ตอนที่ 71 ข้อเสนออันกล้าได้กล้าเสีย

หญิงชราแทบไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ก็ตอบตกลงทันที

ลานบ้านแห่งนี้ไม่ใช่ของหญิงชราเอง แต่เป็นของญาติคนหนึ่ง ฝ่ายนั้นไหว้วานให้เธอช่วยปล่อยเช่า โดยมีราคาขั้นต่ำในใจอยู่ที่เดือนละ 60 หยวน

เธอขี้เกียจจะต้องมาทวงค่าเช่าถึงหน้าประตูทุกเดือนอยู่แล้ว ในเมื่อเซียวไป๋ยินดีจ่ายล่วงหน้าทีละไตรมาส ก็ถือว่าช่วยลดความยุ่งยากไปได้พอดี เธอจึงเต็มใจอย่างยิ่ง

จากนั้น ทั้งสองฝ่ายก็ได้เซ็นสัญญาเช่าบ้านแบบง่ายๆ เซียวไป๋ตรวจสอบเอกสารข้อมูลพื้นฐานของตัวบ้านเรียบร้อยแล้ว จึงจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าสามเดือนบวกเงินมัดจำอีก 50 หยวน รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 230 หยวนให้แก่อีกฝ่าย

"ไอ้หนุ่มนี่ทำงานทำการเด็ดขาดทันใจดีแท้! กุญแจบ้านยายส่งมอบให้เธอเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้าอยู่ที่นี่แล้วมีปัญหาอะไรก็บอกยายได้ ยายจะพยายามช่วยจัดการให้สุดความสามารถเลย"

หญิงชราเก็บเงินเข้ากระเป๋า แล้วเดินจากไปด้วยความเบิกบานใจ

เซียวไป๋กวาดสายตามองรอบลานบ้านอีกครั้งแล้วเอ่ยขึ้น "เหล่าเว่ย แปลงผักในลานบ้านนี่เลิกทำเถอะ วันหลังหาไม้ดอกไม้ประดับมาปลูกไว้หน่อยไม่ดีกว่าเหรอ บ้านกระเบื้องหลังนี้ก็ดูใช้ได้อยู่นะ นายค่อยหาคนมาทาสีใหม่ แล้วซื้อโต๊ะเก้าอี้กับของใช้สำนักงานเข้ามาก็พร้อมใช้งานแล้ว"

พูดจบ เขาก็ทิ้งเงินไว้ให้เว่ยเฟิง 500 หยวน ส่วนตัวเองก็ปั่นจักรยานรีบมุ่งหน้ากลับบ้าน

เขารีบเร่งปั่นอย่างไม่คิดชีวิต พอมาถึงใต้ตึกพักของตัวเอง ก็เห็นเถียนชุนซิ่ว หลิวเสี่ยวหลิง เจียงเหว่ย และเยวี่ยถงยืนรออยู่ตรงนั้นแล้ว

"เฮ้ วันนี้มากันพร้อมหน้าพร้อมตาเชียวนะ ขอโทษทีนะ เมื่อเช้าผมไปช่วยน้าหมานส่งของนิดหน่อย แล้วก็แวะไปทำธุระต่ออีกนิด เลยทำให้พวกคุณรอนานเลย..."

เซียวไป๋รู้อยู่แล้วว่าวันนี้พวกเขาสองสามคนจะมา แต่ธุระก็เป็นเรื่องที่ทิ้งไม่ได้ จึงจำต้องปล่อยให้พวกเขารอไปก่อน

"ฮึ! ขอโทษไม่เห็นจะจริงใจเลย ฉันไม่สนหรอกนะ นายปล่อยให้พวกเรายืนรออยู่ใต้ตึกบ้านนายตั้งเกือบชั่วโมง มื้อเที่ยงนี้นายต้องเลี้ยงของดีๆ ให้พวกเราเลยนะ"

เถียนชุนซิ่วจ้องมองเซียวไป๋ ปากก็เอ่ยคำพูดตัดพ้ออย่างเอาเรื่อง แต่ดวงตาทั้งสองข้างที่หยีลงจนโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยวกลับทรยศความคิดในใจของเธอเสียหมด

"ไม่มีปัญหา! เสี่ยวเถียน เสี่ยวหลิง เสี่ยวถงจื่อ เสี่ยวเหว่ย ไป ขึ้นไปคุยกันข้างบนเถอะ"

