ตอนที่ 79 ความลำบากของแต่ละคน

"น้าเขย ผู้จัดการเจิ้ง พี่เจียง..."

พอเลิกเรียนช่วงบ่าย เซียวไป๋ก็รีบนั่งรถมุ่งหน้าไปยังสถานีขนส่งทันที วันนี้รถประจำทางมาถึงตรงเวลา เขาจึงได้พบกับเซวียกัง เจิ้งจื่อหมิง และเจียงเสี่ยวโจวที่ทางออก

เขารู้ว่าเซวียกังกับเจิ้งจื่อหมิงจะมา แต่ไม่ทราบมาก่อนว่าจะมีเจียงเสี่ยวโจวร่วมทางมาด้วย ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้เอ่ยปากถามทันที แต่พาพวกเขานั่งรถเมล์ตรงกลับบ้านก่อน

"ที่น้ามาเมืองเอกรอบนี้ ด้านหนึ่งก็เพื่อพาสิ่วโจวมาหาหมอ อีกด้านก็อยากมาดูความเป็นอยู่ของหลานด้วย คุณยายกับน้าหมานพวกนั้นเป็นห่วงอยู่ตลอดว่าหลานเรียนมหาวิทยาลัยแล้วเป็นยังไงบ้าง"

เนื่องจากเวลาค่อนข้างดึกแล้ว เซียวไป๋จึงพาพวกเขาแวะกินมื้อเย็นที่ร้านอาหารเล็กๆ หน้าทางเข้าก่อน จากนั้นค่อยพากลับมาที่บ้าน

เซียวไป๋ชงชามาหนึ่งกา ทุกคนนั่งดื่มชาพูดคุยกันในห้องรับแขก เซวียกังถึงได้เริ่มเล่าถึงสาเหตุที่เขากับเจียงเสี่ยวโจวต้องเดินทางมายังเมืองเอก

ช่วงก่อนหน้านี้ คณะละครลงพื้นที่ไปแสดงตามชนบท เจียงเสี่ยวโจวเกิดติดไข้หวัด แล้วจู่ๆ มีอยู่วันหนึ่ง ขณะที่กำลังแสดงอยู่กลางคันบนเวที เขากลับเปล่งเสียงไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

เซวียกังกับคนอื่นๆ ในคณะจึงรีบพาเจียงเสี่ยวโจวส่งโรงพยาบาลประชาชนประจำอำเภอ สุดท้ายได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นกล่องเสียงอักเสบเฉียบพลัน

ด้วยเหตุนี้ เจียงเสี่ยวโจวจึงต้องนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลประจำอำเภอ ทว่าหลังจากรักษาไปได้ระยะหนึ่ง อาการก็ยังไม่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หมอจึงแนะนำให้เดินทางมารักษาต่อที่เมืองเอก

"เสี่ยวเซียว พี่มารบกวนเธอแล้วนะ"

ตอนนี้เจียงเสี่ยวโจวพอจะอ้าปากพูดได้บ้าง แต่เสียงแหบแห้งมาก ตลอดทั้งค่ำเขาจึงแทบไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรเลย

ความตั้งใจของเซวียกังคือ อยากให้เจียงเสี่ยวโจวพักอยู่กับเซียวไป๋สักสองสามวัน ระหว่างนั้นก็ไปหาหมอที่โรงพยาบาล ถ้าจำเป็นต้องนอนโรงพยาบาลก็นอน แต่ถ้าไม่ต้องนอน แค่รับยากลับไปกิน ก็จะได้เดินทางกลับซินถุนเลย

"พี่เจียง คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ น้าเขย พวกน้าพักอยู่ที่นี่ให้สบายใจเถอะครับ เพียงแต่ผมต้องไปเรียน อาจจะดูแลต้อนรับได้ไม่เต็มที่เท่าไร"

เซียวไป๋โบกมือเป็นสัญญาณบอกว่าไม่ต้องคิดมาก ให้ตั้งใจรักษาตัวก็พอ

"เสี่ยวเซียว แถวนี้มีโรงแรมไหม คืนนี้ฉันไม่อยากไปเบียดกับพวกเขาน่ะ เดี๋ยวเธอช่วยพาฉันออกไปหาที่พักหน่อยได้ไหม"

