ตอนที่ 87 เหล้ามิได้มอมเมา แต่ใจคนต่างหากที่เมามาย

"พวกเรา เทอมนี้ถือว่าจบลงแล้วนะ เย็นนี้ผมเลี้ยงเอง พวกเราออกไปดื่มเหล้ากันหน่อย ถือเป็นการเลี้ยงส่งทุกคน..."

หลังสอบเสร็จ ทุกคนในห้อง 306 ต่างรู้สึกโล่งใจอย่างหาที่สุดมิได้

ผลการเรียนของเซียวไป๋กับหลี่ไข่ล้วนอยู่ในเกณฑ์ดี ย่อมไม่ต้องกังวลเรื่องใด ส่วนกัวเสี่ยวตงกับชุยหมิงต๋าที่เตรียมใจตกซ้ำชั้นไว้แล้ว ก็ไม่อยากมานั่งคิดเรื่องนี้ให้ปวดหัว อย่างไรเสียเทอมหน้าก็ยังมีสอบซ่อมไม่ใช่หรือ

ส่วนเว่ยเจี้ยนจวินกับเหลียงชุนเซิง ทั้งคู่อยู่ในระดับปานกลางระหว่างสองกลุ่ม หากโชคดีสักหน่อย ก็น่าจะไม่ติดเอฟ

นอกจากชุยหมิงต๋าที่มีบ้านอยู่ในเมืองซิงเฉิงแล้ว คนที่ออกจากมหาวิทยาลัยเร็วที่สุดก็คือหลี่ไข่ เขาได้ตั๋วรถไฟวันที่ 23 เซียวไป๋จึงตั้งใจนัดรวมตัวสังสรรค์กับเพื่อนร่วมห้องล่วงหน้า

"พี่เซียว ผมรักพี่ตายเลย! พี่น้องทั้งหลาย คืนนี้ไม่เมาไม่เลิกนะ ดื่มกันให้เต็มคราบ ไม่ต้องไปช่วยเสี่ยเขาประหยัดเงินหรอก"

กัวเสี่ยวตงไม่เคยเสียดายเงินของคนอื่นอยู่แล้ว เสียงตะโกนของเขาเรียกสายตาค้อนขวับมาจากรอบทิศ แต่มีหรือที่เขาจะใส่ใจ หมอนี่หน้าหนาจะตายไป ไม่สะทกสะท้านสักนิด

"คนเขาคือพี่เซียวที่เป็นคนเลี้ยง แกต้องเสนอหน้ามาทำเป็นคนดีด้วยเหรอ คนเสแสร้งนี่มันดัดจริตจริง ๆ"

หลี่ไข่เบะปาก ไม่พลาดโอกาสที่จะเหน็บแนมซ้ำเข้าไปสักดอก

ชุยหมิงต๋าเหลือบมองกัวเสี่ยวตงแวบหนึ่ง สุดท้ายก็ยังอดทนไม่ส่งเสียงอะไรออกมา

เว่ยเจี้ยนจวินรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง จึงเอ่ยขึ้นว่า "พี่เซียว ให้พี่เลี้ยงตลอดแบบนี้ พวกเราก็เกรงใจแย่..."

เซียวไป๋ยิ้มพลางโบกมือ "ไม่เป็นไร พี่น้องกันไม่ต้องคิดมากเรื่องพวกนี้หรอก รอพวกนายทำงานกันเมื่อไหร่ ผมจะแวะไปหาทีละคน ใครกล้าไม่เลี้ยงข้าวผมล่ะก็ ไม่ยอมจริง ๆ ด้วย"

ทุกคนต่างรู้ดีว่าฐานะทางการเงินของเซียวไป๋นั้นมั่งคั่ง หากเทียบกันทั้งชั้นปีก็ไม่มีใครเทียบเขาได้เลย

เว่ยเจี้ยนจวินเอ่ยตามมารยาทประโยคหนึ่งแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เหลียงชุนเซิงเป็นคนประเภทตามน้ำไปเรื่อย แทบจะไม่เคยออกความคิดเห็นใด ๆ อยู่แล้ว

พอถึงตอนค่ำ ชายหนุ่มทั้งหกคนจากห้อง 306 ก็พากันเดินออกมานอกมหาวิทยาลัย หาร้านอาหารแห่งหนึ่งนั่งลง ยังไม่ทันได้สั่งอาหารก็สั่งเบียร์มาก่อนหนึ่งลังแล้ว

"น้องครับ เอาหัวปลาต้มพริกดอง กุนเชียงนึ่งรวมมิตร หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ไก่รุ่นผัดพริก... แล้วก็ขออาหารไม่เผ็ดมาอีกสองอย่างนะ..."

