ตอนที่ 69 ต่อราคา

ตลอดทางหลังจากนั้น หลิวเสี่ยวหลิงค่อนข้างเงียบขรึม

เซียวไป๋เอียงหน้าชำเลืองมองเธอ วันนี้เด็กสาวสวมเสื้อคลุมลายตารางหมากรุกสีขาวดำกับกางเกงขายาวสีกรมท่า ทั้งเสื้อและกางเกงล้วนเป็นของใหม่ ทว่าเนื้อผ้าพอมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นสินค้าราคาถูก

ยังดีที่เธอรูปร่างสูงเพรียว ใบหน้าสะสวย พอสวมลงบนตัวเธอจึงไม่ได้ดูซอมซ่อจนเกินไป

"นี่คงเป็นชุดที่ดีที่สุดของเธอแล้วกระมัง"

เซียวไป๋รู้สภาพความเป็นอยู่ของบ้านหลิวเสี่ยวหลิงดี ตลอดสามปีในชั้นมัธยมปลาย แทบไม่เคยเห็นเธอสวมเสื้อผ้าชุดใหม่เลย

แน่นอนว่าในโรงเรียนไม่ได้มีแต่นักเรียนฐานะยากจน และใช่ว่าทุกคนจะต้องถูกเพื่อนร่วมชั้นตีตัวออกห่าง เรื่องนี้คงยังมีสาเหตุอื่นแอบแฝงอยู่อีก

"พี่เซียว ถึงบ้านฉันจะจนมาก แต่แม่ก็ดีกับฉันและน้องสาวมาก ฉันไม่เคยรู้สึกต่ำต้อยเลยสักนิด พอเข้ามหาวิทยาลัยมา ก็มักจะมีพวกผู้ชายหาข้ออ้างสารพัดอยากจะเป็นเพื่อนกับฉัน ฉันก็ไม่เคยสนใจพวกนั้นเลย

แต่ว่า ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่วันไหน คนอื่นๆ ในห้องพักก็พากันเหินห่างจากฉัน ฉันไม่ได้ไปทำให้พวกเธอไม่พอใจจริงๆ นะคะ จริงๆ..."

ในที่สุดหลิวเสี่ยวหลิงก็ทำลายความเงียบลง เรื่องพวกนี้เมื่อวานตอนเจอเซียวไป๋เธอไม่ได้เล่า วันนี้สุดจะกลั้นไว้ได้แล้วจริงๆ

"เหอะ!"

พอฟังจบ เซียวไป๋ก็ส่งเสียงแค่นฮึดฮัดอย่างเย็นชา เรื่องแบบนี้ยังต้องพูดอีกหรือ โดนคนอื่นอิจฉาเข้าให้แล้วน่ะสิ ถึงเพื่อนร่วมห้องจะไม่ได้ลงไม้ลงมืออะไร แต่การบูลลี่ด้วยความเย็นชานี่แหละที่น่ากลัวที่สุด และทำร้ายจิตใจคนได้สาหัสที่สุด

"ไม่เป็นไรหรอก เพิ่งเปิดเทอมได้เดือนเดียว หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ยังไงเธอก็ต้องได้เจอเพื่อนแท้ของตัวเองอยู่แล้ว ส่วนพวกผู้ชายพวกนั้น ไม่ต้องไปสนใจหรอก ไม่มีดีสักคน ถ้ามีใครกล้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมารังควานเธอล่ะก็ บอกฉันได้เลย เดี๋ยวฉันออกหน้าจัดการให้เอง"

เซียวไป๋กดระงับโทสะในใจลง เขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าโมโหเพื่อนร่วมห้องของหลิวเสี่ยวหลิงมากกว่า หรือว่าโมโหพวกผู้ชายพวกนั้นมากกว่ากันแน่

"อื้อ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ พี่เซียว ข้างหน้าก็คือสำนักศึกษาเยวี่ยลู่แล้ว พวกเราเข้าไปกันเถอะค่ะ"

จู่ๆ หลิวเสี่ยวหลิงก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอแอบเหลือบตาขึ้นมองเซียวไป๋ รู้สึกว่าเวลาเขาโมโหนี่ช่างดูเท่เหลือเกิน!