เซียวไป๋โบกมือใหญ่พร้อมหัวเราะร่า แล้วพาทุกคนขึ้นตึกเดินเข้าประตูบ้านไป มื้อเที่ยงย่อมต้องกินของดีๆ อยู่แล้ว เจตนาเดิมของเขาก็คือชวนทุกคนมาในวันอาทิตย์เพื่อกินอาหารดีๆ ปรับปรุงคุณภาพชีวิตกันสักหน่อย

คนเหล่านี้คือเพื่อนกลุ่มแรกที่เขารู้จักนับตั้งแต่มายังโลกใบนี้ เรื่องเงินๆ ทองๆ เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก แต่สิ่งที่เขาให้ความสำคัญมากกว่าก็คือมิตรภาพที่ปราศจากผลประโยชน์ทับซ้อนเช่นนี้

"อาไป๋ วันอาทิตย์นายก็ยังยุ่งขนาดนี้เลยเหรอ นายพักเถอะ เดี๋ยวฉันไปซื้อกับข้าวเอง"

เมื่อเถียนชุนซิ่วได้ยินว่าเซียวไป๋ออกจากบ้านตั้งแต่ตีห้ากว่า ในใจก็อดที่จะรู้สึกสงสารเห็นใจไม่ได้ เธอจึงรีบเสนอตัวรับหน้าที่ไปซื้อกับข้าวทันที

เซียวไป๋เองก็อยากพักพอดี จึงยื่นเงิน 50 หยวนให้อีกฝ่ายไปตรงๆ อยากกินอะไรก็ซื้อได้ตามใจชอบ พร้อมทั้งบอกให้เยวี่ยถงไปด้วยกัน จะได้ช่วยถือของ

เถียนชุนซิ่วไม่ปฏิเสธแต่อย่างใด ช่วงนี้เธอซื้อของไปไม่น้อย ค่าครองชีพในมือจึงเริ่มฝืดเคืองขึ้นมาบ้างแล้ว ย่อมไม่สามารถฝืนทำเป็นใจป้ำออกเงินเองได้

หลิวเสี่ยวหลิงพอเดินเข้าห้องก็ถอดเสื้อนอกออก พลางเอ่ยปากถามเซียวไป๋ไม่หยุดว่าเสื้อผ้าสกปรกของเขาอยู่ที่ไหน

"เสื้อผ้ามีไม่เยอะหรอก ส่วนใหญ่ผมซักที่โรงเรียนไปหมดแล้ว เหลืออยู่ไม่กี่ตัวคงต้องรบกวนน้องเสี่ยวหลิงแล้วล่ะ กองอยู่ตรงระเบียงโน่นแน่ะ"

เซียวไป๋ไม่คิดจะปฏิเสธน้ำใจของหญิงสาว เขามักคิดอยู่เสมอว่า ไม่จำเป็นต้องวางตัวเองอยู่ในสถานะของผู้ให้ความช่วยเหลือแต่เพียงฝ่ายเดียว บางครั้งก็ต้องรู้จักเปิดรับความช่วยเหลือจากผู้อื่นบ้าง

การทำเช่นนี้ต่างหากจึงจะเป็นทางเลือกที่ถูกต้อง

วันนี้ หลิวเสี่ยวหลิงตั้งใจสวมชุดเสื้อกางเกงและรองเท้าที่ไปซื้อด้วยกันกับเซียวไป๋เมื่อคราวก่อน ดูสดใสมีชีวิตชีวาขึ้นมาถนัดตา

ที่จริงเมื่อเช้านี้ทันทีที่เถียนชุนซิ่วพบเธอ ก็สังเกตเห็นแล้ว และยังเอ่ยถามด้วยว่าไปซื้อมาจากที่ไหน

เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องปิดบัง หลิวเสี่ยวหลิงจึงบอกสถานที่ซื้อเสื้อผ้าให้เถียนชุนซิ่วฟังทันที อีกทั้งยังบอกว่าการไปซื้อของที่นั่นจะต้องต่อราคาให้หนัก ไม่อย่างนั้นจะเสียเปรียบเอาได้

เถียนชุนซิ่วรู้ว่าหลิวเสี่ยวหลิงไม่ได้มีเงิน จึงประหลาดใจอยู่เหมือนกันที่อีกฝ่ายยอมควักกระเป๋าซื้อเสื้อผ้าชุดหนึ่งที่ไม่ใช่ถูกๆ แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงเอาความจริง

ระหว่างเพื่อนฝูงก็ใช่ว่าจะคุยกันได้ทุกเรื่องโดยไม่มีช่องว่าง เรื่องส่วนตัวของคนอื่น อย่าไปเที่ยวสืบสาวราวเรื่องให้มากความจะดีที่สุด

