ตอนที่ 81 หน้าด้านแบบนี้ไม่เคยพบไม่เคยเห็น

"เช่าโกดังเรียบร้อยแล้วเหรอครับ พวกคุณนี่ทำงานกันไวจริง ๆ"

เดิมทีเว่ยเฟิงยังคิดจะเตือนเซียวไป๋เรื่องนี้อยู่เลย นึกไม่ถึงว่ายังไม่ทันได้อ้าปาก อีกฝ่ายก็จัดการเรื่องราวเสร็จสรรพไปก่อนแล้ว

"ถ้าไม่ทำงั้นแล้วจะให้ทำไงล่ะครับ ไม่เตรียมโกดังไว้ล่วงหน้า เดี๋ยวพอของมาถึงจะเอาไปไว้ที่ไหน เหล่าเว่ย เรื่องหาคนคุณต้องรีบหน่อยนะ แต่มีข้อแม้อยู่อย่างเดียว คนคนนั้นต้องรู้หัวนอนปลายเท้าเป็นอย่างดี เพราะยังไงโกดังก็เป็นจุดสำคัญมาก"

ตอนนี้เซียวไป๋ปวดหัวตึบ เขาเองก็จนปัญญาถึงได้ตัดสินใจลุยเดี่ยว เวลานี้ความคิดจิตใจทั้งหมดของเจียวหยางทุ่มให้กับธุรกิจของตัวเองไปหมดแล้ว แบ่งภาคมาช่วยไม่ได้จริง ๆ ไม่อย่างนั้นเขาก็คงเลือกที่จะร่วมมือกับอีกฝ่ายต่อไปแน่นอน

ไม่มีเหตุผลอื่นใด การทำคนเดียวหมายความว่าต้องคอยพะวงทุกเรื่อง กลางวันเซียวไป๋ยังต้องไปเรียนหนังสืออีก พอเป็นแบบนี้ ช่วงนี้เขาจึงเหนื่อยแทบขาดใจ

"ได้ครับเสี่ยวเซียว ผมเข้าใจ ไม่ทำให้เสียงานใหญ่แน่นอน"

เว่ยเฟิงพยักหน้า เขาไม่กลัวเหนื่อย กลัวแค่เซียวไป๋จะไม่ยอมใช้งานตนเสียมากกว่า

กำลังคุยกันอยู่ เจียงเสี่ยวโจวก็เดินออกมาจากในห้อง เขาลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็กัดฟันพูดขึ้นมาว่า

"เสี่ยวเซียว อย่างน้อยฉันก็ต้องอยู่ที่เมืองเอกไปอีกครึ่งปี นอกจากทุกห้าวันต้องไปหาหมอให้ตรวจเทียบยาแล้ว ปกติก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้น ให้ฉันไปช่วยเฝ้าโกดังให้ก่อนดีไหม"

ทางฝั่งโกดังต้องการคนสองคน คนหนึ่งเฝ้าโกดัง อีกคนไปส่งของ เจียงเสี่ยวโจวคิดในใจว่าสู้ย้ายไปอยู่ที่นั่นเลยดีกว่า แถมยังได้ช่วยงานเซียวไป๋ไปในตัวด้วย

พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น เว่ยเฟิงก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ทว่าครู่ต่อมาก็ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า "เสี่ยวโจว นายยังต้องต้มยาทุกวันไม่ใช่เหรอ ทางโกดังน่าจะห้ามจุดไฟนะ ยังไงนั่นก็เป็นหนังสือทั้งนั้น ถ้าเกิดไฟไหม้ขึ้นมาเรื่องใหญ่เลย"

เซียวไป๋คิดดูแล้วจึงพูดขึ้นว่า

"จริง ๆ ให้พี่เจียงไปช่วยสักพักก็ดีเหมือนกันครับ พวกเราจะได้มีคนไว้ใจได้เพิ่มอีกแรง แล้วเขาก็จะมีรายได้เพิ่มอีกทางด้วย

ทางโกดังนั้นมีลานบ้านเล็ก ๆ อยู่ด้วย ในลานมีห้องเวรยามโดยเฉพาะ จะพักสักสองสามคนก็ไม่มีปัญหา ในลานยังมีห้องครัวอยู่อีกห้องหนึ่ง จะทำกับข้าวหรือต้มยาก็ได้ทั้งนั้นครับ"

