ตอนที่ 76 ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว

พริบตาเดียวก็ถึงวันสุดสัปดาห์

ช่วงบ่ายเซียวไป๋ไม่มีเรียน เขาจึงงีบหลับไปครู่หนึ่งตอนเที่ยง พอตื่นขึ้นมาก็ปั่นจักรยานตรงไปยังลานบ้านหลังเล็กที่สตูดิโอเช่าไว้

"เหล่าเว่ย น้าจาง อยู่กันพร้อมหน้าเลยเหรอครับ"

เมื่อก้าวเข้าประตูบ้าน เซียวไป๋ก็เห็นเว่ยเฟิงกับจางเสวี่ยเหมยนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ต่างคนต่างกำลังง่วนอยู่กับงานของตน จางเสวี่ยเหมยมารายงานตัวเข้าทำงานแล้ว เวลานี้จึงมีเพียงพวกเขาสองคนที่ช่วยกันประคับประคองสตูดิโอแห่งนี้

"เสี่ยวเซียว เธอมาได้จังหวะพอดีเลย ฉันกับอาจารย์จางมีธุระจะคุยกับเธออยู่พอดี"

พอเห็นเซียวไป๋เดินเข้ามา ทั้งเว่ยเฟิงและจางเสวี่ยเหมยต่างก็รีบลุกขึ้น เว่ยเฟิงยิ้มพลางก้าวเข้ามาต้อนรับ ส่วนจางเสวี่ยเหมยก็เดินไปชงชามาให้เขาแก้วหนึ่ง

"มีเรื่องจะคุยกับผมทั้งคู่เลยเหรอครับ งั้นว่ามาได้เลย ผมพร้อมรับฟังอย่างตั้งใจ ใครจะเริ่มก่อนดีล่ะ"

เซียวไป๋นั่งลงข้างโต๊ะแปดเซียน สองมือประคองแก้วน้ำมีหูใบใหญ่ประจำตัวเอาไว้ สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอุ้งมือ

ยามนี้อากาศหนาวเย็นลงเรื่อยๆ แม้อุณหภูมิจะยังไม่ลดต่ำลงจนติดลบ ทว่าเมืองซิงเฉิงไม่เหมือนทางเหนือ ในฤดูหนาวไม่มีการจ่ายฮีตเตอร์ทำความร้อน ภายในบ้านจึงแทบไม่ได้อุ่นไปกว่านอกบ้านสักเท่าไร

"หัวหน้าเซียว งั้นฉันขอพูดก่อนแล้วกันนะคะ"

จางเสวี่ยเหมยหยิบกระดาษร่างออกมาสองสามแผ่นจากลิ้นชักโต๊ะทำงานของตน จากนั้นก็มานั่งลงฝั่งตรงข้ามของเซียวไป๋ เตรียมตัวเปิดประเด็นพูดคุย

"น้าจาง เดี๋ยวสิครับ คำเรียกนี้มันมาจากไหนกัน สตูดิโอพวกเรามีคนอยู่แค่หยิบมือเดียว อย่าทำเป็นเรื่องจริงจังขนาดนั้นเลยครับ เรียกผมว่าเสี่ยวเซียวเหมือนเหล่าเว่ยดีกว่าไหม"

เซียวไป๋เคยถูกคนอื่นเรียกว่า "ผู้จัดการเซียว" หรือ "ท่านประธานเซียว" ลับหลังก็เคยมีคนเรียกเขาแบบขำๆ ว่า "ผู้มีอิทธิพล" แต่คำว่า "หัวหน้าเซียว" นี่เพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรกจริงๆ

จางเสวี่ยเหมยยิ้มบางๆ พลางเอ่ยว่า "พวกเราไม่ได้จดทะเบียนเป็นบริษัท จะให้เรียกผู้จัดการก็ดูจะไม่ถูก แต่กฎก็คือกฎ ต่อให้คนน้อยแค่ไหนก็ถือเป็นส่วนรวม ย่อมต้องมีผู้นำสักคนจริงไหมล่ะคะ ฉันว่าเรียกแบบนี้ก็เหมาะสมดีแล้ว"

เซียวไป๋อดเอามือกุมขมับไม่ได้ เขาถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง "น้าจาง เอาที่น้าสบายใจแล้วกันครับ เอาละ พวกเรามาคุยเรื่องงานกันต่อดีกว่า..."

