ตอนที่ 88 ปิดเทอมฤดูหนาว

"ฉันสอบเสร็จแล้วล่ะค่ะ คราวก่อนพี่บอกว่าวันนี้จะขนเสื้อผ้าสกปรกกับพวกผ้าปูที่นอนจากหอพักกลับบ้าน ฉันก็เลยกะว่าจะมาช่วยซักให้"

หลิวเสี่ยวหลิงอธิบายเสริมอีกประโยคทันที ชัดเจนว่าตอนนั้นคนพูดไม่ได้คิดอะไรแต่คนฟังกลับเก็บมาใส่ใจ มิน่าเล่าเซียวไป๋ถึงได้รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง

"แบบนี้นี่เอง! น้องเสี่ยวหลิง ผมกำลังจะออกไปซื้อของพอดี เธอไปด้วยกันสิ"

เซียวไป๋คิดไม่ถึงว่าคำพูดลอย ๆ ในตอนนั้นของตนเอง เด็กสาวจะจดจำไว้ในใจ ทว่ายามนี้ยืนอยู่ตรงหน้าทางเข้าตึก เขาจึงไม่สะดวกจะพูดอะไรมาก ทำได้เพียงปั่นจักรยานพาหลิวเสี่ยวหลิงตรงไปยังห้างสรรพสินค้า

"พี่เซียว พี่จะซื้อเครื่องซักผ้าเหรอคะ"

หลังจากเดินตามเซียวไป๋อยู่ครู่หนึ่ง หลิวเสี่ยวหลิงก็ค่อนข้างแน่ใจว่าเซียวไป๋คิดจะซื้อเครื่องซักผ้า ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เดินวนเวียนอยู่รอบเครื่องซักผ้าพวกนี้ตลอดหรอก

เซียวไป๋พยักหน้า สายตายังคงจับจ้องเครื่องตัวอย่างตรงหน้าพลางนึกในใจว่า เครื่องซักผ้าในยุคนี้ช่างขี้เหร่จริง ๆ

แม้จะขี้เหร่ แต่ราคาของเครื่องซักผ้ากลับไม่ถูกเลย เมื่อเงยหน้ามองดู เครื่องซักผ้าสองถังกึ่งอัตโนมัติของโตชิบาญี่ปุ่น (2 กก.) ขายราคา 490 หยวน เสี่ยวเทียนเอ๋อแบบถังพลาสติกอัตโนมัติจากอู๋ซีราคา 390 หยวน ส่วนของเวยลี่แบบสองถังตัวถังอะลูมิเนียมราคา 428 หยวน

"เครื่องของโตชิบานี้เล็กไปหน่อย เครื่องของเวยลี่ดูท่าจะพอใช้ได้"

เซียวไป๋ยืนดูอยู่ที่นี่ตั้งนานสองนาน ก็ไม่มีพนักงานขายคนไหนเดินเข้ามาแนะนำ หลิวเสี่ยวหลิงเองก็ไม่ประสีประสาเรื่องของพวกนี้ เขาจึงได้แต่คิดพิจารณาไปพลางพึมพำกับตัวเองไปพลาง

หลิวเสี่ยวหลิงเห็นราคาแล้วก็อดเดาะลิ้นในใจไม่ได้ สมัยนี้การซื้อเครื่องซักผ้าสักเครื่อง ต้องควักเงินเกือบเท่าเงินเดือนครึ่งปีของคนทำงานทั่วไปเลยทีเดียว ไม่ถูกเอาเสียจริง ๆ

หลังจากเซียวไป๋เปรียบเทียบดูแล้ว ในที่สุดก็ตัดสินใจเลือกซื้อเครื่องสองถังของเวยลี่ ยุคนี้หน้าตาของเครื่องซักผ้าก็คล้าย ๆ กันหมด อย่างไรเขาก็ต้องเลือกความคุ้มค่าในการใช้งานเป็นหลัก

ขั้นตอนต่อไปคือการเปิดบิลจ่ายเงิน แน่นอนว่าคูปองสินค้าอุตสาหกรรมก็เป็นสิ่งที่ขาดไปไม่ได้เช่นกัน

จากนั้น เซียวไป๋กับเด็กสาวก็ช่วยกันออกแรงยกเครื่องซักผ้ามาถึงหน้าประตูห้างสรรพสินค้าอย่างทุลักทุเล ยุคนี้ยังไม่มีบริการส่งของถึงบ้าน ดังนั้นเซียวไป๋จึงทำได้เพียงเดินไปหารถสามล้อบนถนน เพื่อบรรทุกเครื่องซักผ้ากลับไป

