ตอนที่ 68 โดนกีดกันแล้วหรือ

เซียวไป๋พยักหน้าแสดงความเข้าใจ พอหลิวเสี่ยวหลิงยกน้ำชามาให้ ชาถ้วยแรกเขาก็ยื่นให้เถียนชุนซิ่ว เจ้าหญิงน้อยผู้เย่อหยิ่งคนนี้แท้จริงแล้วก็ไม่ง่ายเลยจริงๆ นี่ก็เข้ามหาวิทยาลัยแล้วแท้ๆ พ่อแม่ยังตัดใจไม่ลงตามมาคุมถึงที่นี่

เถียนชุนซิ่วนั่งอยู่ได้แค่ชั่วโมงเดียวก็รีบขอตัวกลับ เซียวไป๋ให้หลิวเสี่ยวหลิงอยู่ที่บ้านดูทีวีไป ส่วนตัวเขาก็พาเด็กซื่ออย่างเจียงเหว่ยออกไปซื้อกับข้าว

"วันนี้ทำไมเสี่ยวถงจื่อไม่มาล่ะ"

คนกินข้าวมีแค่สามคน เซียวไป๋จึงไม่ได้ซื้อของมากมายอะไร ทว่ามีทั้งปลาทั้งเนื้อก็นับว่าอุดมสมบูรณ์พอดู ขากลับเซียวไป๋เพิ่งนึกถึงเยวี่ยถงขึ้นมาได้ จึงเอ่ยปากถามไปประโยคหนึ่ง

"ตอนแรกก็กะว่าจะไปเรียกมันอยู่หรอกครับ แต่เสี่ยวเถียนบอกว่ากลัวเวลาจะไม่ทัน ก็เลย..."

พอเจียงเหว่ยอธิบายแบบนี้ เซียวไป๋ก็เข้าใจได้ทันที สาเหตุหลักก็เพราะเวลาของเถียนชุนซิ่วค่อนข้างกระชั้นชิด ถ้าต้องแวะไปตามเยวี่ยถงอีก เวลาคงไม่พอจริงๆ

พอกลับมาถึงบ้าน หลิวเสี่ยวหลิงไม่ได้อยู่ในห้องรับแขก เซียวไป๋เดินเข้าไปดู ถึงเห็นว่าเธอกำลังซักเสื้อผ้าที่เขาซักค้างไว้ก่อนหน้านี้

"พี่เซียว ฉันนั่งอยู่เฉยๆ แล้วมันเบื่อน่ะค่ะ พอดีเห็นเสื้อผ้าที่พี่ยังซักไม่เสร็จ ก็เลยช่วยซักให้เลย พี่รอแป๊บเดียวนะคะ เดี๋ยวฉันก็เสร็จแล้ว แล้วจะรีบไปทำกับข้าวให้ค่ะ"

หลิวเสี่ยวหลิงเงยหน้าขึ้นมายิ้มบางๆ บนใบหน้าที่แดงระเรื่อยังมีหยาดเหงื่อเกาะอยู่ประปราย

คำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากของเซียวไป๋ถูกกลืนกลับลงไป เขารู้ดีถึงความรู้สึกนึกคิดของเด็กสาวคนนี้ ที่มักจะอยากช่วยทำอะไรให้เขาอยู่เสมอ แต่ก็ยังดีที่ล้วนเป็นเสื้อผ้าตัวนอก จึงไม่มีอะไรให้ต้องเคอะเขิน อีกฝ่ายก็เกือบจะซักเสร็จอยู่แล้ว เขาจะไปพูดอะไรได้อีกล่ะ

จากนั้น เจียงเหว่ยก็ไปหุงข้าว สาวน้อยเสี่ยวหลิงรับหน้าที่ควงตะหลิวผัดกับข้าวมาสองสามอย่าง ทั้งสามคนก็นั่งกินข้าวไปพลาง พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องสนุกๆ ในชีวิตช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาไปพลาง

พอกินข้าวเสร็จ เด็กซื่อก็แย่งไปล้างชาม เซียวไป๋จึงนั่งดูทีวีอยู่ในห้องรับแขกกับหลิวเสี่ยวหลิง

"น้องเสี่ยวหลิง ค่าใช้จ่ายที่มหาวิทยาลัยพอใช้ไหม ถ้าไม่พอยังไงผมให้ยืมได้นะ เธอก็รู้ว่าผมมีเงินติดตัวค่อนข้างเหลือเฟือ"

