ตอนที่ 70 เช่าบ้าน

"เซียวไป๋ จดหมายลงทะเบียนของนาย"

หลังจากวันหยุดสองวันสิ้นสุดลง เซียวไป๋ก็กลับมาที่มหาวิทยาลัย และเริ่มต้นการเรียนในหลักสูตรชั้นปีที่หนึ่งอย่างเป็นทางการ ภาระการเรียนในภาคการศึกษาแรกไม่ได้เบานัก นอกจากวิชาพื้นฐานทั่วไปแล้ว เทอมนี้ยังต้องเรียนวิชาอย่าง "ประวัติศาสตร์คณิตศาสตร์" "ฟิสิกส์" และ "พีชคณิตชั้นสูง" เป็นต้น

สาขาคณิตศาสตร์ประยุกต์ถือเป็นสาขาที่ไม่ค่อยมีคนนิยมในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยี และทางมหาวิทยาลัยก็เพิ่งจะเปิดสอนและรับนักศึกษาในสาขานี้เป็นปีแรก

ทุกวันเซียวไป๋เข้าเรียน เลิกเรียน ไปกินข้าวที่โรงอาหาร นานๆ ทีก็ออกไปหาของอร่อยกินนอกมหาวิทยาลัย ชีวิตกลับมาเข้าสู่ความมีระเบียบแบบแผนอีกครั้ง

พอถึงช่วงสุดสัปดาห์ ในช่วงบ่ายไม่มีเรียน เซียวไป๋จึงเตรียมตัวกลับบ้านตามปกติ ทว่าเขายังไม่ทันได้ก้าวขาออกจากหอพัก ก็เห็นหลี่ไข่ชูจดหมายฉบับหนึ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามา

ช่องทางการสื่อสารในยุคนี้ยังมีจำกัดมาก หากอยู่ไกลกัน ผู้คนก็ยังคงพึ่งพาการเขียนจดหมายเป็นหลัก

"ขอบใจนะ เสี่ยวไข่"

เซียวไป๋รับจดหมายมาจากมือของหลี่ไข่ พลางเอ่ยขอบคุณไปตามมารยาท พอก้มลงดูก็เห็นว่าส่งมาจากเซินเจิ้น จึงรู้ได้ทันทีว่าคนส่งต้องเป็นหลินชิวลู่แน่นอน

เขาแกะซองจดหมายแล้วนั่งลงอ่านอย่างละเอียดรอบหนึ่ง

ยังคงเหมือนเดิม หลินชิวลู่เล่าถึงความเป็นอยู่ของตัวเองในเซินเจิ้นช่วงนี้ก่อน จากนั้นก็ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของเซียวไป๋สองสามประโยค และสุดท้ายก็บอกเขาว่า เธอได้รับซื้อหุ้นเซินฟาจ่านมาได้อีก 400 หุ้น ใบหุ้นจะส่งตามไปให้ที่เจียวหยางในภายหลัง

พูดให้ชัดก็คือ เธอยังคงไม่กล้าส่งพัสดุด่วนพิเศษมาที่มหาวิทยาลัย เพราะกลัวว่าจะสูญหาย

"ฮะๆ รอบคอบดีเหมือนกันแฮะ"

เซียวไป๋ยิ้มออกมาโดยไม่ส่งเสียง จากนั้นก็เก็บจดหมาย คว้าของของตัวเองแล้วออกจากหอพักไป เขาไม่ได้ตรงกลับบ้านทันที แต่รีบไปที่สำนักงานเงินฝากก่อนเพื่อถอนเงินออกมา 10,000 หยวน

แล้วเลี้ยวไปที่ที่ทำการไปรษณีย์เพื่อโอนเงิน 8,000 หยวนไปให้หลินชิวลู่ ส่วนเงินสดที่เหลืออีก 2,000 หยวนก็เก็บไว้กับตัว

ก่อนหน้านี้เซียวไป๋มีเงินเหลือติดตัวอยู่สองพันกว่าหยวน ต่อมาแบ่งให้เว่ยเฟิงไป 1,500 หยวน ตัวเขาเองก็ใช้อีกนิดหน่อย จึงน่าจะเหลืออยู่ราวๆ 500 หยวน

