ตอนที่ 67 ทีมงาน

เมื่อเซียวไป๋กับเจียวหยางตกลงเรื่องพิมพ์เพิ่มเรียบร้อย อารมณ์ก็ผ่อนคลายลงตามธรรมชาติ ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เว่ยเฟิงก็มาถึง

"พี่เว่ย ขอโทษด้วยนะครับ ผมกลับมาซิงเฉิงตั้งนานขนาดนี้ยังไม่ได้เจอกับพี่เลย พี่คงไม่ตำหนิผมใช่ไหม ไปครับ พวกเราไปกินข้าวกัน วันนี้พวกเราต้องดื่มกันให้เต็มที่สักสองสามแก้ว"

ก่อนเปิดเทอม เซียวไป๋มัวแต่ยุ่งกับการทำความคุ้นเคยกับลู่ทางการจัดจำหน่ายหนังสือและนิตยสารที่ถนนหวงหนี่เจีย ขณะเดียวกันก็แบ่งความคิดส่วนหนึ่งไปกับการสร้างสายสัมพันธ์อันดีกับหลินชิวลู่

ยิ่งหลังเปิดเทอมยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาฝึกทหารอยู่หนึ่งเดือนแทบไม่ได้ก้าวพ้นประตูโรงเรียนเลย จะมีเวลาไปเจอเว่ยเฟิงได้ยังไง

เว่ยเฟิงยิ้มแล้วเอ่ยว่า "เสี่ยวเซียว เธอยังจะเกรงใจกับฉันอีกเหรอ สองเดือนมานี้ฉันกินอิ่มนอนหลับสบาย ถือเสียว่าได้หยุดพักผ่อนยาวก็แล้วกัน"

เซียวไป๋คือเจ้านายที่แท้จริงของเว่ยเฟิง เขาไม่ถือสากับเรื่องเล็กน้อยแค่นี้อยู่แล้ว

จากนั้น ทั้งสามคนก็ออกจากบ้านไปหาร้านอาหารนั่งดื่ม พอกินอิ่มดื่มจนหนำใจแล้ว เจียวหยางก็บอกว่าตนเองยังมีธุระอยู่ จึงขอตัวกลับไปก่อน

เว่ยเฟิงเดินตามเซียวไป๋กลับมาที่บ้านของเขาอีกครั้ง

"พี่เว่ย นี่คือเงินที่เหลืออีก 1,000 หยวน พี่ลองนับดู รวมกับก่อนหน้านี้สามครั้ง ผมให้พี่ไปทั้งหมด 2,000 หยวน ค่าเหนื่อยของหนังสือเล่มก่อนรวมอยู่ในนี้หมดแล้วนะครับ"

เซียวไป๋เข้าห้องมาก็หยิบเงิน 1,000 หยวนส่งให้เว่ยเฟิง นี่เป็นเรื่องที่ตกลงกันไว้แต่แรก เซียวไป๋ออกไอเดีย เว่ยเฟิงลงมือเขียนเป็นนิยาย ค่าตอบแทนคือ 2,000 หยวน

ลิขสิทธิ์ของนิยายย่อมเป็นของเซียวไป๋โดยสมบูรณ์ หลังจากอีกฝ่ายรับเงินก้อนนี้ไปแล้ว ก็ไม่มีเรื่องอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีก

เว่ยเฟิงรับเงิน 1,000 หยวนนั้นมา ไม่รู้ว่านึกถึงอะไรขึ้นมาได้ ขอบตาพลันรื้นแดงขึ้นเล็กน้อย ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงเอ่ยเสียงเบา "ขอบใจนะ เสี่ยวเซียว!"

"เกรงใจอะไรกันล่ะครับ อีกอย่างนี่ก็เป็นเงินที่พี่สมควรได้รับอยู่แล้ว จริงสิ พี่เว่ย ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับพี่สักหน่อย..."

