ตอนที่ 74 ผู้เชี่ยวชาญด้านการหาเรื่องใส่ตัว

"ตกลง คุณเก็บพวกใบเสร็จกับใบสำคัญจ่ายไว้ให้ดี เดี๋ยวผมค่อยหาคนมาทำบัญชีให้"

คราวก่อนเซียวไป๋ถอนเงินจากธนาคารมาหนึ่งหมื่นหยวน ในจำนวนนั้นส่งให้หลินชิวลู่ไปแปดพันหยวน เก็บไว้กับตัวสองพันหยวน เมื่อรวมกับเงินที่เหลือติดตัวอยู่บ้าง เขาก็มีเงินสดทั้งหมดกว่าสองพันห้าร้อยหยวน

ค่าเช่าบ้านกับเงินมัดจำสองร้อยสามสิบหยวน ซ่อมแซมทำความสะอาดบ้านทั้งข้างในข้างนอกแบบเรียบง่าย ซื้อเฟอร์นิเจอร์และอุปกรณ์สำนักงาน จ่ายไปแล้วประมาณหนึ่งพันสองร้อยหยวน ตอนนี้จึงเหลืออยู่พันกว่าหยวนนิดหน่อย

ความเร็วในการใช้เงินของเซียวไป๋ทำเอาเว่ยเฟิงถึงกับเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง ปัจจุบันบ้านขนาดสี่สิบกว่าตารางเมตรในเหรินหมินซินชุนยังมีราคาไม่ถึงสามพันหยวนด้วยซ้ำ แต่สตูดิโอแห่งนี้เพียงแค่เช่าลานบ้านหลังนี้ เงินก็หายวับไปครึ่งหลังแล้ว

"เสี่ยวเซียว ครูจางแกเป็นบรรณาธิการรุ่นเก๋า มีประสบการณ์สูงทั้งเรื่องตรวจพิจารณาต้นฉบับและพิสูจน์อักษร ผมคิดว่าเธอทำงานนี้ได้สบาย"

เดิมทีเว่ยเฟิงกะว่าจะไปคุยกับเซียวไป๋เรื่องจางเสวี่ยเหมยในวันสองวันนี้ นึกไม่ถึงว่าจะบังเอิญเจอกันวันนี้พอดี เขาจึงรีบรายงานสถานการณ์ให้เซียวไป๋ฟังทันที

"ได้สิครับ ให้เธอลองดูก่อน อืม ช่วงทดลองงานสามเดือน เงินเดือนกำหนดไว้ชั่วคราวที่หกสิบหยวนต่อเดือน เดี๋ยวผมค่อยกำหนดเกณฑ์การประเมินผลงานอีกที ค่าผลงานกับเงินโบนัสค่อยคิดแยกต่างหาก"

พอมีคนใหม่เพิ่มเข้ามา กฎระเบียบข้อบังคับต่างๆ ของสตูดิโอก็ต้องค่อยๆ วางระบบขึ้นมา เรื่องพวกนี้เซียวไป๋เจนจัดช่ำชองอยู่แล้ว สละเวลาทำออกมาสักหน่อยก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไรนัก

"ได้เลย ผมเข้าใจแล้ว เสี่ยวเซียว พวกคุณนั่งกันก่อนนะ เดี๋ยวผมไปต้มน้ำชงชาให้"

เว่ยเฟิงย่อมไม่มีความเห็นคัดค้านอยู่แล้ว เงินเดือนที่เซียวไป๋กำหนดไว้ก็ใกล้เคียงกับที่จางเสวี่ยเหมยคาดหวังไว้ เรื่องนี้เป็นอันสำเร็จลุล่วง!

พอเว่ยเฟิงเดินออกไป หลิวเสี่ยวหลิงก็มองเซียวไป๋แล้วพูดว่า "พี่เซียว เทอมนี้ฉันลงเรียนวิชาเลือก 'วิชาการบัญชี' บัญชีที่พวกพี่เพิ่งพูดถึงดูเหมือนจะไม่ซับซ้อน เป็นแค่รายจ่ายประจำวันทั่วไป ให้ฉันลองช่วยทำบัญชีให้ไหมคะ"

อันที่จริงเธอยังอยากลองช่วยเซียวไป๋ร่างกฎระเบียบข้อบังคับต่างๆ ด้วยซ้ำ แต่ก็กลัวว่าตัวเองจะทำได้ไม่ดี เพราะยังมีอีกหลายวิชาที่ยังไม่ได้เรียน อีกทั้งยังไม่มีประสบการณ์จริง เธอจึงไม่ได้เอ่ยปาก