ช่วงนี้เว่ยเฟิงกำลังหาบ้านเช่าอยู่ข้างนอก เขาจึงถือโอกาสสำรองเงินติดมือไว้เพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย จะได้ไม่ต้องลำบากวิ่งไปถอนเงินที่ธนาคารเวลาต้องใช้กะทันหัน

พอจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ เซียวไป๋ก็แวะไปที่ถนนหวงหนี่เจียอีกรอบ

เจียวหยางบอกเขาว่า หนังสือที่สั่งพิมพ์ครั้งที่สามจากทางผู้จัดการเจิ้งเริ่มทยอยมาส่งแล้ว ตัวเขาเองงานยุ่งจนหัวหมุนไปหมด

แม้ว่าเซียวไป๋จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการจัดจำหน่ายเลย เป็นเถ้าแก่ลอยตัวอย่างแท้จริง แต่เมื่อเห็นเจียวหยางกับหลินฟางยุ่งจนตัวเป็นเกลียว เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "พี่ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ"

"แกจะช่วยอะไรได้ล่ะ วันๆ พักแค่วันเดียว เวลาปกติก็ต้องไปเรียน ใครจะกล้าพึ่งแกกัน อ้อ จริงสิ น้าหมานของแกจะสั่งของล็อตหนึ่ง ฉันเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าแกช่วยเอาไปส่งให้เหล่าจางหน่อยได้ไหม"

ทุกๆ เดือนเหลียงอวี้ฉีจะต้องรับของไปหลายรอบ คราวนี้ประจวบเหมาะพอดี ได้ตกลงกันไว้แล้วว่าจะให้จางลี่หยงช่วยขนของกลับไปที่ซินถุนในเช้าวันพรุ่งนี้

"ได้สิครับ เรื่องนี้ยกให้ผมจัดการเอง พี่ครับ ของที่น้าหมานสั่งตอนนี้ส่วนใหญ่ส่งผ่านแผนกรับส่งพัสดุหมดแล้วใช่ไหมครับ"

ซุ้มขายหนังสือพิมพ์เป็นสิ่งที่เซียวไป๋ร่วมกันทำกับเหลียงอวี้ฉี เรื่องการรับของมาขายก็คือเรื่องของเขาเองแท้ๆ มีหรือที่เขาจะปัดความรับผิดชอบ

"อืม สินค้าล็อตใหญ่ส่วนใหญ่ก็ส่งผ่านแผนกรับส่งพัสดุนั่นแหละ แต่น้าหมานของแกจะมีของที่ต้องสั่งเสริมกะทันหันเดือนละสองถึงสามครั้ง อย่างเช่นรอบนี้ ก็จะวานให้เหล่าจางช่วยติดรถเอาไปให้"

เจียวหยางคุยกับเซียวไป๋ไม่กี่ประโยคก็รีบร้อนออกจากร้านไป หนังสืออีกสามแสนห้าหมื่นชุดหลังจากนี้จะทยอยมาส่งเรื่อยๆ แค่เรื่องจัดจำหน่ายอย่างเดียวก็ทำให้เขายุ่งจนตัวเป็นเกลียวแล้ว

เซียวไป๋นั่งต่ออีกสักพัก จึงบอกลาหลินฟาง คว้าพัสดุด่วนพิเศษของตัวเองแล้วรีบชิ่งกลับทันที

ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะอู้หรอกนะ แต่เขานั่งแช่อยู่ในร้านก็ช่วยอะไรไม่ได้ สู้ไม่ไปเกะกะขวางหูขวางตาคนอื่นจะดีกว่า

พอกลับถึงบ้าน เขาแกะซองพัสดุด่วนพิเศษออกดู ข้างในมีใบหุ้นเซินฟาจ่านอยู่ 400 หุ้น

พอตกเย็น ขณะที่เซียวไป๋กำลังนั่งคิดอยู่ในบ้านว่าจะออกไปกินอะไรเป็นมื้อค่ำดี เว่ยเฟิงก็เคาะประตูเดินเข้ามาอย่างตื่นเต้นดีใจ แล้วบอกเขาว่าเรื่องเช่าบ้านจัดการเรียบร้อยแล้ว