"พี่เซียว ผ้าปูที่นอนของพี่ต้องถอดซักไหมคะ ถ้าจะซัก เดี๋ยวพอกินข้าวเสร็จฉันช่วยซักแล้วตากไว้ที่ระเบียงให้ สัปดาห์หน้าที่พี่กลับมาต้องแห้งพอดีแน่"

หลิวเสี่ยวหลิงซักผ้าพลางคุยกับเซียวไป๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ

หลังจากเจียงเหว่ยเข้ามาในห้องแล้วนั่งลง เขาก็ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่เล่มหนึ่ง ทำท่าเหมือนตัดขาดจากเรื่องราวภายนอกโดยสิ้นเชิง

"วันนี้ยังไม่ต้องหรอก ไว้ค่อยว่ากันอีกที เสี่ยวหลิง อยู่ที่โรงเรียนมีใครทักบ้างไหมว่าชุดนี้ของเธอสวย"

เซียวไป๋ยิ้ม ไม่อยากให้อีกฝ่ายมาถึงก็ต้องวุ่นวายทำงานบ้านไปครึ่งค่อนวัน จึงเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

หลิวเสี่ยวหลิงยิ้มแล้วส่ายหน้า พลางเอ่ย "วันนี้เพิ่งจะใส่เป็นครั้งแรกเองค่ะ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าคนอื่นมองยังไง"

"ไม่ใช่สิ ซื้อเสื้อผ้ามาก็เพื่อใส่นี่นา สัปดาห์หนึ่งเธอจะใส่แค่ครั้งเดียว นี่คิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย ฮ่าๆ หรือว่ากลัวว่าถ้าแต่งตัวสวยเกินไปแล้วพวกหนุ่มๆ จะยิ่งแห่กันมารุมตอมรอบตัวเธอ จริงๆ แล้วไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นเลย..."

เซียวไป๋เข้าใจความคิดของหลิวเสี่ยวหลิงได้ในพริบตา เขานึกในใจว่า น้องสาวคนนี้เข้าท่าจริงๆ ด้านที่งดงามที่สุดยอมเผยให้คนกันเองเห็นเท่านั้น

ทว่านอกจากความดีใจแล้ว ลึกๆ เขากลับไม่เห็นด้วยกับการกระทำของเธอเท่าไรนัก

หลิวเสี่ยวหลิงเงยหน้าขึ้นมายิ้มน้อยๆ ไม่คิดจะโต้เถียง จริงๆ แล้วเธอไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้น แค่รู้สึกว่าใส่ชุดนี้เป็นครั้งแรก ก็ควรใส่ให้เซียวไป๋ดู ส่วนวันข้างหน้าก็แล้วแต่อารมณ์ อยากใส่เมื่อไรก็ใส่

พอเถียนชุนซิ่วกับเยวี่ยถงซื้อกับข้าวกลับมา หลิวเสี่ยวหลิงก็ซักผ้าเสร็จพอดี จึงยกออกไปตากที่ระเบียง

"พี่เซียว ผมไปหุงข้าวนะครับ"

เจียงเหว่ยทำตัวเรียบร้อยและขยันขันแข็งมากในเรื่องพวกนี้

เขาไปซาวข้าว เยวี่ยถงก็ไปล้างผัก ส่วนเถียนชุนซิ่วเตรียมจะไปเป็นลูกมือให้หลิวเสี่ยวหลิงในอีกสักพัก แม่ครัวใหญ่ผู้ควงตะหลิวก็ย่อมต้องเป็นเสี่ยวหลิงอยู่แล้ว

ส่วนเซียวไป๋นั้นไม่ต้องไปหวังพึ่งหรอก เขามักจะวางท่าเป็นคุณชายนายท่านอยู่เสมอ

"หลิงหลิง เธอซักผ้าให้เขาอีกแล้วนะ หมอนี่รู้แต่จะคอยรังแกเธอ เออนี่ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ทำไมฉันรู้สึกว่าอาไป๋ดูตัวหนาขึ้นล่ะ"

ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่เถียนชุนซิ่วก็ยังช่วยหลิวเสี่ยวหลิงตากผ้าไปคุยไปหัวเราะร่า

"ได้ยินว่าเขาวิ่งทุกวัน แถมยังชอบเล่นบาสเกตบอลที่โรงเรียนด้วย นอกจากจะล่ำขึ้นแล้ว ดูเหมือนจะสูงขึ้นอีกนิดนึงด้วยนะ"