ก่อนหน้านี้เซียวไป๋เคยนึกถึงเจียงเหว่ย หมอนั่นเรียนเอกบัญชีโดยตรง ทว่าในเมื่อน้องเสี่ยวหลิงบอกว่าเธอทำได้ เช่นนั้นก็ให้เธอทำไปเลยแล้วกัน

สตูดิโอแห่งนี้ไม่ได้นับเป็นกิจการอย่างเคร่งครัดตามกฎหมายด้วยซ้ำ แม้แต่เอกสารขั้นตอนอะไรก็ไม่ได้ไปจดทะเบียน การทำบัญชีจึงเรียบง่ายมาก หลักๆ คือบันทึกรายจ่ายต่างๆ ส่วนรายได้จากการดำเนินงานนั้นไม่มีอยู่จริง ทั้งหมดต้องพึ่งเงินทุนสนับสนุนส่วนตัวจากเซียวไป๋

"เอาสิ งั้นยกให้เธอจัดการเลย ต่อไปเธอแค่หาเวลาแวะมาสัปดาห์ละครั้งก็พอ บัญชีเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ของฉันใช้เวลาชั่วโมงสองชั่วโมงก็เสร็จแล้ว อืม ถือว่าเธอเป็นพนักงานบัญชีพาร์ตไทม์ของสตูดิโอแล้วกัน ให้เงินเดือนเธอเดือนละสี่สิบหยวน"

เซียวไป๋โบกมืออย่างใจป้ำ เรื่องนี้จึงถูกตัดสินใจลงเอยเช่นนี้

"พี่เซียว! ฉันแค่อยากช่วยพี่เฉยๆ จะมาให้เงินดงเงินเดือนอะไรกัน? ฉันไม่เอาหรอกค่ะ!"

น้องเสี่ยวหลิงร้อนใจขึ้นมาทันที เซียวไป๋เคยช่วยเหลือเธอไว้มากมาย เรื่องนี้เธอจดจำไว้ในใจเสมอมา อุตส่าห์มีโอกาสได้ช่วยเขาบ้าง ทำไมถึงวกกลับมาเรื่องเงินอีกแล้ว?

"น้องเสี่ยวหลิง เธออย่าเพิ่งรีบร้อน ฟังฉันก่อน ที่นี่จำเป็นต้องมีพนักงานบัญชีพาร์ตไทม์อยู่แล้ว ไม่ว่าใครมาทำก็เป็นอัตราเงินเดือนนี้ทั้งนั้น จะไม่ให้มากเป็นพิเศษเพราะเป็นเธอ และจะไม่ให้น้อยลงเพราะเป็นคนแปลกหน้า

นี่ไม่ใช่เรื่องเงิน แต่เป็นเรื่องของระบบ! ระบบ เธอเข้าใจไหม? จะทำตามอำเภอใจไม่ได้เด็ดขาด แม้แต่ตัวฉันเองก็ต้องปฏิบัติตาม"

เซียวไป๋คาดเดาปฏิกิริยาของหลิวเสี่ยวหลิงไว้ล่วงหน้าแล้ว คำพูดของเขานั้นเปี่ยมด้วยหลักการและความชอบธรรมอย่างยิ่ง จนทำเอาเด็กสาวไม่กล้าส่งเสียงเถียงอีกต่อไป

ครู่ต่อมา เว่ยเฟิงก็ชงชาเสร็จแล้วยกเข้ามา เซียวไป๋จิบไปคำหนึ่งก็พ่นพรวดลงพื้นเสียง "พรวด" ทันที "เหล่าเว่ย ชาของคุณนี่มันจะแย่เกินไปแล้วมั้ง? นอกจากไม่มีกลิ่นหอมของใบชาแล้วยังมีกลิ่นอับชื้นอีก คุณแน่ใจนะว่านี่เอาไว้ให้คนดื่มน่ะ?"

เว่ยเฟิงหัวเราะแหะๆ พลางพูดว่า "นายก็พอใจเถอะน่า นี่ฉันอุตส่าห์เอามาจากบ้านเชียวนะ ถ้าไม่ดื่มอันนี้ก็คงมีแต่น้ำเปล่าต้มสุกให้ดื่มแล้วล่ะ..."