บ้านที่เว่ยเฟิงหมายตาไว้ก็อยู่แถวเขาลู่ซานเช่นกัน อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยี ขี่จักรยานไปแค่สิบห้านาทีก็ถึง

"บ้านเป็นของเอกชนครับ เป็นบ้านกระเบื้องชั้นเดียวมีลานกว้าง ข้างในรวมห้องโถงกลางแล้วมีทั้งหมดสี่ห้อง ห้องครัวอยู่ในลานบ้าน กว้างขวางน่าดูเลยล่ะครับ

แต่ก็มีข้อเสียอยู่เหมือนกัน คือมีแต่น้ำประปาเข้าแต่ไม่มีท่อน้ำทิ้ง น้ำสกปรกต้องระบายออกทางร่องน้ำในลานบ้าน ส่วนห้องน้ำต้องเดินไปเข้าห้องน้ำสาธารณะข้างนอก"

เว่ยเฟิงสาธยายข้อดีข้อเสียของบ้านหลังนั้นไม่หยุด บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่สร้างเอง สิ่งอำนวยความสะดวกจึงไม่ค่อยพร้อม สภาพแวดล้อมรอบๆ ก็ค่อนข้างธรรมดา

ทว่าข้อดีก็มีไม่น้อย จุดเด่นที่สุดคือค่าเช่าถูก เจ้าของบ้านเปิดราคามาเดือนละ 80 หยวน ค่าน้ำค่าไฟคิดแยกต่างหาก

"เอาอย่างนี้ เหล่าเว่ย พรุ่งนี้เราไปดูด้วยกันก่อนค่อยว่ากัน นายยังไม่ได้กินข้าวเย็นใช่ไหม เราออกไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะ"

เซียวไป๋ยังไม่ได้รับปากทันที ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ต้องไปดูด้วยตาตัวเองก่อน

หลังจากออกไปกินมื้อค่ำแบบง่ายๆ กับเว่ยเฟิงแล้ว เซียวไป๋ก็ซื้อของพะโล้กับเบียร์มาอีกสองสามขวด แล้วพากันกลับมาที่บ้าน

"เหล่าเว่ย คืนนี้นายนอนที่นี่ซะเลยสิ พรุ่งนี้เช้าช่วยฉันไปทำธุระหน่อย แล้วเราค่อยไปดูบ้านกัน"

ทั้งสองนั่งดูโทรทัศน์ไปพลาง จิบเบียร์คุยกันไปพลาง เซียวไป๋ถือโอกาสเกณฑ์เว่ยเฟิงให้มาช่วยงานแต่เช้าตรู่ โดยให้ไปช่วยส่งของด้วยกันในวันพรุ่งนี้

เว่ยเฟิงย่อมไม่ปฏิเสธ ดื่มเบียร์หมดไปสองสามขวด เขาก็ปูที่นอนบนพื้นห้องนั่งเล่นแล้วหลับไป เซียวไป๋เองก็รีบกลับเข้าห้องนอนตั้งแต่หัวค่ำ

วันรุ่งขึ้นตอนตีห้ากว่า ทั้งสองก็ปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังถนนหวงหนี่เจีย

เมื่อรู้ว่าเซียวไป๋จะมาส่งของแต่เช้า เจียวหยางจึงไม่ได้กลับบ้านเมื่อคืน แต่นอนค้างที่ร้าน สินค้าแพ็กมัดไว้เรียบร้อยแล้ว พอเซียวไป๋มาถึงก็บอกให้เขาใช้รถสามล้อถีบขนไปส่งได้เลย

"เหล่าเว่ย นายเซียนนี่หว่า ถีบสามล้อเก่งกว่าฉันอีก"

พอยกของขึ้นรถสามล้อเสร็จ เว่ยเฟิงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ขึ้นไปนั่งประจำที่คนถีบด้านหน้าทันที แล้วให้เซียวไป๋นั่งในกระบะท้าย เขาบอกว่าเขาจะถีบเอง

