ตอนที่ 72 พิธีกรดำเนินรายการ

ภายในห้องเรียน ศาสตราจารย์หวังกำลังบรรยายตามตำราอย่างเคร่งครัด

แม้วิชา "ประวัติศาสตร์คณิตศาสตร์" จะค่อนข้างน่าเบื่อ แต่นักศึกษาในห้องก็ยังรักษาระเบียบวินัยได้ดี อย่างน้อยก็ไม่มีใครกระซิบกระซาบคุยกันหรือฟุบหลับคาโต๊ะ

ภาคเรียนนี้ผ่านไปเกินครึ่งแล้ว เซียวไป๋เริ่มปรับตัวเข้ากับจังหวะชีวิตในปัจจุบันได้ เมื่อเทียบกับช่วงมัธยมปลายปีสุดท้ายแล้ว ชีวิตมหาวิทยาลัยผ่อนคลายกว่ามาก ทว่าส่วนใหญ่แล้วเป็นการทดสอบความกระตือรือร้นและความสามารถในการเรียนรู้ด้วยตนเองของแต่ละคน

เซียวไป๋มีความสุขกับทุกสิ่งตรงหน้ามาก การที่เขาขยันเรียนรู้ด้วยตัวเองไม่ได้ทำไปเพื่อสร้างชื่อเสียงหรือคิดถึงอนาคตข้างหน้าแต่อย่างใด

สิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้ ก็แค่ต้องการให้ตัวเองได้ตกตะกอนความคิดและใช้ชีวิตนิ่งสงบไปสักระยะหนึ่งเท่านั้น

ความวุ่นวายสับสนในชาติก่อนค่อย ๆ ห่างไกลออกไป จนถึงตอนนี้ เขาถึงจะนับว่าหลอมรวมเข้ากับบทบาทใหม่นี้ได้อย่างแท้จริง

มีเพื่อนสนิทมิตรสหาย มีคนในครอบครัวที่รักใคร่ห่วงใย ตัวเองก็ได้ใช้ชีวิตสุขสบายกว่าคนส่วนใหญ่ นี่คือสิ่งที่เขาต้องการแล้ว

หูฟังเสียงเรียบเรื่อยของศาสตราจารย์หวัง สายตามองศีรษะล้านเลี่ยนเป็นมันเงาของอีกฝ่าย เซียวไป๋อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา

ซ่งจิ้งสังเกตเห็นสีหน้าของเขาแล้วก็ครุ่นคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ

วิชา "ประวัติศาสตร์คณิตศาสตร์" ของศาสตราจารย์หวัง ทั้งห้องแทบไม่มีใครชอบเลย ทำไมเซียวไป๋ถึงฟังอย่างออกรสออกชาติได้ ทั้งยังเผยรอยยิ้มเหมือนเข้าใจอย่างลึกซึ้งอีกต่างหาก

หางตาของเซียวไป๋เหลือบเห็นซ่งจิ้งกำลังแอบมองตนอยู่ แต่เขาแสร้งทำเป็นไม่เห็น ช่วงนี้หัวหน้าห้องคนนี้มักจะมานั่งข้างเขาหรือไม่ก็ห่างออกไปไม่ไกลโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจอยู่เสมอ การแอบสังเกตเขาเหมือนอย่างวันนี้ไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก

หรือว่าหัวหน้าห้องคนนี้จะมีแผนอะไรในใจ

ซ่งจิ้งเป็นคนทางแถบเจียงตง หน้าตาจัดว่าสวยทีเดียว แต่หน้าตาของเธอเป็นลักษณะคนใต้หน้าคนเหนือ มีความทะมัดทะแมงสง่างามมากกว่าความอ่อนหวานน่ารัก พูดตามตรงไม่ใช่สเปกของเซียวไป๋

พอหมดเวลาเรียน ศาสตราจารย์หวังก็หยุดพูดทันทีและพับสมุดคำบรรยายเก็บ แม่นยำราวกับนาฬิกาจับเวลา ไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่วินาทีเดียว

"เซียวไป๋ รอก่อนนะ"

