ตอนที่ 73 สตูดิโอ

ไม่กี่วันต่อมา เรื่องที่เซียวไป๋ปฏิเสธการลงชื่อคัดเลือกเป็นพิธีกรงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ก็แพร่ไปทั่วทั้งห้อง เพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่ต่างรู้สึกเสียดาย ห้องของพวกเขามีตัวตนในมหาวิทยาลัยน้อยมาก อุตส่าห์มีโอกาสได้เฉิดฉายสักครั้ง แต่ยังไม่ทันเริ่มก็หลุดลอยไปเสียแล้ว

แน่นอนว่าทุกคนต่างไม่ได้มีข้อขัดข้องใจอะไร ไม่ว่าจะเลือกแบบไหน ล้วนเป็นการตัดสินใจส่วนตัวของเซียวไป๋ คนอื่นจะไปฝืนใจเขาได้อย่างไร

ทว่าเซียวไป๋ที่เป็นเจ้าตัวกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย พิธีกรมีอะไรน่าสนใจ สู้ไปนั่งดูการแสดงสบายอารมณ์อยู่ข้างล่างเวทียังจะดีเสียกว่า

เย็นวันนั้นก่อนเวลาอาหาร เซียวไป๋กำลังเล่นไพ่อยู่ในห้องพักกับกัวเสี่ยวตง หลี่ไข่ และเว่ยเจี้ยนจวิน เหลียงชุนเซิงก็โผล่หน้าผลุบๆ โผล่ๆ เข้ามาจากข้างนอกแล้วตะโกนว่า "พี่เซียว ข้างล่างมีสาวสวยมาหาพี่แน่ะ..."

"ไหนวะ ขอฉันดูหน่อย..."

พอกัวเสี่ยวตงได้ยินว่ามีสาวสวย ก็ทิ้งไพ่ในมือลงบนโต๊ะทันที เขาสาวเท้ายาวๆ วิ่งไปที่ระเบียงแล้วชะโงกมองลงไปชั้นล่าง

"ไม่ได้มาหานายสักหน่อย นายจะดูหาพระแสงอะไร!"

เซียวไป๋ด่าปนหัวเราะ ในใจก็นึกประหลาดใจ ในมหาวิทยาลัยเขาเหมือนจะไม่รู้จักสาวสวยคนไหนเลยนี่นา ซ่งจิ้งที่พอจะนับเข้าข่ายเกณฑ์นี้ได้ ก็ไม่น่าจะมาหาเขาถึงหอพักหรอก

เขารีบเดินไปที่ระเบียง ผลักกัวเสี่ยวตงออกไปให้พ้นทาง พอมองลงไปชั้นล่าง ก็เห็นเงาร่างของหลิวเสี่ยวหลิง

"เธอมาได้ยังไงเนี่ย"

เซียวไป๋นึกแปลกใจ คงไม่ใช่ว่าน้องเสี่ยวหลิงเจอปัญหาอะไรเข้าหรอกนะ เขาจึงรีบกลับเข้าห้อง เปลี่ยนรองเท้าแล้ววิ่งลงไปชั้นล่างทันที

"ดูเอาเถอะ นี่น่ะหรือลูกพี่เซียวที่ปกติสายตาสูงเสียดฟ้า พอเจอสาวสวยเข้าหน่อยก็วิ่งเร็วกว่ากระต่ายเสียอีก! ฉันบอกแล้วไง ผู้ชายสันดานข้างในมันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ!"

กัวเสี่ยวตงไม่พอใจที่เมื่อครู่ถูกเซียวไป๋เบียดกระเด็นไปติดมุมห้อง พอเดินตามกลับเข้ามาในห้องก็เริ่มบ่นพึมพำ

"แน่จริงนายก็พูดต่อหน้าพี่เซียวสิ ดูซิว่าเขาจะไม่ฟาดนาย!"

คำว่า "ฟาดนาย" คำนี้ ทุกคนในห้อง 306 ล้วนเรียนรู้มาจากกัวเสี่ยวตงทั้งนั้น หลี่ไข่จึงแกล้งพูดขึ้นมาเพื่อเหน็บแนมเขาโดยเฉพาะ

"เหอะ! ขี้เกียจเถียงกับแก ไอ้หมาเลีย"

คนในห้อง 306 ก็เรียนรู้คำศัพท์ใหม่ๆ มาจากเซียวไป๋ไม่น้อยเหมือนกัน อย่างคำว่า "หมาเลีย" ที่กัวเสี่ยวตงใช้ด่าหลี่ไข่ ก็มีที่มาจากผู้ทรงอิทธิพลบางคนนี่แหละ

"ฉันเป็นหมาเลียแล้วแกเป็นตัวอะไรล่ะ ไอ้หมาหื่นเงียบ!"