"ถ้างั้นก็เยี่ยมเลย! ถ้าเสี่ยวโจวยอมไป ผมก็หาคนเพิ่มแค่อีกคนเดียวก็พอแล้ว"

เว่ยเฟิงยังไม่เคยไปดูสถานที่จริง จึงไม่รู้สภาพการณ์ที่แน่ชัด ตอนนี้พอได้ยินเซียวไป๋อธิบายแบบนี้ ก็รู้สึกว่าการให้เจียงเสี่ยวโจวไปช่วยงานสักพักเป็นเรื่องที่ดีจริง ๆ

เจียงเสี่ยวโจวได้ยินเข้าก็เริ่มร้อนรน "ไม่ใช่แบบนั้น เสี่ยวเซียว ยังไงฉันก็ว่างอยู่แล้ว แค่ไปช่วยงานนายเฉย ๆ เรื่องค่าจ้างนายไม่ต้องจ่ายให้ฉันหรอก"

"แบบนั้นไม่ได้ครับ สตูดิโอมีกฎระเบียบอยู่ ใครก็ตามที่ทำหน้าที่ตรงนั้นจะได้เงินเดือนสี่สิบหยวนต่อเดือนบวกกับเบี้ยเลี้ยงเข้าเวร เรื่องนี้ไม่ต้องพูดกันแล้วครับ ถ้าพี่เจียงอยากไป ก็ต้องทำตามกฎ..."

เซียวไป๋โบกมือ เป็นสัญญาณบอกให้เจียงเสี่ยวโจวไม่ต้องมาเถียงเรื่องพวกนี้ให้เสียเวลา

"งั้นก็ได้..."

เจียงเสี่ยวโจวรู้สึกเกรงใจมาก เซียวไป๋ช่วยเขาไว้ตั้งมากมาย ตนเองแค่ไปช่วยเฝ้าโกดังให้ไม่กี่เดือนยังจะรับเงินเดือนอีก เรื่องนี้ถ้าพูดออกไปคงโดนคนอื่นหัวเราะเยาะเอาแน่

แต่ท่าทีของเซียวไป๋เด็ดขาดมาก ถ้าตนไม่ยอมตกลง อีกฝ่ายก็คงยอมไปจ้างคนนอกมาแทน ดังนั้นเจียงเสี่ยวโจวจึงทำได้เพียงพยักหน้าตอบรับ

"ดีครับ! พี่เจียง เรื่องทางโกดังผมฝากด้วยนะ พี่ต้องช่วยรับผิดชอบเยอะหน่อย บัญชีอย่าให้ผิดพลาด แล้วก็ต้องใส่ใจเรื่องความปลอดภัยให้มาก เรื่องอื่นก็ไม่มีอะไรแล้วครับ"

เซียวไป๋เองก็ดีใจ เจียงเสี่ยวโจวเป็นคนกันเอง ให้ไปคุมโกดังไว้ก็สบายใจหายห่วง

พริบตาเดียวก็ล่วงเข้าสู่ช่วงปลายเดือนธันวาคม

บรรยากาศต้อนรับปีใหม่ในมหาวิทยาลัยเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะพวกน้องใหม่ปีหนึ่ง นี่เป็นวันขึ้นปีใหม่ครั้งแรกที่พวกเขาได้ฉลองในรั้วมหาวิทยาลัย คนส่วนใหญ่จึงตื่นเต้นกับงานแสดงต้อนรับปีใหม่กันมาก

คนที่มีความสามารถพิเศษต่างพากันลงชื่อสมัครไม่น้อย เพื่อจะขึ้นแสดงการแสดงต่าง ๆ ในงานต้อนรับปีใหม่ ห้อง 306 ก็มีสองคนที่เข้าร่วม หนึ่งในนั้นคือกัวเสี่ยวตงที่เตรียมจะขึ้นไปร้องเพลงบนเวที ส่วนเว่ยเจี้ยนจวินก็จะขึ้นไปเป่าขลุ่ยไผ่หนึ่งบทเพลง

"ลูกพี่เซียว อีกไม่กี่วันก็ต้องขึ้นเวทีจริงแล้ว แต่ฉันยังหากีตาร์มาเล่นคลอไม่ได้เลย เฮ้อ ดูท่าคงต้องใช้เทปดนตรีแบ็กกิ้งแทร็กแล้วล่ะมั้ง..."