เซียวไป๋หยิบของของตัวเองโดยไม่หันไปมองซ่งจิ้ง เดินตามคนอื่น ๆ ออกจากห้องเรียนอย่างรวดเร็ว แต่เดินไปได้ไม่ไกลก็ได้ยินเสียงคนร้องเรียกจากด้านหลัง

"อ้าว ที่แท้ก็หัวหน้าห้องนี่เอง มีธุระอะไรเหรอครับ"

คนที่วิ่งตามมาร้องเรียกเขาก็คือซ่งจิ้งนั่นเอง เซียวไป๋ยิ้มให้อีกฝ่ายพลางยืนรอให้เธอเปิดปากพูด

"อื้อ พวกเราไปเดินคุยกันหน่อยได้ไหม ฉันมีเรื่องอยากคุยกับนายหน่อยน่ะ"

ซ่งจิ้งวางตัวเปิดเผยสง่างาม เธอเอามือเสยผมข้างหูตามความเคยชิน พลางเอ่ยชวนเซียวไป๋

"ได้สิครับ ยังไงก็ใกล้เวลากินข้าวเที่ยงแล้ว พวกเราเดินอ้อมไปโรงอาหารกันดีกว่า"

เซียวไป๋ไม่ต้องกังวลเรื่องต่อคิวซื้อข้าว แทบจะทุกวันที่พอเขาไปถึงโรงอาหาร หลี่ไข่ก็ช่วยซื้อกับข้าวเตรียมไว้ให้เขาเรียบร้อยแล้ว

"เซียวไป๋ นายเป็นนักศึกษาที่สอบเกาเข่าได้คะแนนสูงสุดในห้องเรา แถมฉันยังสังเกตเห็นว่าพอนายเข้ามหาวิทยาลัยมาแล้วก็ตั้งใจเรียนมาก ฉันควรเอาอย่างนายจริง ๆ นะ

แต่ว่า ทำไมนายถึงไม่ค่อยชอบเข้าร่วมกิจกรรมต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยเลยล่ะ ฉันว่านายควรเข้าร่วมให้มากกว่านี้นะ ความจริงเรื่องนี้มีประโยชน์มากต่อการก้าวเข้าสู่สังคมในอนาคตของเรา..."

ซ่งจิ้งเดินเคียงข้างเซียวไป๋ไปข้างหน้าพลางพูดเสียยืดยาว

เซียวไป๋พูดไม่ออกไปชั่วขณะ มีธุระอะไรก็พูดมาตรง ๆ จะมาพูดจาเป็นทางการน้ำท่วมทุ่งกับผมทำไมกัน

"แล้วยังไงต่อเหรอครับ"

ซ่งจิ้งจับน้ำเสียงรำคาญใจแว่ว ๆ จากเซียวไป๋ได้ ไม่รู้ว่าทำไม เธอจึงเกิดความรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างกะทันหัน ถึงขั้นตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนเจอหน้าหัวหน้าภาควิชาเสียอีก

"เซียวไป๋ นายอย่าเข้าใจผิดนะ... คืออย่างนี้ อีกไม่นานก็จะถึงปีใหม่แล้ว ภาควิชาเตรียมจัดงานเลี้ยงต้อนรับปีใหม่ อาจารย์ที่ปรึกษาเคยมาคุยกับฉัน เธอหวังว่านายจะเป็นตัวแทนของห้อง สมัครคัดเลือกเป็นพิธีกรของงานเลี้ยงครั้งนี้ นายมีความเห็นว่ายังไงล่ะ"

ซ่งจิ้งไม่กล้าอ้อมค้อมอีกต่อไป ในที่สุดก็ยอมบอกจุดประสงค์ที่ตนมาหาเซียวไป๋ออกมา

"ท่านหัวหน้าห้องครับ พวกคุณมองออกได้ยังไงว่าผมมีแววเป็นพิธีกรน่ะ ไม่ได้โกหกคุณจริง ๆ นะ พอคนเยอะผมก็พูดไม่ออกแล้ว ติดอ่างด้วย เรื่องนี้คงไม่ไหวหรอกครับ"