เซียวไป๋ขี้เกียจจะเอ่ยปากถามความเห็นทุกคน อยู่ร่วมห้องเดียวกันมาครึ่งปี รสนิยมการกินของใครเป็นอย่างไร หลับตาก็ยังนึกออก

ทั้งห้องพักมีเพียงหลี่ไข่คนเดียวที่กินเผ็ดไม่ค่อยเก่ง ทว่าหมอนี่หลังจากผ่านไปหนึ่งเทอมก็พัฒนาขึ้นมาก คาดว่าหากยังอยู่เมืองซิงเฉิงต่อไป ตอนกินข้าวก็คงไม่ต้องคอยดูแลเป็นพิเศษอีกแล้ว

"มา ๆ ๆ รินให้เต็มแก้วกันทุกคน..."

วันนี้กัวเสี่ยวตงคึกคักเป็นพิเศษ พอยกแก้วเหล้าขึ้นมาก็แทบจะกระดกรวดเดียวหมด

ชุยหมิงต๋ากับกัวเสี่ยวตงมีความสัมพันธ์ค่อนข้างดี ดื่มไปดื่มมาจนช่วงท้าย ทั้งสองคนก็ถึงขั้นยกขวดซดโดยตรง จากนั้นต่างก็เริ่มเมามายกันทั้งคู่

เซียวไป๋ไม่ได้เข้าร่วมวงสงครามของสองคนนั้น เขาจงใจหันมาชวนเว่ยเจี้ยนจวิน เหลียงชุนเซิง และหลี่ไข่คุยเสียมากกว่า

"พี่เซียว ผมกับหมิงต๋าขอคารวะพี่สักแก้ว... ผมว่านะ พี่อย่าเอาแต่นั่งคุยตรงนั้นสิ ดื่มเหล้ากัน ดื่มเหล้า"

กัวเสี่ยวตงกับชุยหมิงต๋าพักหายใจไปครู่หนึ่ง ก็หันเป้าหมายกลับมาเล่นงานเซียวไป๋อีกครั้ง

อันที่จริงคืนนี้เซียวไป๋ดื่มไปไม่มากเลย สภาพของสองคนนี้ในตอนนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาไข่ไปกระทบหิน

เขาชนแก้วดื่มกับกัวเสี่ยวตงและชุยหมิงต๋าพร้อมกันหนึ่งแก้ว จากนั้นก็ชนแยกกับแต่ละคนอีกคนละสามแก้ว กัวเสี่ยวตงก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะไปแล้ว

"พวกนายรู้ไหมว่าวันนี้เหล่ากัวเป็นอะไรไป"

ถึงตอนนี้เซียวไป๋เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แม้ปกติกัวเสี่ยวตงจะคอแข็งพอสมควร แต่การดื่มแบบมุทะลุเช่นนี้ มันไม่ใช่การจงใจทำให้ตัวเองเมาหรอกหรือ

หลี่ไข่เบะปาก เหลือบมองชุยหมิงต๋าแวบหนึ่ง ทำท่าเหมือนอยากจะพูดแต่ก็ยั้งปากไว้ เดิมทีเขากับกัวเสี่ยวตงก็ไม่ค่อยลงรอยกันอยู่แล้ว หากเวลานี้เขาเป็นคนเปิดปากพูดก่อน ถ้ากัวเสี่ยวตงมารู้ทีหลัง ย่อมหนีกระทบกระทั่งหรือเข้าใจผิดไปไม่ได้ คงคิดว่าเขาแอบนินทาลับหลังเป็นแน่

ส่วนนิสัยของเหลียงชุนเซิงนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง ต่อให้เขารู้อะไรมาบ้างก็ไม่มีทางเอ่ยปากเด็ดขาด

"มีอะไรที่พูดไม่ได้กันเล่า เหล่ากัวมันอกหักน่ะสิ คนในห้องรู้กันตั้งเยอะแยะ ใครก็ได้... เหล่าเว่ย ตอนนี้ลิ้นฉันเริ่มแข็งพูดไม่ค่อยชัดแล้ว นายเล่าให้พี่เซียวฟังที"

ชุยหมิงต๋าเหลือบตามองหลี่ไข่กับเหลียงชุนเซิง เขาไม่ค่อยถูกชะตากับสองคนนี้ จึงเจาะจงเรียกชื่อเว่ยเจี้ยนจวินตรง ๆ

"เล่าก็เล่าสิ ก็แค่เหล่ากัวไปสารภาพรักกับหัวหน้าห้อง แล้วโดนเขาปฏิเสธกลับมาไม่ใช่หรือไง ที่จริงโดนปฏิเสธก็ดีแล้วเหมือนกัน ฉันรู้สึกมาตลอดว่าเหล่ากัวกับหัวหน้าห้องเป็นคนละขั้วกันเลย..."