หลี่ไข่ไม่ยอมอ่อนข้อ เขาเองก็ไม่ได้มีความแค้นเคืองใหญ่โตอะไรกับกัวเสี่ยวตง แค่ต่างคนต่างเขม่นหน้ากันนิดหน่อยเท่านั้น ถ้าเซียวไป๋อยู่ในห้องพัก ทั้งสองคนก็ยังพอจะสำรวมอยู่บ้าง แต่ถ้าเซียวไป๋ไม่อยู่ล่ะก็ หึๆ เจ้าสองคนนี้ก็เหมือนไก่ชนสองตัว ถ้าไม่ได้ฟัดกันสักยกคงไม่สบายตัว

ตอนนี้เซียวไป๋ลงมาถึงชั้นล่างแล้ว จากนั้นก็เห็นหลิวเสี่ยวหลิงยืนส่งยิ้มหวานหยดมาให้เขา

เขาถึงค่อยชะลอฝีเท้าลง เอาเถอะ เห็นทีคงไม่มีเรื่องอะไรหรอก ตัวเองกังวลไปเปล่าๆ

"พี่เซียว ตอนบ่ายฉันไม่มีเรียน เลยนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องสมุดทั้งบ่าย พออยากจะออกมาเดินเล่น รู้ตัวอีกทีก็เดินมาถึงตรงนี้ของพี่แล้วค่ะ"

ช่วงเวลานี้ ทุกคนต่างปรับตัวเข้ากับชีวิตมหาวิทยาลัยของตนเองได้แล้ว แต่ละคนจึงดูยุ่งกว่าตอนเปิดเทอมขึ้นมาอีกหลายส่วน

เซียวไป๋กับหลิวเสี่ยวหลิง เถียนชุนซิ่ว และคนอื่นๆ แทบจะไม่ได้เจอกันมาร่วมเดือนแล้ว นัดรวมตัวกันช่วงสุดสัปดาห์สองสามครั้งล่าสุดก็มีอันต้องยกเลิกไปเพราะเหตุผลนู่นนี่นั่น

เขากำลังคิดอยู่พอดีว่าจะหาเวลาว่างแวะไปหาพวกเธอสักหน่อย นึกไม่ถึงว่าน้องเสี่ยวหลิงจะร่วงลงมาจากฟ้ามาอยู่ตรงหน้าเขาเสียก่อน

"มาได้จังหวะพอดีเลย เราไปกินข้าวด้วยกันเถอะ รอเดี๋ยวนะ ฉันไปเอาจักรยานก่อน"

เซียวไป๋รู้ว่าน้องเสี่ยวหลิงเป็นคนขี้อาย คำว่ารู้ตัวอีกทีก็เดินมาถึงตรงนี้มันหมายความว่ายังไงกัน อยากจะมาหาก็ไม่กล้าพูดตรงๆ หาข้ออ้างได้ห่วยแตกจริงๆ

แต่เขาย่อมไม่ฉีกหน้าอีกฝ่าย ความฉลาดทางอารมณ์แค่นี้เขายังมีอยู่

ไม่นานนัก เซียวไป๋ก็ปั่นจักรยานของตัวเองกลับมาแล้วตะโกนเรียก "ขึ้นมาสิ นั่งซ้อนท้ายฉันไป เราออกไปกินมื้อเย็นข้างนอกกัน"

หลิวเสี่ยวหลิงรีบกระโดดขึ้นซ้อนท้ายจักรยาน จักรยานเพิ่งแล่นไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงผิวปากดังระงมลงมาจากชั้นบน

เซียวไป๋ไม่ต้องหันกลับไปดูก็รู้ว่า ต้องเป็นเจ้าพวกเด็กแสบห้อง 306 กำลังส่งเสียงแซวกันอยู่แน่นอน

"ไม่ต้องไปสนใจพวกนั้นหรอก รูมเมตฉันเอง นั่งดีๆ ล่ะ ฉันจะเร่งความเร็วแล้วนะ"