กินข้าวเที่ยงเสร็จ ทั้งหกคนก็กลับมาที่หอพัก กัวเสี่ยวตงเดินเข้าประตูก็บ่นอุบ เขารู้สึกว่าถ้าไม่มีกีตาร์เล่นคลอ มันเหมือนจะขาดอะไรไปสักอย่าง

"นายร้องเพลงอะไรล่ะ"

เซียวไป๋ถามไปอย่างนั้นเองโดยไม่ได้ใส่ใจ ช่วงนี้เขางานยุ่งจนหัวหมุน ไหนเลยจะมีเวลามาสนใจเรื่องหยุมหยิมพวกนี้

ช่วงหลายวันมานี้ "ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว" มาถึงแล้วห้าหมื่นชุด ส่วนที่เหลือจะทยอยตามมา คาดว่าก่อนวันปีใหม่อย่างน้อยที่สุดน่าจะส่งมาถึงแปดหมื่นชุด

ดังนั้นพอมีเวลาว่าง เขาจึงนำหนังสือตัวอย่างไปคุยกับพ่อค้าหนังสือน้อยใหญ่ในถนนหวงหนี่เจีย แต่ผลตอบรับกลับไม่ค่อยดีเท่าไร จนถึงตอนนี้เพิ่งมียอดจองไปไม่ถึงหนึ่งหมื่นชุด

"จริงดิ นี่นายไม่รู้เลยเหรอว่าฉันร้องเพลงอะไร ฉันร้องเพลง 'วัยเยาว์' ไงล่ะ เพลงนี้ต้องมีกีตาร์เล่นคลอถึงจะเพราะนะ"

เพลง "วัยเยาว์" ของหลัวต้าโย่วเพลงนี้ ร้องตามกันได้ทั่วบ้านทั่วเมือง แม้แต่เซียวไป๋เองถ้าอ้าปากก็ร้องจบเพลงได้สบาย ที่จริงกัวเสี่ยวตงก็พูดถูก หากร้องเพลงนี้ในงานแสดง มีเสียงกีตาร์คลอไปด้วยย่อมให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า

"ฉันน่ะเล่นกีตาร์เป็นอยู่หรอก ถึงจะเล่นไม่เก่งมาก แต่ถ้าแค่เล่นคลอให้นายก็เหลือเฟือ ปัญหาก็คือ หนึ่ง ฉันไม่มีกีตาร์ สอง ฉันไม่มีเวลา งานนี้คงต้องขอโทษด้วยจริง ๆ แล้วล่ะ"

เมื่อก่อนเซียวไป๋เล่นกีตาร์ได้ดีทีเดียว แม้กระทั่งหลังจากประสบความสำเร็จมีชื่อเสียงแล้ว ยามนั่งดื่มไวน์แดงคนเดียว พออารมณ์พาไปก็ยังหยิบมาดีดสักเพลงเป็นบางครั้ง

ถึงแม้จะไม่ได้จับเครื่องดนตรีมานานมาก แต่ถ้าได้จับมาซ้อมมือนิดหน่อย การรับมือกับงานแสดงต้อนรับปีใหม่ของภาควิชาก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

แต่เขาไม่มีเวลาจริง ๆ

ที่ยอมพูดออกไปก็เพียงเพื่อจะแกล้งยั่วโมโหากัวเสี่ยวตงเท่านั้น

"ลูกพี่เซียว พี่เซียวของฉัน ฉันเรียกพี่ว่าพี่เลยเอ้า พอได้ไหมล่ะ กีตาร์ไม่มีฉันจะหาทางไปยืมเอง ส่วนเรื่องไม่มีเวลาก็ช่างมันเถอะน่า วันข้างหน้าถ้าพี่อยากให้ฉันช่วยอะไรแค่เอ่ยปากมาคำเดียว ไม่ว่าจะให้บุกน้ำลุยไฟที่ไหนฉันก็ไปแน่นอน!"