"หัวหน้าเซียวคะ ฉันคิดว่าการที่สตูดิโอของพวกเรามัวแต่คิดจะสร้างสรรค์ผลงานเองทั้งหมด มันดูจะมีประสิทธิภาพต่ำไปสักหน่อย ลองคิดดูสิคะ ลำพังพวกเราไม่กี่คน ในหนึ่งปีจะผลิตผลงานออกมาได้กี่เรื่องกัน เชือดเฉือนตัวเองจนสุดตัวก็คงได้แค่สองเรื่อง ซึ่งมันไม่เอื้อต่อการเติบโตเลย

ความเห็นของฉันคือ พวกเราพอจะตีพิมพ์ผลงานที่มีอยู่แล้วได้ไหม แน่นอนว่าฉันเองก็ไม่เห็นด้วยกับการไปเดินตามรอยเท้าของคนอื่นต้อยๆ เรื่องผลงานพวกนี้ก็ยังต้องอาศัยการเสาะหาและคัดกรองอย่างตั้งใจอยู่ดี"

เมื่อก่อนจางเสวี่ยเหมยเคยทำงานอยู่ในสำนักนิตยสารขนาดเล็กแห่งหนึ่ง แต่ความสามารถในการทำงานของเธอนั้นเก่งกาจมาก หากไม่ใช่เพราะเธอมีนิสัยตรงไปตรงมาจนเกินไปจนเข้ากับหัวหน้าบรรณาธิการในตอนนั้นไม่ได้ เธอก็คงไม่จับพลัดจับผลูมาอยู่ที่นี่กับเซียวไป๋

แต่ในเมื่อมาแล้ว เธอก็คิดว่าตนเองควรทำงานให้คุ้มกับเงินเดือนที่ได้รับ การจะมานั่งหายใจทิ้งไปวันๆ ไม่ใช่นิสัยของเธออย่างแน่นอน

"น้าจาง ความคิดของน้าดีมากเลยครับ แต่ว่านะ ศักยภาพของสตูดิโอเรามันก็มีอยู่แค่นี้ นักเขียนที่มีชื่อเสียงคงไม่เลือกมาร่วมงานกับพวกเราหรอก ส่วนเรื่องเปิดรับต้นฉบับจากภายนอก เหล่าเว่ยก็ทำเรื่องนี้มาตลอด แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย"

เซียวไป๋เองก็เข้าใจดีว่า ทีมงานของพวกเขายังมีจำนวนน้อยเกินไป นี่คือจุดบกพร่องสำคัญที่ในระยะสั้นคงไม่มีทางแก้ไขได้เลย

ส่วนเรื่องการจัดพิมพ์และวางจำหน่ายผลงานที่มีอยู่แล้ว ตัดเรื่องผลงานของนักเขียนชื่อดังในจีนแผ่นดินใหญ่ออกไปได้เลย ส่วนนักเขียนนอกแผ่นดินใหญ่ อย่างเช่นผลงานของท่านกิมย้งนั้น จะหยิบมาจัดพิมพ์เมื่อไรก็ย่อมได้ ทว่าปัญหาก็คือผลงานของท่านกิมย้งฉบับต่างๆ ล้วนถูกพิมพ์ออกมาเกลื่อนกลาดไปหมดแล้ว หากจะมาเกาะกระแสตอนนี้ก็ออกจะช้าไปสักหน่อย

ปฏิกิริยาของเซียวไป๋เป็นไปตามที่จางเสวี่ยเหมยคาดไว้ เธอแย้มยิ้มพลางชูแผ่นกระดาษร่างในมือขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องพูดแบบนี้ เธอลองดูสิ ฉันคัดเลือกผลงานเอาไว้บ้างแล้ว ในบรรดาเรื่องพวกนี้ ฉันอยากจะขอแนะนำนิยายของอาจารย์เซียวอี้เป็นพิเศษ เรื่อง 'ดื่มม้าลำน้ำหลิวฮวา' กับเรื่อง 'ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว'

ผลงานของอาจารย์เซียวอี้มีความสละสลวย อ่อนช้อย ลีลาการเขียนพลิ้วไหวราบรื่น นิยายทั้งสองเรื่องนี้ถือเป็นผลงานระดับคลาสสิกของท่านเลยทีเดียว ฉันมั่นใจในสองเรื่องนี้มาก

อีกอย่าง ผลงานของอาจารย์เซียวอี้เพิ่งจะเริ่มเข้ามาตีตลาดในจีนแผ่นดินใหญ่เมื่อปลายปีที่แล้วนี่เอง ในท้องตลาดจึงมีแค่นิยายยุคแรกๆ ของท่านเพียงไม่กี่เล่ม หากพวกเรารีบคว้าโอกาสนี้ไว้ ก็จะชิงความได้เปรียบในตลาดได้ก่อนใคร"

