ตอนที่ 64 ห้อง 306

ความสะอาดภายในห้องถือว่าพอใช้ได้ เซียวไป๋จึงปัดกวาดเช็ดถูรอบๆ อีกรอบอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็ลงไปซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันจากร้านค้าชั้นล่าง

พอกลับมาที่ห้องพักอีกครั้ง ในห้องก็มีคนเข้ามาอยู่แล้ว

"สวัสดีครับ! คุณก็พักห้องนี้เหมือนกันใช่ไหมครับ? ผมเข้ามาเห็นสัมภาระบนเตียงนั้น ก็รู้เลยว่ามีคนมาก่อนแล้ว

ขอแนะนำตัวหน่อยนะครับ ผมชื่อหลี่จื่อเฟิง นี่ลูกชายผมหลี่ไข่ ไม่ทราบว่าเพื่อนนักศึกษาแซ่อะไรหรือครับ? ต่อไปคงต้องรบกวนช่วยดูแลเสี่ยวไข่ด้วยนะ..."

ชายสองคนในห้องเห็นได้ชัดว่าเป็นพ่อลูกกัน คนเป็นพ่ออายุราวสี่สิบต้นๆ ดูคล้ายกับเจ้าหน้าที่รัฐระดับล่าง ส่วนลูกชายสูงราวๆ 175 เซนติเมตร รูปร่างผอมมาก พอเห็นเซียวไป๋ก็แค่พยักหน้าให้ บทสนทนาทั้งหมดจึงมีแต่ผู้เป็นพ่อที่เอ่ยขึ้น

"สวัสดีครับคุณอาหลี่! เพื่อนกันก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้วครับ ไม่ถึงขั้นต้องคอยดูแลอะไรหรอก ผมชื่อเซียวไป๋ หลี่ไข่ ยินดีที่ได้รู้จักนะ"

เซียวไป๋นึกขำ หลี่ไข่คนนี้คงอ่านหนังสือจนทึ่มไปแล้วกระมัง เขาแนะนำตัวเองพลางเดินเข้าไปจับมือกับหลี่ไข่

"สวัสดีครับ..."

หลี่ไข่ตอบรับอย่างเซื่องซึม เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ถนัดเข้าสังคมเอาเสียเลย

"เสี่ยวไข่ ลูกนี่... เฮ้อ! เสี่ยวเซียว เสี่ยวไข่เป็นเด็กหนอนหนังสือมาตั้งแต่เด็ก อย่าถือสาเลยนะ มาๆ นี่ของฝากจากบ้านเกิด ลองชิมดูสิ"

หลี่จื่อเฟิงเองก็พูดอะไรมากไม่ได้ เมื่อก่อนเอาแต่สนใจผลการเรียนของลูก พอเข้ามหาวิทยาลัยถึงเพิ่งพบว่าลูกชายกับเพื่อนคนอื่นมีช่องว่างห่างกันมากขนาดนี้

อันที่จริงอย่าว่าแต่หลี่ไข่เลย ต่อให้เป็นเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่น หากเทียบกับเซียวไป๋ในด้านประสบการณ์ทางสังคมและการวางตัวเข้าสังคมแล้ว ก็ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเช่นกัน

คงพูดได้แค่ว่าเขาโชคไม่ดีที่เปิดฉากมาก็เจอมาตรฐานที่สูงจนเอื้อมไม่ถึงเสียแล้ว

"คุณอาหลี่เกรงใจเกินไปแล้วครับ! เสี่ยวไข่ นายก็กินด้วยกันสิ ต่อไปมีเวลาว่างพวกเราค่อยคุยกันบ่อยๆ นะ!"

