ตอนที่ 78 ค่าติดตั้งแรกเข้าสุดแพง

"จะพิมพ์จำหน่ายหนังสือใหม่อีกแล้วเหรอ เมื่อวานฉันยังโทรคุยกับลูกพี่ลูกน้องเธออยู่เลย ไม่เห็นเขาพูดถึงเรื่องนี้สักคำ"

เจิ้งจื่อหมิงแสดงความสงสัยออกมา ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเจียวหยางกับเซียวไป๋

"เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับผู้จัดการเจิ้ง สิ้นปีนี้พี่ชายผมต้องยุ่งอยู่กับธุรกิจปฏิทินแขวนกับภาพพิมพ์ปีใหม่ การจัดพิมพ์หนังสือใหม่รอบนี้ผมจะจัดการเอง หนังสือชุดนี้มีประมาณแปดแสนตัวอักษร พิมพ์แบ่งเป็นสามเล่ม พิมพ์ครั้งแรกหนึ่งแสนชุด คุณสนใจจะรับงานนี้ไหมครับ"

เซียวไป๋ไม่อยากอธิบายอะไรมากความ ก็แค่งานพิมพ์ล็อตหนึ่งเท่านั้น อยู่ที่ว่าเจิ้งจื่อหมิงอยากจะรับออเดอร์นี้หรือไม่

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เจิ้งจื่อหมิงถึงเอ่ยขึ้นว่า "เสี่ยวเซียว พอดีช่วงสองวันนี้ น้าเขยของเธอบอกว่าจะเข้าเมืองเอกของมณฑลสักรอบ เอาเป็นว่าฉันไปด้วยเลยแล้วกัน รายละเอียดไว้พวกเราเจอกันค่อยคุย ดีไหม"

"ตกลงครับ ก่อนออกเดินทางส่งโทรเลขมาบอกผมล่วงหน้าด้วยนะ ถึงเวลาผมจะได้ไปรับพวกคุณ"

จากนั้นเซียวไป๋ก็วางสาย... ชั่วพริบตานั้นเอง ในรายการสิ่งที่ต้องทำของเขาก็เพิ่มขึ้นมาอีกข้อ นั่นคือพอผ่านไปสักพักตนเองยังต้องติดต่อโรงพิมพ์สำรองไว้อีกสักสองแห่ง

เขาไม่ได้ไม่อยากร่วมงานกับเจิ้งจื่อหมิงอีกต่อไป หลักการนี้ก็เหมือนกับช่องทางการจัดจำหน่ายนั่นแหละ การผูกติดอยู่กับต้นไม้ต้นเดียว เกิดวันใดมีปัญหาขึ้นมา ฝั่งตนเองจะไม่ตาบอดคลำทางเอาหรือ

"หืม? เปิดให้บุคคลทั่วไปขอติดตั้งโทรศัพท์แล้วเหรอ"

ในห้องโถง เซียวไป๋พลันสังเกตเห็นประกาศแผ่นหนึ่งเข้าพอดี ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เปิดรับคำขอติดตั้งโทรศัพท์สำหรับบุคคลทั่วไป ค่าอุปกรณ์ ค่าติดตั้ง... รวมทั้งหมดเป็นเงิน 3,850 หยวน

เซียวไป๋รู้สึกว่าราคานี้มันแพงจากใจจริง! ยุคสมัยนี้ในเมืองซิงเฉิง การซื้อห้องชุดขนาดราวสี่สิบตารางเมตรยังไม่ถึง 3,000 หยวนเลย ติดตั้งโทรศัพท์บ้านเครื่องหนึ่งกลับแพงกว่าซื้อบ้านทั้งหลังเสียอีก

ปลายทศวรรษ 1980 โทรศัพท์เพิ่งจะเริ่มเข้าสู่ระดับครัวเรือนเท่านั้น ในช่วงเวลานี้ เนื่องจากตู้ชุมสายโทรศัพท์ควบคุมด้วยโปรแกรมในประเทศล้วนต้องนำเข้าแทบทั้งสิ้น ราคาสูงลิบลิ่ว ด้วยเหตุนี้ค่าติดตั้งแรกเข้าของโทรศัพท์บ้านจึงสูงค้างเติ่งมาโดยตลอด

ราคาของแต่ละเมืองไม่เหมือนกันเสียทีเดียว ยกตัวอย่างเช่นในเซี่ยงไฮ้ ปลายทศวรรษ 1980 ค่าติดตั้งแรกเข้าของโทรศัพท์หนึ่งเครื่องอยู่ที่ 3,000 หยวน ส่วนที่ฉางอันต้องใช้เงินถึง 4,500 หยวน บางพื้นที่ถึงขั้นต้องใช้ถึง 5,000 หยวน...