เซียวไป๋เป็นห่วงว่าค่าใช้จ่ายของหลิวเสี่ยวหลิงจะไม่พอใช้เป็นหลัก เพราะกลัวว่าเด็กสาวคนนี้จะกินแต่ผักกาดดองไปวันๆ อีก แน่นอนว่าเขาคงไม่พูดว่าจะให้เงินเธอตรงๆ เพราะมันไม่มีเหตุผลอันควร อีกฝ่ายไม่มีทางยอมรับไว้อย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงบอกว่าให้ยืม

"พอใช้เป็นส่วนใหญ่ค่ะ ที่มหาวิทยาลัยยังมีเงินอุดหนุนค่าอาหารด้วย ก่อนเปิดเทอมที่บ้านขายหมูไปสองตัวไม่ใช่เหรอคะ เงินส่วนใหญ่พ่อกับแม่ก็ยกให้ฉันมาหมดแล้ว พอนำไปจ่ายค่าใช้จ่ายต่างๆ เรียบร้อยก็ยังมีเหลืออยู่อีกค่ะ"

ใบหน้าของหลิวเสี่ยวหลิงแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย แม้ว่าพวกเซียวไป๋จะรู้สถานะทางบ้านของเธออยู่แล้ว แต่การพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ก็ยังทำให้รู้สึกไม่ค่อยชินอยู่ดี

ยังดีที่ช่วงฝึกทหารผิวของเธอคล้ำแดดลงไปบ้าง ถ้าไม่สังเกตให้ดีก็คงมองไม่ออก

"อืม มีปัญหาอะไรก็บอกผมได้นะ ผมจะช่วยเธอเอง จริงสิ ต่อไปถ้าไม่มีธุระอะไร วันหยุดพวกเธอก็มาเที่ยวเล่นที่นี่ได้ตลอดนะ"

เซียวไป๋พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น เรื่องแบบนี้ยุ่งยากที่สุด ต้องระวังเรื่องความพอดีให้มาก ไม่อย่างนั้นหากเจตนาดีแต่ทำผิดวิธีจนไปทำร้ายความภาคภูมิใจในตัวเองของคนอื่นเข้า มันจะไม่ดีเอา

"ได้สิคะ ต่อไปทุกสัปดาห์ที่พี่กลับมา อย่าลืมเอาเสื้อผ้าใช้แล้วติดมือมาด้วยล่ะ ถ้าฉันแวะมา พอดีจะได้ช่วยซักให้เลย"

หลิวเสี่ยวหลิงยิ้มหวาน มองเซียวไป๋แวบหนึ่งแล้วก็รีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว

"อืมๆ ถ้างั้นก็ต้องขอบใจน้องเสี่ยวหลิงมากเลยนะ เธอก็รู้ว่าผมรำคาญการซักผ้าที่สุด หรือไม่ต่อไปทุกสัปดาห์ผมจะสะสมเสื้อผ้าใช้แล้วไว้ให้หมด แล้วเธอมาช่วยผมซักดีไหม"

เซียวไป๋เห็นหลิวเสี่ยวหลิงไม่ได้คิดมากอะไร ก็อดไม่ได้ที่จะเย้าแหย่เธอเล่น

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางดองเสื้อผ้าใช้แล้วไว้ตั้งสัปดาห์หรอก ไม่อย่างนั้นเสื้อผ้าคงเหม็นอับแย่ การที่เขาชวนหลิวเสี่ยวหลิงกับพวกนั้นมาเที่ยวเล่น แท้จริงแล้วก็อยากจะช่วยให้พวกเขาได้กินอาหารดีๆ บ้างต่างหาก

แต่ก็แน่ละ การมีคนมาช่วยทำกับข้าวซักเสื้อผ้าให้ มันก็เป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย

หลิวเสี่ยวหลิงกับเจียงเหว่ยเล่นอยู่ที่บ้านของเซียวไป๋ทั้งวัน ตกบ่ายทั้งสามคนยังนั่งล้อมวงเล่นไพ่จื้อไผ่กันครู่หนึ่ง พอกินมื้อเย็นเสร็จและเก็บกวาดเรียบร้อย ทั้งสองคนก็ลุกขึ้นเอ่ยปากขอตัวกลับ

"ผมก็ไม่มีธุระอะไร เดี๋ยวผมเดินไปส่งพวกเธอแล้วกัน"

