ตอนที่ 83 สามหมื่นชุด ส่งของ

"เอาละ วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ จะสี่ทุ่มครึ่งแล้ว"

วันนี้เซียวไป๋วิ่งวุ่นไปทั่ว ใจคิดแต่อยากจะไปอาบน้ำอุ่น กัวเสี่ยวตงไหนเลยจะกล้าคัดค้าน จึงยอมเลิกซ้อมคืนนี้แต่โดยดี

เช้าวันรุ่งขึ้น เซียวไป๋เข้าเรียนตามระเบียบ พอกินข้าวเที่ยงเสร็จก็รีบมุ่งหน้าไปถนนหวงหนี่เจีย เขารู้สึกว่าตัวเองในตอนนี้เหมือนนาฬิกาไขลาน เดินติ๊กต็อกวนไปเรื่อยๆ หยุดไม่ได้เลย

"ยังดี ผ่านช่วงยุ่งๆ นี้ไปก็จะได้พักแล้ว"

ตลอดทางเขาคอยให้กำลังใจตัวเอง ด้วยกลัวว่าวันใดวันหนึ่งโรครักสบายจะกำเริบขึ้นมา แล้วทิ้งทุกอย่างกองไว้ข้างๆ ยังดีที่เรื่องตรงหน้าสำหรับเซียวไป๋แล้วเป็นงานใช้แรง อย่างน้อยใจก็ไม่เหนื่อย

บ่ายสองโมง หลินเสียงพาคนตรงมาที่โกดังสินค้า

"เสี่ยวเซียว เตรียมของพร้อมแล้วใช่ไหม งั้นให้พวกเขายกขึ้นรถเลย ฉันพาคนมาด้วยสองคน ทางเธอก็หาคนมาช่วยกันทำสักหน่อย จะได้เร็วขึ้น"

หลินเสียงรู้สึกว่าสายตาในการเลือกโกดังของเซียวไป๋ไม่เลวเลย ห่างจากถนนหวงหนี่เจียไม่ไกล รถบรรทุกก็ขับเข้ามาได้โดยตรง ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือสภาพค่อนข้างซอมซ่อไปสักนิด

"คุณวางใจได้ครับ ทางผมก็มีสองคน พวกเขาจะช่วยยกขึ้นรถด้วย"

ความจริงไม่ต้องรอให้เซียวไป๋เอ่ยปาก ทันทีที่รถบรรทุกจอดเทียบในลานบ้าน เจียงเสี่ยวโจวกับอู๋ชางหลินก็เริ่มใช้รถเข็นลากของออกมาด้านนอกแล้ว

คนสองคนที่หลินเสียงพามายืนคอยรับอยู่บนกระบะรถ เจียงเสี่ยวโจวกับอู๋ชางหลินคอยส่งขึ้นไป ทั้งสี่คนประสานงานกันได้เข้าขาเป็นอย่างดี

ทว่า หนังสือสามหมื่นชุดไม่ใช่จำนวนน้อยๆ ขืนทำงานด้วยความเร็วเท่านี้ คงต้องง่วนกันจนฟ้ามืดแน่

ก่อนหน้านี้เซียวไป๋ไม่มีประสบการณ์ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาส่งของล็อตใหญ่ เขาจึงรีบแก้ปัญหาเฉพาะหน้า วิ่งออกไปหาคนงานรับจ้างแบกหามจากบนถนนมาเจ็ดแปดคน

"อย่างนี้สิ ถึงจะเร็วขึ้นเยอะ เสี่ยวเซียว ค่าขนถ่ายกับค่าขนส่งเธอไม่ต้องห่วง ทั้งหมดนี้ฉันออกเอง พวกเขาคงต้องใช้เวลาขนขึ้นรถอีกพักใหญ่ เราสองคนไปธนาคารกันเถอะ ฉันจะได้เคลียร์บัญชีให้เธอ"

หลินเสียงเป็นคนทำการค้าใจกว้าง เรื่องส่วนลดราคาส่งเขาได้ประโยชน์ไปแล้ว เรื่องเล็กน้อยพวกนี้ย่อมไม่เอามาคิดเล็กคิดน้อย

ตอนที่เขามาแล้วไม่ได้หาคนงานยกของมาด้วย ก็เพราะคิดว่าทางเซียวไป๋จะเตรียมการไว้พร้อมแล้ว ใครจะรู้ว่าเซียวไป๋ไม่เคยส่งของล็อตใหญ่มาก่อน จึงไม่มีความเข้าใจในจุดนี้เลย

