ตอนที่ 84 คืนข้ามปี

"เสี่ยวเซียว ในที่สุดเธอก็มาถึงจนได้ ในบ้านมีคนรอเธออยู่แล้วนะ เอาเป็นว่าฉันขอตัวก่อน คืนนี้ฉันต้องรีบไปที่โกดังโน่น ไปรวมตัวกับพวกเสี่ยวโจวน่ะ"

พอเดินเข้ามาในลานบ้าน เซียวไป๋ก็เห็นเว่ยเฟิงทันที

เว่ยเฟิงรู้ว่าคืนนี้เซียวไป๋จะมาฉลองต้อนรับปีใหม่กับเพื่อนสมัยมัธยมปลายไม่กี่คนที่นี่ และพอดีเขาก็นัดกับเจียงเสี่ยวโจวและอู๋ชางหลินไว้แล้ว พอเซียวไป๋มาถึง เขาก็รีบชิ่งไปทันที

"อาไป๋ การแสดงของเธอเสร็จแล้วเหรอ น่าเสียดายจัง พวกเราไม่ได้ดูกันเลย เอ๊ะ เธอก็เอากีตาร์มาด้วยเหรอเนี่ย เดี๋ยวต้องเล่นให้พวกเราฟังหน่อยนะ"

คนที่เดินปรี่เข้ามาหาก่อนใครคือสองสาว เถียนชุนซิ่วกับหลิวเสี่ยวหลิงไม่ได้ไปร่วมกิจกรรมที่โรงเรียนจัดขึ้นในวันนี้ วันนี้พวกเธอรับหน้าที่ไปจ่ายตลาด วัตถุดิบกองใหญ่ถูกวางกองไว้ในครัวเรียบร้อยแล้ว

"ไม่มีปัญหา รอให้ดื่มเหล้าจนครึ้มอกครึ้มใจก่อน ไม่แน่อาจจะร้องเพลงให้พวกเธอฟังด้วยซ้ำ เสี่ยวถงจื่อกับเสี่ยวเหว่ยจะมากันกี่โมง ไม่รู้ว่าพวกนั้นจะหาที่นี่เจอรึเปล่า"

งานรวมตัวในวันนี้เถียนชุนซิ่วเป็นคนริเริ่ม คนเธอก็เป็นฝ่ายช่วยแจ้งให้ ใครใช้ให้ช่วงนี้เซียวไป๋ยุ่งขนาดนั้นกันล่ะ

"น่าจะหาเจอน่า ถ้าไม่ไหวจริง ๆ เดี๋ยวเธอค่อยออกไปดูตรงปากซอยแล้วกัน สองคนนั้นตกลงกันว่าจะมาด้วยกัน"

เถียนชุนซิ่วไม่คิดว่าที่นี่จะหายากตรงไหน ถ้าหาไม่เจอก็แสดงว่าสองคนนั้นทื่อมะลื่อเอง

"ได้ อีกครึ่งชั่วโมงถ้าพวกนั้นยังไม่มา ฉันจะออกไปดูที่ปากซอย เสี่ยวหลิง วันนี้ซื้ออะไรมาบ้าง ฉันต้องไปตรวจดูหน่อยแล้ว"

เย็นนี้เซียวไป๋กินไปแค่นิดเดียว เขาจงใจเว้นท้องไว้เพื่องานเลี้ยงมื้อดึกนี้โดยเฉพาะ พูดก็พูดเถอะ เขาก็ไม่ได้กินกับข้าวฝีมือน้องเสี่ยวหลิงมานานมากแล้ว รู้สึกเปรี้ยวปากอยากกินอยู่เหมือนกัน

เครื่องครัวในห้องทำงานแห่งนี้มีครบครัน และเพื่อการรวมตัวในคืนนี้ เซียวไป๋ยังตั้งใจซื้อเครื่องถ้วยชามชุดใหม่มาเพิ่มอีกด้วย

ก่อนหน้านี้เว่ยเฟิงกับเจียงเสี่ยวโจวเคยทำกับข้าวที่นี่ แต่มีชามมีจานอยู่น้อยนิด พอคนมาเพิ่มไม่กี่คนก็ไม่พอใช้แล้ว

"ได้สิคะ พี่ลองไปดูว่ายังขาดอะไรอีก แต่ตอนนี้ดึกแล้ว ต่อให้ขาดอะไรจริง ๆ ก็คงหาซื้อไม่ได้แล้วล่ะมั้งคะ"

หลิวเสี่ยวหลิงยิ้มน้อย ๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินตามเซียวไป๋เข้าไปในครัว

