ตอนที่ 65 ซ้อมยิงเป้า

ช่วงบ่าย

เหยียนเป้ยซึ่งเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาแวะมาตรวจที่หอพัก พร้อมกับให้ทุกคนเสนอชื่อหัวหน้าห้องพัก เหยียนเป้ยอายุราวสามสิบปี เป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนและสุขุม พูดคุยด้วยแล้วรู้สึกเป็นกันเองมาก

หลี่ไข่เป็นคนแรกที่โพล่งเสนอชื่อเซียวไป๋ ความคิดของเด็กคนนี้เรียบง่ายมาก ตัวเองไม่ถนัดเรื่องการผูกมิตรกับคนอื่น งั้นก็เกาะติด "พี่เซียว" เอาไว้ดีที่สุด

เว่ยเจี้ยนจวินกับเหลียงชุนเซิงต่างก็เห็นพ้องต้องกัน ไม่ใช่เพราะเซียวไป๋บอกว่าจะเลี้ยงข้าวเย็นนี้ แต่เป็นเพราะตัวเซียวไป๋มีบุคลิกบางอย่างที่ทำให้ผู้คนเชื่อถือโดยธรรมชาติ

กัวเสี่ยวตงคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าเซียวไป๋เหมาะสมทีเดียว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่คนนิสัยอย่างชุยหมิงต๋า ยังถูกเขาจัดการจนอยู่หมัดด้วยคำพูดไม่กี่คำไม่ใช่หรือไง

"ฉันก็เห็นด้วยที่จะให้นักศึกษาเซียวไป๋เป็นหัวหน้าห้อง 306"

"ฉันด้วย..."

กัวเสี่ยวตงกับชุยหมิงต๋าทยอยแสดงความเห็น เรื่องนี้จึงเป็นอันตกลงตามนี้

"ดูท่านักศึกษาเซียวไป๋จะเป็นที่ยอมรับของทุกคนนะ หวังว่าห้อง 306 ของพวกเธอจะสามัคคีกัน และร่วมกันสร้างกลุ่มเล็กๆ กลุ่มนี้ให้ดี"

อาจารย์ที่ปรึกษาพูดจบก็เดินจากไป เธอยังต้องไปดูห้องอื่นต่อ จากนั้นก็ต้องเปิดประชุมชั้นปี มีเรื่องให้ยุ่งอีกเยอะ

เซียวไป๋ไม่ได้ปฏิเสธเลยตั้งแต่ต้นจนจบ เรื่องในหอพักจะว่าเล็กก็ไม่เล็ก จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ อย่างเรื่องเวรทำความสะอาด เรื่องสูบบุหรี่ในห้องพัก และอื่นๆ หากจัดการได้ไม่ดีก็ย่อมเกิดความขัดแย้งขึ้นตามมา

เขาไม่อยากใช้ชีวิตตลอดสี่ปีในสภาพแวดล้อมแบบนั้น สู้เป็นหัวหน้าห้องพักเองเสียยังจะดีกว่า

พอถึงตอนประชุมชั้นปีเพื่อเลือกหัวหน้าห้อง เซียวไป๋กลับปฏิเสธหัวชนฝา เป็นหัวหน้าห้องพักยังพอทำเนา แต่หัวหน้าห้องของสาขามีเรื่องจุกจิกเป็นกระตั้ก เขาจะมีเวลาว่างขนาดนั้นที่ไหนกัน

เนื่องจากปีนี้เป็นปีแรกที่ทางมหาวิทยาลัยเปิดรับนักศึกษาสาขาวิชาคณิตศาสตร์ประยุกต์ ทั้งชั้นปีรวมกันแล้วมีไม่ถึงสามสิบคนด้วยซ้ำ ในจำนวนนี้เป็นผู้ชาย 24 คน และผู้หญิงเพียง 5 คน

เดิมทีเหยียนเป้ยมีความคิดอยากให้เซียวไป๋เป็นหัวหน้าห้อง ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น เพียงเพราะคะแนนสอบเกาเข่าของเขาเป็นอันดับหนึ่งของทั้งชั้นปี