เว่ยเจี้ยนจวินไม่เหมือนเหลียงชุนเซิง เขาก็เป็นคนมีอารมณ์อยู่บ้าง เพียงแต่ปกติค่อนข้างรู้จักเก็บความรู้สึก คราวนี้ชุยหมิงต๋าเล่นเอ่ยชื่อเขาขึ้นมาโต้ง ๆ ทำให้เขารู้สึกขัดใจอยู่บ้าง จึงเล่าต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

เซียวไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง เรื่องซุบซิบใหญ่โตขนาดนี้ เขาไม่รู้เรื่องเลยสักนิด! แต่ก็สมควรอยู่หรอก เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาต้องวุ่นทั้งเรื่องเรียนและเรื่องที่สตูดิโอ จึงไม่ได้สังเกตเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย

จะว่าไปแล้ว ทุกด้านของหัวหน้าห้องอย่างซ่งจิ้งล้วนถือว่ายอดเยี่ยม การที่กัวเสี่ยวตงคิดจะตามจีบเธอย่อมเป็นเรื่องยากแสนเข็ญจริง ๆ

"เรื่องขี้ประติ๋วแค่นี้เอง เมาเสียรอบหนึ่งกลับไปนอนหลับให้เต็มอิ่ม พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาก็ไม่มีอะไรแล้ว มา หมิงต๋า เสี่ยวไข่ เหล่าเว่ย ชุนเซิง พวกเรามาชนแก้วกันสักรอบ"

เซียวไป๋มีภูมิคุ้มกันกับเรื่องพรรค์นี้มาแต่ไหนแต่ไร และเขาก็ไม่คิดว่ากัวเสี่ยวตงจะเป็นอะไรมาก หมอนี่มันจอมเจ้าชู้ตัวพ่อ เปิดเทอมหน้าเดี๋ยวก็ไม่รู้จะเบนความสนใจไปที่สาวคนไหนอีก

ทุกคนกระดกหมดแก้วนี้ ชุยหมิงต๋าก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "พี่เซียว ขอบคุณมากนะที่เลี้ยงเหล้ามื้อนี้พวกเรา รอหลังปีใหม่กลับมา เดี๋ยวผมจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับทุกคนเอง เหล่ากัวเมามากแล้ว ผมขอพาเขากลับไปส่งก่อน พวกพี่ดื่มกันต่อนะ..."

ชุยหมิงต๋าเป็นแค่คนที่ดื่มจนเริ่มตึง ๆ เท่านั้น แต่ยังไม่ถึงกับเมา เซียวไป๋คิดดูแล้วยังไม่ค่อยวางใจ พอดีเหลียงชุนเซิงออกปากอาสาขึ้นมา จึงให้ทั้งสองคนช่วยกันพากัวเสี่ยวตงกลับไปส่งที่หอพักก่อน

"เหล่าเว่ย นายจะกลับวันไหนล่ะ"

พอกลับไปก่อนสามคน เซียวไป๋ก็ไม่อยากดื่มต่อแล้ว จึงนั่งคุยเรื่อยเปื่อยกับเว่ยเจี้ยนจวินและหลี่ไข่

"ฉันยังไม่อยากกลับช่วงนี้หรอก ถ้าจะกลับคงต้องรอจนเกือบถึงวันปีใหม่นู่นเลย พี่เซียว ผมอยากรบกวนขอความช่วยเหลือหน่อย ผมกะว่าจะใช้ช่วงปิดเทอมทำงานพิเศษหาเงินสักหน่อย พี่พอจะช่วยแนะนำที่ทำงานให้ผมได้ไหมครับ"

ในหอพักมีแค่เซียวไป๋กับชุยหมิงต๋าเท่านั้นที่เป็นคนท้องถิ่น แต่ชุยหมิงต๋าเป็นคนเข้าถึงยาก เว่ยเจี้ยนจวินเห็นสบโอกาสจึงได้เอ่ยปากกับเซียวไป๋

"พี่เซียว ถ้าพี่พอมีหนทางก็ช่วยเหล่าเว่ยหน่อยเถอะครับ ปีที่แล้วที่บ้านเขาเจอภัยธรรมชาติ ฐานะทางการเงินเลยค่อนข้างตึงมือจริง ๆ..."

