ตอนที่ 80 ทุกสิ่งพร้อมสรรพ

วันรุ่งขึ้น

เซียวไป๋ทิ้งกุญแจไว้ให้เซวียกังหนึ่งดอก ส่วนตัวเองรีบมุ่งหน้าไปสตูดิโอตั้งแต่เช้าตรู่

เมื่อคืนเว่ยเฟิงก็นอนพักที่นี่ พอเห็นเซียวไป๋โผล่มาแต่เช้าก็อดประหลาดใจไม่ได้ "เสี่ยวเซียว ทำไมมาเช้าขนาดนี้ล่ะ วันนี้ไม่มีเรียนเหรอ"

"ต้องเรียนสิครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย พูดจบก็จะไปแล้ว"

จากนั้นเซียวไป๋จึงกำชับความกับเว่ยเฟิง ให้เขาถือต้นฉบับเรื่อง "ม้าศึกคำรณ ลมหวีดหวิว" ไปหาเจิ้งจื่อหมิงในตอนเช้า แล้วค่อยเดินทางไปซินถุนด้วยกัน

"พอไปถึงที่นั่น พี่ข้ามขั้นตอนการตรวจทานรอบสองไปได้เลย ให้พวกเขาเรียงพิมพ์ทำเล่มตัวอย่างออกมาทันที เล่มตัวอย่างพี่เป็นคนรับผิดชอบตรวจทาน ถ้าไม่มีปัญหาก็รอแค่ขั้นตอนขออนุญาตจัดพิมพ์และเผยแพร่เรียบร้อย จากนั้นให้พวกเขารีบพิมพ์ล็อตใหญ่ทันที เข้าใจไหมครับ"

เดิมทีควรจะเป็นการตรวจสามรอบพิสูจน์อักษรสามครั้ง ทว่าจางเสวี่ยเหมยทำงานขั้นแรกอย่างละเอียดรอบคอบมาก จึงไม่มีความจำเป็นต้องทำงานซ้ำซ้อนอีก เซียวไป๋จึงตัดสินใจตรวจทานแค่สองรอบ

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อช่วงชิงเวลา

"พี่เข้าใจแล้ว นายวางใจเถอะ"

เว่ยเฟิงกระตือรือร้นอย่างยิ่ง เขาก็เหมือนกับจางเสวี่ยเหมยที่ต่างหวังให้หนังสือเล่มนี้ได้วางแผงจัดจำหน่ายโดยเร็ว

"ครับ งั้นพี่ก็เตรียมตัวเถอะ รอน้าจางมาถึง พอพวกพี่จัดแจงงานขั้นต่อไปเรียบร้อยแล้ว พี่ก็ออกเดินทางได้เลย อ้อ อีกเรื่องนะ เจียงเสี่ยวโจวมารักษาตัวที่เมืองเอก น่าจะต้องอยู่ที่นี่สักพัก ไว้ผมกะว่าจะให้เขามาพักที่นี่สักระยะ ไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ"

ก่อนก้าวพ้นประตู เซียวไป๋เพิ่งนึกขึ้นได้จึงเอ่ยปากบอกเว่ยเฟิงไว้ล่วงหน้า

พอเว่ยเฟิงได้ฟังกลับรู้สึกยินดีไม่น้อย เจียงเสี่ยวโจวมีพื้นฐานทางวรรณกรรมอยู่บ้าง ทั้งสองคนคุยกันถูกคอ การจะมาพักอยู่ด้วยกันย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน

เมื่อเห็นว่าจัดการเรื่องราวเรียบร้อยดีแล้ว เซียวไป๋ก็รีบกลับไปเข้าเรียนที่โรงเรียน

พอเลิกเรียนช่วงบ่าย เขาก็ต้องรีบกลับบ้าน ในที่สุดก็ได้สัมผัสว่าความรู้สึกยุ่งจนหัวหมุนแทบไม่ได้หยุดพักมันเป็นอย่างไร

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้สามวัน เซวียกังก็เดินทางกลับซินถุน

หลายวันมานี้ เซวียกังพาเจียงเสี่ยวโจวตระเวนไปโรงพยาบาลหลายแห่ง แต่อาการกลับไม่ค่อยสู้ดีนัก หมอทุกคนต่างบอกว่าการรักษาของโรงพยาบาลประชาชนอำเภอซินถุนนั้นถูกต้องแล้ว ตอนนี้อาการอักเสบยุบลงเกือบหมด แต่หากจะให้เสียงกลับคืนสู่สภาพเดิมก่อนป่วย เกรงว่าจะยากยิ่งนัก