ทว่าในเมื่อเจ้าตัวไม่สนใจ เธอก็ฝืนใจไม่ได้ไม่ใช่หรือ สุดท้ายจึงให้นักศึกษาหญิงคนหนึ่งที่ชื่อซ่งจิ้งมารับหน้าที่หัวหน้าห้องแทน

ตกค่ำ เซียวไป๋พาสมาชิกห้อง 306 ทุกคนออกไปนอกมหาวิทยาลัย หาร้านอาหารกินดื่มกันมื้อใหญ่ คิดเงินเบ็ดเสร็จหมดไป 20 กว่าหยวน นับว่าอุดมสมบูรณ์มากแล้ว

ต้องรู้ก่อนว่ากับข้าวธรรมดาในมหาวิทยาลัยจานละแค่ 1 เจี่ยวเท่านั้น จานที่มีเนื้อสัตว์ปนบ้างนิดหน่อยราคา 2 เจี่ยว ส่วนจานละ 3 เจี่ยวนี่ก็เรียกได้ว่าเป็นกับข้าวเนื้อสัตว์เต็มจานแล้ว

ค่าครองชีพเดือนละ 50 หยวน นักศึกษาคนหนึ่งก็สามารถใช้ชีวิตได้สบายมาก หากใครมีเงินเดือนละ 100 หยวน การใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยก็เรียกได้ว่าหรูหราอู้ฟู่เลยทีเดียว

ตอนดื่มเหล้า เว่ยเจี้ยนจวินบอกว่าทางบ้านส่งเงินให้เขาเดือนละ 15 หยวนเท่านั้น พอบวกกับเงินอุดหนุนค่าอาหารของมหาวิทยาลัยอีก 17 หยวน ก็พอกินข้าวในมหาวิทยาลัยแล้ว แน่นอนว่าต้องอยู่บนเงื่อนไขที่ค่าใช้จ่ายด้านอื่นๆ ต้องคิดหน้าคิดหลังอย่างรอบคอบด้วย

พอดื่มเหล้าด้วยกันมื้อหนึ่ง ความสัมพันธ์ของทุกคนในห้องพักก็สนิทสนมกลมเกลียวขึ้นมาก เซียวไป๋กะดูว่าจังหวะเวลาพอเหมาะแล้ว จึงตกลงกติการ่วมกันสามข้อ

ข้อแรก ห้ามสูบบุหรี่ในห้องพักเด็ดขาด ถ้าอยากสูบก็ให้ไปสูบที่ระเบียง ตอนนี้ในห้องมีคนสูบบุหรี่อยู่สามคน คือกัวเสี่ยวตง ชุยหมิงต๋า และเว่ยเจี้ยนจวิน

เว่ยเจี้ยนจวินไม่มีเงินซื้อบุหรี่มวนสูบ เขาจึงพกยาเส้นมาจากบ้านเกิดพร้อมกับกล้องยาสูบไม้ที่ตัวเองเหลาขึ้นมา

ข้อสอง เวรทำความสะอาดห้องพักให้ทุกคนผลัดกันทำ ห้ามใครเกี่ยงงอน

ส่วนข้อสุดท้าย เมื่อถึงเวลาดับไฟ ขอให้พยายามอย่ารบกวนการพักผ่อนของคนอื่น หากใครกลับมาดึก ก็ให้ทำอะไรเบามือหน่อย

ไม่ได้มีข้อเรียกร้องพิเศษอะไร พอเซียวไป๋พูดจบ ทุกคนก็ตอบรับอย่างรวดเร็ว แม้แต่ชุยหมิงต๋าก็ไม่ได้คัดค้าน

หลังจากนั้น นักศึกษาใหม่ชั้นปีหนึ่งก็เริ่มการฝึกทหารทันที

"พี่เซียว ผมเห็นพี่ตั้งใจฝึกซ้อมทุกวันเลย จำเป็นขนาดนั้นด้วยเหรอ ทั้งวันถ้าไม่ซ้อมท่ายืนก็ซ้อมจัดแถว สองขาผมบวมเป่งไปหมดแล้ว..."