"พี่เซียว เงินหนึ่งร้อยหยวนที่พี่ให้ฉันมาใช้ไม่หมดหรอกค่ะ ฉันว่าของแค่นี้ก็กินกันเหลือเฟือแล้ว"

หญิงสาวพูดพลางล้วงเงินทอนปึกหนึ่งออกมาจากตัวแล้วยื่นให้เซียวไป๋ ไม่ต้องสงสัยเลยว่า มื้อนี้เซียวไป๋ยังคงเป็นเจ้ามือเลี้ยงเหมือนเดิม

"อืม ไม่ได้แกล้งประหยัดเงินให้ฉันใช่ไหม"

เซียวไป๋รับมาด้วยรอยยิ้มโดยไม่ได้นับดู และยัดใส่กระเป๋าเสื้อไปตรง ๆ

"จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันคะ อะไรที่ควรซื้อฉันก็ซื้อมาหมดแล้ว..."

หลิวเสี่ยวหลิงรู้ว่าเซียวไป๋กำลังแหย่ตนเล่น แต่ก็ยังยอมรับมุกตามน้ำไปอย่างว่าง่าย นิสัยเธอเป็นแบบนี้เอง คนที่เธอไม่ชอบหน้า เธอก็จะไม่ชักสีหน้าใส่ แต่จะไม่มีวันพูดจาด้วยแม้แต่คำเดียว ทว่าสำหรับเซียวไป๋แล้ว เธอมีความอดทนให้อย่างล้นเหลือ แทบจะยอมโอนอ่อนตามเขาทุกเรื่อง

"ฉันบอกว่านะ สองคนเธอคิดจะมุดหัวอยู่ในครัวไม่ยอมออกมาเลยใช่ไหม อาไป๋ พวกเสี่ยวเหว่ยยังมาไม่ถึงเลย เธอช่วยออกไปดูตรงปากซอยหน่อยได้ไหม"

เถียนชุนซิ่วนั่งเหงาอยู่ในห้องโถงใหญ่คนเดียวตั้งนานสองนาน รู้สึกเบื่อขึ้นมาจริง ๆ จึงเดินเอื่อยเฉื่อยมาที่ห้องครัว

เซียวไป๋เพิ่งจะอ้าปากจะพูด ก็ได้ยินเสียงตบประตูลานบ้านดัง "ปัง ๆ" ขึ้นมาเสียก่อน เขามองเถียนชุนซิ่วแล้วหัวเราะร่าพลางว่า "คนมีบุญไม่ต้องเหนื่อยแรง ดูท่าพวกเสี่ยวเหว่ยจะมาถึงแล้ว ฉันจะได้ไม่ต้องวิ่งออกไปอีกรอบ"

จากนั้นเขาก็วิ่งไปเปิดประตูดู ก็เห็นว่าเป็นเจียงเหว่ยกับเยวี่ยถงจริง ๆ ด้วย

เขาสังเกตเห็นว่าเจียงเหว่ยยังจูงรถจักรยานมาคันหนึ่ง จึงเอ่ยแซวด้วยรอยยิ้ม "เสี่ยวเหว่ย ใช้ได้นี่หว่า ถึงขั้นซื้อจักรยานมาปั่นแล้ว"

"ฮิ ๆ พี่เซียว มือสองน่ะครับ"

เด็กหนุ่มผู้ซื่อตรงอย่างเจียงเหว่ยยังคงยิ้มซื่อตามแบบฉบับของตัวเอง แต่เซียวไป๋รู้ดีว่าเจ้าหมอนี่ได้เงินค่าต้นฉบับจากเล่มก่อนมาตั้ง 1,600 หยวน ย่อมถือว่ามีเงินก้นถุงอยู่บ้าง การซื้อจักรยานมือสองสักคันจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

"เร็วเข้า มัวชักช้าอยู่ได้ รอพวกแกอยู่เนี่ยแหละ เสี่ยวถงจื่อ ในเมื่อมาช้าแกก็รีบไปทำงานเลย ล้างผักเป็นหน้าที่แก หุงข้าวเป็นหน้าที่เสี่ยวเหว่ย ส่วนตำแหน่งหัวหน้าพ่อครัวก็ยังคงเป็นของน้องเสี่ยวหลิง"

เซียวไป๋เปิดทางให้ทั้งสองคนเดินเข้ามา ยังไม่ทันจะก้าวพ้นเข้าไปในห้องโถงใหญ่ เขาก็แจกจ่ายงานให้เจียงเหว่ยกับเยวี่ยถงเสร็จสรรพเรียบร้อย