หมอแนะนำให้เจียงเสี่ยวโจวไปหาแพทย์แผนจีน การแพทย์แผนจีนอาจช่วยฟื้นฟูร่างกายของเขาได้ เพียงแต่อาจต้องใช้เวลานานพอสมควร อาจจะครึ่งปีหรือหนึ่งปี ซึ่งยากจะบอกได้ชัดเจน

สุดท้าย หมอจึงออกใบรับรองแพทย์ให้ เซวียกังนำกลับไปด้วยเพื่อเตรียมช่วยเจียงเสี่ยวโจวทำเรื่องลาหยุดงานครึ่งปี กรณีของเจียงเสี่ยวโจวนับเป็นอาการบาดเจ็บจากการทำงาน การหยุดงานครึ่งปีหรือหนึ่งปีจึงไม่กระทบต่อเงินเดือน อย่างมากก็กระทบแค่เงินโบนัสและเงินช่วยเหลือต่าง ๆ เท่านั้น

คืนก่อนที่เซวียกังจะจากไป เซียวไป๋ก็หยิบยกเรื่องเดิมขึ้นมาพูดอีกครั้ง โดยหวังว่าเหลียงอวี้ฉีจะย้ายมาสร้างอนาคตที่เมืองเอก เขาบอกว่าตนอยากเช่าหน้าร้านแถวถนนหวงหนี่เจียเพื่อทำธุรกิจค้าส่งหนังสือและนิตยสาร

คราวนี้เซวียกังไม่ได้ปฏิเสธทันที เพียงบอกว่าพอกลับไปแล้วจะปรึกษาหารือกับคนในครอบครัวให้ดี ตอนนี้คณะละครเริ่มส่งสัญญาณซบเซาอย่างเห็นได้ชัดแล้ว ตัวอย่างเช่น คนหัวไวหลายคนในหน่วยงานได้ทำเรื่องขอยื่นพักงานโดยไม่รับเงินเดือนกันแล้ว พวกเขารวมเงินกันไปเหมาเช่าเครื่องเล่นวิดีโอ เครื่องฉายโปรเจกเตอร์ และอุปกรณ์อื่น ๆ ของหน่วยงาน ทั้งยังสั่งม้วนวิดีโอเทปมาจากทางใต้ แล้วออกตระเวนเปิดฉายวิดีโอหาเงินตามพื้นที่ห่างไกล

รถประจำทางของเซวียกังออกแต่เช้าตรู่ เซียวไป๋กับเจียงเสี่ยวโจวจึงไปส่งเขาที่สถานีรถด้วยกัน จากนั้นเซียวไป๋ก็พาเจียงเสี่ยวโจวมายังลานบ้านหลังเล็กที่เช่าไว้ทำสตูดิโอ

"หัวหน้าเซียว วันนี้มาแต่เช้าเชียว ช่วงเช้าไม่มีเรียนเหรอคะ"

ที่สตูดิโอมีเพียงจางเสวี่ยเหมยอยู่คนเดียว ส่วนเว่ยเฟิงยังอยู่ที่อำเภอซินถุน ยังไม่กลับมา

"ทำไมจะไม่มีล่ะครับ วันนี้ผมไปส่งน้าเขยที่สถานีรถ ก็เลยขอลาหยุดครึ่งวัน พี่เจียงครับ นี่คือน้าจาง จางเสวี่ยเหมย เมื่อก่อนเธอเคยเป็นถึงบรรณาธิการรุ่นเก๋าของสำนักพิมพ์เชียวนะ น้าจางครับ นี่เจียงเสี่ยวโจว พี่น้องที่ดีของผม เขาก็เป็นคนหนุ่มสายวรรณกรรมเหมือนกันครับ"

พอเข้ามานั่งในห้อง เซียวไป๋ก็แนะนำจางเสวี่ยเหมยกับเจียงเสี่ยวโจวให้รู้จักกัน

เมื่อเจียงเสี่ยวโจวได้ฟังประวัติการทำงานของจางเสวี่ยเหมย ก็บังเกิดความเคารพเลื่อมใสขึ้นมาทันที เขารีบลุกขึ้นทักทายอีกฝ่ายด้วยความนอบน้อม "ครูจางครับ ต่อไปต้องขอรบกวนช่วยชี้แนะด้วยนะครับ"

"ฉันจะไปชี้แนะอะไรเธอได้กันล่ะ มีเรื่องอะไรจริง ๆ ก็ต้องพึ่งผู้อำนวยการเซียวของเรานู่น นั่งก่อนสิ เดี๋ยวฉันไปต้มน้ำสักกาหนึ่งก่อนนะ..."

