ตอนที่ 75 ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ หรือไง

ขณะกำลังหยอกล้อเล่นกับเพื่อนร่วมห้องอยู่ในห้องพัก หลี่ไข่กับเว่ยเจี้ยนจวินก็ล้างหน้าแปรงฟันกลับมาจากข้างนอก กัวเสี่ยวตงจึงยอมควักคูปองอาหารราคาหนึ่งหยวนส่งให้หลี่ไข่แต่โดยดี

"พี่เซียว พรุ่งนี้เที่ยงพวกเราเพิ่มกับข้าวได้แล้ว ฮ่าๆ"

หลี่ไข่กับกัวเสี่ยวตงดวงชะตาไม่ถูกกัน ทั้งสองคนเปิดศึกแขวะกันได้ทั้งวันทั้งคืนไม่มีเบื่อ ถึงอย่างนั้นความสัมพันธ์ของทั้งคู่แม้จะไม่นับว่าดีเลิศ แต่ก็ไม่เคยถึงขั้นแตกหักตัดขาดกันจริง ๆ นับว่าน่าสนใจทีเดียว

เซียวไป๋คุยเล่นกับพวกเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะควักบุหรี่ไป๋ซาออกมาหนึ่งซองแล้วโยนให้พวกเว่ยเจี้ยนจวิน

"ฮิๆ ขอบใจนะพี่เซียว!"

เว่ยเจี้ยนจวินคว้าบุหรี่เดินตรงไปที่ระเบียง ชุยหมิงต๋ากับกัวเสี่ยวตงรีบตามไปติด ๆ สารถีสิงห์อมควันทั้งสามคนไปสูบยาคลายความอยากอีกรอบ

ใคร ๆ ต่างรู้ดีว่าในห้อง 306 ไม่อนุญาตให้สูบบุหรี่ ถ้าจะสูบต้องไปที่ระเบียง อย่าว่าแต่พวกเขาสามคนเลย แม้กระทั่งคนจากห้องอื่นที่แวะมาเที่ยวเล่น ก็พากันชินกับกฎข้อนี้ที่เซียวไป๋ตั้งขึ้นแล้ว

เซียวไป๋ไม่ได้สนใจพวกเขา เขาเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะ หยิบผ้าขนหนูกับแปรงสีฟันและของใช้อื่น ๆ เดินไปล้างหน้าแปรงฟันที่ห้องสุขภัณฑ์

วันรุ่งขึ้นหลังมื้อเย็น ขณะที่เซียวไป๋กำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุด หลี่ไข่ก็เดินเข้ามาหาแล้วดึงตัวเขาออกไป

"พี่เซียว อาจารย์เหยียนเรียกหา..."

เซียวไป๋เดินออกจากห้องสมุด มองปราดเดียวก็เห็นเหยียนเป้ยยืนอยู่ไม่ไกล

"นักศึกษาเซียวไป๋ ไปเดินเล่นด้วยกันหน่อยสิ"

เหยียนเป้ยโบกมือ หลี่ไข่เป็นคนรู้ความจึงรีบปลีกตัวเดินเลี่ยงไป เธอกับเซียวไป๋เดินทอดน่องไปตามทางในมหาวิทยาลัยอย่างสบาย ๆ โดยไม่มีใครเอ่ยปากทำลายความเงียบสงบนี้ก่อน

"เอ๊ะ? อาจารย์เหยียน พวกเรากำลังจะไปไหนกันครับ"

เดินไปเดินมา เซียวไป๋ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ตกดึกป่านนี้ทำไมเธอถึงพาผมมาที่ตึกอำนวยการ มีอะไรพูดข้างนอกไม่ได้หรือไง

"นักศึกษาเซียวไป๋ ครูเคยให้หัวหน้าห้องอู๋ไปเกลี้ยกล่อมเธอแล้ว หวังว่าเธอจะมีส่วนร่วมในกิจกรรมของมหาวิทยาลัยให้มากขึ้น แต่เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ยอมฟังเอาเสียเลย เอาเถอะ ศาสตราจารย์ผังหัวหน้าภาควิชาของเราอยากจะคุยกับเธอด้วยตัวเอง ตอนนี้ท่านกำลังรอเธออยู่ในห้องทำงาน เธอขึ้นไปเถอะ"