"เพื่อนยาก นายนี่รู้ดีจริงเรื่องแกล้งคนซื่อ พวกเรามีงานทำกันหมดแล้ว นายล่ะทำอะไร อะ รับไว้ นี่เป็นเหล้าข้าวเหนียวห้าชั่งที่ฉันกับเสี่ยวเหว่ยเอามา เดี๋ยวต้องชนแก้วกับนายให้ฉ่ำใจสักหน่อย"

วันนี้เยวี่ยถงตั้งใจแต่งตัวมาเป็นพิเศษ เมื่อยืนเทียบกับเซียวไป๋แล้ว หากดูเฉพาะหน้าตาถือว่าทัดเทียมกันได้อย่างสูสี ทว่าเรื่องของราศีเยวี่ยถงยังห่างชั้นอยู่มาก สิ่งที่ขาดไปคงเป็นความสุขุมที่สั่งสมตามกาลเวลากับประสบการณ์ชีวิตนั่นเอง

เซียวไป๋ไม่คิดจะเถียงกับเยวี่ยถง อีกประเดี๋ยวทุกคนก็เริ่มวุ่นวายกันหมด แม้แต่เถียนชุนซิ่วยังสาละวนกับการล้างผลไม้ ล้างถ้วยชาม จาน และแก้ว มีเพียงเซียวไป๋คนเดียวที่ยืนพิงกรอบประตูห้องครัวคอยส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจทุกคน

ผ่านไปชั่วโมงกว่า ทั้งหมดก็นั่งล้อมวงกันที่โต๊ะแปดเซียนในห้องโถง

เซียวไป๋ยกแก้วที่รินเหล้าข้าวเหนียวไว้เต็มขึ้นมาพลางกล่าวว่า "คืนนี้เป็นคืนส่งท้ายปีเก่า พวกเรามาฉลองต้อนรับปี 1988 ล่วงหน้ากัน มา ชนแก้ว!"

"ชน!"

ทุกคนรวมถึงสองสาวต่างดื่มจนหมดแก้วในรวดเดียว พวกเขาเคยชินกับคำศัพท์แปลกใหม่ที่มักจะหลุดออกมาจากปากเซียวไป๋นานแล้ว บรรยากาศของคืนส่งท้ายปีเก่าฟังดูดีไม่น้อยทีเดียว

"อาไป๋ ตอนนี้นายทำธุรกิจใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ พวกเรายังก้มหน้าก้มตาเรียนอยู่ในรั้วโรงเรียน แต่นายกลับก้าวขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดของชีวิตแล้ว มา ฉันขอคารวะนายสักแก้ว ขอให้นายโชคดีรับปีใหม่ กิจการเจริญก้าวหน้าพุ่งทะยาน!"

เถียนชุนซิ่วอาจเป็นเพราะดื่มเหล้าข้าวเหนียวไปสองแก้ว พวงแก้มจึงซับสีแดงระเรื่อจาง ๆ เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มตาหยีพลางเป็นฝ่ายชนแก้วกับเซียวไป๋

"ทุกคนก็เหมือนกันแหละ ฉันก็ขออวยพรให้สาว ๆ ทั้งสองคนสวยวันสวยคืนในปีใหม่นี้นะ สวยจนหนุ่ม ๆ ในโรงเรียนพวกเธอตาพร่าไปเลย"

เซียวไป๋หัวเราะฮ่า ๆ น้อมรับคำอวยพรของหญิงสาวด้วยความยินดี แต่ว่า นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ตัวเขายังห่างไกลจากจุดสูงสุดของชีวิตอีกตั้งเยอะ ปัจจุบันอย่างมากก็แค่ยืนอยู่บนเนินดินเล็ก ๆ เนินหนึ่ง

เขาเงยหน้าดื่มเหล้าข้าวเหนียวจนหมดแก้ว หางตาเหลือบไปเห็นเยวี่ยถงที่นั่งกระตือรือร้นอยู่ข้าง ๆ พอดี จึงอดขำไม่ได้ นี่กะจะผลัดกันรุมมอมเหล้าพี่ชายคนนี้หรือไง

เหอะ งั้นก็มาดูกันว่าฉันจะกลัวพวกนายไหม!

จากนั้น เซียวไป๋ก็ชนแก้วกับเยวี่ยถงและเจียงเหว่ยอีกคนละแก้ว หลิวเสี่ยวหลิงที่อยู่ข้าง ๆ รีบปรามให้เขาค่อย ๆ ดื่ม และให้คีบกับข้าวกินเยอะ ๆ ก่อน

"น้องเสี่ยวหลิง ถึงตาสองคนเราแล้ว มา ชนสักแก้ว!"

