ตอนที่ 66 แสนแรก

"เดือนเศษที่ผ่านมา หนังสือใหม่ของเราขายออกไปได้ 75,000 ชุด ยอดขายไปได้สวยมาก เอาเป็นว่าจนถึงตอนนี้ ไม่นับเศษย่อย เราเก็บเงินค่าหนังสือกลับมาได้ทั้งหมด 280,500 หยวน ตามที่พวกเราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ เมื่อวานซืนฉันโอนค่าพิมพ์ 170,000 หยวนไปให้เหล่าเจิ้งเรียบร้อยแล้ว"

เจียวหยางอาศัยจังหวะนี้หยิบสมุดบัญชีออกมาเริ่มคิดเงินกับเซียวไป๋

ยอดเงินสดยกมาจากคราวที่แล้วยังมีอยู่อีก 1,356 หยวน หักค่าจ้างพิมพ์ที่จ่ายไป 170,000 หยวน กับค่าขนส่งและค่าใช้จ่ายเบ็ดเตล็ดอื่นๆ อีก 4,032 หยวน ตอนนี้ในมือเจียวหยางยังเหลือเงินอยู่อีก 107,824 หยวน

"พี่ เอาตามระเบียบเดิมแล้วกัน เศษ 7,824 หยวนยกยอดไปคราวหน้า ส่วนเงินกลมๆ 100,000 หยวนนั่นเรามาหารครึ่งแบ่งกันเถอะครับ"

หนังสือใหม่อีก 25,000 ชุดที่เหลือนั้นขายได้เท่าไรก็คือกำไรเน้นๆ จึงไม่ต้องรีบร้อน เงินสดก้อนนี้ต้องแบ่งกันอยู่แล้ว ผลคือเซียวไป๋ได้สมุดบัญชีเงินฝากที่มีเงิน 50,000 หยวนมาอีกหนึ่งเล่ม ทำให้เงินฝากในธนาคารของเขาทะลุ 100,000 หยวนเป็นครั้งแรก โดยแตะไปถึง 133,000 หยวน

"จริงสิ น้องชาย ฉันมีจดหมายลงทะเบียนของแกอยู่ฉบับหนึ่ง แล้วก็มีพัสดุด่วนพิเศษอีกชิ้น ฮิๆ ชิวลู่ส่งมาจากเซินเจิ้นน่ะ พวกแกสองคนมีซัมติงกันหรือเปล่าเนี่ย"

เมื่อจัดการธุระสำคัญเสร็จสิ้น เจียวหยางก็หยิบจดหมายหนึ่งฉบับกับพัสดุด่วนพิเศษหนึ่งซองออกมาจากตู้ส่งให้เซียวไป๋

เซียวไป๋รู้อยู่แล้วว่าหลินชิวลู่จะเดินทางไปเซินเจิ้นตั้งแต่ต้นเดือนกันยายน แต่ตอนนั้นเขาติดฝึกทหารอยู่พอดี เลยไม่มีเวลาไปส่งเธอ

ทว่าก่อนหน้านี้ทั้งสองคนตกลงกันไว้ หากหลินชิวลู่จะเขียนจดหมายหรือส่งพัสดุด่วน ให้ส่งมาที่เจียวหยางก่อน นึกไม่ถึงว่าจะส่งข่าวมาเร็วขนาดนี้

"จะมีอะไรได้ล่ะครับ ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ ผมแค่วานให้พี่ชิวลู่ช่วยสืบเรื่องบางอย่างทางเซินเจิ้นให้ ไม่แน่นะว่าอาจจะมีเบาะแสแล้วก็ได้"

เซียวไป๋พูดพลางแกะจดหมายลงทะเบียนเปิดอ่าน

เจียวหยางลุกขึ้นไปรินน้ำชาเติมให้เซียวไป๋อีกถ้วย จากนั้นก็เดินเลี่ยงไปคุยกับหลินฟาง ความจริงก็เพื่อเปิดพื้นที่ส่วนตัวให้เซียวไป๋นั่นเอง

จดหมายของหลินชิวลู่ไม่ได้ยาวมาก เนื้อความส่วนใหญ่เล่าถึงเรื่องจิปาถะเกี่ยวกับการทำงานและการเรียนหลังจากที่ตนเองเดินทางไปถึงเซินเจิ้น