กัวเสี่ยวตงไม่สนหรอกว่าเซียวไป๋พูดเพื่อจุดประสงค์อะไร เขาเหมือนคว้าฟางช่วยชีวิตเอาไว้ได้ ยอมตีหน้าด้านอ้อนวอนเซียวไป๋ไม่หยุดหย่อน แทบจะกราบกรานเรียกพ่ออยู่รอมร่อ

เซียวไป๋พลันพบว่า ตัวเองคล้ายจะชักศึกเข้าบ้านเสียแล้ว แม้เขาจะจัดกัวเสี่ยวตงให้อยู่ในกลุ่ม "คนหน้าด้าน" มานานแล้วก็ตาม แต่ระดับความไร้ยางอายของอีกฝ่าย ยังคงเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้อยู่ดี

"อืม ถ้าซ้อมกับเจ้าตัวแสบกัวสักหน่อย ก็น่าจะไม่เปลืองเวลาเท่าไร ที่สำคัญที่สุดคือ ถ้าฉันเข้าร่วมงานต้อนรับปีใหม่ครั้งนี้ อาจารย์ที่ปรึกษากับศาสตราจารย์ผางก็คงไม่คอยจับตาดูฉันตลอดเวลาแล้วใช่ไหม"

เซียวไป๋นึกขึ้นมาได้ถึงเรื่องที่ผางเซียนชูเรียกเขาไปคุยคราวก่อน ตำแหน่งพิธีกรดำเนินรายการเขาปฏิเสธหัวชนฝาไปแล้ว การขึ้นแสดงสักชุดร่วมกับเพื่อนร่วมห้อง ก็น่าจะพอถูไถให้ผ่านพ้นไปได้เหมือนกัน

"เหล่ากัว จำไว้นะ นายติดหนี้ข้าวฉันสามมื้อ กีตาร์ไม่ต้องไปยืมแล้วล่ะ ตอนบ่ายฉันจะไปซื้อกลับมาตัวหนึ่ง ตกค่ำฉันขอรื้อฟื้นความคุ้นเคยก่อน แล้วค่อยซ้อมเป็นเพื่อนนาย"

เซียวไป๋ชูสามนิ้วขึ้นมา แสดงว่ากัวเสี่ยวตงต้องเลี้ยงข้าวเขาถึงสามมื้อ แน่นอนว่าการเลี้ยงต้องไปที่ร้านอาหาร ไปกินที่โรงอาหารย่อมไม่นับอยู่แล้ว

"พี่เซียว พี่ยังดียิ่งกว่าพี่ชายแท้ ๆ ของฉันเสียอีก! สามมื้อไม่มีปัญหา ถ้าไม่ทำให้พี่พอใจ ตรุษจีนนี้ฉันไม่กลับบ้านก็ได้ จะอยู่รับใช้คอยจูงม้าถือบังเหียนให้พี่เลย!"

กัวเสี่ยวตงกระโดดผลุงลงมาจากเตียง พร้อมกับประสานมือคำนับเซียวไป๋รัว ๆ

หลี่ไข่กับคนอื่น ๆ รีบเอามือปิดหน้า ความหน้าด้านไร้ยางอายของกัวคนนี้นี่ มันทำให้คนทั้งห้อง 306 รู้สึกอับอายขายหน้าเหลือเกินจริง ๆ

ตอนบ่าย เซียวไป๋เดินทางมาที่ถนนหวงหนี่เจีย

"น้องชาย หนังสือใหม่ของเธอขายเป็นไงบ้างล่ะเนี่ย ลูกพี่ลูกน้องเธอก็ไม่อยู่บ้าน ไม่อย่างนั้นพวกเราคงพอช่วยเธอได้บ้าง"

เซียวไป๋ตระเวนไปตามร้านค้าหลายแห่ง ได้ยอดสั่งซื้อหนังสือมาสองพันกว่าชุด จากนั้นก็ไปเคลียร์เงินค่าส่งของเมื่อช่วงเช้า แล้วจึงแวะมานั่งพักดื่มชาที่ร้านของเจียวหยาง

กฎเกณฑ์ของที่นี่คือบัญชีไม่ค้างคืน โดยทั่วไปจะส่งของตอนเช้าแล้วเก็บเงินตอนบ่าย นอกเสียจากจะเป็นสินค้าที่ขายไม่ออกจริง ๆ ไม่อย่างนั้นไม่มีใครยอมปล่อยของเงินเชื่อกันหรอก