ยังดีที่ปัญหาคลี่คลายลงได้อย่างรวดเร็ว

เซียวไป๋กับหลินเสียงไปที่ธนาคารออมสิน ทางฝั่งธนาคารหลินเสียงได้ติดต่อแจ้งไว้ล่วงหน้าแล้ว เงินสดที่ต้องใช้จึงเตรียมไว้พร้อมสรรพ

"อาหลินครับ ที่นี่โอนฝากเข้าบัญชีได้โดยตรงเลยใช่ไหมครับ ผมขี้เกียจนั่งนับเงินสด สู้เปิดเป็นใบฝากเงินให้ผมเลยจะดีกว่าไหมครับ"

เซียวไป๋เองก็ไม่อยากหอบเงินปึกใหญ่กลับบ้าน เป็นสมุดบัญชีย่อมสะดวกกว่า

"เรื่องนี้จัดการง่ายมาก!"

หลินเสียงเป็นคนพูดคุยง่ายอยู่แล้ว ขอแค่ตนเองจ่ายค่าสินค้าครบก็พอ จะเอาเช็คก็ได้เช็ค จะเอาเงินสดก็ได้เงินสด... ยิ่งเป็นการเอาเงินสดฝากเข้าบัญชีก็ยิ่งไม่มีปัญหา

ไม่นานนัก ใบรับฝากเงินประเภทออมทรัพย์จำนวน 145,800 หยวนก็มาอยู่ในมือของเซียวไป๋

ในยุคนี้ การฝากเงินส่วนบุคคลยังไม่มีการบังคับใช้ระบบระบุชื่อจริง ใบฝากเงินประเภทออมทรัพย์จะใช้ชื่อใครเปิดบัญชีก็ได้ทั้งนั้น อย่างเช่นใบฝากเงินใบนี้ เซียวไป๋ก็ใช้ชื่อของเหลียงอวี้เฟินผู้เป็นแม่

พอถึงเวลาห้าโมงครึ่งตอนเย็น หนังสือสามหมื่นชุดก็ขนขึ้นรถบรรทุกแล่นออกไปจนหมด เจียงเสี่ยวโจวกับอู๋ชางหลินเหนื่อยแทบจะทรุดกองลงกับพื้น

แม้ว่าหลังจากจ้างคนงานมา ทั้งสองคนจะไม่ต้องขนขึ้นรถเองแล้ว แต่การเบิกของออกจากโกดังก็ต้องจัดการกันเอง เรื่องที่ดูเรียบง่าย หากต้องทำซ้ำๆ บ่อยครั้งเข้า ก็ทำให้เหนื่อยสายตัวแทบขาดได้เหมือนกัน

"พี่เจียง เหล่าอู๋ ความจริงผมควรจะเลี้ยงข้าวพวกพี่สักมื้อ แต่ว่าวันที่ 31 ทางมหาวิทยาลัยจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาใหม่ ผมมีการแสดงเล็กๆ ที่ต้องซ้อมใหญ่ ก็เลยต้องรีบกลับไปที่มหาวิทยาลัยเดี๋ยวนี้ เอาอย่างนี้แล้วกันครับ พี่เจียงช่วยเป็นตัวแทนผมพาเหล่าอู๋ไปกินข้าวที หมดเท่าไหร่มาเบิกที่ผมได้เลย"

อู๋ชางหลินเป็นคนดูแลโกดังที่เว่ยเฟิงหามาให้ อายุสามสิบกว่าปี นิสัยซื่อสัตย์รักสงบ

คืนนี้เซียวไป๋ยังต้องซ้อมร่วมกับกัวเสี่ยวตงอีก ในเมื่อรับปากว่าจะเล่นดนตรีคลอให้ ตามนิสัยของเซียวไป๋แล้วย่อมไม่ทำแบบขอไปที อย่างน้อยที่สุดพอขึ้นเวทีไปแล้วก็ต้องไม่ขายหน้า ใช่ไหมล่ะ?