ช่วงนี้เหยียนเป้ยไม่ได้มาหาเซียวไป๋เลย เพราะเธอรู้สึกว่ามาหาก็ไร้ประโยชน์

นักศึกษาที่มีความเป็นตัวของตัวเองสูงแบบเซียวไป๋เธอก็เคยพบเจอมาบ้าง คนเขาไม่ชอบทำตัวเด่น ไม่ชอบเข้าร่วมกิจกรรมส่วนรวม แล้วจะทำอะไรได้ ขนาดมหาวิทยาลัยเองก็จนปัญญาเหมือนกัน

"อ๋อ งั้นผมขึ้นไปนะครับ อาจารย์เหยียนสวัสดีครับ"

เซียวไป๋มองเหยียนเป้ยด้วยความสงสัยอยู่แวบหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่ไม่เห็นพิรุธอะไรบนใบหน้าของอีกฝ่ายเลย หลังจากกล่าวลาเหยียนเป้ยแล้ว เขาก็เดินไปยังห้องทำงานของผังเซียนชู หัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์และฟิสิกส์

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

เซียวไป๋เคาะประตูห้อง จากนั้นก็ได้ยินเสียง "เชิญเข้ามา" ลอยออกมาจากข้างใน เขาจึงผลักประตูเดินเข้าไป

ภายในห้อง ชายวัยสี่สิบห้าสี่สิบหกปีกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างอยู่บนโต๊ะทำงาน เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูก็เงยหน้าขึ้นมองเซียวไป๋แวบหนึ่ง แล้วจึงวางปากกาหมึกซึมในมือลง

"ศาสตราจารย์ผัง สวัสดีครับ อาจารย์เรียกพบผมหรือครับ"

เซียวไป๋ยิ้มทักทายอย่างมีมารยาท ทว่าท่าทางกลับดูสุขุม ไม่นอบน้อมเกินงามและไม่ถือดี

"สง่าผ่าเผยดีนี่!"

ผังเซียนชูมีความประทับใจแรกที่ดีต่อเซียวไป๋ ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ตั้งใจจะมาพบเซียวไป๋ เดิมทีแอบกังวลอยู่บ้างว่าหากเจ้าหนุ่มนี่รู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างตนกับพ่อแม่ของเขาแล้ว อาจจะวางตัวกร่างหรือทำตัวเด่นในมหาวิทยาลัย

แต่พอเวลาผ่านไปไม่กี่เดือน เขาถึงได้พบว่าความกังวลของตัวเองนั้นช่างเกินไปจริง ๆ เจ้าเด็กเซียวไป๋นี่ไม่ใช่คนประเภทชอบทำตัวโดดเด่นเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับเก็บเนื้อเก็บตัวจนดูจะเกินพอดีไปด้วยซ้ำ

ในมุมมองของเขา การตั้งใจเรียนนั้นเป็นเรื่องที่ถูกต้อง และเป็นหน้าที่พื้นฐานของนักศึกษาอยู่แล้ว แต่แค่เรียนดีอย่างเดียวยังไม่พอ อีกไม่กี่ปีก็ต้องก้าวออกสู่สังคมไม่ใช่หรือ พวกหนอนหนังสือเอาแต่ท่องตำรา ออกไปสู่สังคมแล้วไม่มีทางเอาตัวรอดได้หรอก

พ่อของเซียวไป๋มีความสามารถในการจัดองค์กรสูงและเข้าถึงง่าย ส่วนแม่ของเซียวไป๋ก็ร้องรำทำเพลงเก่ง รับมือกับความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลได้อย่างรอบด้านไร้ที่ติ... ทั้งคู่ล้วนได้เข้าเป็นสมาชิกพรรคตั้งแต่ยังเรียนอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย

"เสี่ยวเซียว ฉันเป็นคนชอบพูดตรงไปตรงมา เธออย่าถือสาเลยนะ เจ้าเด็กคนนี้นี่ ช่างไม่เหมือนลูกชายของเซียวเทียนฟ่างกับเหลียงอวี้เฟินเอาเสียเลย ยืนบื้อทำอะไรอยู่ล่ะ มาสิ นั่งลงก่อน"

ผังเซียนชูลุกขึ้นจากหลังโต๊ะทำงาน สองมือถือแก้วเก็บความร้อนเดินตรงเข้ามา น้ำเสียงที่เอ่ยแฝงไปด้วยความรู้สึกอยากให้ได้ดีแต่ก็ขัดใจอย่างเห็นได้ชัด

เซียวไป๋เดินตามหัวหน้าภาควิชาไปนั่งลงที่โซฟา จากนั้นจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ศาสตราจารย์ผังครับ อาจารย์พูดตามสบายได้เลย ผมไม่ถือหรอกครับ แต่ฟังจากที่อาจารย์พูด... เหมือนผมไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพวกเขาอย่างนั้นแหละครับ?"

"พรวด..."

ผังเซียนชูเพิ่งจิบชาร้อนเข้าไปคำหนึ่ง พอได้ยินประโยคหลังของเซียวไป๋ ก็หันขวับพ่นพรวดออกมาจนหมด

ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงมองเซียวไป๋อย่างอ่อนอกอ่อนใจพลางเอ่ยขึ้น "เธอเข้าใจที่ฉันพูดแบบนี้เรอะ เสี่ยวเซียว เดิมทีฉันนึกกังวลว่าเธอจะกลายเป็นพวกหนอนหนังสือบ้าเรียน สงสัยฉันจะมองผิดไป เธอเนี่ยถอดแบบมาจากแม่ของเธอไม่มีผิดเพี้ยนเลย"

เหลียงอวี้เฟินในสมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็เจ้าเล่ห์แสนกลแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่หรือรุ่นน้อง ล้วนโดนเธอแกล้งมานักต่อนัก

บัดนี้ลูกชายของเธอกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าเขา ท่าทางภายนอกดูเรียบร้อย ทว่าลึกๆ ในเนื้อแท้แล้วก็ไม่ใช่คนที่จะยอมอยู่นิ่งๆ เหมือนกัน

"กระแอม ศาสตราจารย์ผังครับ ดูอาจารย์พูดเข้าสิครับ ผมก็แค่คิดเตลิดไปชั่ววูบเท่านั้นเอง"

เซียวไป๋ยิ้มเจื่อนๆ รอยยิ้มนี้เมื่อตกอยู่ในสายตาของผังเซียนชู ก็ยิ่งตอกย้ำความคิดของตนให้หนักแน่นขึ้น เด็กคนนี้ไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมันเลยสักนิด

"เสี่ยวเซียว พวกเรามาคุยกันสั้นๆ ดีกว่า ตัวฉันน่ะมีความสัมพันธ์อันดีกับพ่อแม่ของเธอ ผลการเรียนของเธอดี ทั้งยังขยันหมั่นเพียร เรื่องนี้สมควรได้รับคำชมเชย

แต่การที่เธอทำตัวเงียบๆ เก็บเนื้อเก็บตัวตลอดเวลาในมหาวิทยาลัย มันก็ไม่ใช่เรื่องดีนะ ไม่เป็นผลดีต่ออนาคตของเธอเลย ฉันยังอยากให้เธอกระตือรือร้นมีบทบาทมากกว่านี้ เข้าใจไหม"

หากบอกว่าก่อนหน้าที่จะได้พบกับเซียวไป๋ ผังเซียนชูมีท่าทีแบบผิดหวังที่เห็นอีกฝ่ายไม่ได้ดั่งใจ ถ้าอย่างนั้นหลังจากที่ได้เห็นตัวจริง เขาก็เกิดความคิดที่จะปลุกปั้นเซียวไป๋ขึ้นมาจริงๆ