ตอนแรกเซียวไป๋ยังแอบสงสัยว่าเว่ยเฟิงจะไหวหรือเปล่า เจตนาที่เขาชวนเว่ยเฟิงมาแต่แรก ก็แค่กะจะให้อีกฝ่ายช่วยเข็นตอนขึ้นเนินเท่านั้น แต่พอผ่านไปไม่กี่นาที เซียวไป๋ก็ต้องเงียบกริบ เห็นได้ชัดว่าเว่ยเฟิงถีบสามล้อได้คล่องแคล่วชำนาญจริงๆ

"แน่นอนสิ เมื่อก่อนฉันออกไปรับจ้างทำงานสารพัด มีอะไรที่ยังไม่เคยทำบ้างล่ะ"

เว่ยเฟิงไม่ใช่หนอนหนังสือที่บอบบางหยิบโหย่ง เขาเคยลำบากมามาก แค่ถีบสามล้อจึงไม่นับเป็นเรื่องคณามือเลยสักนิด

พวกเขามาถึงตลาดสดใหญ่ตอนหกโมงกว่า ไม่นานก็เจอกับจางลี่หยง

"เสี่ยวเซียว วันนี้เธอมาส่งของเองเลยเหรอ เป็นยังไงบ้าง ปรับตัวเข้ากับมหาวิทยาลัยได้หรือยัง"

จางลี่หยงเห็นว่าวันนี้เซียวไป๋เป็นคนมาส่งของ ก็กระโดดลงจากรถแล้วทักทายอย่างกระตือรือร้น

"วันนี้ผมหยุดครับ พอดีอยากมาเจอพี่ด้วยเลยแวะมา ผมสบายดีครับพี่จาง ฝากพี่ช่วยบอกน้าหมานด้วยนะครับว่าไม่ต้องเป็นห่วง"

เซียวไป๋ยิ้มพลางจับมือกับจางลี่หยง จากนั้นก็โยนบุหรี่ไป๋ซาห่อหนึ่งไปให้เขา

จางลี่หยงยื่นมือไปรับไว้ได้อย่างแม่นยำ เขายิ้มพลางพยักหน้าขอบคุณ "เสี่ยวเซียว เดี๋ยวพี่ช่วยขนของขึ้นไปแล้วคงต้องรีบออกรถเลยนะ อยู่นานไม่ได้ ไว้วันหยุดเธอกลับไปบ้าน พี่จะสอนเธอขับรถ"

เซียวไป๋โบกมือเป็นสัญญาณว่าเข้าใจแล้ว

จากนั้นเขากับเว่ยเฟิงก็ช่วยกันส่งห่อสินค้าขึ้นไป จางลี่หยงยืนจัดของบนตะแกรงสัมภาระบนหลังคารถ มัดเชือกอย่างแน่นหนาและคลุมผ้าใบกันฝนไว้เรียบร้อย

"ไปละนะ!"

จางลี่หยงกลับเข้าไปในที่นั่งคนขับ ชะโงกหน้าออกมาตะโกนบอกทางหน้าต่าง รถประจำทางก็เคลื่อนตัวออกไปอีกครั้ง

เซียวไป๋กับเว่ยเฟิงนำรถสามล้อไปคืน ชวนเจียวหยางกินมื้อเช้าด้วยกัน จากนั้นทั้งสองก็ปั่นจักรยานไปดูบ้าน ส่วนเจียวหยางก็เริ่มต้นวันอันแสนวุ่นวายของตัวเองต่อไป

"คุณยายครับ บ้านหลังนี้ไม่มีท่อน้ำทิ้ง ไม่มีห้องน้ำ เดือนละ 80 หยวนนี่แพงไปหน่อยนะครับ ผมเป็นคนคุยง่าย ถ้าคุณยายยอมลดให้เหลือเดือนละ 60 หยวน ผมจ่ายล่วงหน้าทีเดียวสามเดือนเลย ดีไหมครับ"

คนที่พาทั้งสองคนเดินดูบ้านเป็นหญิงชราวัยราวหกสิบปี ดูท่าทางปราดเปรียวและฉลาดหลักแหลม เซียวไป๋ไม่อยากเสียเวลาพูดมาก จึงเปิดเผยราคาขั้นต่ำในใจของตนออกมาตรงๆ