การมาของเจิ้งจื่อหมิงครั้งนี้มีเป้าหมายเพื่อคุยธุระกับเซียวไป๋ล้วนๆ เขาตั้งใจจะเดินทางกลับในวันพรุ่งนี้ตอนเที่ยง จึงอยากหาโอกาสคุยกับเซียวไป๋ตามลำพังให้เร็วที่สุด

"แถวนี้มีที่พักอยู่ครับ เดี๋ยวผมพาคุณไปดูตอนนี้เลย"

เซียวไป๋เข้าใจเจตนาของเจิ้งจื่อหมิง จึงลุกขึ้นไปเปิดโทรทัศน์ให้เซวียกังกับเจียงเสี่ยวโจวนั่งดูรายการไปก่อน

เซวียกังเองก็รู้ว่าทั้งสองคนมีธุระสำคัญต้องคุยกัน จึงไม่ได้ห้ามปราม "เหล่าเจิ้ง พรุ่งนี้เช้าแวะมากินข้าวเช้าด้วยกันเร็วหน่อยนะ"

เจิ้งจื่อหมิงตอบรับคำหนึ่ง แล้วเดินออกจากประตูไปพร้อมกับเซียวไป๋

พอเดินพ้นประตูใหญ่ของชุมชนบ้านพักข้าราชการไปไม่ไกล ก็มีเกสต์เฮาส์แห่งหนึ่ง เจิ้งจื่อหมิงกับเซียวไป๋เข้าไปสำรวจดู เห็นว่าสภาพแวดล้อมพอใช้ได้ จึงเปิดห้องเดี่ยวหนึ่งห้อง

"เสี่ยวเซียว เรื่องที่เธอพูดทางโทรศัพท์ ฉันลองคิดดูแล้วนะ ออเดอร์ของเธอฉันรับได้ แต่ทางฝั่งเธอต้องจ่ายเงินให้เร็วกว่าเดิมหน่อยนะ ทางที่ดีอย่าให้เกินหนึ่งเดือน ไม่อย่างนั้นเงินหมุนเวียนของฉันจะค่อนข้างลำบาก

เธอก็รู้นี่ว่าช่วงนี้ฉันกำลังช่วยพี่ชายของเธอพิมพ์ปฏิทินแขวนกับภาพพิมพ์ปีใหม่อยู่ ซึ่งมันเยอะมากเลย ค่าพิมพ์ของเขาต้องรอจนถึงหลังเทศกาลตรุษจีนถึงจะจ่ายให้ฉันได้ เพราะฉะนั้นแรงกดดันเรื่องเงินทุนทางฝั่งฉันเลยค่อนข้างหนักเอาการ"

พอทั้งสองคนเดินเข้ามานั่งลงในห้อง เจิ้งจื่อหมิงก็ไม่อ้อมค้อม บอกเล่าความลำบากของตัวเองออกมาตรงๆ ที่เขายอมเดินทางมาด้วยตัวเองในครั้งนี้ ก็เพื่อต้องการอธิบายให้เซียวไป๋เข้าใจต่อหน้านั่นเอง

ไม่ว่าจะอย่างไร ในตอนที่เขาลำบากที่สุด เซียวไป๋ก็นำออเดอร์มาให้ ทำให้โรงพิมพ์มีจุดเปลี่ยนพลิกฟื้นขึ้นมาได้ หากตัดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเซวียกังออกไป เจิ้งจื่อหมิงก็ยังรู้สึกว่าการเป็นคนจะลืมบุญคุณคนไม่ได้เด็ดขาด

"พี่คิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย ช่วงก่อนหน้านี้ก็เพิ่งเอาเงินค่าพิมพ์ที่ควรจะจ่ายให้คนอื่นไปหมุนใช้ก่อน คราวนี้ยังให้คนอื่นสำรองเงินจ่ายให้อีกตั้งนานขนาดนี้ เขาไม่น่าจะขาดแคลนเงินทุนขนาดนั้นนี่นา"

เซียวไป๋รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก เจียวหยางทำการค้าอย่างมีระเบียบวินัยมาโดยตลอด ทำไมคราวนี้ถึงเปลี่ยนสไตล์ไปได้ แต่เมื่อคิดดูอย่างละเอียด ในใจเขาก็พลันกระจ่างขึ้นมา สงสัยว่าคราวนี้เจียวหยางคงจะขยายกิจการใหญ่โตเกินไป เงินในมือจึงหมุนเวียนไม่ทันเป็นแน่