เซียวไป๋วางตัวเงียบ ๆ มาตลอดในมหาวิทยาลัย แม้จะมีสาว ๆ ไหว้วานคนมาสืบถามเรื่องของเขาอยู่บ่อย ๆ แต่นั่นมันคนละเรื่องกับการออกไปเฉิดฉายต่อหน้าผู้คนมากมายไม่ใช่หรือไง

ดังนั้น เขาจึงปฏิเสธซ่งจิ้งไปโดยไม่ลังเล

"นายทำได้แน่นอน นักศึกษาเซียวไป๋ แต่ถ้านายไม่อยากทำจริง ๆ ก็ไม่มีใครบังคับนายได้หรอก นายจะไม่ลองคิดดูอีกสักหน่อยเหรอคะ"

ซ่งจิ้งรู้สึกพ่ายแพ้ขึ้นมา ทำไมเธอถึงได้คอยจับตามองหมอนี่อยู่เรื่อยนะ ไม่ใช่เพราะเขาหน้าตาหล่อเหลาหรอก แต่เป็นเพราะในห้องมักจะมีคนนินทาลับหลังว่า ตำแหน่งหัวหน้าห้องของเธอได้มาเพราะเซียวไป๋เป็นฝ่ายยอมสละให้ต่างหาก... เรื่องแบบนี้ใครจะไปยอมรับได้กัน

ทว่าหลังจากเฝ้าสังเกตมานานขนาดนี้ นักศึกษาเซียวไป๋คนนี้กลับเป็นนักศึกษาที่ดีคนหนึ่งจริง ๆ เขาตั้งใจฟังอาจารย์สอนในคาบ มีเวลาก็มักจะขลุกอยู่ในห้องสมุด ทั้งยังไม่เคยมีเรื่องกระทบกระทั่งกับเพื่อนร่วมชั้นเลยสักครั้ง

ดังนั้น ตอนที่อาจารย์ที่ปรึกษามาคุยเรื่องนี้กับเธอ ในใจของเธอจึงค่อนข้างหวังให้เซียวไป๋ตอบตกลง

"ไม่คิดแล้วครับ! ขอโทษด้วยนะหัวหน้าห้อง ผมยังมีธุระอยู่ ขอตัวก่อนแล้วกัน เอาแบบนี้ ไว้คราวหน้าถ้าห้องเราจัดกิจกรรมกันเอง ผมจะเข้าร่วมอย่างกระตือรือร้นแน่นอนครับ"

เซียวไป๋ส่ายหน้ารัวเป็นกลองป๋องแป๋ง เขารู้ดีว่าเรื่องพรรค์นี้จะมัวเยิ่นเย้อไม่ได้ จึงตัดบทปฏิเสธซ่งจิ้งไปอย่างเด็ดขาดฉับไว แล้วสาวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารทันที

ซ่งจิ้งจนปัญญา ทำได้เพียงไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างเหยียนเป้ย เพื่อบอกว่าตนเกลี้ยกล่อมหมอนั่นไม่สำเร็จ

เหยียนเป้ยฟังจบก็ไม่ได้ว่าอะไรในตอนนั้น ความคิดนี้ก็ไม่ได้มาจากเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เธอจึงรีบไปรายงานหัวหน้าภาควิชาต่อทันที

ผางเซียนชูผู้เป็นหัวหน้าภาควิชาพอได้ยินก็รู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง พลางคิดในใจว่า ลูกชายของเซียวเทียนฟ่างกับเหลียงอวี้เฟินนี่มันยังไงกัน ทำไมถึงไม่รู้จักไขว่คว้าหาความก้าวหน้าเอาเสียเลย รู้จักแต่ก้มหน้าก้มตาเรียนหนังสือทื่อ ๆ อย่างเดียวมันใช้ได้ที่ไหน

ทว่าคำพูดนี้เขาไม่อาจพูดกับเหยียนเป้ยได้ ทำได้เพียงบอกว่าเซียวไป๋เป็นต้นกล้าที่ดี แต่ก็ต้องใส่ใจพัฒนาตนเองรอบด้านด้วย รอมีโอกาสค่อยหาเวลาคุยกับอีกฝ่ายสักหน่อย หวังว่าเซียวไป๋จะกระตือรือร้นและมีส่วนร่วมในรั้วมหาวิทยาลัยมากกว่านี้