หลังจากเที่ยวชมสำนักศึกษาจนทั่วแล้วเดินออกมา เวลายังเช้าอยู่ หลิวเสี่ยวหลิงถามเซียวไป๋ว่าอยากจะเดินเล่นในมหาวิทยาลัยต่อไหม เซียวไป๋ส่ายหน้า

"พวกเราไปเดินเที่ยวในเมืองกันดีกว่า ไว้คราวหน้ามีเวลาค่อยมาใหม่"

เซียวไป๋เดินดูรอบสำนักศึกษาหนึ่งรอบ สิ่งที่ประทับใจเขามากที่สุดยังคงเป็นโคลงคู่ตรงประตูใหญ่ของสำนักศึกษาที่ว่า "มีแต่รัฐฉู่ที่กำเนิดผู้มีความสามารถ และที่แห่งนี้เจริญรุ่งเรืองที่สุด"

พอได้เที่ยวชมสำนักศึกษาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายทางประวัติศาสตร์อันเข้มข้นแห่งนี้เสร็จ เขาก็หมดอารมณ์ที่จะเดินเตร็ดเตร่ในรั้วมหาวิทยาลัยต่อแล้ว

หลิวเสี่ยวหลิงย่อมไม่คัดค้านข้อเสนอของเซียวไป๋อยู่แล้ว ก่อนหน้านี้ที่เพื่อนร่วมห้องแกล้งมาชวนเธอไปเดินเที่ยวด้วยกัน พูดกันตามตรงก็แค่อยากทำให้เธอต้องอับอายขายหน้า เพราะพวกนั้นรู้ดีว่าสภาพการเงินของหลิวเสี่ยวหลิงฝืดเคืองมาก มักจะกินแต่ข้าวเปล่ากับผักดอง แม้แต่อาหารจานละหนึ่งหรือสองเหมาก็ยังไม่กล้าซื้อกิน

ตอนนี้เซียวไป๋เป็นคนชวนเธอ ความหมายย่อมแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ทั้งสองคนไปเอาจักรยานที่จุดรับฝาก เซียวไป๋ก็ปั่นพาเสี่ยวหลิงซ้อนท้ายมุ่งหน้าออกจากมหาวิทยาลัยอย่างเปิดเผย ระหว่างทางก็มีคนบางคนชี้นิ้วซุบซิบนินทาบ้าง แต่หลิวเสี่ยวหลิงไม่ได้สังเกตเห็นเลย หรือต่อให้เห็น เธอก็ไม่ใส่ใจอยู่ดี

เซียวไป๋พาหลิวเสี่ยวหลิงไปเดินห้างสรรพสินค้า แล้วยังแวะไปที่ตลาดขายเสื้อผ้าโดยเฉพาะ เขาซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองสองชุด ย่างเข้าสู่ช่วงเปลี่ยนฤดูกาลแล้ว เสื้อผ้าของเขาก็มีไม่ค่อยพอเหมือนกัน

"เสี่ยวหลิง เธอไปลองชุดนี้หน่อยสิ ฉันอยากดูว่าเวลาเธอใส่แล้วจะสวยไหม"

เดินผ่านแผงขายเสื้อผ้าสตรีหลายร้าน หลิวเสี่ยวหลิงมองดูเสื้อผ้าละลานตาสารพัดแบบ หากจะบอกว่าไม่หวั่นไหวเลยสักนิดก็คงจะเป็นเรื่องโกหก

แต่เธอรู้ว่าตัวเองไม่มีปัญญาซื้อ สายตาจึงเพียงแค่กวาดผ่านไป มีเพียงเสื้อคลุมตัวหนึ่งที่ถูกใจเป็นพิเศษเท่านั้นที่สายตาของเธอหยุดมองอยู่นานหลายวินาที

บังเอิญว่าเซียวไป๋สังเกตเห็นเข้าพอดี เขาจึงบอกให้เจ้าของร้านหยิบเสื้อคลุมตัวนี้ลงมา แล้วบอกให้หลิวเสี่ยวหลิงไปลองใส่ดู