จางเสวี่ยเหมยหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก พลางหันหลังเดินออกจากห้องโถงไปต้มน้ำชงชา

เจียงเสี่ยวโจวลูบท้ายทอยตัวเอง ยิ่งรู้สึกว่าจางเสวี่ยเหมยมีมาดของผู้ทรงภูมิมากขึ้นไปอีก ในสายตาของคนหนุ่มสายวรรณกรรมอย่างเขา กองบรรณาธิการของสำนักพิมพ์ถือเป็นตัวตนที่ต้องแหงนหน้ามองเลยทีเดียว

เซียวไป๋แอบคิดในใจว่า ยามเว้นระยะห่างย่อมเห็นแต่งามตาจริงๆ หากเจียงเสี่ยวโจวอยู่ที่สตูดิโอไปสักพัก เมื่อม่านความลึกลับถูกเปิดออก เขาอาจจะไม่เป็นแบบนี้แล้วก็ได้

"พี่เจียง ห้องนี้ผมกองพวกเฟอร์นิเจอร์เก่าไว้หน่อย เดี๋ยวพี่ค่อยเก็บแล้วย้ายไปไว้ที่ห้องผมนะ อีกเดี๋ยวผมจะไปช่วยพี่ซื้อเตียงเดี่ยวมาสักหลัง เครื่องนอนมีพร้อมอยู่แล้ว ซื้อมายังไม่เคยใช้เลยครับ"

ที่สตูดิโอยังมีชุดเครื่องนอนใหม่อยู่อีกชุดหนึ่ง เดิมทีคิดจะเอาไว้ให้จางเสวี่ยเหมยใช้งีบพักตอนกลางวัน ทว่าหล่อนกลับไม่มีนิสัยนอนกลางวัน ทุกวันตอนเที่ยงต้องกลับไปกินข้าวที่บ้าน ชุดเครื่องนอนนี้ก็เลยถูกวางทิ้งไว้เฉยๆ

ตอนนี้พอดีเอามาให้เจียงเสี่ยวโจวใช้ได้

"เสี่ยวเซียว นายไปทำงานของนายเถอะ แค่บอกฉันมาว่าตลาดของเก่าไปทางไหนก็พอแล้ว อีกอย่าง ที่นี่ต้มยาได้ไหม ฉันกะว่าจะไปหาหมอแผนจีนดูหน่อย หลังจากนี้อาจจะต้องกินยาต้มอยู่ช่วงหนึ่งน่ะ"

เจียงเสี่ยวโจวไม่อยากคอยรบกวนเซียวไป๋ตลอด เขาแค่ไม่คุ้นเคยกับเมืองเอกของมณฑล ไม่ใช่ว่าไม่มีประสบการณ์ทางสังคม เรื่องทั่วๆ ไปเขาสามารถจัดการเองได้หมด

เมื่อเซียวไป๋เห็นว่าอีกฝ่ายยืนกรานไม่ให้ตนอยู่เป็นเพื่อน จึงไม่ฝืนใจ พลางพาเขาเดินดูรอบๆ ทั้งในบ้านและนอกบ้านรอบหนึ่ง เพื่อให้คุ้นเคยกับสภาพความเป็นอยู่เบื้องต้น

จากนั้นก็กำชับกับจางเสวี่ยเหมยอีกสองสามประโยค บอกหล่อนว่าพรุ่งนี้จะพาไปจ่ายเงินและเอาเอกสารขั้นตอนการจัดพิมพ์จัดจำหน่าย... เรื่องเลขมาตรฐานหนังสือและเอกสารอื่นๆ จางเสวี่ยเหมยได้เจรจาตกลงเรียบร้อยแล้วในช่วงสองสามวันนี้ รอแค่จ่ายเงินเสร็จก็รับกลับมาได้เลย

เซียวไป๋รีบกลับไปที่มหาวิทยาลัย เช้าวันนี้ถือเป็นครั้งแรกที่เขาโดดเรียนนับตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยมา แต่พวกหลี่ไข่จะคอยช่วยบังหน้าให้ ในสถานการณ์ปกติย่อมไม่มีปัญหาอะไร

