ตอนที่ 86 ประเดิมฤกษ์งามยามดี

พอได้ยินจางเสวี่ยเหมยพูดจบ เซียวไป๋ก็พยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร ทว่าในใจกลับรู้สึกละอายอยู่บ้าง ไม่ว่าจะเป็นจางเสวี่ยเหมยหรือเว่ยเฟิง ความทุ่มเทในหน้าที่การงานของพวกเขานั้นไร้ที่ติ มีแต่ตัวเขาเองนี่แหละที่รู้สึกว่าติดค้างทั้งสองคนอยู่

ไม่ว่าเจ้านายคนไหน ก็คงไม่สามารถเรียกร้องให้ลูกน้องของตนรับผิดชอบสารพัดหน้าที่ได้หรอกจริงไหม

"ดูท่า สตูดิโอของตัวเองคงต้องเพิ่มคนอีกแล้ว"

เซียวไป๋เองก็ปวดหัวไม่น้อย เมื่อก่อนตอนร่วมมือกับเจียวหยางผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง เรื่องช่องทางจำหน่ายนั้นตนแทบไม่ต้องเปลืองสมองคิดเลยแม้แต่นิดเดียว ทว่าตอนนี้กลับกลายเป็นว่า นอกจากตัวเองจะวุ่นจนหัวหมุนทั้งวันแล้ว แม้กระทั่งเว่ยเฟิงกับจางเสวี่ยเหมยก็แทบไม่มีเวลาได้พักผ่อนเช่นกัน

ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ไหวแน่

เซียวไป๋ครุ่นคิดหลายสิ่งอยู่ในใจ แต่ภายนอกกลับไม่เอ่ยปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว เขาเดินไปนั่งลงที่โต๊ะแปดเซียน แล้วเหม่อมองหลิวเสี่ยวหลิงที่กำลังจัดการบัญชีอยู่เงียบๆ

"พี่เซียว..."

หลิวเสี่ยวหลิงเงยหน้าขึ้นเอ่ยทักทาย

"ไม่มีอะไรหรอก เธอทำงานของเธอไปก่อนเถอะ รอเธอเสร็จธุระแล้วพวกเราค่อยคุยกัน"

เซียวไป๋ยิ้มพลางโบกมือ เป็นสัญญาณบอกหญิงสาวว่าไม่ต้องสนใจตน จากนั้นเขาก็นั่งอยู่ตรงนั้น เริ่มใคร่ครวญถึงรูปแบบการพัฒนาในอนาคต

วงการสิ่งพิมพ์หนังสือและนิตยสารนี้ ยังพอทำเงินได้อีกไม่กี่ปี ราวๆ ช่วงกลางถึงปลายทศวรรษ 1990 สื่อสิ่งพิมพ์รูปเล่มก็จะเริ่มค่อยๆ ดิ่งลงเหว ดังนั้น อย่างน้อยก็ยังมีเวลาอีกสักเจ็ดแปดปีให้กอบโกยเงินทองได้อยู่

หากพูดถึงแค่ ณ ตอนนี้ คงไม่มีธุรกิจไหนจะเหมาะกับเซียวไป๋ไปมากกว่านี้อีกแล้ว ด้านเนื้อหาหนังสือเขาก็ไม่ต้องมานั่งปวดหัวกลุ้มใจ ขอเพียงแท่นพิมพ์เริ่มเดินเครื่อง มันก็ไม่ต่างอะไรกับการพิมพ์ธนบัตรเลยสักนิด จะไปหาเรื่องดีๆ แบบนี้ได้จากที่ไหนกันเล่า

ทว่าการต้องมานั่งวุ่นวายง่วนอยู่ทั้งวันเช่นนี้ ก็ไม่ใช่ความตั้งใจแรกเริ่มของเซียวไป๋ เพื่อลดภาระของตัวเองลง เขาจึงจำเป็นต้องขบคิดหาหนทางให้รอบคอบ

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด หลิวเสี่ยวหลิงจัดการบัญชีของวันนี้เสร็จสิ้นแล้ว เธอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพลางมองดูเขาเงียบๆ

"เสร็จแล้วเหรอ เธอพักผ่อนสักประเดี๋ยวนะ รอฉันโทรศัพท์สักสายก่อน"