ของฝากก็เป็นพวกบ๊วย ผลไม้อบแห้ง เต้าหู้พะโล้แห้งทำนองนั้น เซียวไป๋ไม่เกรงใจ นั่งลงแล้วเริ่มหยิบกิน

หลี่จื่อเฟิงนั่งอยู่ในห้องพักครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นขอตัวลา ช่วงบ่ายเขาต้องขึ้นรถไฟกลับเมืองซูโจว มณฑลเจียงซู

ในห้องพักเหลือกันอยู่สองคน ไม่นานนักหลี่ไข่ก็พ่ายแพ้ให้กับเสน่ห์คารมของเซียวไป๋ ผ่านไปยี่สิบนาที ปากก็เริ่มเรียก "พี่เซียว" คำนั้นคำนี้ไม่หยุด

หลังจากนั้นไม่นาน รูมเมตร่วมห้องก็ทยอยเดินทางมาถึง

ชุยหมิงต๋า คนท้องถิ่นเมืองซิงเฉิง รูปร่างเตี้ยล่ำ แต่อารมณ์ร้อนเป็นไฟ เพิ่งมาถึงมหาวิทยาลัยก็มีเรื่องขัดใจกับรุ่นพี่ปีสองเข้าให้แล้ว

กัวเสี่ยวตง มาจากเมืองฮาร์บินแดนอีสาน รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน แต่อารมณ์ดีมาก เจอะเจอใครก็ยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่เสมอ

รวมกับเว่ยเจี้ยนจวินที่มาจากหุบเขาลึกแถบเซียงซี และเหลียงชุนเซิงจากมณฑลยูนนาน สมาชิกของห้อง 306 ก็ครบถ้วนพอดี

พอนักศึกษาทุกคนแนะนำตัวกันเรียบร้อย เซียวไป๋ก็เอ่ยยิ้มๆ "พวกเราทุกคนต้องอยู่ด้วยกันไปถึงสี่ปี ต่อไปต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกันนะ ใกล้จะได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว พวกเราไปดูลาดเลาที่โรงอาหารกันหน่อยดีไหม?"

"ได้เลยครับพี่เซียว"

หลี่ไข่ขานรับเป็นคนแรก พริบตาเดียวก็กลายเป็นลูกไล่ตัวน้อยของใครบางคนไปเสียแล้ว

"ข้อเสนอนี้ดี ฉันเห็นด้วยอย่างยิ่ง ไปกันเถอะ อย่ามัวยืนเซ่อกันอยู่เลย หยิบชามข้าวของตัวเองมาด้วยนะ"

กัวเสี่ยวตงตอบรับอย่างรวดเร็ว พูดพลางหยิบเครื่องมือทำมาหากินสำหรับกินข้าวของตัวเองออกมา

เว่ยเจี้ยนจวินกับเหลียงชุนเซิงเพิ่งเดินทางจากบ้านนอกเข้าสู่เมืองใหญ่ จึงไม่ค่อยพูดค่อยจา แต่ก็ฉลาดพอที่จะคล้อยตามคนส่วนใหญ่

มีเพียงชุยหมิงต๋าที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบหน้าเซียวไป๋ จึงไม่ตอบรับคำชวนนั้น

เซียวไป๋ยิ้ม ไม่เก็บมาใส่ใจ ทำทีเป็นมองไม่เห็น หยิบชามข้าวของตัวเองแล้วเดินออกจากห้องพัก หลี่ไข่รีบตามหลังมาติดๆ อย่างกระฉับกระเฉง

เว่ยเจี้ยนจวินกับเหลียงชุนเซิงก็เดินตามไปเงียบๆ กลายเป็นกัวเสี่ยวตงที่รั้งท้ายอยู่ข้างหลัง

"หมิงต๋า อยู่ห้องเดียวกันแท้ๆ ทำตัวแปลกแยกมันไม่ดีหรอกนะ ฉันว่าเพื่อนเซียวไป๋เขาก็นิสัยดีออก นายเพิ่งเจอหน้าเขาครั้งแรก จะมีเรื่องขัดหูขัดตากันได้ยังไง?"