หลี่ไข่ช่วยอธิบายแทนเว่ยเจี้ยนจวินอยู่ข้าง ๆ ปกติความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนับว่าดีทีเดียว เพียงแต่น่าเสียดายที่บางเรื่องเขาก็ไร้ความสามารถที่จะยื่นมือเข้าช่วย

เซียวไป๋พยักหน้า เขารู้สึกว่าเรื่องนี้น่าสนใจดี ในห้องพักมีกันอยู่แค่หกคน แม้ฉากหน้าจะดูเหมือนเข้ากันได้ดีทุกคน แต่ความจริงแล้วระดับความสนิทสนมกลับแตกต่างกันไป

มีเพียงตัวเขาคนเดียวที่เป็นข้อยกเว้น ห้อง 306 ไม่มีใครกล้าทำตัวขวางหูขวางตาต่อหน้าเขาเลยสักคน รวมถึงชุยหมิงต๋าด้วย ทุกคนต่างพยายามรักษาความสัมพันธ์อันดีกับเขาเอาไว้อย่างตั้งใจ

"เอาอย่างนี้แล้วกัน มะรืนนี้ฉันจะพานายไปที่แห่งหนึ่ง เรื่องของนายเดี๋ยวฉันช่วยจัดการให้"

เซียวไป๋ไม่ได้พูดอะไรมาก รูมเมตในห้องพักไม่มีใครรู้ว่าเขาทำธุรกิจอยู่ข้างนอก แต่หลังจากได้คลุกคลีกับเว่ยเจี้ยนจวินมาหนึ่งภาคการศึกษา นิสัยใจคอหมอนี่ก็ใช้ได้เลยทีเดียว ช่วยได้ก็ช่วยสักหน่อยเถอะ

วันรุ่งขึ้น

หลังจากเซียวไป๋ตื่นนอน เขาก็ไปกินมื้อเช้าที่โรงอาหารก่อน จากนั้นจึงเก็บข้าวของบางส่วนในหอพักแล้วขนกลับบ้านทันที

ข้าวของพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้ากับผ้าปูที่นอน เขาต้องเอากลับมาซักที่บ้าน

เมื่อเข้าบ้านแล้ว เขาก็ไม่ได้แกะห่อของออก เพียงแต่วางของทิ้งไว้ตรงระเบียง จากนั้นก็ค้นหาคูปองสินค้าอุตสาหกรรมปึกหนึ่งจากในลิ้นชักยัดใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วหมุนตัวเดินลงบันไดไปอีกรอบ

คูปองสินค้าอุตสาหกรรมพวกนี้ เพื่อนร่วมงานของพ่อแม่เป็นคนเอามาให้ตั้งแต่ก่อนวันปีใหม่สากล

ตอนนี้ถ้าจะซื้อสินค้าอุปโภคบริโภคคงทนอย่างเช่นโทรทัศน์ จักรยาน หรือเครื่องซักผ้า ก็ยังคงต้องใช้อยู่ แน่นอนว่าสินค้าอุตสาหกรรมที่ไม่ต้องใช้คูปองบางครั้งก็หาซื้อได้ แต่ราคาจะแพงกว่าไม่ต้องพูดถึง แถมยังต้องพึ่งดวงอีกว่าจะหาซื้อได้เร็วหรือเปล่า

วันนี้เขาเตรียมตัวจะไปซื้อเครื่องซักผ้ากลับมาสักเครื่อง ก่อนตรุษจีนคงมีของที่ต้องซักอีกเพียบ หากมีเครื่องซักผ้าสักเครื่องคงเบาแรงไปได้เยอะ

"พี่เซียว กำลังจะออกไปข้างนอกหรือครับ"

พอเดินพ้นประตูทางเข้าตึก เซียวไป๋ก็เงยหน้าขึ้นไปเห็นหลิวเสี่ยวหลิงเข้าพอดี ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้นัดหมายกับสาวน้อยไว้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจู่ ๆ เธอถึงมาได้...