"อย่าเลยค่ะพี่เซียว พวกเราไปกันเถอะ"

จู่ๆ หลิวเสี่ยวหลิงก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา เธอเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อของเซียวไป๋ ส่งสัญญาณว่าตนไม่อยากดูแล้ว อยากรีบออกไปจากตรงนี้

"อย่าคิดมากน่า ไปลองดูหน่อย เชื่อฟังกันสิ"

เซียวไป๋ถลึงตาใส่เธอทีหนึ่ง ยายเด็กคนนี้พอออกมาข้างนอกแล้วยังขี้กลัวอยู่เรื่อย! ในเมื่อเขาบอกให้เธอไปลองเสื้อ ก็ย่อมตั้งใจจะซื้อให้เธออยู่แล้ว

หลิวเสี่ยวหลิงย่อมรู้ความคิดของเซียวไป๋ แต่เธอจะคอยรับของขวัญจากคนอื่นอย่างสบายใจเฉิบตลอดไปไม่ได้ไม่ใช่หรือ เด็กผู้หญิงก็มีศักดิ์ศรีของเด็กผู้หญิง เธอระแวงว่าเซียวไป๋จะดูถูกเธอเพราะเรื่องนี้

ทว่าพอเซียวไป๋ถลึงตาใส่ เธอก็กลัวขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ เดินเข้าไปหลังม่านผ้าด้านในอย่างว่าง่าย แล้วเปลี่ยนใส่เสื้อคลุมตัวนี้

จากนั้นเธอก็ออกมายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงหน้าเซียวไป๋

"อืม... พอถูไถ เถ้าแก่ เท่าไหร่ครับ"

หากมองด้วยสายตาของเซียวไป๋ในอดีต เสื้อตัวนี้ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย แต่ถ้าเทียบกับยุคนี้ก็ถือว่าใช้ได้อยู่

"ฉันให้ราคากันเองที่สุดเลย แปดสิบหยวนต่อตัวจ้า"

เจ้าของแผงชำเลืองมองทางเซียวไป๋ ปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นนักเรียนจน ๆ สองคน จึงบอกราคาออกมาอย่างแกน ๆ

สิ่งที่เซียวไป๋อยากถามคือสี่สิบหยวนขายไหม เขาไม่ถนัดการต่อราคา แต่ใคร ๆ ก็พูดกันว่าไปซื้อของตามแผงลอยส่วนบุคคล ให้ฟันราคาลงครึ่งหนึ่งรับรองไม่พลาด เขาก็เลยกะจะทำแบบนั้น

ทว่าเขาเพิ่งจะอ้าปาก หลิวเสี่ยวหลิงก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า "สี่สิบยังแพงไปเลย พี่เซียวเราไปกันเถอะ อย่าซื้อเลย"

เจ้าของแผงทั้งฉุนทั้งขำ พูดขึ้นว่า "ถ้างั้นเธอจะให้เท่าไหร่ล่ะ"

เซียวไป๋เห็นท่าทีของเจ้าของแผงก็รู้ทันทีว่า ต่อให้ตนเปิดราคาไปสี่สิบหยวนก็ยังถือว่าสูงเกินไปแน่ ๆ เขาจึงดึงแขนเด็กสาวไว้ไม่ให้เธอพูดต่อ แล้วหันไปพูดกับเจ้าของแผงว่า "ให้ผมพูดจริง ๆ ผมก็พูดนะ ยี่สิบหยวน"

ลดครึ่งราคาไม่ได้ผล งั้นก็หั่นลงไปอีกครึ่งหนึ่ง เซียวไป๋ถือว่าทุ่มสุดตัวแล้ว

"ยี่สิบหยวนเหรอน้องชาย ราคานั้นฉันยังรับของมาไม่ได้เลย เห็นว่าพวกเธอเหมือนนักเรียนนะ ฉันให้ราคาเนื้อ ๆ เลย สามสิบห้าหยวน"