มองแวบเดียวก็รู้ว่าหลี่ไข่เป็นคนที่ไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย หมอนี่จึงโดนพวกครูฝึกด่าแทบทุกวัน คนอื่นๆ ยังพอถูไถไปได้ มีเพียงเซียวไป๋คนเดียวที่ทำผลงานได้ยอดเยี่ยมที่สุด

ส่วนชุยหมิงต๋าไม่พูดถึงจะดีกว่า สมรรถภาพร่างกายของเขาไม่มีปัญหา ทว่าชอบทำตามใจตัวเอง และขาดวินัยอย่างยิ่ง ครูฝึกทำโทษเขาบ่อยครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยเก็บมาใส่ใจ

เมื่อมองสภาพขี้ขลาดตาขาวของหลี่ไข่ที่นอนแผ่หมดสภาพอยู่บนเตียง เซียวไป๋ก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ เขาไม่มีอะไรต้องอธิบาย การทำเรื่องต่างๆ มันก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ ในเมื่อหนีไม่พ้น สู้ตั้งใจทำไปเสียเลยยังดีกว่า

จะว่าไปแล้ว การที่เซียวไป๋ยืนหยัดออกกำลังกายมาโดยตลอดยังคงเห็นผลชัดเจนมาก ไม่เพียงสมรรถภาพร่างกายจะดีขึ้น รูปร่างก็ไม่ผอมแห้งเป็นถั่วงอกเหมือนในอดีต แต่กลับได้สัดส่วนสมส่วนยิ่งขึ้น ที่น่าขันที่สุดคือ ตอนอยู่มัธยมสองเขาสูง 178 เซนติเมตร พอเรียนจบมัธยมหกกลับสูงขึ้นมาอีก 3 เซนติเมตรจนแตะระดับ 181 เซนติเมตร

"เฮ้อ มหาวิทยาลัยเราทุกอย่างดีหมด เสียอย่างเดียวคือผู้หญิงน้อย แล้วคนสวยยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่"

กัวเสี่ยวตงรูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน สูงกว่าเซียวไป๋เล็กน้อย น่าจะราวๆ 185 เซนติเมตร ทว่าหมอนี่เป็นคนที่สำรวยที่สุดในหอพัก ก่อนออกจากห้องต้องเอาน้ำลูบจัดแต่งทรงผมเสมอ เวลาเดินไปตามทางสายตาก็เอาแต่เหล่มองพวกผู้หญิงตลอดเวลา

มหาวิทยาลัยอุตสาหกรรมเซียงหนานแต่เดิมคือวิทยาลัยการเหมืองแร่เซียงหนาน เพิ่งจะเปลี่ยนชื่อมหาวิทยาลัยเมื่อปี 1985 สถาบันเน้นหนักไปทางสายวิศวกรรมมาโดยตลอด เพิ่งจะเริ่มพัฒนาไปสู่มหาวิทยาลัยแบบครบวงจรเมื่อสองปีมานี้เอง เรื่องที่มีผู้หญิงน้อยจึงเป็นธรรมดา

"ตงจื่อ ฤดูใบไม้ผลิยังอีกไกล นายก็เริ่มกระเหี้ยนกระหือรือแล้วเหรอ ไว้ฝึกทหารเสร็จฉันจะพานายไปเดินเล่นที่มหาวิทยาลัยเซียงหนาน รับรองว่านายได้ตาลายแน่"

เซียวไป๋เพิ่งอาบน้ำเสร็จกลับมาได้ไม่นาน ตอนนี้ก็นอนพักแข้งพักขาอยู่บนเตียงเช่นกัน พอได้ยินกัวเสี่ยวตงบ่น ก็อดไม่ได้ที่จะแหย่เขาสักประโยค

"ลูกพี่เซียว พี่เซียว พี่เป็นคนพูดเองนะ ถึงตอนนั้นห้ามลืมเด็ดขาดล่ะ พวกพี่คุยกันต่อเถอะ ผมนอนก่อน หวังว่าจะได้ฝันเห็นสาวงามนะ"