เขาให้เจียงเสี่ยวโจวกับอู๋ชางหลินไปกินข้าว ตอนจะแยกย้ายก็ยื่นเงินห้าสิบหยวนให้เจียงเสี่ยวโจว พร้อมทั้งกำชับเจียงเสี่ยวโจวว่าอย่ากินเผ็ดมาก และห้ามดื่มเหล้าเด็ดขาด

ช่วงนี้อาการป่วยของเจียงเสี่ยวโจวทุเลาลงบ้างแล้ว แต่หากคิดจะกลับขึ้นเวทีร้องงิ้วอีกครั้ง เกรงว่าคงต้องใช้เวลาอีกนานโข

วันที่ยี่สิบเก้า เจิ้งจื่อหมิงเข้าเมืองเอกของมณฑลมาจัดซื้อวัตถุดิบอีกหน เซียวไป๋จึงปลีกเวลาจ่ายเงินให้เขาไปหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน ช่วยคลี่คลายปัญหาเฉพาะหน้าของอีกฝ่ายได้ทันท่วงทีพอดี

"ผู้จัดการเจิ้ง หลังปีใหม่คุณเข้าเมืองมาอีกรอบ ผมจะเคลียร์ค่าพิมพ์ที่เหลืออีกหนึ่งแสนสองหมื่นหยวนให้ครบ แบบนี้ใจถึงพอไหมครับ นอกจากนี้ผมจะสั่งพิมพ์เรื่อง 'ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว' เพิ่มอีกหนึ่งแสนชุด หลังปีใหม่คุณก็เริ่มพิมพ์ได้เลย"

วันนั้นที่คุยกับหลินเสียง หนุ่มใหญ่รูปงามบอกว่าหนังสือสามหมื่นชุดนี้จะไม่วางขายในถนนหวงหนี่เจีย แต่จะส่งตรงไปยังแถบภาคเหนือของจีน หากกระแสตอบรับดี ยอดรับของในรอบถัดไปก็จะเพิ่มขึ้นอีก

นี่คือข้อได้เปรียบของพ่อค้าหนังสือรายใหญ่ พวกเขามีพันธมิตรทางธุรกิจระดับแถวหน้าอยู่ทั่วประเทศ เรื่องยอดขายที่บางคนมองว่ายากเย็นแสนเข็ญ พอมาถึงมือหลินเสียงก็แค่โทรศัพท์สายเดียวหรือส่งโทรเลขใบเดียวก็จัดการได้เรียบร้อย

ดังนั้นเซียวไป๋จึงเตรียมสต๊อกของไว้ล่วงหน้า ยังไงเขาก็มั่นใจ ต่อให้เป็นอย่างไรของก็ไม่มีทางค้างสต๊อกแน่นอน

เจิ้งจื่อหมิงเห็นเซียวไป๋จ่ายค่าพิมพ์ของรอบนี้อย่างกระฉับกระเฉงไม่อิดออด ก็รีบรับปากทันควัน เขารู้สึกว่าเซียวไป๋จริงใจกว่าลูกพี่ลูกน้องอย่างเจียวหยางเสียอีก การจ่ายเงินคืนไม่เพียงไม่ยืดเยื้อ แต่ยังชิงจ่ายล่วงหน้าให้ก่อน ทั้งการวางตัวและการทำงานล้วนไร้ที่ติ

ครั้งนี้เขาโดนเจียวหยางเล่นงานเข้าให้แล้ว กำหนดระยะเวลาคืนเงินยาวนานเกินไป ทำให้เงินทุนหมุนเวียนก้อนโตของโรงพิมพ์ต้องมาจมอยู่อย่างช่วยไม่ได้

ล้วนเป็นบทเรียนราคาแพงทั้งสิ้น!

ค่ำวันที่สามสิบเอ็ด

บรรดานักศึกษาภาควิชาคณิตศาสตร์และฟิสิกส์กินมื้อเย็นเสร็จ ก็พากันเดินเกาะกลุ่มกันมาที่หอประชุม

กิจกรรมบันเทิงในยุคสมัยนี้ยังค่อนข้างจำเจ ทุกคนจึงตั้งตารอคอยงานเลี้ยงค่ำคืนนี้กันมาก

อันที่จริง งานเลี้ยงต้อนรับปีใหม่ที่ว่านี้ก็แค่การแสดงสร้างความบันเทิงกันเองของเหล่านักศึกษา ไม่ใช่วิทยาลัยศิลปะเสียหน่อย มาตรฐานการแสดงจะไปสูงส่งถึงขั้นไหนกันเชียว

ทว่ากัวเสี่ยวตงกับเซียวไป๋ก็ยังคงเตรียมตัวอยู่หลังเวทีอย่างจริงจัง

การแสดงของทั้งคู่อยู่ช่วงกลางรายการ พอขึ้นเวทีไปก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น เสียงปรบมือดังไม่ขาดสาย

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย"