"จริงเหรอ มิน่าล่ะ พอฉันไปยืนข้างเขาถึงรู้สึกว่าตัวเองเตี้ยลง"

ขอเพียงหลิวเสี่ยวหลิงกับเถียนชุนซิ่วได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง ทั้งสองก็มักจะมีเรื่องคุยกันไม่รู้จบ

เซียวไป๋มายืนอยู่ตรงประตูระเบียงตั้งนาน สองคนนั้นกลับมองไม่เห็นเขาเสียอย่างนั้น เขาจึงส่ายหน้าอย่างอ่อนใจแล้วเอ่ยขึ้น "พวกเธอสองคนกำลังเล่นตลกคู่กันอยู่หรือไง รีบๆ ไปผัดกับข้าวได้แล้ว เสี่ยวถงจื่อกับเสี่ยวเหว่ยหุงข้าวเสร็จ ล้างผักเสร็จหมดแล้วเนี่ย"

"อาไป๋ นายมันจอมขูดรีดชัดๆ"

เถียนชุนซิ่วทำหน้าทะเล้นใส่ แล้วรีบดึงมือหลิวเสี่ยวหลิงเดินเข้าครัวไป พวกเธอสองคนพอเปิดปากคุยกันทีไรเป็นต้องลืมเวลาทุกที จะไปโทษที่เขามาเร่งก็คงไม่ได้จริงๆ

มื้อเที่ยงยังคงเป็นกับข้าวเต็มโต๊ะอันโอชะ ทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุข

กินข้าวเสร็จ เถียนชุนซิ่วก็เสนอให้ไปเล่นโรลเลอร์สเกต เซียวไป๋ย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ดังนั้นหลังจากกลุ่มคนเก็บกวาดซากอารยธรรมบนโต๊ะอาหารเสร็จ ก็ยกโขยงกันมุ่งหน้าไปยังวังวัฒนธรรมทันที

ยุคนี้กิจกรรมบันเทิงยังมีไม่มากนัก การเล่นโรลเลอร์สเกตจึงเป็นกิจกรรมที่คนหนุ่มสาวชื่นชอบกันเป็นอย่างยิ่ง

"หลิงหลิง สุดสัปดาห์หน้าเรามาที่นี่อีก แล้วค้างที่บ้านอาไป๋สักคืน เธอว่าดีไหม"

ช่วงเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ เถียนชุนซิ่วยังรู้สึกสนุกไม่หาย ในใจคิดอยากจะอยู่กับเซียวไป๋ให้นานขึ้นอีกสักหน่อย เธอเป็นเด็กสาวที่กล้าคิดกล้าทำ ก่อนมื้อเย็นจึงโพล่งคำถามใหม่ใส่หลิวเสี่ยวหลิงขึ้นมาดื้อๆ

หลิวเสี่ยวหลิงสะดุ้งตกใจ ตะหลิวในมือแทบจะหลุด "ซิ่วซิ่ว เธอเลอะเลือนไปแล้วหรือเปล่า ถ้าพวกเรามาค้างที่บ้านเสี่ยวเซียว เพื่อนบ้านจะพากันพูดยังไง แล้วถ้าเกิดวันหน้าเรื่องนี้เข้าหูพ่อแม่ของเขาขึ้นมา พวกเราสองคนคงไม่มีหน้ามาเหยียบบ้านนี้อีกแล้วนะ"

"เชอะ!"

เถียนชุนซิ่วเองก็แค่จู่ๆ ความคิดนี้มันแวบขึ้นมาในหัว พอได้ยินหลิวเสี่ยวหลิงทักท้วงเช่นนั้น ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยเข้าท่าจริงๆ

มื้อเย็นค่อนข้างเรียบง่าย หลังจากจัดการของที่ซื้อมาวันนี้จนเกลี้ยง ทั้งหมดก็เตรียมตัวเดินทางกลับโรงเรียน

"สัปดาห์หน้าถ้าไม่มีธุระอะไรด่วน พวกเธอก็มาเที่ยวกันอีกสิ"

เซียวไป๋ไม่อยากกลับโรงเรียน เขาตั้งใจว่าจะรอไปพรุ่งนี้แต่เช้าตรู่ หลังจากส่งพวกเถียนชุนซิ่วขึ้นรถเมล์เรียบร้อย เขาก็ปั่นจักรยานกินลมไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย กระทั่งสามทุ่มกว่าถึงค่อยกลับบ้าน