เหยียนเป้ยรีบพยักหน้ารับคำรัว ๆ บอกว่าเธอจะหาโอกาสคุยกับเซียวไป๋ จากนั้นก็รีบเดินออกจากห้องทำงานของผางเซียนชูไป

"พ่อแม่ของเซียวไป๋จบจากมหาวิทยาลัยนี้นี่นา เรื่องนี้ใครบ้างจะไม่รู้"

เหยียนเป้ยเห็นท่าทีกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของผางเซียนชูก็แอบหัวเราะอยู่ในใจ แม้เธอจะไม่รู้ความสัมพันธ์แน่ชัดระหว่างผางเซียนชูกับพ่อแม่ของเซียวไป๋ แต่การที่หัวหน้าภาคคอยให้ความสนใจเซียวไป๋มาตั้งแต่เปิดเทอม ก็นับว่าบ่งบอกอะไรได้หลายอย่างแล้วจริง ๆ

ทว่าสำหรับเซียวไป๋แล้ว เขาขี้เกียจเสียเวลาอย่างสิ้นเชิง ในอดีตแม้กระทั่งตำแหน่งประธานสโมสรนักศึกษาของมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศเขาก็เคยเป็นมาแล้ว เรื่องขี้ปะติ๋วในรั้วมหาวิทยาลัยแค่นี้จึงไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยสักนิด

"พี่เซียว ถึงจะเป็นแค่งานเลี้ยงของภาควิชา แต่ตำแหน่งพิธีกรนี่มันเท่มากเลยนะ อย่างน้อยที่สุดก็ดึงดูดสายตาสาว ๆ ได้ตั้งเพียบ พี่ไม่หวั่นไหวเลยสักนิดจริง ๆ เหรอครับ"

ตอนกินข้าว หลี่ไข่บอกว่าเห็นเซียวไป๋เดินเล่นกับซ่งจิ้งในมหาวิทยาลัย จึงถามว่าแอบไปกุ๊กกิ๊กกับหัวหน้าห้องตั้งแต่เมื่อไหร่

เซียวไป๋แทบจะประเคนฝ่ามือใส่กะโหลกมันสักฉาด แต่ก็ยังข่มใจเล่าที่มาที่ไปของเรื่องราวให้ฟัง

หลี่ไข่ส่ายหัวไปมา บอกว่าตนไม่เข้าใจวิธีคิดสุดพิลึกของเซียวไป๋เอาเสียเลย

พอกลับถึงหอพัก กัวเสี่ยวตงก็ได้ยินเรื่องนี้เข้าเหมือนกัน จึงปั้นหน้ายิ้มประจบพลางพูดขึ้นว่า "พี่ใหญ่เซียว ทางนั้นบอกให้นายไปลงแข่งชิงตำแหน่งพิธีกร ก็แสดงว่าทางมหาวิทยาลัยต้องสนับสนุนนายแน่ ๆ เอาอย่างนี้ไหม นายช่วยไปคุยกับอาจารย์เหยียนให้หน่อย ว่าฉันอยากเป็นพิธีกร ช่วยเปิดทางให้ฉันสักนิดได้หรือเปล่า"

"ไสหัวไปเลย! แกจะมาแส่หาเรื่องอะไรด้วย อยากสมัครก็ไปสมัครเองสิ เรื่องนี้มันกงการอะไรของฉัน เหล่ากัว ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะว่าแกนะ แต่นายทำอะไรไม่เคยใจถึงพอเลยจริง ๆ..."

คนในหอพักสนิทสนมกันหมดแล้ว เซียวไป๋จึงไม่ต้องเกรงอกเกรงใจอะไรเลย โดยเฉพาะกัวเสี่ยวตงคนนี้ ต้องคอยด่าคอยปรามอยู่เรื่อย ๆ ไม่อย่างนั้นไอ้หมอนี่ที่ภายนอกดูเงียบขรึมแต่ข้างในแอบหื่นก็จะเริ่มเหลิงจนลอยอีกรอบ