ผางเซียนชูหัวหน้าภาควิชานั่งอยู่ด้านล่าง พอเห็นเซียวไป๋ขึ้นเวที ตัวเขาก็ยังช่วยตบมือให้อยู่สองสามที แต่บรรยากาศที่คึกคักอย่างยิ่งในหอประชุมกลับเกินความคาดหมายของเขาไปหน่อย จนอดงุนงงไม่ได้

"ตอนนี้นักศึกษาชอบการแสดงประเภทดีดกีตาร์ร้องเพลงแบบนี้มากครับ ผมคิดว่าเสียงปรบมือส่วนใหญ่คงมาจากเรื่องนี้แหละ"

รองศาสตราจารย์หนุ่มคนหนึ่งยิ้มพลางกระซิบอธิบายให้ผางเซียนชูฟัง ผางเซียนชูถึงได้พอจะเข้าใจขึ้นมาบ้าง

ก่อนหน้านี้เขานึกว่าเซียวไป๋ที่ทำตัวเงียบๆ ไม่สุงสิงกับใครมาตลอด แท้จริงแล้วจะเป็นที่นิยมชมชอบขนาดนี้ในมหาวิทยาลัยเสียอีก

"แน่นอนว่า นักศึกษาคนที่กอดกีตาร์คนนั้นหน้าตาหล่อเหลา บุคลิกโดดเด่นสะดุดตา นี่ก็น่าจะเป็นอีกเหตุผลเล็กๆ ที่ทำให้เป็นที่ชื่นชอบขนาดนี้ครับ"

รองศาสตราจารย์เว้นจังหวะหายใจไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสริมขึ้นมาอีกประโยค

ผางเซียนชูตวัดสายตามองค้อนอีกฝ่ายไปทีหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า "ชู่... ดูการแสดงเถอะ จะเริ่มแล้ว"

บรรยากาศในหอประชุมค่อยๆ สงบลง เซียวไป๋บนเวทีก้มหน้าดีดท่อนอินโทร จากนั้นกัวเสี่ยวตงก็เริ่มขับร้อง...

น้ำเสียงของกัวเสี่ยวตงจัดว่าใช้ได้ทีเดียว แต่เขาร้องไม่ได้อารมณ์ความรู้สึกลึกซึ้งของเพลงนี้ พูดได้เพียงว่าทำผลงานออกมาได้ตามมาตรฐานทั่วไปเท่านั้น

ตรงกันข้าม นักศึกษาหญิงจำนวนไม่น้อยกลับจดจำภาพเซียวไป๋ตอนดีดกีตาร์ได้ติดตา ภายใต้แสงไฟเวทีที่สาดส่องลงมา โครงหน้าของเขาดูคมชัดและมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ

พอบทเพลงจบลง เสียงโห่ร้องยินดีก็ดังกึกก้องไปทั่วหอประชุม เสียงปรบมือส่วนใหญ่นั้นความจริงมอบให้แก่เซียวไป๋ที่เล่นกีตาร์ แต่กัวเสี่ยวตงกลับรู้สึกว่าตนเองได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตแล้ว เขาถึงขั้นเพ้อฝันไปว่า ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป คงจะมีสาวๆ เขียนจดหมายรักมาให้เขาบ้างแล้วกระมัง

"เพื่อนเซียวไป๋ เธอเล่นกีตาร์ได้สุดยอดมากเลย วันหลังจะช่วยสอนฉันหน่อยได้ไหม"

พิธีกรหญิงเป็นรุ่นพี่ปีสอง เธออาศัยจังหวะช่วงที่การแสดงชุดถัดไปกำลังดำเนินอยู่ เข้ามาชวนเซียวไป๋คุยสองสามประโยคเป็นพิเศษ

"ฝีมือระดับผมเนี่ย ทั้งในทั้งนอกมหาวิทยาลัยหาได้เกลื่อนกลาด ไม่กล้าไปสอนให้คนอื่นเสียคนหรอกครับ เอาล่ะ เดี๋ยวคุณก็ต้องขึ้นเวทีอีกแล้ว ผมเองก็ควรไปเสียที ลาก่อนครับ"

เซียวไป๋ไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร เขารีบก้าวลงมาจากหลังเวทีอย่างเร่งรีบ

ทว่าเขาก็ไม่มีกะจิตกะใจจะอ้อมไปดูการแสดงตรงหน้าเวที จึงได้แต่กอดกีตาร์เดินตรงกลับไปใต้หอพัก จากนั้นก็ปั่นจักรยานของตนมุ่งหน้าตรงไปยังสตูดิโอทันที