ตอนที่พวกหลิวเสี่ยวหลิงนั่งรถมานั้นขึ้นรถประจำทางมา มหาวิทยาลัยของพวกเขาสองสามคนล้วนตั้งอยู่ตรงเชิงเขาลู่ซาน ระยะทางไม่ห่างกันเท่าไรนัก แต่จากบ้านของเซียวไป๋กลับไปที่นั่น ยังต้องข้ามสะพานแม่น้ำเซียงเจียง ระยะทางจึงนับว่าไม่ใกล้เลยทีเดียว

"พี่เซียวไปส่งแค่ป้ายรถเมล์ก็พอครับ พวกเรานั่งรถเมล์กลับกันเองได้ แต่ถ้าพี่อยากจะไปส่งจริง ๆ งั้นพี่ก็ขี่จักรยานไปส่งเสี่ยวหลิงที่มหาวิทยาลัยเถอะ ผมกลับคนเดียวได้"

ยังดีที่เด็กซื่อคนนี้ไม่ได้ถึงกับอ่านสถานการณ์ไม่เป็น พอพูดจบเขาก็ยืนรอให้เซียวไป๋ตัดสินใจ

"ไม่ต้องลำบากหรอก ทางไกลจะตาย"

หลิวเสี่ยวหลิงรู้สึกคาดหวังอยู่ลึก ๆ ทว่าก็รู้ดีว่าระยะทางไม่ได้ใกล้เลย เซียวไป๋ขี่ไปกลับคงเหนื่อยไม่น้อย

เซียวไป๋ใคร่ครวญดู ตนอยู่บ้านคนเดียวก็ค่อนข้างน่าเบื่อ สู้ขี่จักรยานไปส่งน้องสาวอย่างเสี่ยวหลิงให้ถึงที่ แล้วคืนนี้นอนค้างที่หอพักเสียเลยจะดีกว่า

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีกับมหาวิทยาลัยเซียงหนานก็อยู่ห่างกันไม่ไกลเช่นกัน

"เอาละ ฉันขี่จักรยานไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัยแล้วกัน คืนนี้ฉันจะนอนที่หอพัก เสี่ยวเหว่ย นายนั่งรถเมล์กลับคนเดียว ไม่มีปัญหาใช่ไหม"

เซียวไป๋ตัดสินใจทันที เจียงเหว่ยเดิมทีก็ไม่ได้ติดใจอะไรอยู่แล้ว การได้นั่งรถคนเดียวแถมยังอ่านหนังสือได้อีกสองสามหน้า มันไม่ดียิ่งกว่าหรือไร

เมื่อลงกลอนประตูหน้าต่างเรียบร้อย ทั้งสามคนก็จูงจักรยานหนึ่งคันเดินออกจากบ้านของเซียวไป๋

เซียวไป๋กับหลิวเสี่ยวหลิงพาเจียงเหว่ยไปส่งที่ป้ายรถเมล์ก่อน จากนั้นหลิวเสี่ยวหลิงก็กระโดดขึ้นซ้อนท้ายจักรยาน แล้วเซียวไป๋ก็ปั่นมุ่งหน้าตรงไปยังมหาวิทยาลัยเซียงหนาน

ค่ำคืนในเดือนตุลาคม สายลมอ่อนเริ่มพัดพาความเย็นยะเยือกมาบ้างแล้ว ทว่าเซียวไป๋ที่ต้องปั่นจักรยานโดยมีคนซ้อนท้าย แผ่นหลังก็ยังคงชุ่มไปด้วยเหงื่อ

หลิวเสี่ยวหลิงนั่งอยู่ด้านหลัง พลันมีความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกผุดขึ้นมาในใจ ดูเหมือนเธอจะรื่นรมย์กับช่วงเวลานี้เป็นพิเศษ มันทั้งอบอุ่นและให้ความรู้สึกปลอดภัยยิ่งนัก

"พี่เซียว พรุ่งนี้พี่มีแผนจะทำอะไรเหรอคะ"

หัวใจของหญิงสาวเริ่มว้าวุ่นเล็กน้อย เธอจึงอยากใช้การชวนคุยเพื่อทำให้จิตใจของตนสงบลง

"ยังไงพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุด พอตื่นเต็มอิ่มแล้วค่อยออกไปเดินเล่นข้างนอกหน่อย"