ขณะที่พูด จางเสวี่ยเหมยก็ยื่นกระดาษร่างที่มีรายชื่อหนังสือระบุไว้เต็มพรืดส่งให้เซียวไป๋

ตอนที่เซียวไป๋เห็นรายชื่อผลงานของเซียวอี้ ปรมาจารย์นิยายกำลังภายในผู้นี้ เขาก็อดเหม่อลอยไปชั่วขณะไม่ได้ ในวัยหนุ่มเขาก็ชื่นชอบหนังสือของเซียวอี้มากเช่นกัน อีกฝ่ายถือเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ที่เคียงบ่าเคียงไหล่มากับท่านกิมย้ง จนผู้คนขนานนามให้ว่า "ใต้มีกิมย้ง เหนือมีเซียวอี้"

"ผลงานของอาจารย์เซียวเพิ่งจะเริ่มเข้ามาในแผ่นดินใหญ่ตอนนี้น่ะเหรอครับ นี่เป็นโอกาสที่ดีจริงๆ นั่นแหละ แต่ว่า ผลงานของท่านคงหาไม่ง่ายใช่ไหมล่ะครับ ถ้าไม่มีต้นฉบับกับหนังสือตัวอย่าง พวกเราจะเอาอะไรไปจัดหน้าเรียงพิมพ์ล่ะ"

ยุคสมัยนี้ไม่มีทางติดต่อกับนักเขียนต่างประเทศได้เลย อีกฝ่ายไม่มีทางอนุญาตให้จัดพิมพ์จำหน่ายในแผ่นดินใหญ่อยู่แล้ว

ทุกวันนี้ แม้แต่นิยายกำลังภายในที่สำนักพิมพ์ถูกกฎหมายจัดพิมพ์ อย่างผลงานของท่านกิมย้ง ก็ล้วนไม่มีการซื้อลิขสิทธิ์ใดๆ ทั้งสิ้นเช่นกัน

ดังนั้น ถ้าคิดจะจัดพิมพ์จำหน่าย ก็ทำได้แค่พิมพ์ซ้ำจากฉบับเดิมเท่านั้น

"หัวหน้าเซียว เรื่องนี้คุณไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ ถ้าไม่มีหนังสือตัวอย่าง ฉันคงไม่เสนอความคิดนี้ขึ้นมาแน่ ในมือฉันมีผลงานของอาจารย์เซียวอี้อยู่หลายเรื่อง ทั้งหมดหิ้วข้ามมาจากเกาะฮ่องกงทั้งนั้น

อย่างเช่นเรื่อง 'ม้าศึกคะนอง สายลมหวีดหวิว' เล่มนี้ ฉันตรวจทานต้นฉบับเสร็จเรียบร้อยแล้ว แถมตอนตรวจทาน ฉันก็คัดลอกเขียนใหม่อีกรอบไปด้วย คุณก็รู้นี่คะว่าหนังสือทางฝั่งเกาะฮ่องกงใช้ตัวอักษรจีนตัวเต็ม"

พอจางเสวี่ยเหมยพูดถึงตรงนี้ก็อดภาคภูมิใจเล็กๆ ไม่ได้ การที่เธอโมโหจนลาออกจากสำนักพิมพ์เดิมก็เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้นี่เอง

อดีตหัวหน้าบรรณาธิการของเธอไม่เห็นคุณค่าผลงานของเซียวอี้ที่ยังไม่มีชื่อเสียงในแผ่นดินใหญ่ จึงปฏิเสธเสียงแข็งที่จะตีพิมพ์หนังสือสองเรื่องที่เธอแนะนำ

ต้องรู้ก่อนนะว่า จางเสวี่ยเหมยลงแรงไปกับการตรวจทานต้นฉบับเรื่อง 'ม้าศึกคะนอง สายลมหวีดหวิว' อย่างมหาศาล การคัดลอกใหม่ทั้งหมดด้วยตัวย่อไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยสักนิด

สาเหตุที่จางเสวี่ยเหมยยอมมาทำงานที่สตูดิโอของเซียวไป๋ ครึ่งหนึ่งก็เพื่ออยากให้หนังสือสองเรื่องนี้ได้ตีพิมพ์วางแผง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งย่อมเป็นเพราะแรงกดดันในการใช้ชีวิต คนเราก็ต้องหาข้าวกินนี่นะ...

หลังจากฟังคำพูดของจางเสวี่ยเหมยจบ เซียวไป๋ก็รู้สึกทึ่งอยู่ในใจ ด้วยวัยขนาดเธอแต่กลับยอมลงแรงเหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนี้ มันไม่ง่ายเลยจริงๆ!