สภาพการณ์เช่นนี้ค่อย ๆ พลิกผันหลังเข้าสู่ยุคทศวรรษ 1990 เพราะเมื่อยักษ์ใหญ่ด้านการสื่อสารสองเจ้าของประเทศอย่าง ZX และ HW ผงาดขึ้นมา จึงทำให้ราคาจัดซื้อตู้ชุมสายโทรศัพท์ลดฮวบลงอย่างมหาศาล โทรศัพท์บ้านถึงสามารถเข้าสู่ครัวเรือนนับพันนับหมื่นได้ด้วยราคาที่ย่อมเยา

แน่นอนว่าความคิดสารพัดผุดขึ้นมาแล้วก็จางหายไปจากหัวของเซียวไป๋ในชั่วพริบตา สิ่งที่เขาต้องคิดในตอนนี้ก็คือ ตนเองควรจะติดโทรศัพท์สักเครื่องดีหรือไม่

ที่จริงแล้ว การติดโทรศัพท์สักเครื่องถือว่าจำเป็นอย่างยิ่ง เซียวไป๋รู้สึกว่าสิ่งที่ลำบากที่สุดในยามนี้ก็คือการติดต่อสื่อสาร คิดจะหาใครสักคนก็ต้องถ่อไปหาถึงหน้าประตูบ้านจริง ๆ ทั้งเสียเวลาทั้งเปลืองแรง!

ดังนั้น เขาจึงหันหลังเดินกลับไปถามที่เคาน์เตอร์อีกครั้ง ได้รับคำตอบว่าวันนี้มีเจ้าหน้าที่เข้าเวร สามารถรับบัตรคิวได้ คิวที่ว่านี้ไม่ใช่หมายเลขโทรศัพท์ แต่เป็นบัตรคิวสำหรับต่อแถว

โชคดีมาก บัตรคิวที่เซียวไป๋ได้นั้นอยู่แถวหน้า ๆ เจ้าหน้าที่อธิบายให้เขาฟังว่า เขาได้คิวที่สิบสอง

"คุณต้องจ่ายค่าติดตั้งแรกเข้าให้ครบภายในสามวัน จากนั้นก็ต่อคิวรอเจ้าหน้าที่ไปติดตั้งให้ที่บ้าน ส่วนเรื่องระยะเวลานั้นพูดยาก คุณค่อยแวะมาถามเป็นระยะ ๆ เอาแล้วกัน"

เงินต้องจ่ายครบในงวดเดียว ส่วนจะมาติดตั้งให้ที่บ้านเมื่อไหร่นั้นไม่รู้

เซียวไป๋เบะปาก เรื่องพรรค์นี้ตนเองรู้ซึ้งดี หากไม่หาคนช่วยวิ่งเต้น เผลอ ๆ รอไปครึ่งปียังไม่ได้คิวเลย กลับไปคงต้องคิดหาหนทางดูสักหน่อยแล้ว

วันนี้เขาเพิ่งได้ส่วนแบ่งเป็นเงินสดมาสองพันกว่าหยวน ก่อนหน้านี้มีเงินติดตัวอยู่อีกพันกว่าหยวน รวมกันแล้วยังไม่ถึง 3,500 หยวนเลย เขาจึงหมุนตัวกลับบ้าน รอพรุ่งนี้ค่อยไปถอนเงินที่ธนาคารเพิ่มแล้วค่อยว่ากัน อย่างไรเสียกำหนดเวลาจ่ายเงินก็มีตั้งสามวัน

ตอนเที่ยงจัดการเรื่องกินข้าวนอกบ้านเรียบร้อย เซียวไป๋ก็กลับไปนอนพักผ่อนอีกตื่น ระหว่างที่กำลังสะลึมสะลือก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตู

เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นไปเปิดประตูดู ก็เห็นเถียนชุนซิ่วยืนสง่าหน้าตาน่ารักอยู่ตรงทางเข้า ในมือยังถือถุงผลไม้มาถุงหนึ่ง

"เสี่ยวเถียน เธอมาคนเดียวเหรอ เข้ามาสิ"

เซียวไป๋ชะโงกหน้ามองออกไปทางบันไดตึกแวบหนึ่ง แต่ไม่เห็นใคร ดูท่าเธอจะมาคนเดียวจริง ๆ

"ใช่สิคะ มาคนเดียวนี่แหละ ทำไม กำลังตั้งตารอใครอยู่เหรอ พูดมาสิ ถ้าไม่ได้เรื่อง เดี๋ยวฉันไปตามมาให้ตอนนี้เลย..."