เซียวไป๋ส่งยิ้มให้หลิวเสี่ยวหลิง จากนั้นก็ลุกขึ้นไปโทรศัพท์ เครื่องโทรศัพท์ตั้งอยู่บนชั้นวางไม้ริมหน้าต่าง ข้างๆ มีเก้าอี้ตั้งอยู่ตัวหนึ่ง

เขาล้วงสมุดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ด้านในมีเบอร์โทรศัพท์ร้านของหลินเสียงจดไว้ แล้วจึงกดหมุนหมายเลขโทรออกไป

โชคของเขานับว่าไม่เลว ปลายสายรับสายอย่างรวดเร็ว และคนที่พูดอยู่ก็คือหลินเสียงพอดิบพอดี

"อาหลิน ผมเซียวไป๋เองครับ นี่ผมเพิ่งติดโทรศัพท์เสร็จ สายแรกก็โทรหาคุณอาเลยนะเนี่ย"

หลินเสียงได้ยินก็หัวเราะร่าทันที "ติดโทรศัพท์แล้วก็ดีสิ ต่อไปจะติดต่ออะไรก็สะดวกขึ้นเยอะ เดี๋ยวบอกเบอร์ให้ฉันรู้ด้วยล่ะ... ว่าแต่เสี่ยวเซียว ปกติเธอไม่ใช่คนชอบโทรมาอวดของแบบนี้นี่นา ว่ามาเถอะ มีธุระอะไรถึงโทรหาฉันกันแน่"

"ฮะๆ ความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของผมเนี่ย ปิดอาหลินไม่มิดจริงๆ ด้วย เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ ผมอยากจะเช่าหน้าร้านสักห้องแถวถนนหวงหนี่เจียหรือละแวกใกล้เคียง คุณอากว้างขวาง พอจะช่วยแนะนำให้ผมหน่อยได้ไหมครับ"

ยังคงเป็นปัญหาเดิม เซียวไป๋ไม่มีเวลามากพอที่จะตระเวนหาหน้าร้านด้วยตัวเอง คิดไปคิดมา สุดท้ายจึงต้องมาขอร้องหลินเสียงนี่แหละ

"ฮ่าๆ ฉันเดาไว้แล้วเชียวว่าก้าวต่อไปของเธอต้องปักหลักที่ถนนหวงหนี่เจียแน่ เรื่องหน้าร้านน่ะเรื่องขี้ผง ตัวเธอก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินทองอยู่แล้ว รอฟังข่าวจากฉันก็แล้วกัน"

หลินเสียงมองทะลุความทะเยอทะยานของเซียวไป๋ตั้งนานแล้ว เขารู้สึกว่าเส้นทางของอีกฝ่าย ก็คงหนีไม่พ้นเริ่มจากเนื้อหา ขยับไปสู่การพิมพ์การจัดจำหน่าย แล้วค่อยขยายสู่ช่องทางกระจายสินค้า ซึ่งนี่ก็เป็นวิถีการเติบโตตามปกติของพ่อค้าหนังสืออยู่แล้ว

ทว่าความจริงแล้ว เขายังไม่เข้าใจเซียวไป๋ดีพอ

เหตุผลที่เซียวไป๋อยากหาหน้าร้าน ด้านหนึ่งก็เพื่อปูทางให้เหลียงอวี้ฉี แต่อีกด้านหนึ่ง เขาก็กำลังมองหาวิธีปลดเปลื้องตัวเองออกจากภาระงานอันยุ่งเหยิงเหล่านี้อยู่ตลอดเวลา

"งั้นก็ขอบคุณอาหลินมากครับ ไว้ว่างๆ ผมจะเลี้ยงข้าวคุณอานะครับ"

จากนั้นเซียวไป๋ก็บอกหมายเลขโทรศัพท์ของตนให้อีกฝ่ายทราบ ทางฝั่งหลินเสียงจึงวางสายไป

"พี่เซียว ว่างไหมคะ ฉันอยากออกไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยน่ะค่ะ"

หลิวเสี่ยวหลิงรออยู่ข้างๆ ครู่ใหญ่ ครั้นเห็นเซียวไป๋คุยโทรศัพท์เสร็จแล้วเดินกลับมา จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ได้สิ! งั้นพวกเราไปกันเถอะ น้าจาง เหล่าเว่ย ผมกับเสี่ยวหลิงขอตัวก่อนนะครับ พวกน้าก็อย่าหักโหมจนเกินไปล่ะ พักผ่อนกันเร็วๆ หน่อยนะ"

เซียวไป๋เอ่ยลาจางเสวี่ยเหมยกับเว่ยเฟิง จากนั้นก็เดินเคียงคู่กับหลิวเสี่ยวหลิงออกจากลานบ้านหลังเล็ก ทั้งสองไม่ได้เดินไปไหนไกล เพียงแค่เดินทอดน่องอยู่แถวละแวกนั้น แล้วเขาก็ไปส่งหญิงสาวกลับโรงเรียน

หลังจากนั้นไม่กี่วันต่อมา...