"เรื่องนี้โทษผมเอง! เหล่าเว่ย พรุ่งนี้คุณไปซื้อใบชามาสักหน่อย ไม่ต้องเอาดีเลิศเลอหรอก อย่างน้อยที่สุดก็ให้พอดื่มลงคอได้ก็พอ โอเคไหม? เงินค่าซื้อชาก็เบิกได้เลย"

เรื่องนี้เซียวไป๋ละเลยไปจริง ๆ ก่อนหน้านี้เขาแวะมาสองสามครั้ง ก็แค่โฉบมาเหมือนแมลงปอแตะน้ำแล้วก็ไป ไม่เคยได้นั่งดื่มชาที่นี่เลยสักครั้ง

"ได้เลย ฉันจะจัดการตามที่นายบอกแน่นอน"

เว่ยเฟิงฉีกยิ้มกว้าง รู้สึกว่าการได้ทำงานกับเจ้านายใจกว้างแบบนี้นับว่าไม่เลวเลยจริง ๆ

ทั้งสองคนนั่งคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง เซียวไป๋ก็เตรียมตัวกลับ เพราะเขายังต้องไปส่งหลิวเสี่ยวหลิงที่มหาวิทยาลัยด้วย ดึกเกินไปจะไม่ดี

แต่เว่ยเฟิงกลับไม่ขยับตัวลุกขึ้น

"เหล่าเว่ย คุณไม่กลับเหรอ?"

"พวกนายไปกันก่อนเถอะ ในมือฉันมีต้นฉบับที่เพิ่งมีคนยื่นมาให้อีกเรื่อง ช่วงสองสามวันนี้ต้องรีบอ่านให้จบ ถ้าฉันอ่านจบแล้วรู้สึกว่ามีแวว ค่อยมารายงานนายอย่างละเอียดอีกที"

พอมีงานค้างอยู่ในมือ เว่ยเฟิงก็ไม่อยากเดินทางไป ๆ มา ๆ อีกอย่างกลับบ้านไปก็อยู่ตัวคนเดียวอยู่ดี ไม่อย่างนั้นเขาจะไปขลุกอยู่ที่อำเภอซินถุนได้ตั้งหลายเดือนเชียวหรือ?

ตอนนี้ในสตูดิโอยังมีคนแค่สองสามหน่อ โต๊ะทำงานจึงตั้งไว้ที่ห้องโถงกลาง เอาโต๊ะสองตัวมาชนกันแล้วจัดไว้ริมหน้าต่างมุมทิศตะวันออกเฉียงใต้ ริมผนังมีตู้เอกสารเหล็กแบบเก่าตั้งเรียงอยู่แถวหนึ่ง เมื่อรวมกับโต๊ะแปดเซียนและเก้าอี้แล้ว ห้องโถงกลางจึงดูค่อนข้างโล่งตา

นอกจากนี้ยังมีห้องอีกสามห้อง เซียวไป๋ยึดไปแล้วสองห้องเพื่อเก็บเฟอร์นิเจอร์เก่า ๆ ซ่อมซ่อพวกนั้น ส่วนอีกห้องหนึ่ง เว่ยเฟิงเอาเตียงเดี่ยวกับโต๊ะหนังสือมาตั้งไว้อย่างละตัว ที่นอนหมอนมุ้งอะไรเขาก็ขนมาจากบ้านหมดแล้ว ถ้าคืนไหนไม่กลับบ้านก็ค้างที่นี่ได้เลย

"ตามใจคุณแล้วกัน! แต่อย่าหักโหมจนดึกดื่นล่ะ รีบพักผ่อนให้เร็วหน่อย ผมไปล่ะ!"

เซียวไป๋ขี้เกียจจะเซ้าซี้ มีคนนอนเฝ้าอยู่ที่นี่ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องกลัวขโมย... ถึงแม้ว่าในลานบ้านหลังนี้จะไม่มีอะไรน่าขโมยเลยก็เถอะ

เมื่อก้าวพ้นประตูรั้วออกมา ทั้งสองคนต่างก็ไม่ได้รีบร้อนขึ้นขี่จักรยาน แต่กลับจูงรถเดินคุยกันไปเรื่อย ๆ ราวกับกำลังเดินเล่นกินลมชมวิว

เซียวไป๋สังเกตเห็นว่า ผิวพรรณของแม่น้องสาวเสี่ยวหลิงดูขาวขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก อีกทั้งทรวดทรงองค์เอวก็เริ่มผลิบานเป็นสาวเต็มตัว ตลอดทางที่เดินมาจึงมีคนเหลียวมองอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

"พี่เซียว สุดสัปดาห์นี้พี่จะกลับบ้านไหมคะ? สัปดาห์นี้ฉันคงไม่แวะไปหรอกนะ เช้าวันอาทิตย์ฉันจะมาทำระบบบัญชีที่นี่ก่อน ส่วนตอนบ่ายอยากจะแวะไปหาซิ่วซิ่วหน่อยน่ะค่ะ"

หลิวเสี่ยวหลิงรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง เดิมทีสุดสัปดาห์นี้เธอว่าง กะว่าจะไปช่วยซักเสื้อผ้ากับผ้าปูที่นอนให้เซียวไป๋เสียหน่อย ใครจะไปนึกว่าจู่ ๆ ตัวเองจะกลายมาเป็นนักบัญชีพาร์ตไทม์ของสตูดิโอเซียวไป๋ไปได้