กัวเสี่ยวตงนั่งลงข้างชุยหมิงต๋าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ล้วงบุหรี่ตราโบตั๋นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ดึงออกมาสองมวน ยื่นให้ชุยหมิงต๋ามวนหนึ่ง ส่วนอีกมวนจุดสูบเอง

"ฉันจะมีอะไรไม่ลงรอยกับเขาได้ล่ะ? ก็แค่หมั่นไส้ท่าทางวางมาดเป็นผู้ยิ่งใหญ่ของใครบางคนก็เท่านั้นแหละ"

เดิมทีชุยหมิงต๋าก็เป็นคนนิสัยชอบเอาชนะอยู่แล้ว แถมก่อนหน้านี้ยังเพิ่งมีปากเสียงกับคนอื่นมา อารมณ์จึงไม่ค่อยดีเป็นธรรมดา พลอยทำให้มองเซียวไป๋ขัดหูขัดตาไปด้วย

กัวเสี่ยวตงรู้สึกขำอยู่ในใจ คิดว่าชุยหมิงต๋าคงไม่ได้ทนเห็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาไม่ได้หรอกนะ ถ้าพูดให้ฟังดูแย่หน่อย เพื่อนเสี่ยวชุยคนนี้หน้าตาเตี้ยม่อต้อคล้ายอู่ต้าหลาง ไม่แน่ว่าอาจเป็นเพราะเหตุนี้ ถึงได้รู้สึกขัดตากับเซียวไป๋

"ไปเถอะๆ ไปกินข้าวก่อน คนโง่แค่ไหนถึงจะหาเรื่องทรมานท้องตัวเองแบบนี้?"

กัวเสี่ยวตงคร้านจะเกลี้ยกล่อมต่อ ดับก้นบุหรี่ลงแล้วลากชุยหมิงต๋าออกจากหอพักไปตรงๆ ท้ายที่สุดทั้งหกคนของห้อง 306 ก็ได้นั่งกินมื้อเที่ยงด้วยกัน

ก่อนหน้านี้เซียวไป๋ก็ดูออกว่าชุยหมิงต๋าเป็นคนมีนิสัยขวางโลกอยู่บ้าง หากเป็นตามอารมณ์เดิมของเขาในอดีต คงขี้เกียจจะไปสุงสิงกับหมอนี่จริงๆ

แต่ว่า ตอนนี้ได้ย้อนกลับมาสู่ยุควัยเรียนใหม่อีกครั้ง ทุกคนไม่ได้มีผลประโยชน์ขัดแย้งอะไรกัน เซียวไป๋จึงไม่อยากทำให้ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมห้องตึงเครียดตั้งแต่เพิ่งเปิดเทอม ล้อเล่นน่า หากไม่มีอะไรผิดพลาด ทุกคนต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน ถ้าบรรยากาศในห้องพักอึมครึมตลอดเวลา ทุกคนก็คงอึดอัดกันหมด

"เสี่ยวชุย ฉันเห็นวันนี้นายอารมณ์ไม่ค่อยดี ไปเจอเรื่องชวนหงุดหงิดอะไรมาหรือเปล่า เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ ถ้าใครกล้ามารังแกคนห้อง 306 ของเรา พวกเราทุกคนไม่ยอมแน่"

เซียวไป๋เอ่ยขึ้นมากึ่งเล่นกึ่งจริงขณะกินข้าว

คำพูดนี้ถูกใจชุยหมิงต๋าเป็นอย่างยิ่ง คนอย่างเขาจะว่าไปแล้ว ลึกๆ ก็ชอบเรื่องรักพวกพ้องอยู่เหมือนกัน ที่เรียกว่าถูกคอกัน คำพูดของเซียวไป๋ประโยคนี้จึงถือว่าเข้าถึงใจเขาพอดิบพอดี

"จะอะไรซะอีกล่ะ วันนี้เดินใน ม. แล้วเผลอไปชนคนอื่นเข้า ฉันก็ขอโทษไปแล้ว แต่ไอ้พวกรุ่นพี่ปีสองสองคนนั้นยังมาตะคอกใส่ฉันอีก บัดซบเอ๊ย ถ้าไม่ติดว่าเป็นวันรายงานตัววันแรก ฉันคงได้วางมวยกับพวกมันสักตั้งแน่"