"ผู้จัดการเจิ้ง วันข้างหน้าถ้าเป็นงานที่ต้องสำรองเงินออกไปก่อนก็ทำเท่าที่กำลังไหวเถอะครับ โดยเฉพาะออเดอร์ที่ระยะเวลาเก็บเงินคืนเกินหนึ่งเดือน คุณต้องพิจารณาตามสถานการณ์จริงแล้วค่อยตัดสินใจ"

"เรื่องความเร็วในการชำระเงินทางฝั่งผมคุณวางใจได้เลย ผมรับปากคุณได้ว่าเมื่อของมาถึงแล้ว ผมจะเคลียร์บัญชีจ่ายเงินให้คุณสัปดาห์ละครั้ง เพื่อเร่งให้เงินทุนของคุณหมุนเวียนได้เร็วที่สุด"

"แต่ทางผมก็มีปัญหาอยู่ข้อหนึ่งเหมือนกัน นั่นคือตอนนี้ผมมีแค่สตูดิโอส่วนตัว ยังไม่ได้จดทะเบียนพาณิชย์และไม่มีบัญชีธนาคาร การจะโอนเงินผ่านธนาคารคงจะค่อนข้างยุ่งยาก"

ในสมุดบัญชีเงินฝากของเซียวไป๋ยังมีเงินอยู่สองแสนสามหมื่นหยวน ทำให้ในใจเขายังมีหลักประกันที่มั่นคง แต่การหมุนเวียนโอนย้ายเงินกลับเป็นเรื่องที่ชวนปวดหัว

เจิ้งจื่อหมิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เรื่องนี้แก้ไม่ยากหรอกครับ ทุกเดือนผมต้องมารับซื้อวัสดุล็อตใหญ่จากเมืองเอกอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นผมค่อยมาหาคุณ พวกเราชำระเป็นเงินสดโดยตรงก็สิ้นเรื่อง"

วัสดุจำพวกกระดาษ หมึกพิมพ์ที่โรงพิมพ์ต้องใช้นั้นมีจำนวนมากเช่นกัน เจิ้งจื่อหมิงจึงต้องเดินทางเข้ามาซื้อของที่เมืองเอกอยู่บ่อย ๆ ถึงเวลานั้นเซียวไป๋ก็แค่จ่ายเงินสดให้เขาเป็นงวด ๆ ไปก็พอ

อันที่จริงยังมีวิธีที่สะดวกกว่านั้นอีก นั่นคือขอยืมบัญชีของเจียวหยางโอนเงินไปให้เจิ้งจื่อหมิง ทว่าทั้งสองคนกลับไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องนี้เลย ดูราวกับว่าลืมเรื่องนี้กันไปหมดแล้ว

"ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงครับ พวกเราเซ็นสัญญากันตอนนี้เลยเถอะ"

ความจริงแล้วสัญญาในยุคนี้ไม่ได้มีแบบแผนมาตรฐานเท่าใดนัก เพราะตัวบทกฎหมายเองก็ยังไม่สมบูรณ์ครอบคลุม อย่างมากที่สุดก็ทำได้แค่กันสุภาพชน ไม่ได้ช่วยป้องกันคนพาลสันดานคดโกงได้เลย

ทั้งสองจึงเขียนสัญญาสองฉบับขึ้นมาด้วยลายมือ พอลงนามกันเรียบร้อย ก็ถือว่าการทำสัญญาเสร็จสิ้นลง

จากนั้นเซียวไป๋ก็บอกให้เจิ้งจื่อหมิงรออยู่ที่โรงแรมในเช้าวันพรุ่งนี้ เว่ยเฟิงจะนำหนังสือตัวอย่างมาหาเขาที่โรงแรม และร่วมเดินทางไปยังอำเภอซินถุนด้วยกัน

เป้าหมายของเซียวไป๋คือเร่งงานพิสูจน์อักษรและจัดรูปเล่มในช่วงแรกให้เร็วขึ้น เมื่อหนังสือตัวอย่างเสร็จแล้ว จะพิมพ์ออกมาเป็นจำนวนมากได้หรือไม่นั้น ให้เว่ยเฟิงเป็นคนตัดสินใจชี้ขาด

กว่าเซียวไป๋จะกลับถึงบ้านอีกครั้ง เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบห้าทุ่มแล้ว

"น้าเขย ยังไม่นอนอีกหรือครับ"