เซียวไป๋ลดความถี่ในการเป็นฝ่ายติดต่อกับบรรดาพ่อค้าหนังสือลง ทำให้เวลาของเขาเริ่มผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง

สถานการณ์ในตอนนี้คือ พ่อค้าหนังสือที่มีเจตนาจะรับของไปขายต่างก็เคยรับของจากมือเซียวไป๋ไปหมดแล้ว ส่วนทางสตูดิโอก็มีโทรศัพท์แล้ว หากคิดจะสั่งของเพิ่ม เพียงแค่โทรมาสั่งล่วงหน้าหนึ่งวัน อย่างช้าที่สุดวันรุ่งขึ้นก็ส่งของได้แล้ว

ในแต่ละวันก่อนเลิกงาน เว่ยเฟิงจะจัดแจงรายการสั่งซื้อของวันถัดไปให้เรียบร้อย แล้วนำไปส่งให้พวกเจียงเสี่ยวโจว เซียวไป๋เองก็ไม่ได้ไปเคลียร์บัญชีทุกวัน โดยทั่วไปแล้วสองวันถึงจะแวะไปสักรอบ

พอถึงช่วงวันที่สิบ "ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว" ล็อตแรกจำนวนหนึ่งแสนชุดที่เซียวไป๋สั่งพิมพ์ก็ขายไปเกือบหมดแล้ว ส่วนที่เหลือเศษอีกไม่กี่พันชุดนั้นหลินฟางเหมาเอาไว้ทั้งหมด

เซียวไป๋ลองคำนวณบัญชีดู มีหนังสือสามหมื่นชุดที่ขายให้หลินเสียงในราคาชุดละ 4.86 หยวน (คิด 45% จากราคาปก) ส่วนหนังสือที่เหลืออีกเจ็ดหมื่นชุดล้วนขายออกไปในราคาชุดละ 5.94 หยวน (คิด 55% จากราคาปก)

ทางฝั่งหลินเสียงได้เงินคืนกลับมารวมทั้งสิ้น 14.58 หมื่นหยวน ส่วนหนังสืออีกเจ็ดหมื่นชุดได้เงินกลับมา 41.58 หมื่นหยวน รวมเข้าด้วยกันก็เป็นเงิน 56.16 หมื่นหยวน

เซียวไป๋จ่ายค่าพิมพ์หนังสือจำนวน 27 หมื่นหยวนให้เจิ้งจื่อหมิงไปหมดแล้ว รายได้รวมจึงยังเหลืออยู่อีก 29.16 หมื่นหยวน ก่อนหน้านี้ในสมุดบัญชีเงินฝากของเขามีเงินอยู่ 23 หมื่นหยวน ต่อมาถอนออกไปหนึ่งหมื่นหยวนเพื่อใช้จัดการเรื่องเอกสารขออนุญาตจัดจำหน่าย จึงยังเหลืออยู่อีก 22 หมื่นหยวน

หลังจากจ่ายค่าดำเนินการขออนุญาตจัดจำหน่ายไป 6,000 หยวน ในมือเขาก็ยังเหลือเงินสดอยู่อีก 4,500 กว่าหยวน หลังจากนั้น เซวียกังยังนำเงินปันผลจำนวน 2,500 หยวนมาให้อีก เงินสดในมือเขาจึงเคยแตะไปถึง 7,000 หยวน

ทว่าการจ่ายค่าเช่าโกดัง ค่าขนส่ง และค่าใช้จ่ายจิปาถะล้วนจ่ายด้วยเงินสด ประกอบกับค่าใช้จ่ายส่วนตัวของเขาเองก็ไม่น้อย จนถึงตอนนี้เงินสดในมือจึงเหลือไม่ถึง 1,000 หยวนแล้ว