เถียนชุนซิ่วเดินเข้าห้อง เอียงคอมองเซียวไป๋ บนใบหน้าฉายรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น

"ผมก็แค่ถามไปเรื่อย เธอยังจะหาเรื่องอีกนะ เลิกพูดมากแล้วรีบนั่งพักก่อนเถอะ ดูสิ หอบจนตัวโยนแล้ว"

เซียวไป๋ขำ คิดจะขุดหลุมดักพี่เรอะ น้องสาวยังอ่อนหัดไปนะ

"ถือว่าฉลาดนะเนี่ย! อาไป๋ ช่วงก่อนหน้านี้ฉันยุ่งมาก เลยไม่ได้มาหาเลย อย่าโกรธนะ ฉันซื้อผลไม้มาฝาก ปอกแอปเปิลให้กินเอามั้ย"

เถียนชุนซิ่วอารมณ์ดีขึ้นมาทันที เธอวางถุงในมือลงบนโต๊ะน้ำชา จากนั้นก็เลือกแอปเปิลผลใหญ่สีแดงสดออกมาลูกหนึ่ง แล้ววิ่งร่าเข้าไปในครัว

เซียวไป๋ได้ยินเสียงเธอฮัมเพลงเบา ๆ อยู่ในครัว ก็อดส่ายหน้ายิ้ม ๆ ไม่ได้ สาวคนนี้แม้จะมีความถือตัวเอาแต่ใจอยู่บ้าง แต่นิสัยจริง ๆ กลับเปิดเผยตรงไปตรงมา ไม่คิดอะไรซับซ้อนเลยสักนิด

เถียนชุนซิ่วล้างแอปเปิล ปอกเปลือก แล้วผ่าครึ่ง ยกออกมาแบ่งกันกินคนละครึ่งกับเซียวไป๋

"เมื่อเช้าหลิงหลิงแวะไปหาฉัน ฉันชวนให้มาหาเธอด้วยกัน เธอบอกว่าเมื่อวานเพิ่งมาช่วยเธอทำบัญชีก็เจอไปแล้ว พอดีบ่ายนี้มีธุระอีก ก็เลยไม่ได้มา

เก่งนักนะอาไป๋ เดี๋ยวนี้ไม่เบาเลยนี่ หลิงหลิงบอกว่าเธอตั้งสตูดิโอของตัวเอง ทำพวกจัดพิมพ์แล้วก็จัดจำหน่ายหนังสือโดยเฉพาะใช่ไหมล่ะ เฮ้อ หลิงหลิงเลือกเรียนวิชาบัญชีเลยช่วยเธอทำบัญชีได้ แต่ฉันกลับช่วยอะไรไม่ได้สักอย่างเลย"

เถียนชุนซิ่วแทะแอปเปิลไปพลางบ่นพึมพำไปพลาง ฟังดูเหมือนตัดพ้อ ทว่าแววตากลับเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

"ใครว่าเธอช่วยไม่ได้ล่ะ อีกสักพักสตูดิโอจะจัดพิมพ์แล้วก็วางจำหน่ายหนังสือชุดใหม่ ถึงตอนนั้นต้องใช้คนไปวิ่งติดต่อช่องทางกระจายสินค้า รอเธอสอบเสร็จค่อยมาช่วยงานผมสักสองสามวันแล้วค่อยกลับบ้าน"

อันที่จริงสตูดิโอของเซียวไป๋ทำหน้าที่ไม่ต่างจากสำนักพิมพ์ สิ่งที่เขาต้องรับมือคือบรรดาพ่อค้าหนังสือร้านเล็กใหญ่ หากคิดจะสร้างช่องทางจัดจำหน่ายของตัวเอง ย่อมต้องตระเวนไปทั่วถนนหวงหนี่เจียรวมถึงบริเวณโดยรอบ ซึ่งเนื้อแท้ก็แทบไม่ต่างจากการวิ่งงานเซลส์เลย