เมื่อไขกุญแจเปิดประตูเดินเข้าบ้านมา เซียวไป๋ก็เห็นว่าโซฟาถูกกางออกแล้ว เจียงเสี่ยวโจวนอนหลับปุ๋ยอยู่ตรงนั้น ส่วนเซวียกังยังคงนั่งดูโทรทัศน์อยู่

ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวเย็นแล้ว ย่อมไม่เหมาะที่จะปูที่นอนบนพื้นอีก โชคดีที่โซฟาในบ้านของเซียวไป๋สามารถกางออกได้ เมื่อปรับราบลงก็กลายเป็นโซฟาเบด นอนสองคนได้สบายไร้ปัญหา

เซวียกังยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก ส่งเสียงชู่เบา ๆ ส่งสัญญาณบอกให้เซียวไป๋เข้าไปคุยข้างใน

ทั้งสองจึงเดินเข้าไปในห้องนอนของเซียวไป๋ เซวียกังเอ่ยขึ้นว่า "เรื่องของแกกับเหล่าเจิ้งคุยกันเรียบร้อยแล้วใช่ไหม นี่เป็นเงินปันผลที่น้าหมานของแกวานให้ฉันเอามาให้ ทั้งหมดสองพันห้าร้อยหยวน แกบอกว่าปีนี้แบ่งสรรล่วงหน้าเสร็จหมดแล้ว จะปันผลอีกทีก็เป็นเรื่องของปีหน้าแล้วล่ะ"

เซวียกังพูดพลางล้วงห่อกระดาษห่อหนึ่งออกมาจากตัวแล้วยื่นให้เซียวไป๋ ข้างในบรรจุเงินไว้ครบถ้วนสองพันห้าร้อยหยวน

"ครับ ผมรับทราบแล้ว ช่วยขอบคุณน้าหมานแทนผมด้วยนะครับ เรื่องซุ้มขายหนังสือพิมพ์ต้องพึ่งแกคอยเหน็ดเหนื่อยจัดการอยู่คนเดียวเลย"

เซียวไป๋ไม่ได้ปฏิเสธ นี่เป็นเงินปันผลที่เขาสมควรได้รับอยู่แล้ว ทว่าคำขอบคุณนั้นมาจากใจจริง

"คนกันเองไม่ต้องพูดเรื่องพวกนั้นหรอก... หลานชาย ครั้งนี้ที่ฉันมา หน่วยงานให้ลาแค่สามวัน จากนั้นก็ต้องรีบกลับไปทำงาน ทางเสี่ยวโจวแกต้องช่วยดูแลให้มากหน่อยนะ เขาไม่คุ้นเคยกับคนและสถานที่ในเมืองเอกเลย"

เซวียกังโบกมือ แล้วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

อาการป่วยของเจียงเสี่ยวโจวไม่สู้ดีนัก เผลอ ๆ ต่อไปเจ้าหมอนี่อาจจะขึ้นเวทีแสดงไม่ได้อีกเลย ตอนนี้ทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับโรงพยาบาลในเมืองเอกว่าจะรักษาเขาให้หายได้

"น้าเขย วางใจเถอะครับ เดี๋ยวพอคุณน้ากลับไปแล้ว ผมให้เขาไปพักอยู่กับเหล่าเว่ยได้ สองคนนั้นค่อนข้างสนิทกันอยู่แล้ว จะได้คอยดูแลซึ่งกันและกัน"

เซียวไป๋ต้องไปเรียน สัปดาห์หนึ่งถึงจะกลับมาสักครั้ง ย่อมไม่มีเวลามาอยู่เป็นเพื่อนเจียงเสี่ยวโจว เขาคิดว่ารออีกไม่กี่วันให้เว่ยเฟิงกลับมาจากอำเภอซินถุน ค่อยให้เจียงเสี่ยวโจวไปพักที่สตูดิโอ หากมีเรื่องอะไรเว่ยเฟิงยังพอช่วยได้บ้าง

"เอาเถอะ แกเห็นว่าสมควรจัดการยังไงก็เอาตามนั้น งั้นฉันไปนอนล่ะนะ ง่วงจะตายอยู่แล้ว!"

เซวียกังหาวหวอดพลางก้าวเท้าออกจากห้องนอนของเซียวไป๋ ออกไปปิดโทรทัศน์แล้วทิ้งตัวลงนอนหลับไปทันที