ในเวลาเดียวกัน เงินในใบรับฝากเงินของเขารวมกันแล้วมีถึง 51.16 หมื่นหยวน เพิ่งจะผ่านมาได้ไม่นานเท่าไร เซียวไป๋ก็กลายเป็น "กึ่งเศรษฐีเงินล้าน" อย่างแท้จริงแล้ว

ที่จริงยังไม่หมดแค่นี้ ทางฝั่งเจียวหยางยังมี "ทะยานเสียดฟ้า" อีกสิบห้าหมื่นชุดที่ยังไม่ได้เคลียร์บัญชี รอจนทางนั้นเคลียร์เงินเสร็จ ก็จะมีเงินก้อนโตเข้ามาอีก

เซียวไป๋ถอนเงินเศษ 1,600 หยวนจากใบรับฝากเงินออกมา แล้วส่งมอบให้เว่ยเฟิง

เงินก้อนนี้เป็นค่าใช้จ่ายของสตูดิโอในช่วงระยะเวลาหนึ่ง ซึ่งรวมถึงค่าเช่าหลังจากนี้ (ทั้งสตูดิโอและโกดัง) เงินเดือนของพนักงาน ตลอดจนค่าใช้จ่ายในการทำงานบางส่วน

ในส่วนของเงินเดือนพนักงานนั้น เว่ยเฟิงได้เงินเดือนสูงสุด เดือนละ 100 หยวน รองลงมาคือจางเสวี่ยเหมย เดือนละ 60 หยวน ส่วนคนอื่น ๆ ที่เหลือ ซึ่งรวมถึงหลิวเสี่ยวหลิง เจียงเสี่ยวโจว และอู๋ชางหลิน ล้วนได้คนละ 40 หยวนต่อเดือน

รวมกันแล้วก็คือเดือนละ 280 หยวน

แต่ว่าเจียงเสี่ยวโจวกับอู๋ชางหลินมีเบี้ยเลี้ยงเพิ่ม คนละประมาณ 20 หยวนต่อเดือน ยอดรวมของค่าจ้างพนักงานจึงเป็น 320 หยวน

ส่วนเงินตามผลงานของเว่ยเฟิงและจางเสวี่ยเหมยนั้น คำนวณตามผลประกอบการโดยรวมของสตูดิโอ ในแต่ละเดือนจึงไม่คงที่

ค่าใช้จ่ายของสตูดิโอในสายตาของเซียวไป๋ถือว่าเล็กน้อยจนไม่คุ้มค่าที่จะเอ่ยถึง ในยุคสมัยนี้ทั้งค่าแรงและค่าครองชีพช่างถูกแสนถูกจริง ๆ

ทางฝั่งเจิ้งจื่อหมิงเริ่มทยอยส่งของมายังเมืองเอกของมณฑลตั้งแต่วันที่หก ยอดพิมพ์ล็อตที่สองของ "ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว" คือยี่สิบหมื่นชุด สามารถส่งมอบของได้ครบทั้งหมดก่อนสิ้นเดือน

เทศกาลตรุษจีนปีนี้ค่อนข้างช้า ต้องรอจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ดังนั้นหากพูดในแง่ของเวลาแล้วจึงยังถือว่าค่อนข้างมีเหลือเฟือ

ช่วงนี้เซียวไป๋ไม่ได้ขยายช่องทางการจำหน่ายเพิ่มขึ้น หลังจากหนังสือล็อตที่สองมาถึง เขาก็ยังคงขายตามช่องทางเดิมที่มีอยู่ และยืดเวลาเคลียร์บัญชีออกไปเป็นสามวันต่อหนึ่งครั้ง

เพราะตั้งแต่กลางเดือนเป็นต้นไป ทางโรงเรียนก็จะเริ่มสอบแล้ว

ทว่าตามปกติเซียวไป๋ตั้งใจเรียนมาก วิชาพื้นฐานไม่มีความยากสำหรับเขาเลยสักนิด ส่วนวิชาเอกก็เรียนได้โดยไม่เหนื่อยแรงเท่าไรนัก เขาจึงรับมือกับการสอบได้อย่างสบาย ๆ

พอถึงวันที่ 20 ทุกวิชาของเซียวไป๋ก็สอบเสร็จสิ้นทั้งหมด เพื่อนนักเรียนที่ต้องกลับบ้านก่อนสิ้นเดือนก็สามารถทยอยออกจากโรงเรียนเพื่อเดินทางกลับบ้านได้แล้ว