เว่ยเฟิงที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานก็อ้าปากค้างเช่นกัน เขาคิดว่าตัวเองขยันมากแล้ว แต่พอเทียบกับจางเสวี่ยเหมยแล้ว เขายังห่างไกลนัก

"น้าจาง ผมนับถือคุณจริงๆ เลยครับ ไม่มีอะไรต้องพูดมากไปกว่านี้แล้ว ในเมื่อคุณทุ่มเทแรงกายแรงใจขนาดนี้ พวกเราก็ต้องรีบตีพิมพ์ให้เร็วที่สุด เอาแบบนี้แล้วกัน เดี๋ยวผมจะติดต่อเรื่องการจัดพิมพ์จำหน่าย พวกเราลงมือทำกันเลย!"

เซียวไป๋รู้ดีแก่ใจว่าหนังสือสองเรื่องนี้จะต้องโด่งดังเป็นพลุแตกอย่างแน่นอน หากสามารถชิงวางแผงจำหน่ายได้ก่อนใคร การกอบโกยกำไรก้อนโตย่อมเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว

"หัวหน้าเซียวเด็ดขาดสมคำร่ำลือจริงๆ! แต่ว่าเรื่อง 'ม้าศึกดื่มธารบุปผา' ยังตรวจทานไม่เสร็จ พวกเราผลักดันเรื่อง 'ม้าศึกคะนอง สายลมหวีดหวิว' ออกไปก่อนดีกว่าค่ะ"

จางเสวี่ยเหมยยิ้มอย่างโล่งอกโล่งใจ เดิมทีเธอแค่อยากหาสถานที่ทำงานเพื่อหาข้าวกินชั่วคราว ไม่คิดเลยว่าเถ้าแก่ตัวน้อยที่อายุน้อยคนนี้จะมอบความประหลาดใจอันยิ่งใหญ่ให้เธอ

"อาจารย์จาง หนังสือเรื่องที่เหลือผมจะช่วยคุณตรวจทานด้วย จะได้คืบหน้าเร็วขึ้นครับ"

เว่ยเฟิงรู้สึกว่าตนเองควรลงมือทำอะไรบ้าง เขาไม่ได้ต้องการแย่งผลงาน เพียงแต่ทำเพื่อหน้าที่การงานล้วนๆ

เซียวไป๋พยักหน้าแล้วกล่าว "ถ้าอย่างนั้นก็จัดแจงตามนี้ไปก่อน... เหล่าเว่ย คุณเองก็มีเรื่องจะคุยกับผมไม่ใช่เหรอ คราวนี้ถึงตาคุณพูดแล้ว"

"อะแฮ่ม คือว่า จริงๆ แล้วมันเป็นเรื่องเดียวกันน่ะครับ อาจารย์จางบอกว่าเธอมีหนทางซื้อเลขมาตรฐานหนังสือ แล้วก็เดินเรื่องขอใบอนุญาตจัดจำหน่ายได้ ผมก็เลยอยากถามคุณดูว่ามีความคิดจะทำเรื่องนี้ไหม?"

ความจริงแล้วเว่ยเฟิงรู้ดีว่าสองครั้งก่อนหน้านี้เซียวไป๋ร่วมมือกับเจียวหยางผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง การที่เขาพูดขึ้นมาแบบนี้ จึงแฝงความหมายที่อยากจะชวนให้เซียวไป๋แยกมาลุยเดี่ยวอยู่กลายๆ

เขาเองก็ไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงได้ตัดสินใจบอกเรื่องนี้กับเซียวไป๋ ส่วนเจ้านายจะตัดสินใจอย่างไรนั้น เขาไม่ขอก้าวก่าย

"อืม เรื่องนี้ค่อยคุยกันทีหลัง น้าจาง คุณแน่ใจนะว่ามีหนทางซื้อเลขมาตรฐานหนังสือได้จริงๆ?"

จางเสวี่ยเหมยเป็นบรรณาธิการมากประสบการณ์ของนิตยสาร เรื่องการซื้อเลขมาตรฐานหนังสือกับการเดินเรื่องขั้นตอนการจัดจำหน่ายนั้น เซียวไป๋เชื่อว่าเธอมีเส้นสายอยู่จริง ทว่าอย่างไรก็ต้องขอยืนยันให้แน่ใจอีกรอบ

"แน่นอนสิคะ เรื่องแบบนี้ฉันไม่เอามาล้อเล่นหรอก"

จางเสวี่ยเหมยพยักหน้าอย่างจริงจัง มอบคำตอบที่หนักแน่นให้แก่เซียวไป๋