เที่ยงวันถัดมา เซียวไป๋ไปถอนเงินที่ธนาคารหนึ่งหมื่นหยวน จากนั้นก็ไปเรียกจางเสวี่ยเหมยที่สตูดิโอ แล้วพากันไปที่สำนักพิมพ์ขนาดเล็กแห่งหนึ่ง พอจ่ายเงินให้อีกฝ่ายหกพันหยวน เซียวไป๋ยังยัดบุหรี่ให้อีกสองคอตตอนแก่บรรณาธิการชุยที่เป็นคนกลางคอยช่วยเหลือ เอกสารขั้นตอนการจัดพิมพ์จัดจำหน่ายก็เป็นอันจัดการเรียบร้อย

สามวันต่อมา เว่ยเฟิงก็เดินทางกลับจากซินถุนมาถึงซิงเฉิง แถมยังนำหนังสือตัวอย่างกลับมาด้วยหลายชุด

"พอหนังสือตัวอย่างออกมา ฉันก็ตรวจปรู๊ฟอย่างละเอียดแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรเลย ทางผู้จัดการเจิ้งเริ่มพิมพ์ลอตใหญ่แล้ว เขารับรองว่าจะส่งของมาถึงก่อนวันปีใหม่แน่นอน เสี่ยวเซียว ภารกิจครั้งนี้ฉันทำได้ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ"

บ่ายวันนั้น เซียวไป๋มาที่สตูดิโอและได้พบกับเว่ยเฟิงที่ดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง

ชายหนุ่มคนนี้ดูตื่นเต้นมาก พูดไปพลางขยับไม้ขยับมือไปด้วย แล้วก็หยิบหนังสือตัวอย่างออกมาหลายชุดจากกระเป๋าใบใหญ่

"เสี่ยวเซียว นี่ของนาย ครูจางครับ นี่ของครู แล้วก็นั่นใครนะ เสี่ยวโจว นายก็มีชุดหนึ่งเหมือนกัน..."

เจียงเสี่ยวโจวอยู่ในห้องพอดี พอได้ยินเสียงก็มายืนดูที่หน้าประตู ไม่นึกว่าตัวเองจะได้หนังสือตัวอย่างกับเขาด้วยชุดหนึ่ง จึงรีบเดินยิ้มร่าเข้ามาหาทันที

"ขอบคุณครับพี่เว่ย..."

เจียงเสี่ยวโจวรับหนังสือตัวอย่างมาชุดหนึ่ง แล้วก็เดินกลับเข้าห้องไป

ช่วงหลายวันมานี้เขาหาหมอแผนจีนรุ่นเก๋าในตัวเมืองเอกของมณฑลได้คนหนึ่ง สองสามวันก็ต้องไปให้หมอจัดเทียบยาและรับยากลับมา ส่วนเวลาที่เหลือเขาก็ไม่มีอะไรให้ทำมากนัก

บางครั้งจางเสวี่ยเหมยจะตรวจปรู๊ฟต้นฉบับเรื่อง "ยลเสน่ห์แม่น้ำหลิวฮวา" ยามว่างไม่มีอะไรทำ เจียงเสี่ยวโจวก็จะขออาสาช่วยหล่อนคัดลอกเขียนงาน ดังนั้น ทุกคนจึงไม่ได้มองว่าเขาเป็นคนนอกเลย

"เหล่าเว่ย ลำบากหน่อยนะ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะผ่อนคลายได้ ช่วงสองวันนี้คุณต้องหาทางจ้างคนมาเพิ่มอีกสองคน ต่อไปเรื่องส่งของ ส่งสินค้า และเฝ้ากะที่โกดังล้วนต้องใช้คนทั้งนั้น"

เมื่อก่อนที่ร่วมมือกับเจียวหยาง เรื่องอย่างโกดังเซียวไป๋ไม่จำเป็นต้องปวดหัวเลย แต่ตอนนี้เรื่องพวกนี้เขาต้องจัดการเองทั้งหมด

โกดังเพิ่งเช่าไว้เมื่อสองวันก่อน อยู่ไม่ไกลจากถนนหวงหนี่เจีย ปั่นจักรยานสามล้อไปแค่สิบห้านาทีก็ถึง ทว่าคนในสตูดิโอเห็นได้ชัดว่าไม่เพียงพอ เซียวไป๋ถึงได้พูดเรื่องนี้ขึ้นมา