ช่วงท้ายเธอจึงบอกเซียวไป๋ว่า ตอนนี้การกว้านซื้อใบหุ้นของเซินฟาจ่านไม่ได้ยุ่งยากเท่าไร แต่เนื่องจากเพิ่งไปถึงจึงยังค่อนข้างยุ่ง รอพ้นวันชาติไปแล้วคงจะลุยซื้อให้เต็มที่กว่านี้ได้ นอกจากนี้ เธอยังกว้านซื้อหุ้นเซินฟาจ่านมาได้แล้ว 200 หุ้น ในราคาหุ้นละ 20 หยวน ใบหุ้นจะส่งตามหลังมาทางไปรษณีย์ด่วนพิเศษอีเอ็มเอส

เซียวไป๋ยิ้มออกมา รู้สึกว่าหลินชิวลู่คนนี้ทำงานได้รอบคอบพึ่งพาได้จริงๆ

พอลองแกะซองไปรษณีย์ด่วนพิเศษดู ด้านในก็มีใบหุ้นของเซินฟาจ่านอยู่ 3 ใบจริงๆ เป็นใบละ 100 หุ้นหนึ่งใบ และใบละ 50 หุ้นอีกสองใบ

มองดูเวลา ตอนนี้ก็สี่โมงเย็นแล้ว เซียวไป๋เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าใกล้จะถึงเวลาเลิกงานเต็มที เขารีบผุดลุกขึ้นมาทันที

"เป็นอะไรไป ไฟลนก้นหรือไง"

เจียวหยางสะดุ้งตกใจ ไม่รู้ว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้ผีเข้าอะไรขึ้นมา

"ผมต้องรีบไปถอนเงินครับ ไปช้าสาขาธนาคารจะปิดทำการเสียก่อน"

เซียวไป๋จะปล่อยให้หลินชิวลู่ช่วยออกเงินสำรองให้ตลอดไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องรีบไปถอนเงิน แล้วไปโอนเงินให้เธอที่ที่ทำการไปรษณีย์

"แกต้องใช้เงินเท่าไรล่ะ"

เจียวหยางไม่ได้ถามว่าเซียวไป๋จะเอาเงินไปทำอะไร เพียงแค่ถามว่าต้องใช้เท่าไร

"อืม ต้องใช้ 8,000 หยวนครับ"

ตอนนี้เซียวไป๋ยังไม่คิดจะกว้านซื้อหุ้นเซินฟาจ่านขนานใหญ่ เรื่องนั้นคงต้องรอให้เขาเดินทางไปเซินเจิ้นด้วยตัวเองเสียก่อน

ในเงิน 8,000 หยวนนี้ มี 4,000 หยวนที่ต้องคืนให้หลินชิวลู่ ส่วนอีก 4,000 หยวนที่เหลือให้เธอดูจังหวะกว้านซื้อเพิ่มให้อีก 200 หุ้น

"ไม่ต้องไปธนาคารหรอก วันนี้ฉันยังไม่ได้เอาเงินไปฝากพอดี เอาเงินสดนี่ไปก่อนเถอะ"

เจียวหยางจึงบอกให้หลินฟางไปหยิบเงินสด 8,000 หยวนออกมาจากห้องด้านใน แล้วส่งให้เซียวไป๋โดยตรง

"ขอบคุณครับพี่ฟาง ขอบคุณครับพี่ ผมต้องรีบไปโอนเงินที่ไปรษณีย์ เสร็จธุระแล้วคงไม่แวะกลับมาแล้วนะ พี่ช่วยไปบอกเว่ยเฟิงหน่อย เย็นนี้ไปกินข้าวที่บ้านผมด้วยกัน"

เซียวไป๋พูดจบก็รีบร้อนวิ่งออกไปทันที ที่ทำการไปรษณีย์ปิดทำการช้ากว่าธนาคาร ตอนค่ำก็ยังมีเวรประจำการอยู่ เพียงแต่ตอนค่ำจะให้บริการแค่วิทยุโทรเลขด่วนกับโทรศัพท์ทางไกลเท่านั้น การโอนเงินยังคงต้องจัดการในเวลาทำการปกติ

เขามาถึงที่ทำการไปรษณีย์ กรอกใบโอนเงินตามที่อยู่ที่ให้ไว้ในจดหมาย และเขียนที่อยู่โดยละเอียดของโรงเรียนตัวเองลงในช่องข้อความ จากนั้นก็โอนเงินแปดพันหยวนไปให้หลินชิวลู่