กัวเสี่ยวตงมองเว่ยเจี้ยนจวินกับเหลียงชุนเซิงที่เริ่มกรนแล้ว รู้สึกว่าเปลือกตาของตนก็แทบจะลืมไม่ขึ้นเช่นกัน

"พี่เซียว ผมก็นอนแล้วเหมือนกัน"

หลี่ไข่เองก็ทนฝืนไม่ไหวแล้ว ทั้งห้องพักจึงเหลือเพียงเซียวไป๋กับชุยหมิงต๋าที่ยังไม่หลับ

"เสี่ยวเซียว ฉันได้ยินมาว่าอีกสองวันจะพาพวกเราไปซ้อมยิงเป้า จะเป็นเรื่องจริงไหมเนี่ย ถ้าจริงก็แจ๋วเลย ยิงด้วยกระสุนจริงเชียวนะ แค่คิดก็มันแล้ว"

ชุยหมิงต๋าจัดเป็นพวกที่มีพลังงานเหลือเฟือ แทบจะเป็นคนที่นอนดึกที่สุดในทุกๆ วัน

"ยิงเป้าเหรอ ผมไม่ค่อยแน่ใจ พรุ่งนี้ค่อยไปถามดู นอนเถอะ ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้าอีก"

เซียวไป๋ไม่รู้เรื่องนี้เท่าไรนัก อย่างไรเสียการฝึกทหารที่เขาเคยผ่านมาก็ไม่มีกิจกรรมนี้อยู่แล้ว แต่จะว่าไป ตอนนี้การยิงด้วยกระสุนจริงจะใช้อาวุธอะไรกัน คาดว่าแม้แต่ปืนไรเฟิลแบบ 81 ก็คงไม่ได้ใช้ เผลอๆ อาจจะเป็นแบบ 56 เสียด้วยซ้ำ

ถ้าเป็นปืนไรเฟิลรุ่นเก่ากว่านั้น แรงถีบของมัน... ซี้ด คิดแล้วคงสะใจพิลึก

ความจริงแล้ว ข้อสันนิษฐานของทั้งชุยหมิงต๋าและเซียวไป๋ต่างถูกต้อง

ตอนที่การฝึกทหารใกล้จะสิ้นสุดลง มีการจัดให้นักศึกษาทำการยิงด้วยกระสุนจริงขึ้นมาจริงๆ เพียงแต่ว่าอาวุธที่ใช้คือปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 ซึ่งค่อนข้างเก่าแก่ อีกทั้งแต่ละคนยังมีโอกาสได้ยิงแค่คนละ 5 นัดเท่านั้น

เรื่องนี้ทำให้ชุยหมิงต๋าเสียดายไปพักใหญ่ เพราะเขายังไม่ทันได้มันสมใจอยากเลย

ภายหลังเสร็จสิ้นการแสดงสวนสนามรายงานผล การฝึกทหารของนักศึกษาใหม่ก็ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แบบ

ก่อนวันชาติหนึ่งวัน ในที่สุดเซียวไป๋ก็หลุดพ้นจากมหาวิทยาลัยที่กักขังตนไว้ร่วมเดือน และเดินทางมาหาเจียวหยางผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องที่ถนนหวงหนี่เจีย

"น้องชาย แกถูกปล่อยตัวออกมาแล้วเรอะ เฮอะๆ ตัวดำขึ้นเยอะเลยนะ แต่ดูทะมัดทะแมงขึ้นมาก เป็นยังไง ฝึกทหารลำบากไหม"

เจียวหยางมองเซียวไป๋ที่ผิวคล้ำแดดจนดำปี๋ เกือบจะจำไม่ได้

เซียวไป๋หัวเราะพลางส่ายหน้า จากนั้นก็มองหาน้ำดื่มไปทั่ว หลินฟางรีบไปชงชามาให้ เสียดายที่ตรงนี้ไม่มีกาแฟ