เซียวไป๋หมุนความคิดแวบเดียวก็เข้าใจความรู้สึกของเว่ยเฟิง ชายหนุ่มวัยดึกผู้หลงใหลในวรรณกรรมคนนี้ เคยลำบากตรากตรำเพื่อความฝันมาไม่น้อย เพิ่งจะมีช่วงปีนี้เองที่ติดตามเซียวไป๋จนพอหาเงินได้บ้าง เมื่อกี้คงจะนึกถึงวันเวลาในอดีตขึ้นมา

เว่ยเฟิงปรับอารมณ์ความรู้สึก มองเซียวไป๋ด้วยความคาดหวัง รอฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อ

"คือว่า ผมอยากให้พี่ติดตามทำงานกับผมต่อไปในวันหน้า จะตกลงไหมครับ ผมจะจ่ายเงินเดือนประจำให้พี่เดือนละ 100 หยวน ถ้าต้องเขียนหนังสือหรือแก้ต้นฉบับ จะคิดค่าตอบแทนต่างหาก นี่คือเงิน 500 หยวน พวกเราเริ่มนับตั้งแต่เดือนสิงหาคมไปจนถึงสิ้นปีครับ"

เซียวไป๋ตั้งใจจะสร้างทีมงานของตัวเองมาตั้งนานแล้ว และเว่ยเฟิงก็ผ่านการประเมินของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย ถือเป็นตัวเลือกคนแรก

เว่ยเฟิงมองเงิน 500 หยวนที่เซียวไป๋ยื่นส่งมาตรงหน้า ในใจรู้สึกตื้นตันขึ้นมาอีกระลอกจนพูดไม่ออก แต่เขาก็ไม่ได้ลังเล เพียงพยักหน้าอย่างหนักแน่น แล้วยื่นมือออกไปรับเงินปึกนั้นมา

"เอาล่ะ ต่อไปพวกเราก็เป็นคนกันเองแล้ว พี่ลองดูสัญญาฉบับนี้ก่อน ถ้าไม่มีปัญหาก็เซ็นได้เลยครับ"

เซียวไป๋ย่อมเตรียมการมาเป็นอย่างดี ไม่ว่าในยุคนี้สัญญาฉบับนี้จะมีผลบังคับใช้ได้มากน้อยเพียงใด แต่ขั้นตอนที่ควรทำก็ต้องทำให้ครบ

เว่ยเฟิงอ่านสัญญาอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ก่อนจะจรดปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างเต็มใจ

เรื่องของตัวเองย่อมรู้ดีที่สุด เว่ยเฟิงเข้าใจชัดเจนว่าก่อนที่ตนเองจะได้พบกับเซียวไป๋ ความเข้าใจเกี่ยวกับนิยายขายดีของเขานั้นเรียกได้ว่าว่างเปล่าสิ้นเชิง

หนังสือชุดแรก ต้นฉบับเดิมเจียงเหว่ยเป็นคนเขียน เค้าโครงเรื่องที่นำมาแก้ไขเซียวไป๋เป็นคนคิดขึ้นมา ตนเองเพียงแค่ปรับแก้ไปตามกรอบที่กำหนดไว้เท่านั้น

หนังสือชุดที่สอง ดูเผินๆ เหมือนตนเองเป็นคนเขียน แต่ความจริงแล้วจิตวิญญาณของโครงสร้างเรื่องล้วนมาจากเซียวไป๋

เว่ยเฟิงคนนี้อาจจะมีข้อเสียตรงนั้นตรงนี้อยู่บ้าง แต่เขากลับมีข้อดีที่โดดเด่นอย่างหนึ่ง นั่นคือเขารู้จักตัวเองอย่างถ่องแท้มาโดยตลอด... หากไม่มีเซียวไป๋ เขาก็ไม่ใช่ตัวอะไรเลย สิ่งที่เขียนออกมาอย่าว่าแต่ขายเอาเงิน ต่อให้เอาไปแจกฟรีก็ใช่ว่าจะมีคนเอา

แม้ว่าเซียวไป๋จะอายุน้อย แต่ความสำเร็จจากการจัดจำหน่ายหนังสือสองชุดนี้ ได้วางรากฐานสถานะของเขาในวงการนี้อย่างมั่นคงแล้ว การที่ตนได้ติดตามทำงานกับอีกฝ่าย เว่ยเฟิงมั่นใจว่าย่อมมีอนาคตแน่นอน

"เซียว..."