เมื่อจัดการเรื่องนี้เสร็จสิ้น ในใจก็รู้สึกโล่งอกและมั่นคงขึ้นมาก จึงตรงกลับบ้านทันที

นับตั้งแต่เปิดเทอมจนถึงตอนนี้ เซียวไป๋แทบไม่มีเวลาว่างเลย ตลอดหนึ่งเดือนมานี้อย่าว่าแต่การได้เจอเว่ยเฟิงเลย แม้กระทั่งเถียนชุนซิ่วกับคนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้กันแค่นี้ก็ยังไม่มีเวลาได้แวะไปพบหน้าสักครั้ง

พอเลยเวลาหกโมงครึ่งไปเล็กน้อย เจียวหยางก็เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา

เซียวไป๋เห็นว่ามีเขามาคนเดียว จึงถามขึ้น "พี่เจียวหยาง พี่เว่ยล่ะครับ"

"ฉันให้คนไปตามแล้ว อีกเดี๋ยวคงมาถึง"

เจียวหยางก้าวเข้าห้องมาแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาทันที พลางล้วงบุหรี่หนึ่งซองออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ดึงออกมามวนหนึ่งแล้วจุดสูบเองตามสบาย

เซียวไป๋รีบไปต้มน้ำชงชา พอยกน้ำชามาวางให้ เจียวหยางก็พูดกลั้วหัวเราะว่า "น้องชาย ฉันดูแล้วยอดขายหนังสือชุดนี้ของเราไปได้สวยมากเลยนะ น่าจะยังมีแรงส่งอยู่อีก คิดว่าต้องเตรียมพิมพ์เพิ่มหรือยังล่ะ"

กระแสตอบรับของ "ทะยานเสียดฟ้า" ในตลาดจัดว่าดีทีเดียว เนื้อหาของนิยายก็สอดคล้องกับแนวทางของหนังสือขายดีกระแสหลักในปัจจุบัน เจียวหยางจึงมองว่ายังมีศักยภาพอยู่อีกมาก

"ควรต้องคิดเรื่องพิมพ์เพิ่มแล้วล่ะครับ... จากข้อมูลผลตอบรับที่ได้กลับมา ผมประเมินว่าพิมพ์เพิ่มอีกสักหนึ่งแสนห้าหมื่นชุดน่าจะไม่มีปัญหา"

ตามที่เจียวหยางบอก กระแสปากต่อปากของหนังสือชุดนี้เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้นเท่านั้น เซียวไป๋กะประมาณว่าความจุของตลาดน่าจะอยู่ระหว่างสามแสนถึงห้าแสนชุด เอาแบบปลอดภัยไว้ก่อน ก็คิดที่สามแสนชุดไปก่อนแล้วกัน

เจียวหยางฟังจบกลับส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า "น้องชาย นายยังระมัดระวังตัวเกินไป! ก็นะ จะโทษนายไม่ได้หรอก เพราะนายยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับวงการจัดจำหน่ายหนังสือและสิ่งพิมพ์สักเท่าไหร่ ในการจัดจำหน่าย ขอแค่เปิดตัวสองระลอกแรกได้ปัง ยอดขายระลอกหลังๆ อย่างน้อยก็เพิ่มขึ้นสองถึงสามเท่า เอาแบบพบกันครึ่งทาง ฉันอยากพิมพ์เพิ่มอีกสามแสนห้าหมื่นชุด"

เซียวไป๋ได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด

ตัวเขาเองประเมินยอดขายของหนังสือชุดนี้ไว้อยู่ระหว่างสามแสนถึงห้าแสนชุด เขาเลือกจุดต่ำสุดคือสามแสนชุด ส่วนเจียวหยางเลือกจุดสูงสุดคือห้าแสนชุด

เรื่องการจัดจำหน่ายหนังสือและสิ่งพิมพ์ ตัวเองย่อมไม่ช่ำชองเท่าเจียวหยาง ดังนั้นเซียวไป๋จึงคิดจะรับข้อเสนอของอีกฝ่าย หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตกลงตามแผนของเจียวหยาง

"เรื่องนี้เอาตามที่พี่พูดเลยครับ แต่ผมไม่รู้ว่าผู้จัดการเจิ้งจะรับยอดก้อนใหญ่นี้ไหวไหม ถ้าไม่ได้จริงๆ เราก็คงต้องจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าให้เขาส่วนหนึ่งก่อน"

หนังสือสามแสนห้าหมื่นชุด แค่ค่าพิมพ์ก็เกือบหกแสนหยวนแล้ว หากจะให้เจิ้งจื่อหมิงสำรองจ่ายไปก่อนทั้งหมด ก็ยากจะบอกได้ว่าเขาจะยอมตกลงหรือไม่

"ตั้งแต่ปีที่แล้วมาจนถึงตอนนี้ เหล่าเจิ้งก็ฟันกำไรไปไม่ใช่น้อยๆ เอาอย่างนี้ เดี๋ยวฉันติดต่อเขาเอง ถึงเขาไม่อยากตกลงก็ต้องตกลง"

พรุ่งนี้ก็จะเข้าสู่เดือนตุลาคมอย่างเป็นทางการแล้ว อย่างช้าที่สุดก็ปลายเดือน เจียวหยางต้องเริ่มเตรียมความพร้อมเรื่องการจัดจำหน่ายปฏิทินแขวนกับภาพพิมพ์ปีใหม่รับเทศกาลแล้ว เขาจึงไม่อาจดึงเงินทุนก้อนใหญ่ขนาดนั้นออกมาจ่ายมัดจำให้เจิ้งจื่อหมิงได้เลย

เซียวไป๋ชะงักไปเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าเมื่อครู่ยังคุยกันดีๆ ทำไมเจียวหยางถึงโพล่งคำพูดแข็งกร้าวออกมาอย่างกะทันหัน

เจิ้งจื่อหมิงเป็นเพื่อนสนิทของสามีน้าหมาน หรือว่าเจียวหยางจะไม่ไว้หน้าเขาเลยสักนิด แต่พอคิดอีกที เขาก็เข้าใจจุดสำคัญตรงนี้ทันที จึงหัวเราะพลางว่าแซวไป

"พี่นี่ร้ายกาจจริงๆ แอบเล่นแง่กับผมใช่ไหมล่ะ ก่อนหน้านี้ผมคิดตื้นไปเอง หนังสือสามแสนห้าหมื่นชุดไม่ได้พิมพ์เสร็จแค่วันสองวันเสียหน่อย กว่าจะส่งมอบครบก็ต้องใช้เวลาอีกนานเลยนี่นา"

อันที่จริงเรื่องทำนองนี้ไม่ได้ซับซ้อนอะไรสำหรับเซียวไป๋เลย ขอแค่เขาตั้งสติคิดตามสักนิดก็กระจ่างแจ้งแล้ว

วันนี้เป็นเพราะจดหมายกับพัสดุด่วนพิเศษของหลินชิวลู่แท้ๆ ที่ทำเอาจิตใจเขาว้าวุ่น สมาธิทั้งหมดลอยไปอยู่ที่หุ้นเซินฟาจ่านหมดแล้ว

"ฮ่าๆๆ ใครใช้ให้นายได้รับจดหมายจากสาวสวยแล้ววิญญาณหลุดลอยล่ะ ก้นยังไม่ทันแตะเก้าอี้ที่ร้านฉันก็เผ่นแน่บไปแล้ว เอาล่ะ ไม่ล้อเล่นกับนายแล้ว ทางฝั่งเหล่าเจิ้งสามารถทยอยส่งมอบของเป็นงวดๆ ได้ ทางฉันก็ทยอยจ่ายเงินค่าสินค้าให้เขาเป็นงวดๆ เหมือนกัน... เขาไม่มีทางปฏิเสธหรอก"

ความคิดของเจียวหยางก็คือ ให้เจิ้งจื่อหมิงคุมยอดการพิมพ์ในแต่ละวันไว้ก่อน หากฝั่งตนขายได้รวดเร็ว ค่อยให้อีกฝ่ายเร่งความเร็วขึ้นก็ยังไม่สาย

เมื่อเป็นเช่นนี้ กำหนดส่งมอบสินค้าของเจิ้งจื่อหมิงก็สามารถยืดออกไปเป็นสองเดือนได้ ขอเพียงทยอยส่งมอบของให้ครบทั้งหมดภายในสองเดือนก็พอ