เซียวไป๋ตอบไปส่งเดช ความจริงเขาก็ยังไม่ได้คิดว่าพรุ่งนี้ควรทำอะไรดี

"ถ้าอย่างนั้น... พรุ่งนี้พี่มาที่มหาวิทยาลัยของพวกเราไหมล่ะคะ เดี๋ยวฉันพาเดินเที่ยวเอง"

โดยแทบไม่ได้ผ่านการคิดไตร่ตรองในสมอง หลิวเสี่ยวหลิงก็โพล่งประโยคนี้ออกมาทันที

"อืม ก็ดีนะ เอาแบบนี้ไหมล่ะ พรุ่งนี้ตื่นแล้วฉันจะไปหาเธอ พวกเราไปกินมื้อเช้าด้วยกัน พอกินเสร็จเธอค่อยพาฉันไปเดินชมสำนักศึกษาเยวี่ยลู่ ฉันอยากไปดูมาตลอดเลย"

เซียวไป๋อย่างไรก็ได้ สำนักศึกษาเยวี่ยลู่ก็ตั้งอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยของพวกเสี่ยวหลิงพอดี ได้ไปเยี่ยมชมสักหน่อยก็นับว่าเข้าที

"ตกลงค่ะ งั้นพรุ่งนี้แปดโมงครึ่ง ฉันจะรอพี่อยู่ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยนะคะ"

อารมณ์ของหลิวเสี่ยวหลิงพลันสดใสขึ้นมาทันตา เธอรีบเอ่ยปากนัดแนะเรื่องนี้ให้เป็นที่แน่นอน

ระหว่างทาง ทั้งสองหยุดพักกันหนึ่งครั้ง จากนั้นเซียวไป๋ก็ปั่นไปส่งหลิวเสี่ยวหลิงจนถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยของเธอ รอจนเห็นหญิงสาวเดินลับเข้าไปในรั้วมหาวิทยาลัยแล้ว เขาจึงเลี้ยวหัวรถมุ่งหน้าไปยังหอพักของตนเองทันที

วันรุ่งขึ้น

เซียวไป๋มาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยเซียงหนานตรงตามเวลา หลิวเสี่ยวหลิงยืนรออยู่ที่นั่นก่อนแล้ว

ทั้งสองไปกินมื้อเช้าข้างนอกด้วยกัน จากนั้นหลิวเสี่ยวหลิงก็พาเซียวไป๋เดินเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย พลางแนะนำสภาพทั่วไปของมหาวิทยาลัยให้เขาฟังไปตลอดทาง

"เสี่ยวหลิง เธอจะไปไหนน่ะ เมื่อกี้ฉันยังตามหาเธออยู่เลย วันนี้พวกเราจะไปเดินซื้อของกัน เธอสนใจจะไปด้วยกันไหม"

ระหว่างที่เดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ หลิวเสี่ยวหลิงก็เจอกับเพื่อนร่วมรุ่นที่รู้จักกันบ้างประปราย ซึ่งเธอก็เพียงแค่ทักทายกันสั้น ๆ พอเป็นพิธี

ทว่าพอมาเจอกับเพื่อนร่วมห้องพักในหอพักเดียวกัน เธอก็ไม่อาจแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้อีก จึงแนะนำให้พวกเธอรู้จัก "นี่เพื่อนสมัยมัธยมปลายของฉัน ตอนนี้เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยี วันนี้เขาแวะมาเดินชมมหาวิทยาลัยของเรา ฉันเลยต้องคอยอยู่เป็นเพื่อน พวกเธอไปเดินซื้อของกันเถอะ ฉันไม่ไปแล้วละ..."

เพื่อนร่วมห้องพักสองสามคนเห็นว่าหลิวเสี่ยวหลิงไม่มีทีท่าจะแนะนำเด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลาตรงหน้าให้พวกเธอรู้จัก จึงพากันกระซิบกระซาบหัวเราะคิกคักกันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วทยอยเดินจากไป

เซียวไป๋ไม่ใช่คนประเภทที่สนิทกับคนง่ายอยู่แล้ว จึงไม่คิดจะเข้าไปทักทายพูดคุยกับพวกผู้หญิงเหล่านั้นก่อน แต่จากการวางตัวของเสี่ยวหลิง เขากลับมองเห็นอะไรหลาย ๆ อย่าง เช่น หญิงสาวเข้ากับเพื่อนในหอพักไม่ค่อยได้ หรือไม่ก็กำลังโดนพวกนั้นรวมหัวกันแบนอยู่หรือเปล่า