คืนนี้เซียวไป๋อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพราะเรื่องอื่นใด แต่เป็นเพราะได้นั่งดื่มเหล้าคุยเล่นกับเพื่อนสนิท ค่ำคืนส่งท้ายปีเก่านี้จึงยิ่งมีเสน่ห์ไม่เหมือนใคร

"พอแล้ว อย่ามัวแต่รุมมอมเหล้าอาไป๋คนเดียวสิ เสี่ยวเหว่ย นายชนกับเสี่ยวถงจื่อสักแก้วไป"

เถียนชุนซิ่วเห็นทุกคนพุ่งเป้าไปที่เซียวไป๋ ในใจก็ชักจะไม่ยอม ดังนั้นด้วยการชักนำของเธอ เจียงเหว่ยกับเยวี่ยถงจึงชนแก้วกันไปหลายรอบ ทำให้เซียวไป๋ได้พักหายใจหายคอสักประเดี๋ยว

ทว่าไม่นานนัก เซียวไป๋ก็เข้าร่วมวงต่อสู้ใหม่อีกครั้ง เหล้าข้าวเหนียวห้าชั่งพร่องไปจนถึงก้นไหโดยไม่รู้ตัว

อย่าเห็นว่าดีกรีของเหล้าข้าวเหนียวจะไม่สูง ดื่มเข้าไปเยอะ ๆ ก็ทำให้รู้สึกมึนหัวได้เหมือนกัน ที่จริงเซียวไป๋ยังพกเหล้าขาวมาอีกขวดหนึ่ง แต่เมื่อเห็นสภาพของแต่ละคนแล้ว จึงระงับไว้ยังไม่เอาออกมา

การดื่มเหล้าก็เพื่อความสนุกสนาน ไม่ใช่จะมอมให้ใครเมามาย ขอแค่เต็มที่ก็พอแล้ว

พอกับข้าวบนโต๊ะเริ่มพร่องไปจนเกลี้ยง เซียวไป๋ก็ลุกขึ้นไปหยิบกีตาร์ของตนมา เขาเคยรับปากเถียนชุนซิ่วไว้ว่าจะเล่นให้ฟังเพลงหนึ่ง คืนนี้บรรยากาศกำลังได้ที่พอดี

เจียงเหว่ยกับเยวี่ยถงยุติข้อถกเถียงเรื่องหนึ่งลงทันทีแล้วเงียบเสียงลง สองสาวมีประกายดาววิบวับเต็มสองตา สายตาเปี่ยมล้นไปด้วยความคาดหวัง...

เซียวไป๋ลองดีดเพื่อเช็กเสียง ปรับสายกีตาร์เล็กน้อย จากนั้นก็เริ่มบรรเลง... เพลงที่เขาเล่นคือเพลง "Romance de Amor" ซึ่งแทบจะเป็นบทเพลงกีตาร์ที่แพร่หลายที่สุดเพลงหนึ่ง

เมื่อท่วงทำนองอันไพเราะจับใจดังขึ้น ทุกคนต่างดื่มด่ำไปกับเสียงเพลง พอจบลงหนึ่งเพลง ภายในห้องก็เงียบสงบไปครู่ใหญ่ ก่อนที่เยวี่ยถงจะเป็นคนแรกที่ปรบมือขึ้นมา

"อาไป๋ เมื่อก่อนยังไม่เคยสังเกตเลย ที่แท้นายมีความสามารถรอบด้านจริง ๆ พวกเรามาร้องเพลงด้วยกันเถอะ ร้องเพลง 'วัยเด็ก' ที่นายแสดงไปคืนนี้แหละ..."

เถียนชุนซิ่วคืนนี้อารมณ์คึกคักอย่างยิ่ง เธอปลุกเร้าให้ทุกคนร่วมกันขับขานบทเพลง "วัยเด็ก" ไปพร้อมกัน

พอร้องเพลงนี้จบ สองสาวก็ร้องสดเพลง "ฉันอยากร้องเพลงเหลือเกิน" ต่ออีกเพลง:

ฉันอยากร้องเพลงแต่ไม่กล้าร้อง แค่ฮัมเบา ๆ ยังต้องคอยเหลียวซ้ายแลขวา

อยู่ ม.ปลายปีสามแล้วยังมีกะจิตกะใจมาร้องเพลงอีก ถ้าแม่ได้ยินเข้าคงพูดแบบนี้แน่

พอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้วได้ยินเพลงนี้อีกครั้ง มันกลับเปี่ยมล้นไปด้วยความทรงจำ