ตอนที่ 82 ผู้นำแห่งวงการ

เรื่องที่เซียวไป๋จัดพิมพ์และจัดจำหน่ายหนังสือนิยายเรื่อง "ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว" เพียงลำพังนั้นไม่ได้ปิดบังเจียวหยางกับหลินฟางแต่แรก ตอนนั้นเขาเคยไปหาเจียวหยางแล้ว แต่อีกฝ่ายบอกว่าช่วงนี้ไม่มีเวลาและเรี่ยวแรงพอ ดังนั้นครั้งนี้เขาจึงแยกมาลุยเดี่ยว ซึ่งก็ไม่มีใครว่าอะไรได้

ช่วงนี้เจียวหยางต้องเดินทางไปทั่วประเทศตลอดเวลา ธุรกิจที่เขาทำจะมัวแต่นั่งรอลูกค้ามาหาที่ร้านไม่ได้ ต้องวิ่งเข้าหาหน่วยงานใหญ่ ๆ อย่างระบบธนาคาร ระบบการไฟฟ้า และอื่น ๆ

หน่วยงานใหญ่พวกนี้ เวลาสั่งซื้อปฏิทินแขวนทีละเป็นพันเป็นหมื่นเล่ม กำไรยังงามกว่าการขายส่งหน้าร้านเสียอีก เจียวหยางย่อมไม่มีทางปล่อยมือจากเค้กชิ้นใหญ่อย่าง "ตลาดจัดซื้อแบบกลุ่ม" ก้อนนี้แน่นอน

หลินฟางต้องเฝ้าร้านอยู่คนเดียว ตอนนี้ก็เข้าสู่ช่วงฤดูกาลทองของการขายส่งปฏิทินแขวนและภาพมงคลปีใหม่แล้ว ดังนั้นนอกจากช่วยชี้แนะเซียวไป๋ไม่กี่ประโยค นอกนั้นเธอก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก

"ผมเข้าใจครับ พี่ฟางไม่ต้องเกรงใจหรอก เอาล่ะ ได้ดื่มชาแถมได้พักจนหายเหนื่อยแล้ว เดี๋ยวผมไปเดินดูต่ออีกหน่อย แล้วคงต้องรีบกลับโรงเรียน"

เซียวไป๋นั่งอยู่ได้ไม่นานก็ลุกขึ้นกล่าวลา

เดินออกจากร้านมาได้ไม่ไกล ก็ผ่านหน้าร้านของครอบครัวหลินชิวลู่พอดี หลายวันมานี้เซียวไป๋ไม่ได้แวะเข้าไปเลย วันนี้จู่ ๆ เขาก็นึกอยากลองเข้าไปถามดูว่าร้านของเธอต้องการรับหนังสือไปขายบ้างหรือไม่

คิดได้ดังนั้น เขาจึงจอดรถจักรยานไว้หน้าร้าน แล้วหยิบหนังสือตัวอย่างหนึ่งชุดเดินเข้าไปข้างใน

"ขอโทษนะครับที่มารบกวน พอดีผมมีหนังสือชุดใหม่ที่เพิ่งจัดพิมพ์และจัดจำหน่ายเสร็จ อยากให้ช่วยดูหน่อยว่าที่นี่สนใจจะรับไปวางขายบ้างไหมครับ"

คำพูดเดิม ๆ ประโยคนี้ ตลอดช่วงบ่ายเซียวไป๋ต้องพูดซ้ำไปซ้ำมานับครั้งไม่ถ้วน ตัวเขาเองก็อยากจ้างพนักงานขายประจำสักคนสองคนอยู่เหมือนกัน แต่ก่อนอื่นเขาต้องทำให้ผู้คนในถนนหวงหนี่เจียคุ้นหน้าคุ้นตาก่อน

เรื่องช่องทางจำหน่ายแบบนี้ อย่างไรก็ต้องกุมไว้ในมือของตัวเองถึงจะวางใจได้ รอให้เขากุมช่องทางการจัดจำหน่ายได้อย่างเบ็ดเสร็จเสียก่อน ถึงเวลานั้นค่อยหาคนมาวิ่งงานแทนก็ยังไม่สาย

ในร้านยังมีพนักงานชายหญิงคู่เดิมอยู่ เมื่อก่อนเซียวไป๋แวะมาหาหลินชิวลู่อยู่บ่อย ๆ ทั้งสองคนจึงจำใบหน้าหล่อเหลานี้ได้ขึ้นใจนานแล้ว

"เถ้าแก่เซียวใช่ไหมครับ เรื่องนี้พวกผมสองคนตัดสินใจไม่ได้หรอกนะ พอดีวันนี้เถ้าแก่อยู่ร้าน เดี๋ยวผมไปตามให้นะครับ..."