พอได้ระบายเรื่องราวออกมา ไฟโทสะในอกของชุยหมิงต๋าก็ค่อยๆ มอดลง ทั้งยังรู้สึกมองเซียวไป๋แล้วสบายตาขึ้นเยอะ

"เรื่องแค่นิดเดียว ไม่คุ้มที่จะลงไม้ลงมือหรอก พวกเรา คืนนี้ออกไปสังสรรค์กันหน่อย ฉันเลี้ยงเหล้าทุกคนเอง"

เซียวไป๋หัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก ไอคิวของเพื่อนเสี่ยวชุยไม่มีปัญหาแน่นอน ยุคสมัยนี้ไม่ใช่ยุคที่มหาวิทยาลัยจะขยายรับนักศึกษาเพิ่มเหมือนในอนาคต คนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำได้จะมีใครไอคิวต่ำกันเล่า เพียงแต่ว่า ความฉลาดทางอารมณ์ของหมอนี่น่าเป็นห่วงจริงๆ!

เพื่อกระชับความสัมพันธ์กับเพื่อนๆ ให้สนิทกันยิ่งขึ้น เซียวไป๋จึงตัดสินใจว่าคืนนี้จะเป็นเจ้ามือ ยังไงกระเป๋าเขาก็ตุงอยู่แล้ว สองวันก่อนพ่อกับแม่ยังฝากคนเอาเงินมาส่งให้ที่บ้าน 400 หยวนเพื่อให้เขาใช้ตอนมารายงานตัว

ส่วนเงินในมือของเขาเองยิ่งไม่ต้องพูดถึง แค่เงินสดอย่างเดียวก็มีตั้งหลายพันหยวนแล้ว

"พี่เซียว จะให้พี่ควักเนื้อคนเดียวได้ยังไงกัน พวกเราแชร์กันดีกว่า"

หลี่ไข่รู้สึกเกรงใจที่จะเอาเปรียบคนอื่นตั้งแต่วันแรกที่มารายงานตัว ฐานะทางบ้านของเขาพอมีพอกิน จึงเสนอความเห็นนี้ออกมา

"นั่นสิ พวกเราต่างก็เป็นนักศึกษา ยังไม่มีรายได้ แชร์กันทุกคนจะดีกว่านะ"

กัวเสี่ยวตงก็เห็นด้วยกับคำพูดของหลี่ไข่เช่นกัน

ชุยหมิงต๋านั้นยังไงก็ได้ วันนี้เซียวไป๋จะเลี้ยงก็ไม่เป็นไร เต็มที่คราวหน้าเขาค่อยเป็นคนเลี้ยงคืนก็สิ้นเรื่อง ทว่าเว่ยเจี้ยนจวินกับเหลียงชุนเซิงกลับลำบากใจอยู่บ้าง สภาพความเป็นอยู่ของทั้งสองคนใกล้เคียงกัน ต่างก็เป็นเด็กที่มาจากชนบท ในกระเป๋าไม่มีเงินติดตัวเท่าไหร่จริงๆ

เซียวไป๋มองเห็นสีหน้าของแต่ละคนอย่างทะลุปรุโปร่ง ก็อดพยักหน้าในใจไม่ได้ ดูออกว่าคนในห้องพักเหล่านี้ไม่ใช่พวกชอบเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ

"เอาล่ะ เรื่องนี้ฉันเป็นคนเอ่ยปากชวนเอง ย่อมไม่ใช่พวกตบหน้าตัวเองให้บวมเพื่อแกล้งทำเป็นคนรวยหรอกน่า พวกเรา เอาตามนี้แหละ คืนนี้ไปสังสรรค์กันให้เต็มที่"

เซียวไป๋โบกมือยิ้มๆ ไม่เปิดโอกาสให้ทุกคนได้เกรงใจหรือพูดจุกจิกอีก

น่าประหลาดใจ อาจเป็นเพราะรัศมีของเซียวไป๋โดดเด่นน่าเกรงขามเกินไป ทั้งหมดจึงไม่มีใครส่งเสียงคัดค้านขึ้นมาอีกเลย