เซียวไป๋หัวเราะฮ่าๆ แล้วออกแรงปั่นจักรยานจนเร็วรี่ราวกับขี่มอเตอร์ไซค์ สาวน้อยอย่างเสี่ยวหลิงไม่ได้ตั้งตัว จึงเผลอเอื้อมมือไปจับเอวของเซียวไป๋ไว้ตามสัญชาตญาณ

พอพ้นประตูมหาวิทยาลัย ปั่นไปได้ไม่ถึงสิบห้านาที เซียวไป๋ก็จอดรถลงตรงหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง เขาล็อกรถแล้วพาสาวน้อยเดินเข้าไปข้างใน กวาดสายตามองหาโต๊ะว่างทันที

"เสี่ยวเซียว ทางนี้..."

อาจเป็นเพราะถึงช่วงเวลาอาหารเย็นพอดี ในร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้จึงมีลูกค้าอยู่ไม่น้อย เซียวไป๋เพิ่งเดินเข้ามาหยุดยืนยังไม่ทันถึงหนึ่งนาที ก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตัวเอง

ไม่ต้องหันไปดูก็รู้จากเสียงว่าเป็นเว่ยเฟิง

ที่ตั้งของร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้อยู่ใกล้กับบ้านเช่ามีลานเรือนที่เซียวไป๋เช่าไว้มาก การเจอเว่ยเฟิงที่นี่จึงไม่ใช่เรื่องแปลก เขาแค่สงสัยว่า เลิกงานแล้วทำไมเว่ยเฟิงถึงยังไม่กลับบ้าน

เซียวไป๋พาหลิวเสี่ยวหลิงเดินตรงไปยังโต๊ะมุมหนึ่ง เห็นเว่ยเฟิงนั่งอยู่กับผู้หญิงวัยเกือบห้าสิบคนหนึ่ง

"บังเอิญจริงๆ เสี่ยวเซียว นี่คืออาจารย์จาง จางเสวี่ยเหมย เธอเคยเป็นบรรณาธิการของสำนักพิมพ์นิตยสารแห่งหนึ่ง เมื่อสองปีก่อนมีเหตุจำเป็นเลยลาออกมา ฉันอยากชวนเธอมาช่วยงานที่สตูดิโอของเรา

อาจารย์จาง นี่คือเซียวไป๋ เถ้าแก่สตูดิโอของเราที่ฉันเคยเล่าให้ฟัง ในเมื่อเจอกันแล้ว ก็นั่งกินด้วยกันเลย ดีไหมครับ"

เว่ยเฟิงรีบแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกันอย่างรวดเร็ว พอถึงคิวของหลิวเสี่ยวหลิง เซียวไป๋ก็พูดเพียงสั้นๆ ว่าเธอเป็นเพื่อนร่วมชั้น แล้วไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

จางเสวี่ยเหมยไม่ได้ดูถูกความเยาว์วัยของเซียวไป๋เลยแม้แต่น้อย เธอทักทายคนทั้งสองอย่างมีมารยาท

เดิมทีเซียวไป๋กะว่าจะมากินข้าวสองต่อสองกับสาวน้อย ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงไม่ยอมไปกินที่โรงอาหารล่ะ แต่สุดท้ายวนไปวนมาจนมาถึงที่นี่ ก็ยังอุตส่าห์เจอคนรู้จักเข้าจนได้

"งั้นก็นั่งด้วยกันเถอะครับ คนเยอะๆ กินข้าวถึงจะครึกครื้น"

เมื่อได้รับคำตอบรับจากเซียวไป๋ ทั้งสี่คนจึงนั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน สั่งกับข้าวมาสองสามอย่างแล้วเริ่มลงมือกิน

ระหว่างนั้น เซียวไป๋ส่งสายตาสื่อสารกับเว่ยเฟิงคร่าวๆ จนรู้ว่าจางเสวี่ยเหมยน่าจะตกลงมาทำงานที่สตูดิโอแล้ว เว่ยเฟิงถึงได้พาอีกฝ่ายมาเลี้ยงข้าวมื้อนี้