คำเรียกที่นิยมใช้กันมากที่สุดบนถนนสายนี้ก็คือเถ้าแก่ ไม่ว่าจะหาเงินได้วันละหนึ่งหยวนหรือวันละหนึ่งแสนหยวน ต่างก็ถูกเรียกว่าเถ้าแก่ด้วยกันทั้งนั้น

พนักงานหญิงรับหนังสือตัวอย่างไปจากมือของเซียวไป๋ แล้วเดินเข้าไปในห้องด้านใน

เพียงครู่เดียว ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่คนหนึ่งก็ก้าวออกมา "เสี่ยวเซียวเองหรอกหรือ ลุงได้ยินชิวลู่พูดถึงเธออยู่บ่อย ๆ เสียดายที่คลาดกันตลอด ไม่เคยได้เจอกันสักที พวกแกสองคนนี่ ลูกค้ามาทั้งคนก็ไม่รู้จักยกน้ำชามาต้อนรับ รีบไปชงชามาเร็วเข้า"

ผู้ที่เดินเข้ามาคือหลินเสียง พ่อของหลินชิวลู่นั่นเอง เซียวไป๋ประเมินว่ารูปร่างอีกฝ่ายคงสูงพอ ๆ กับตนเอง เขาเองสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเอ็ดเซนติเมตร อีกฝ่ายก็คงไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดเซนติเมตรอย่างแน่นอน

ต่อให้เซียวไป๋จะใช้สายตาจากชาติก่อนมาพินิจมองพ่อของหลินชิวลู่ เขาก็ยังต้องยอมรับอยู่ดีว่านี่คือชายวัยกลางคนที่มีเสน่ห์ดึงดูดใจมากคนหนึ่ง

"สวัสดีครับคุณลุงหลิน"

เซียวไป๋รีบลุกขึ้นยืนทักทายอย่างมีมารยาท

"นั่งลงสิ จะลุกขึ้นยืนทำไมกัน หืม หนังสือชุดนี้เธอยังพิมพ์และจัดจำหน่ายร่วมกับลูกพี่ลูกน้องเหมือนเดิมหรือ"

หลินเสียงนั่งลงพลางพลิกดูหนังสือตัวอย่างไปมา

เขาเคยได้ยินลูกสาวเล่าให้ฟังว่า เซียวไป๋กับเจียวหยางผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องจับมือทำธุรกิจจัดพิมพ์และจัดจำหน่ายหนังสือร่วมกัน ดังนั้นจึงคิดว่าหนังสือชุดใหม่นี้ก็คงเหมือนเมื่อก่อน

"เปล่าครับ ตอนนี้พี่ชายผมกำลังยุ่งอยู่กับเรื่องปฏิทินแขวนกับภาพมงคลปีใหม่ ไม่มีเวลาทำร่วมกับผม หนังสือชุดนี้ผมจัดพิมพ์และจัดจำหน่ายเองคนเดียวครับ"

เซียวไป๋ส่ายหน้า ไม่คิดที่จะปิดบังความจริงแต่อย่างใด

"อ้อ เป็นแบบนี้นี่เอง คนหนุ่มมีไฟมันต้องอย่างนี้ หนังสือนิยายเรื่อง 'ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว' ลุงเคยได้ยินชื่อเสียงอยู่ เมื่อกี้เปิดดูคร่าว ๆ แล้ว ลุงว่าสายตาเธอไม่เลวเลยนะ

ทางฝั่งลุงน่ะ ปกติแล้วแทบจะไม่ได้รับของจากคนอื่นมาขายเลย เพราะตัวลุงเองก็ทำสำนักพิมพ์อยู่แล้ว เอาอย่างนี้แล้วกัน ถ้าเธอยอมลดราคาให้ลุงเป็นพิเศษมากกว่านี้หน่อย ลุงก็พอจะพิจารณารับมาสักล็อตได้ ยังไงเสียเธอก็เป็นเพื่อนของชิวลู่ อยู่ต่อหน้าลุง ยายเด็กนั่นเอ่ยปากชมเธอไม่ขาดสายเลยเชียว"