ยังดีที่ห้องน้ำในบ้านของเซียวไป๋กว้างขวางพอ ปลั๊กไฟ ก๊อกน้ำ และท่อระบายน้ำล้วนมีพร้อมสรรพ พอจัดวางเครื่องซักผ้าเข้าที่เข้าทาง ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็ต่อระบบน้ำระบบไฟเสร็จเรียบร้อย

"พี่เซียว เจ้าเครื่องนี้มันจะซักผ้าสะอาดจริงเหรอคะ พี่สอนฉันหน่อยสิ เดี๋ยวฉันซักเอง"

หลิวเสี่ยวหลิงกระตือรือร้นอยากลองเต็มที แต่ก็ยังอดกังวลไม่ได้ว่าเครื่องซักผ้าจะซักไม่สะอาด ดังนั้นตอนที่ผ้าแช่อยู่ในเครื่องซักผ้า เธอจึงฟังขั้นตอนการทำงานของเครื่องจากเซียวไป๋ไปพลาง ใช้สบู่ขยี้ตรงปกเสื้อและปลายแขนเสื้อด้วยมือไปพลาง

"ไอ้เครื่องนี้นี่ ซักผ้าทีก็ยังต้องคอยเฝ้า พอซักเสร็จก็ต้องหยิบออกมาใส่ถังอีกฝั่งเพื่อปั่นแห้ง วุ่นวายแท้ ๆ เชียว"

เครื่องซักผ้าสองถังก็เป็นแบบนี้ มีสองถัง ถังหนึ่งไว้ซัก อีกถังไว้ปั่นแห้ง เมื่อซักผ้าเสร็จแล้วก็ต้องใช้มือตักผ้าออกมา จากนั้นค่อยใส่ลงในถังปั่นแห้งเพื่อปั่นสะเด็ดน้ำ

เซียวไป๋รู้สึกว่ามันยุ่งยากมาก ทว่าหลิวเสี่ยวหลิงกลับมองว่าดีมากแล้ว ช่วยทุ่นแรงไปได้ตั้งเยอะ สะดวกสบายจะตายไป

"น้องเสี่ยวหลิง ซักแค่นี้ก่อนเถอะ พวกเราไปกินข้าวกัน กินข้าวเสร็จผมยังต้องไปถนนหวงหนี่เจียอีก เธอไปเดินเล่นด้วยกันกับผมนะ"

หลังจากซักผ้าไปได้เกินครึ่ง เซียวไป๋ก็บอกให้หลิวเสี่ยวหลิงหยุด ตอนบ่ายเขายังต้องไปเคลียร์บัญชีที่ถนนหวงหนี่เจีย เสื้อผ้าไว้ค่อยซักตอนไหนก็ได้ทั้งนั้น

"ได้เลยค่ะ เดี๋ยวฉันเอาผ้าพวกนี้ที่ซักเสร็จไปตากแล้วค่อยไปกัน"

หลิวเสี่ยวหลิงเดินไปตากผ้าที่ระเบียง จากนั้นก็ออกจากบ้านไปพร้อมกับเซียวไป๋

พอกินข้าวเสร็จ ทั้งสองก็ตรงไปยังถนนหวงหนี่เจียทันที ก่อนจะไปเคลียร์บัญชี เซียวไป๋ถือหนังสือตัวอย่างแวะไปตามร้านค้าอีกหลายแห่ง ได้ยอดสั่งซื้อกลับมาถึง 5,000 ชุด

หลังจากหนังสือ "ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว" ชุดที่สองมาส่ง จนถึงตอนนี้ก็ขายไปได้เกือบ 60,000 ชุดแล้ว นี่ขนาดยังเป็นผลงานที่ได้มาในช่วงที่เซียวไป๋ง่วนอยู่กับการสอบ จนไม่ได้ออกไปบุกเบิกช่องทางจำหน่ายใหม่ ๆ เลยด้วยซ้ำ

อย่างยอดสั่งซื้อที่เซียวไป๋ได้รับมาในวันนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นลูกค้ารายใหม่ ส่วนพวกลูกค้าเก่านั้นต่างมีเบอร์โทรศัพท์ของสตูดิโอเซียวไป๋กันหมดแล้ว หากต้องการสั่งของหรือเติมสินค้าก็แค่โทรศัพท์ไปกริ๊งเดียวก็เรียบร้อย

"ไปเถอะ พวกเราไปที่โกดังกันก่อน เอาใบสั่งซื้อไปส่งให้พวกเขา จะได้จัดสรรเวลาส่งของได้ถูก"