จางเสวี่ยเหมยไม่ดื่มเหล้า เว่ยเฟิงจึงไม่ได้สั่ง ทุกคนกินอาหารมื้อเรียบง่ายเสร็จก็แยกย้าย จากนั้นเซียวไป๋ก็พาหลิวเสี่ยวหลิงเดินตามเว่ยเฟิงมายังบ้านเช่าที่มีลานเรือน

จางเสวี่ยเหมยแยกทางกับทุกคนตรงหน้าร้านอาหารแล้วตรงกลับบ้านไปเลย

ใกล้จะสิ้นปีแล้ว อากาศจึงค่อยๆ หนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ

แปลงผักในลานเรือนถูกถางทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว รอเพียงฤดูใบไม้ผลิปีหน้าค่อยปลูกดอกไม้ใบหญ้าเพิ่มเติม ตอนนี้มองดูลานเรือนทั้งหลังใต้แสงไฟ ช่างดูสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย แม้แต่ร่องระบายน้ำในลานก็ยังมีแผ่นหินปูทับปิดไว้ด้านบน เห็นได้ชัดว่าเว่ยเฟิงลงแรงไปไม่น้อยทีเดียว

เซียวไป๋เคยมาที่นี่หลายครั้ง ทว่าแต่ละครั้งก็มักจะมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเสมอ อย่างแผ่นหินที่ปูทับบนร่องระบายน้ำนี้ ครั้งก่อนที่มาก็ยังไม่มี

หลิวเสี่ยวหลิงยิ่งรู้สึกประหลาดใจเข้าไปใหญ่ ที่นี่คงเป็น "สตูดิโอ" ที่พวกเขาพูดถึงกันเมื่อครู่นี้สินะ ที่นี่เป็นของเซียวไป๋เหรอเนี่ย!

เมื่อเข้าไปในบ้านและเปิดไฟสว่างแล้ว เว่ยเฟิงจึงค่อยปิดไฟทั้งหมดในลานเรือน

"เสี่ยวเซียว เพิ่งจะสองวันมานี้นี่เองที่ฉันจัดหาเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดมาจนครบตามที่เธอต้องการ ทั้งในห้องและในลานเรือนก็เก็บกวาดใหม่หมดแล้วรอบหนึ่ง ทั้งหมดใช้เงินไปราวๆ พันสองร้อยหยวน"

ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้เว่ยเฟิงวิ่งวุ่นจนแทบขาขวิด โดยเฉพาะตลาดของเก่า เขาแทบจะไปทุกวัน เฟอร์นิเจอร์ที่เซียวไป๋ต้องการไม่เหมือนคนอื่น เขาดูแค่วัสดุไม้กับฝีมือช่างเท่านั้น แต่ไม่ได้สนใจว่าจะเก่าหรือใหม่

อย่างโต๊ะแปดเซียนกับเก้าอี้สี่ตัวในห้องโถงกลาง ทำจากไม้พะยูงไหหลำแท้ๆ เฟอร์นิเจอร์ชุดนี้ ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของเก่าที่มีอายุไม่น้อย แต่กลับใช้เงินซื้อมาถึงหนึ่งร้อยยี่สิบหยวน แพงกว่าซื้อของใหม่อีก

ยังมีเตียงอีกหลังหนึ่ง ตั้งอยู่ในห้องของเซียวไป๋ ทำจากไม้หนานมู่ลายทอง นอกจากนี้ยังมีท่อนไม้พะยูงไหหลำกับไม้หนานมู่ลายทองอีกจำนวนหนึ่ง กองไว้ตรงที่หลบฝนหลังบ้าน เว่ยเฟิงก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเซียวไป๋จะเอาไว้ใช้ทำอะไร

เฟอร์นิเจอร์เก่าพวกนี้อย่างมากก็มีอายุแค่ไม่กี่สิบปี เทียบกับพวกโบราณวัตถุไม่ได้เลย สำหรับเซียวไป๋แล้ว เขาชอบไม้ชั้นดีพวกนี้จากใจจริง ไม่ได้คิดจะหาของหลุดเพื่อกักตุนของโบราณ และยิ่งไม่ได้หวังจะอาศัยของพรรค์นี้มาทำกำไร

เมื่อก่อนไม่มีที่ทางจะเก็บของพวกนี้ แต่ในเมื่อเช่าบ้านที่มีลานกว้างขนาดนี้แล้ว ก็ซื้อมาเก็บไว้สักหน่อยจะเป็นไรไป