หลินเสียงเองก็ลอบสังเกตเซียวไป๋อยู่ตลอดเวลา เขารู้สึกว่าคนหนุ่มคนนี้ไม่เพียงแต่รูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาเท่านั้น แต่ยังมีสง่าราศีบางอย่างที่เกินเลยวัยของตนเอง ทั้งสุขุม หนักแน่น และทำให้คนเกิดความเชื่อมั่นได้อย่างน่าประหลาด

เพียงชั่วพริบตาเขาจึงตัดสินใจได้ว่าจะช่วยสนับสนุนเซียวไป๋สักแรง ทว่าในแง่ของผลประโยชน์แล้ว ย่อมไม่อาจยอมอ่อนข้อให้เด็ดขาด

เซียวไป๋ใคร่ครวญเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยยิ้ม ๆ "ก็ต้องดูว่าลุงหลินเตรียมจะรับไปทีละเท่าไรครับ ถ้ารับจำนวนน้อยก็คงไม่มีอะไรให้คุยต่อ แต่ถ้ารับจำนวนมาก ผมยอมลดให้ได้อีกห้าเปอร์เซ็นต์ ส่งให้ที่ราคาห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของราคาปกครับ"

"ฮ่าๆ ฟังคำพูดคำจาดูเจนจัดดีนี่ เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันรับทีเดียวสามหมื่นชุด จ่ายสดรับของทันที นายลดให้ฉันสี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์"

หลินเสียงโบกมือใหญ่ อ้าปากทีเดียวก็เป็นยอดธุรกิจหลักแสนหยวน

เซียวไป๋ไม่ได้ประหลาดใจอะไรนัก หากพ่อค้ารายใหญ่ระดับหลินเสียงอ้าปากขอรับแค่ไม่กี่พันชุด นั่นต่างหากที่จะทำให้เขารู้สึกเหลือเชื่อ

ดังนั้นเขาจึงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง คำนวณตัวเลขในใจอย่างรวดเร็ว แล้วรู้สึกว่าเงื่อนไขของอีกฝ่ายพอจะรับได้

"คุณอาหลินครับ ผมตกลงส่งสินค้าให้คุณอาในราคาสี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ได้ แต่ผมก็มีเงื่อนไขข้อหนึ่งเหมือนกัน นั่นคือคุณอาต้องไม่ทำลายกลไกราคาตลาดนะครับ"

เซียวไป๋ไม่ได้พูดอะไรมาก อีกฝ่ายเป็นตัวท็อปในวงการ กฎเกณฑ์สารพัดในตลาดย่อมรู้ดีกว่าเขาอยู่แล้ว ที่เขาพูดแบบนี้ก็เพื่อหลีกเลี่ยงการถกเถียงเกี่ยงงอนกันในภายหลัง เรียกว่าเปิดอกพูดความจริงกันไว้ก่อน ดีกว่าถึงเวลานั้นแล้วจะลำบากใจกันทั้งสองฝ่าย

"ฮะ คิดได้รอบคอบดีนี่! เสี่ยวเซียว นายวางใจเถอะ ทำลายราคาตลาดแล้วฉันจะได้ประโยชน์อะไร ชื่อเสียงพังขึ้นมาก็คงหากินบนถนนเส้นนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว"

หลินเสียงหัวเราะอย่างเปิดเผย นอกจากไม่โกรธแล้ว เขากลับยิ่งมองเซียวไป๋ด้วยความนับถือมากขึ้น

หลินเสียงถึงกับคิดในใจว่า ไม่รู้ว่าชิวลู่กับเจ้าเซียวไป๋คนนี้ตกลงมีความสัมพันธ์กันอย่างไรแน่ ถึงแม้เจ้าหนุ่มคนนี้จะอายุน้อยกว่าชิวลู่สองปี แต่คุณสมบัติต่างๆ ล้วนยอดเยี่ยมมาก หากพวกเขาสองคนได้คบหากัน ตัวเองก็คงไม่คัดค้านอะไร

เซียวไป๋ย่อมไม่รู้ว่าความคิดของหลินเสียงเตลิดไปไกลแสนไกลขนาดนั้นแล้ว เขาจึงเอ่ยปากขอทำข้อตกลงร่างกันไว้ก่อน จากนั้นก็จะได้เริ่มส่งของ