เมื่อก่อนไม่ได้ผูกพันกันเต็มตัว เว่ยเฟิงจึงเรียกเซียวไป๋ได้อย่างสบายใจหน่อย แต่ตอนนี้ในเมื่อกลายมาเป็นลูกน้องเขาอย่างเป็นทางการแล้ว จะให้เรียก "เสี่ยวเซียว" ต่อไปก็ดูไม่ค่อยเหมาะนัก

"ไม่ต้องคิดมากเรื่องคำเรียกหรอกครับ มันก็แค่สัญลักษณ์อย่างหนึ่งเท่านั้น ต่อไปคุณจะเรียกชื่อเต็มผมก็ได้ หรือจะเรียกเสี่ยวเซียวเหมือนเดิมก็ได้ ส่วนผมจะเรียกคุณว่าเหล่าเว่ยนะ"

เรื่องคำเรียกอะไรพวกนี้เป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว เซียวไป๋ขี้เกียจทนดูสีหน้ากระอักกระอ่วนเหมือนคนท้องผูกของเว่ยเฟิง จึงบอกความคิดของตัวเองออกไปตรงๆ

"อืม เอาเถอะ ช่วงนี้ฉันยังเรียกนายว่าเสี่ยวเซียวไปก่อนแล้วกัน เสี่ยวเซียว แล้วต่อไปฉันต้องไปเข้างานไหม ปัญหาคือต้องไปทำงานที่ไหนล่ะ"

ตามความเข้าใจของเว่ยเฟิง ในเมื่อเซียวไป๋จ่ายเงินเดือนให้ตนเดือนละ 100 หยวนแล้ว ตนก็คงทำตามใจชอบเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีก

"เอาอย่างนี้ครับเหล่าเว่ย รอหมดช่วงวันหยุดแล้วคุณลองไปหาเช่าที่ที่เหมาะสมสักแห่ง เอาไว้เป็นที่ทำงานชั่วคราวของเราไปก่อน ทางที่ดีอย่าให้อยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยของพวกเรามากนัก จะได้สะดวกเวลาผมแวะไปหาคุณ"

เซียวไป๋ไม่แน่ใจว่าในเมืองซิงเฉิงยุคนี้จะมีอาคารสำนักงานที่เหมาะสมหรือไม่ แต่คาดว่าคงไม่มี อีกอย่างเขาก็ไม่จำเป็นต้องแบกรับค่าใช้จ่ายสูงขนาดนั้น เพราะไม่ได้กะจะเปิดบริษัท อย่างมากก็แค่สตูดิโอส่วนตัวเท่านั้น

"ได้เลย ฉันจำไว้แล้ว"

เว่ยเฟิงสอบถามรายละเอียดข้อกำหนดที่ชัดเจนอีกเล็กน้อย จากนั้นจึงลุกขึ้นกล่าวลา

วันรุ่งขึ้นเป็นวันชาติ หลังจากเซียวไป๋ตื่นนอนก็ยังคงออกไปวิ่งรอบหนึ่งตามปกติแล้วจึงค่อยเริ่มกินมื้อเช้า อาหารเช้าซื้อมาจากข้างนอก เขาอยู่คนเดียวจึงขี้เกียจทำเอง

พอกินเสร็จเก็บกวาดเรียบร้อย เขาก็เริ่มซักผ้า นี่คือชุดที่เขาเปลี่ยนออกมาเมื่อเช้า ถ้าไม่รีบซักแล้วปล่อยทิ้งไว้ตรงนั้นก็ดูเกะกะสายตาน่ารำคาญ

"วันหลังคงต้องไปดูที่ร้านค้าหน่อยแล้ว ว่าจะซื้อเครื่องซักผ้าได้หรือเปล่า"

เซียวไป๋ขยี้เสื้อผ้าไปพลาง คิดอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันไปพลาง สองปีมานี้สิ่งที่เขารำคาญที่สุดคือการซักผ้า รองลงมาคือการล้างจาน

ขณะที่กำลังง่วนอยู่กับกองเสื้อผ้า เขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดัง "ปังๆๆ" ขึ้นมา ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นใคร

"มาแล้วครับ รอสักครู่นะครับ..."