เซียวไป๋ รูปร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลา ผลการเรียนดีทั้งยังมีวินัยในตนเอง ขณะเดียวกันนิสัยใจคอก็เข้าที อยู่ต่อหน้าเขายังกล้าเล่นมุก ไม่มีอาการประหม่าเลยแม้แต่น้อย ต้นกล้าชั้นดีเช่นนี้ควรค่าแก่การบ่มเพาะขัดเกลา

"ผมเข้าใจครับ ขอบคุณนะครับคุณอาผัง ผมไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นจริงๆ ครับ ผมแค่อยากเรียนมหาวิทยาลัยสี่ปีนี้ให้จบอย่างสงบเงียบ พอมีเวลาว่างก็ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ เท่านี้ก็ดีกว่าอะไรทั้งหมดแล้ว ส่วนเรื่องอนาคต ผมคิดว่าความเข้าใจของแต่ละคนคงไม่เหมือนกัน สำหรับผมเป็นแบบนี้ก็ดีมากแล้วครับ"

ในเมื่อระดับหัวหน้าภาควิชายังเปิดอกพูดคุยกับตนอย่างตรงไปตรงมา เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอำพรางอันใดอีก สิ่งที่เซียวไป๋พูดล้วนเป็นความในใจของเขาจริงๆ

พอได้ยินเซียวไป๋เปลี่ยนคำเรียก ผังเซียนชูก็ยิ่งรู้สึกอารมณ์บูดบึ้งขึ้นไปอีก เด็กคนนี้นอกจากไอคิวสูงแล้ว ความฉลาดทางอารมณ์ยังสูงลิบลิ่วอีกด้วย... น่าเสียดายจริงๆ!

"เอาเถอะ ต่างคนต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง ฉันก็จะไม่ฝืนใจเธอ เสี่ยวเซียว ต่อไปถ้าเธอเจอปัญหาติดขัดในการใช้ชีวิตหรือเรื่องเรียน มาหาฉันได้นะ งั้นเธอกลับไปก่อนเถอะ ไว้มีเวลาว่างเมื่อไหร่ ค่อยไปกินข้าวที่บ้านฉันสักมื้อ"

ผังเซียนชูรู้ดีว่าวันนี้ไม่เหมาะที่จะคุยต่อแล้ว คนอย่างเซียวไป๋ทำได้เพียงชี้นำแต่ไม่อาจบังคับฝืนใจ อย่างไรเสียชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของเขาก็ยังเหลืออีกตั้งหลายปี เรื่องบางเรื่องค่อยเป็นค่อยไปผลลัพธ์อาจจะดีกว่า

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ... คุณอาผังก็อย่าทำงานจนดึกดื่นเกินไปนะ สุขภาพร่างกายสำคัญที่สุดครับ"

เซียวไป๋ลุกขึ้นยืนค้อมตัวคารวะเล็กน้อย จากนั้นจึงก้าวออกจากห้องทำงาน ระหว่างเดินลงบันได เขาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง วันเวลาดีๆ ของตนถึงจุดสิ้นสุดเสียแล้ว จะให้ใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบและไม่เป็นจุดสนใจเหมือนเมื่อก่อน คงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว!

เขารู้ซึ้งดีว่าอย่าได้หลงเชื่อคำพูดดูดีของศาสตราจารย์ผังเชียว นั่นเป็นกลยุทธ์ถอยเพื่อรุกต่างหาก หากคราวหน้ามีโอกาสผลักดันตนเองออกไปอยู่แถวหน้า อีกฝ่ายก็คงไม่เกรงใจแน่

แล้วตนจะทำอย่างไรได้ล่ะ ลำพังด้วยความสัมพันธ์ระหว่างศาสตราจารย์ผังกับพ่อแม่ของตน อีกฝ่ายย่อมหวังดีอย่างจริงใจ หากตนยังจะบ่ายเบี่ยงผัดผ่อนไปเรื่อย ก็คงไม่รู้จักดีชั่วจริงๆ แล้ว

แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ได้สร้างความกังวลใจให้เซียวไป๋มากนัก เขาแค่อยากใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยอย่างสงบสุขและสุขสบายไปสักสองสามปี แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่กล้าเผชิญหน้ากับเรื่องพวกนี้เสียหน่อย