หลินเสียงไม่มีข้อขัดข้อง ทั้งสองคนจึงทำข้อตกลงร่วมกันอย่างรวดเร็ว

"เสี่ยวเซียว สต็อกของนายมีพอไหม ถ้าพอล่ะก็ พรุ่งนี้ฉันจะส่งคนไปขนของทันที แล้วไปเคลียร์เงินกันหน้างาน อ้อ จริงสิ นายอยากได้เงินสดหรือเช็ค เช็คจัดการง่ายหน่อย แต่ถ้าเป็นเงินสดฉันต้องเตรียมตัวล่วงหน้าไว้สักนิด"

ยุคนี้เวลาทำธุรกิจส่วนใหญ่ยังใช้เงินสดซื้อขายกัน หลินเสียงจึงถามให้ชัดเจนก่อน แล้วแต่ความต้องการของอีกฝ่าย สำหรับเขายังไงก็ได้ทั้งนั้น

"ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว" ชุดละสามเล่ม ราคาหน้าปกสิบจุดแปดหยวน คำนวณที่สี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ ราคาต่อชุดอยู่ที่สี่จุดแปดหกหยวน หนังสือสามหมื่นชุดคิดเป็นเงินรวมทั้งสิ้นหนึ่งแสนสี่หมื่นห้าพันแปดร้อยหยวน

"คุณอาหลินครับ ถ้างั้นรบกวนช่วยเตรียมเงินสดให้ผมดีกว่าครับ"

ตอนนี้เซียวไป๋ยังไม่มีบัญชีธนาคาร ได้เช็คมาก็ยังทำอะไรไม่ได้ จึงขอให้อีกฝ่ายจ่ายเป็นเงินสด

"ได้ ถ้างั้นก็ตกลงตามนี้"

หลินเสียงยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา เซียวไป๋ที่สายตาไวอยู่แล้วก็รีบลุกขึ้นกล่าวลาทันที

หลังจากออกจากถนนหวงหนี่เจีย เซียวไป๋ก็ปั่นจักรยานไปอย่างเนิบช้า ปั่นไปเรื่อยๆ จนอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มออกมา

เมื่อครู่นี้เขาลองคำนวณบัญชีดูแล้ว ค่าพิมพ์หนังสือชุดละสองจุดเจ็ดหยวน ราคาที่เขาขายให้หลินเสียงคือชุดละสี่จุดแปดหกหยวน กำไรขั้นต้นของเขาจึงตกชุดละสองจุดหนึ่งหกหยวน

นอกจากหลินเสียงแล้ว คนอื่นเขาให้ราคาที่ห้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ซึ่งก็คือชุดละห้าจุดเก้าสี่หยวน ได้กำไรขั้นต้นสามจุดสองสี่หยวน ดูเผินๆ เหมือนจะต่างกันไม่น้อย ทว่าหลินเสียงรับของทีเดียวถึงสามหมื่นชุด ประสิทธิภาพในการหมุนเวียนเงินทุนของเซียวไป๋จึงเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

เซียวไป๋ที่อารมณ์ดีจึงปั่นจักรยานไปซื้อกีตาร์ธรรมดาๆ มาตัวหนึ่ง จากนั้นก็ฮัมเพลงตลอดทางกลับไปที่มหาวิทยาลัย

ตกค่ำ เซียวไป๋ก็กอดกีตาร์ไปหากัวเสี่ยวตงเพื่อหาสถานที่ซ้อมด้วยกัน

"พี่เซียว ไม่ได้จับกีตาร์นานแล้วใช่ไหมครับ รู้สึกเหมือนจะยังไม่ค่อยคุ้นมือ แต่ไม่เป็นไรหรอก พวกเราซ้อมกันอีกสักสองสามรอบเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง"

เพลง "วัยเด็ก" ของหลัวต้าโย่วทำนองไม่ได้ซับซ้อนอะไรนัก เซียวไป๋จึงไม่ได้คิดจะเล่นลูกเล่นอะไรในไลน์ดนตรีคลอ ใช้เพียงคอร์ดง่ายๆ เล่นคลอไปก็พอ

เขาไม่ได้แตะกีตาร์มานานแล้วจริงๆ นิ้วไม้จึงค่อนข้างติดขัดอยู่บ้าง แต่กัวเสี่ยวตงก็ไม่กล้าบ่น กลับคอยพูดปลอบใจเซียวไป๋ไม่หยุด

เซียวไป๋เหลือบมองเขาแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร หลังจากซ้อมไปอีกสองสามรอบ ก็คล่องมือขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด ทำให้กัวเสี่ยวตงดีใจจนเนื้อเต้น