"สุดสัปดาห์นี้ผมไม่กลับบ้านหรอก จะนอนที่หอ เช้าวันอาทิตย์ผมต้องไปถนนหวงหนี่เจีย น่าจะหลังเที่ยงนู่นแหละถึงจะเสร็จธุระ"

สัปดาห์นี้เซียวไป๋กับเจียวหยางนัดเคลียร์บัญชีกันไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาจึงไม่อยากวิ่งไปวิ่งมาให้เหนื่อย กะว่าจะรอให้จัดการเรื่องเคลียร์บัญชีเสร็จเรียบร้อยก่อนค่อยกลับบ้านสักรอบ

"อ๋อ งั้นรอสัปดาห์หน้าแล้วกันค่ะ แล้วฉันค่อยไปเที่ยวบ้านพี่"

ต่อไปนี้หลิวเสี่ยวหลิงต้องมาทำบัญชีที่สตูดิโอสัปดาห์ละครั้ง เวลาว่างของเธอจึงหดหายไปอีกหน่อย คงต้องวางแผนเวลาใหม่ให้ดี ๆ เสียแล้ว

เซียวไป๋พยักหน้ารับ จากนั้นก็ก้าวขึ้นคร่อมจักรยาน หลิวเสี่ยวหลิงประสานงานอย่างรู้ใจ เธอวิ่งเหยาะ ๆ ตามไปสองก้าวแล้วกระโดดขึ้นนั่งซ้อนท้าย มือข้างหนึ่งวางทาบไว้ที่เอวของเซียวไป๋อย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นทั้งคู่ก็มุ่งหน้าตรงไปยังมหาวิทยาลัยเซียงหนาน

ลานบ้านหลังเล็กที่เช่าทำสตูดิโอนั้นตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีกับมหาวิทยาลัยเซียงหนานพอดี เซียวไป๋ปั่นจักรยานไปส่งหลิวเสี่ยวหลิงใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาที แต่ขากลับไปหอพักมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีกลับต้องใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง

กว่าเขาจะกลับถึงห้อง 306 ก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่มแล้ว

"ลูกพี่เซียว ไหงกลับมาได้ล่ะเนี่ย? เมื่อกี้ฉันเพิ่งพนันกับเสี่ยวไข่ไปเองว่าคืนนี้นายต้องค้างข้างนอกแน่ ๆ ผลคือทำฉันเสียคูปองกับข้าวไปหนึ่งหยวนเลยเนี่ย!"

ในห้องพักมีแค่กัวเสี่ยวตง ชุยหมิงต๋า และเหลียงชุนเซิงอยู่ ส่วนหลี่ไข่กับเว่ยเจี้ยนจวินไม่รู้ว่าหายหัวไปไหน

พอกัวเสี่ยวตงเห็นเซียวไป๋ก็เอามือกุมหน้าทันที ก่อนหน้านี้เขาพนันกับหลี่ไข่ไว้ว่าคืนนี้เซียวไป๋จะไม่กลับห้อง แต่น่าเสียดายที่เขาแพ้พนัน

"ใครใช้ให้แกเอาเรื่องไร้สาระมาล้อกูเล่นล่ะ เสียไปก็สมน้ำหน้าแล้ว!"

เซียวไป๋อดขำไม่ได้ กัวเสี่ยวตงคนนี้มันตัวกวนโอ๊ยจริง ๆ ได้รับฉายาว่า 'ยอดฝีมือหาเรื่องใส่ตัว' ก็ไม่ผิดนัก แต่ก็นั่นแหละ ในหอพักมีไอ้หมอนี่อยู่คนหนึ่ง บรรยากาศก็ครึกครื้นขึ้นตั้งเยอะ

ชุยหมิงต๋าได้ยินที่เซียวไป๋พูดก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที ชี้หน้ากัวเสี่ยวตงพลางหัวเราะร่า "เหล่ากัว กูบอกมึงว่าไงล่ะ พี่ใหญ่เซียวเขาก็คือตัวข่มมึงชัด ๆ กล้าเอาเขามาพนัน ไม่เจียมกะลาหัวจริง ๆ..."

เหลียงชุนเซิงเป็นคนพูดน้อย ทั้งยังไม่ค่อยกล้าแหย่กัวเสี่ยวตง ได้แต่นั่งอยู่บนเก้าอี้พลางขยิบตาทำหน้าทำตาส่งให้เซียวไป๋แล้วแอบหัวเราะคิกคัก