เจ้าของแผงเล่นใหญ่เหมือนนักแสดง สีหน้าท่าทางจัดเต็มสุด ๆ แต่เซียวไป๋จับทางได้แล้ว จะยอมโดนเธอจูงจมูกอีกได้ยังไง

หลังจากต่อรองกันอยู่สองสามยก เซียวไป๋ก็ซื้อเสื้อตัวนี้มาได้ในราคาแค่สามสิบหยวน

"น้องชายนี่ไม่เบาจริง ๆ ถ้าทุกคนเป็นเหมือนเธอ พวกฉันคงอดตายกันหมดพอดี เอ้า รับไป วันหลังถ้ามีเพื่อนนักเรียนคนไหนอยากซื้อเสื้อผ้าก็แนะนำมาหาฉันนะ ฉันจะลดให้พิเศษสุด ๆ เลย"

เจ้าของแผงห่อเสื้อ ยัดใส่ถุงกระดาษ แล้วส่งให้เซียวไป๋

เซียวไป๋ยิ้มพยักหน้า แล้วจูงมือเด็กสาวเดินออกมา

จากนั้นเขาก็พาหลิวเสี่ยวหลิงไปซื้อกางเกงอีกหนึ่งตัว รองเท้าอีกหนึ่งคู่ รวมแล้วใช้เงินไปไม่ถึงหนึ่งร้อยหยวน

พอมาถึงจุดที่จอดรถจักรยานไว้ เซียวไป๋ก็ปลดล็อกแล้วขึ้นคร่อม แต่หลิวเสี่ยวหลิงกลับลังเลไม่ยอมขึ้นซ้อนท้ายเสียที

"พี่เซียว พี่ช่วยฉันมามากเกินไปแล้ว ฉัน..."

หลิวเสี่ยวหลิงไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี ของก็ซื้อมาแล้ว เธอจะปฏิเสธก็ไม่ได้ แต่ในใจกลับรู้สึกอึดอัดขัดเขินอยู่ตลอดเวลา

"เอาเถอะน่า จะพูดมากไปทำไม เธออยากใส่ชุดแบบนั้นไปให้คนอื่นเขาหัวเราะเยาะทั้งวันหรือไง เสี่ยวหลิง เธอต้องเข้าใจนะว่าที่เสียไปไม่ใช่หน้าของเธอคนเดียว แต่เป็นหน้าของพี่เซียวคนนี้ด้วย เอาของไปซะ เงินนี่ติดไว้ก่อน รอเธอทำงานแล้วค่อยคืนผม"

ตอนนี้เซียวไป๋ยังไม่อยากพูดอะไรให้กระจ่างชัดเจน ที่จริงในใจของหลิวเสี่ยวหลิงเองก็อาจจะยังไม่พร้อมเหมือนกัน

ความสัมพันธ์ของเขากับเด็กสาวทั้งสองคนล้วนถือว่าดี และความรู้สึกที่เถียนชุนซิ่วมีต่อเขานั้น เขาก็ใช่ว่าจะไม่รู้เลย ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้เขายังไม่ได้คิดจะผูกมัดจิตใจตัวเองไว้กับผู้หญิงคนไหนเลยสักคน

ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงแกล้งโง่ทั้งที่รู้แก่ใจ สุดท้ายก็ต้องใช้มุกยืมเงินนี้มาตัดบท

หลิวเสี่ยวหลิงไม่ส่งเสียงอีก เธอกอดถุงหลายใบนั้นไว้แล้วกระโดดขึ้นซ้อนท้ายจักรยาน ขณะที่แอบถอนหายใจโล่งอก ในใจก็อดรู้สึกวูบโหวงขึ้นมาไม่ได้

ความจริงแล้ว เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะจัดการความสัมพันธ์ระหว่างตนเองกับเซียวไป๋และเถียนชุนซิ่วอย่างไรดีเช่นกัน

เซียวไป๋ไม่ได้ไปส่งหลิวเสี่ยวหลิงถึงโรงเรียน แต่ไปส่งเธอที่ป้ายรถเมล์ หลังจากนัดแนะเจอกันสัปดาห์หน้าเรียบร้อยแล้ว เขาก็ปั่นจักรยานกลับบ้าน