ดังนั้น คำพูดของเซียวไป๋จึงไม่ได้ล้อเล่นแต่อย่างใด พอถึงช่วงปิดเทอมฤดูหนาว เขาตั้งใจจะให้เจียงเหว่ย เยวี่ยถง รวมทั้งสองสาวได้มาลองสัมผัสบรรยากาศแบบนี้ดูด้วย

"จริงเหรอ งั้นก็ดีสุด ๆ ไปเลยสิ"

ชั่วพริบตานั้น เถียนชุนซิ่วยิ้มออกมาอย่างสดใส ไม่รู้ว่าในใจกำลังคิดอะไรอยู่

มื้อเย็น เซียวไป๋พาเธอไปเลี้ยงข้าวนอกบ้าน วันนี้แม่ครัวใหญ่ไม่มา ทั้งสองคนขี้เกียจทำกินเองที่บ้าน ไปกินที่ร้านอาหารย่อมสะดวกกว่า

"อาไป๋ เธอไปส่งฉันหน่อยได้ไหม เธอยังเคยไปส่งหลิงหลิงเลย แต่ยังไม่เคยไปส่งฉันสักครั้ง"

พอกินอิ่มหนำสำราญ เถียนชุนซิ่วก็เกาะติดเซียวไป๋ไม่ยอมปล่อย เธอได้ยินหลิวเสี่ยวหลิงเล่าให้ฟังว่าคราวก่อนหมอนี่ขี่จักรยานไปส่งถึงที่ เพราะงั้นเธอเองก็ต้องได้รับการปฏิบัติแบบเดียวกัน

เซียวไป๋คิดในใจ ระหว่างเพื่อนสนิทผู้หญิงนี่ไม่มีความลับจริง ๆ เสี่ยวหลิงนี่ก็เล่าให้เถียนชุนซิ่วฟังหมดไส้หมดพุงเลยสินะ

ทว่าเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เรื่องระหว่างเพื่อนสาวของพวกเธอ ไม่ได้เกี่ยวกับเขาสักหน่อย

"อืม ได้สิ แต่ผมต้องแวะกลับไปเอาของที่บ้านก่อนรอบหนึ่ง พอกลางคืนไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัยแล้ว ผมคงไม่ถ่อกลับมาอีกแน่ ต้องนอนที่หอพักนั่นแหละ"

เซียวไป๋ไม่ซีเรียสเรื่องนี้ นอนที่ไหนก็เหมือนกัน สัปดาห์หนึ่งค่อยแวะกลับมาดูบ้านสักครั้งก็พอ

เขาปั่นจักรยานซ้อนเถียนชุนซิ่วไป ตลอดทางทั้งคู่ต่างเงียบงัน สาวน้อยเกาะเอวเขาไว้ ใบหน้าแนบชิดกับแผ่นหลังเขาแผ่วเบา จนกระทั่งใกล้ถึงประตูมหาวิทยาลัย เธอจึงค่อยกระโดดลงจากรถ

"อาไป๋ ไม่ต้องเข้าไปส่งข้างในแล้วนะ ฉันเดินเข้าไปเองได้ บ๊ายบาย"

เถียนชุนซิ่วกระโดดโลดเต้นวิ่งห่างออกไป เซียวไป๋ยืนพิงจักรยานมองตามแผ่นหลังของเธอ พลันรู้สึกว่าอารมณ์ปลอดโปร่งโล่งสบายขึ้นมาก

วันรุ่งขึ้น เซียวไป๋หาเวลาว่างไปถอนเงินที่ธนาคารมา 1,000 หยวน รวมกับเงินสดที่ติดตัวอยู่ ไปจ่ายค่าติดตั้งโทรศัพท์ขั้นแรก 3,850 หยวน จากนั้นในมือเขาก็เหลือเงินอยู่อีกห้าร้อยกว่าหยวน

ตอนเที่ยงพอกินข้าวเสร็จจากโรงอาหารกลับมาที่หอพัก เขาก็ได้รับโทรเลขจากเซวียกัง แจ้งว่าพวกเขานั่งรถโดยสารประจำทางมา จะถึงเมืองซิงเฉิงราว ๆ ทุ่มครึ่ง

เซียวไป๋ไม่ต้องคิดก็รู้ เจิ้งจื่อหมิงต้องตามมาด้วยกันอย่างแน่นอน