงประเภทขี้อายอย่างเห็นได้ชัด พอเห็นว่าเซียวไป๋จับสังเกตการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอได้ เธอก็ถือโอกาสมองสำรวจอีกฝ่ายอย่างเปิดเผยจริงจังเสียเลย

"ในเมื่ออยู่ภาควิชาเดียวกัน วันข้างหน้าคงต้องรบกวนรุ่นพี่หวังช่วยชี้แนะด้วยนะครับ"

เซียวไป๋ยิ้มรับอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นก็เดินตามหวังอวี๋ไปจัดการเรื่องเอกสารและจ่ายค่าธรรมเนียม ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นมาก แต่สิ่งที่เกินความคาดหมายของเขาก็คือ ตอนนี้การเรียนมหาวิทยาลัยไม่ต้องจ่ายค่าเทอม และไม่ต้องจ่ายค่าหอพักด้วย จ่ายเพียงค่าบำรุงการศึกษาและเบ็ดเตล็ดจำนวนเล็กน้อยเท่านั้น

น้อยขนาดไหนน่ะหรือ รวมทั้งหมดแล้วยังไม่ถึงสองร้อยหยวนด้วยซ้ำ

"น้องเซียวไป๋ ถ้าไม่ได้เอาเครื่องนอนมา ทางมหาวิทยาลัยก็มีให้เบิกนะ แน่นอนว่าต้องเสียเงินเพิ่มค่ะ นอกจากนี้ ในแต่ละเดือนน้องยังจะได้รับเงินอุดหนุนค่าอาหารอีกสิบเจ็ดหยวน โดยจะมีฝ่ายสวัสดิการของแต่ละห้องแจกจ่ายให้ทุกเดือน

แน่นอนว่าเงินอุดหนุนนี้จะไม่ได้จ่ายเป็นเงินสด แต่จะเปลี่ยนเป็นคูปองข้าวและคูปองกับข้าวแจกให้ทุกคนแทน นอกจากนี้ยังมีเงินอุดหนุนอื่น ๆ ที่ไม่แน่นอนอีก เช่น เงินอุดหนุนเสื้อกันหนาว เงินอุดหนุนเทศกาลไหว้พระจันทร์อะไรพวกนั้น ถึงเวลาก็ยึดตามนโยบายของมหาวิทยาลัยเป็นหลักค่ะ"

หวังอวี๋เป็นรุ่นพี่ที่ทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยม เธออธิบายข้อมูลในด้านต่าง ๆ ให้เซียวไป๋ฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน หลังจากที่เขารับชุดเครื่องนอนเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินมาส่งเขาถึงใต้ตึกหอพัก ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เซียวไป๋เดินขึ้นมายังชั้นสาม หาห้องพักหมายเลข 306 ของตัวเองพบแล้วจึงผลักประตูเดินเข้าไป พลันกวาดสายตามองก็พบว่าในห้องยังไม่มีใครอยู่เลย ดูท่าเขาคงจะมาถึงเป็นคนแรกกระมัง

ห้องพักมีระเบียง ทว่าไม่มีห้องน้ำส่วนตัว การล้างหน้าแปรงฟันและทำธุระส่วนตัวต้องไปใช้ห้องน้ำรวมและห้องสุขารวมของแต่ละชั้น ส่วนการอาบน้ำนั้นแน่นอนว่าต้องไปที่โรงอาบน้ำรวม

แต่ยังมีระเบียงอยู่จุดหนึ่งไว้สำหรับตากเสื้อผ้า บนเพดานมีพัดลมแขวน ส่วนเรื่องเครื่องปรับอากาศนั้นไม่ต้องไปคิดถึงเลย ยุคนี้ผู้คนมากมายยังไม่เคยเห็นของพรรค์นี้ด้วยซ้ำ

เซียวไป๋ไม่ได้รู้สึกว่าสภาพหอพักจะย่ำแย่ตรงไหน เขากลับคิดอยู่ตลอดเวลาว่า นักศึกษาในยุคนี้ต่างหากถึงจะเป็น "ลูกรักของสวรรค์" อย่างแท้จริง

ไม่ต้องจ่ายค่าเทอมและค่าหอพัก ทั้งยังมีเงินอุดหนุนค่าอาหาร เงินอุดหนุนชั่วคราวอื่น ๆ รวมถึงทุนการศึกษา พอเรียนจบรัฐบาลก็จัดสรรตำแหน่งงานให้โดยตรง ก้าวพ้นรั้วมหาวิทยาลัยไปก็ได้รับสวัสดิการระดับข้าราชการของรัฐทันที... อีกสิบปีข้างหน้า จะไม่มีเรื่องดี ๆ แบบนี้อีกแล้ว!