เซียวไป๋ลุกขึ้นตะโกนบอกหนึ่งเสียง จากนั้นจึงไปล้างฟองสบู่ที่มือจนสะอาด แล้ววิ่งไปเปิดประตูห้อง

"เสี่ยวเถียน น้องเสี่ยวหลิง เสี่ยวเหว่ย... พวกนายสามคนมาได้ยังไงเนี่ย เดิมทีฉันยังคิดอยู่เลยว่าตอนบ่ายจะไปหาพวกนายแท้ๆ รีบเข้ามาสิ หาที่นั่งกันตามสบายเลยนะ"

พอเซียวไป๋เห็นทั้งสามคนยืนยิ้มแป้นก็ดีใจมากเช่นกัน

"อาไป๋ นายช่างแล้งน้ำใจจริงๆ นะ ต้องให้พวกเราเป็นฝ่ายมาหาถึงที่"

เถียนชุนซิ่วยิ้มจนตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว แต่วาจาที่เอ่ยออกมากลับแฝงกลิ่นอายตัดพ้ออยู่นิดๆ

หลิวเสี่ยวหลิงที่อยู่ด้านข้างรับคำไปยิ้มไปพลางกล่าวว่า "อย่าไปฟังซิ่วซิ่วบ่นเลย เธอแล่นไปหาฉันที่โรงเรียนตั้งแต่เช้าตรู่ บอกว่าอยากจะมาหานาย พวกเราสองคนมีแค่ที่อยู่คร่าวๆ ของนาย กลัวว่าจะหาไม่เจอ ก็เลยไปลากตัวเจียงเหว่ยมาด้วย ก็เขาเคยมาพักที่บ้านนายแล้วนี่นา"

เจียงเหว่ยยืนยิ้มแหยอยู่ข้างๆ พลางพยักหน้าไม่หยุดเพื่อยืนยันว่าหลิวเสี่ยวหลิงพูดไม่ผิด

เถียนชุนซิ่วแอบหยิกหลิวเสี่ยวหลิงเบาๆ จากข้างหลัง พลางพึมพำเสียงค่อยว่า "บอกว่าอย่าพูดไง เธอยังจะพูดอีก... ยัยคนทรยศ"

เซียวไป๋มองเถียนชุนซิ่วด้วยรอยยิ้มกึ่งขันกึ่งเอ็นดู จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า "พวกนายดูโทรทัศน์ไปพลางๆ ก่อนได้นะ ฉันจะไปต้มน้ำชงชา"

"ฉันไปเองดีกว่า นายอยู่คุยเป็นเพื่อนเสี่ยวเหว่ยกับซิ่วซิ่วเถอะ" หลิวเสี่ยวหลิงรีบก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว อาสารับหน้าที่ชงชาไปทำเอง

เซียวไป๋ก็ไม่เกรงใจเธอ พาหลิวเสี่ยวหลิงเข้าไปในครัว บอกวิธีใช้เตาแก๊ส ชี้ว่ากาต้มน้ำ กาน้ำชา ตลอดจนแก้วและใบชาอยู่ที่ไหน จากนั้นก็เดินกลับมาคุยกับเถียนชุนซิ่วและเจียงเหว่ย

"เสี่ยวเถียน เสี่ยวเหว่ย มื้อเที่ยงกินข้าวที่นี่ด้วยกันนะ เดี๋ยวฉันจะออกไปซื้อกับข้าว"

พูดตามตรง เซียวไป๋คิดถึงกับข้าวฝีมือน้องเสี่ยวหลิงอยู่บ้าง แม้รสมือของเธออาจเทียบกับพ่อครัวตามร้านอาหารไม่ได้ แต่เขากลับชอบมากทีเดียว

"ไม่ได้หรอก เที่ยงนี้ฉันต้องไปรับพ่อกับแม่ที่สถานีรถ พวกท่านได้หยุดเลยมาเยี่ยมฉันน่ะ ให้หลิงหลิงกับเสี่ยวเหว่ยอยู่ต่อเถอะ ไว้ผ่านไปอีกสองสามวันพวกเราค่อยมารวมตัวกันใหม่นะ"

เถียนชุนซิ่วส่ายหน้าอย่างเสียดาย เพราะว่าพ่อแม่ของเธอจะมาที่เมืองเอกของมณฑล เธอถึงได้รีบไปหาหลิวเสี่ยวหลิงตั้งแต่เช้าตรู่ขนาดนี้ ถ้าเช้าวันนี้ไม่มา คาดว่าช่วงวันสองวันนี้คงไม่มีเวลาว่างแล้วล่ะ