เซียวไป๋ไม่ได้ออกไปวิ่งหาช่องทางจำหน่ายต่อ แต่พาหลิวเสี่ยวหลิงตรงไปยังโกดัง แล้วส่งใบสั่งซื้อให้แก่เจียงเสี่ยวโจว

"เสี่ยวเซียว ทางโกดังนี่สงสัยคงต้องหาคนเพิ่มอีกสักคนแล้วล่ะ ฉันกับเหล่าอู๋ชักจะมือเป็นระวิงจนทำไม่ทันแล้วจริง ๆ เหนื่อยหน่อยน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าทำให้เวลาส่งของต้องล่าช้าไปมันจะไม่ค่อยดีเอานะ"

เจียงเสี่ยวโจวเองก็จนปัญญาแล้วจริง ๆ ถึงได้เอ่ยปากขอกับเซียวไป๋ ช่วงนี้อู๋ชางหลินเองก็บ่นโอดโอยไม่หยุดว่ารับไม่ไหว เพียงแต่เขาไม่กล้าพูดกับเซียวไป๋เท่านั้นเอง

"ครับ เรื่องนี้ผมจัดการเตรียมไว้แล้ว พรุ่งนี้เพื่อนร่วมชั้นของผมสองสามคนจะมาช่วยงาน แบ่งมาทางพี่ได้สองคน พอไหมครับ"

เซียวไป๋เองก็มีแผนจะเพิ่มคนอยู่แล้ว ทว่าเมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงเทศกาลตรุษจีนเต็มที เขาจึงตั้งใจว่าจะให้พวกเจียงเหว่ยมาช่วยงานชั่วคราวดูก่อน รอให้พ้นช่วงปีใหม่ไปแล้วค่อยประกาศรับสมัครคนอย่างเป็นทางการ

"พอแล้ว พอถมเถเลย พวกเธอนั่งพักกันก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันไปต้มน้ำชงชาให้"

เจียงเสี่ยวโจวยิ้มให้หลิวเสี่ยวหลิง จากนั้นก็ลุกขึ้นเตรียมจะไปต้มน้ำ

"พี่เจียง พี่ทำงานของพี่ต่อไปเถอะครับ เดี๋ยวผมก็ไปแล้ว"

เซียวไป๋มาที่โกดังก็เพื่อนำใบสั่งซื้อมาส่งให้เจียงเสี่ยวโจวเท่านั้น ในเมื่อตอนนี้ธุระเสร็จเรียบร้อยแล้ว ย่อมไม่คิดจะอยู่นาน

หลังจากออกจากโกดัง เขาก็พาหลิวเสี่ยวหลิงไปเก็บเงินค่าสินค้า จากนั้นก็ไปฝากเงินที่ธนาคาร วุ่นวายจนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงห้าโมงกว่า

"พี่เซียว พรุ่งนี้พวกซิ่วซิ่วก็ปิดเทอมกันหมดแล้วนะ พวกเรานัดกันไว้ว่าพรุ่งนี้เช้าตรู่จะไปรวมตัวกันที่สตูดิโอของพี่ พี่จะไปถึงกี่โมงเหรอ"

ดูท่าทุกคนคงไม่ลืมเรื่องที่จะมาช่วยงานเซียวไป๋ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาว โดยไม่ต้องรอให้เซียวไป๋เอ่ยปากเตือน หลิวเสี่ยวหลิงกับเถียนชุนซิ่วก็จัดการเตรียมการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว

"พวกเธอเนี่่ยมีน้ำใจกันจริง ๆ เลย! พรุ่งนี้ฉันจะรีบไปแต่เช้าแล้วกัน เพื่อนร่วมห้องของฉันคนหนึ่งอยากทำงานพิเศษช่วงปิดเทอมเพื่อหาค่าครองชีพ พรุ่งนี้ฉันจะชวนเขาไปด้วยเลย"

เพื่อนมัธยมปลายกลุ่มนี้กับเพื่อนมหาวิทยาลัยของเซียวไป๋แทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย เขาตั้งใจจะให้เว่ยเจี้ยนจวินมาช่วยงานที่สตูดิโอช่วงปิดเทอมฤดูหนาวด้วย จึงได้บอกกล่าวกับหลิวเสี่ยวหลิงไว้ล่วงหน้าก่อน

"อืม ได้สิคะ แล้วตอนนี้พวกเราจะไปไหนกันต่อดี"

หลิวเสี่ยวหลิงยิ้มน้อย ๆ พลางเดินเคียงข้างเซียวไป๋จนพ้นเขตถนนหวงหนี่เจียมาโดยไม่รู้ตัว

เซียวไป๋รู้สึกว่าเวลานี้จะกินข้าวเย็นก็ยังเร็วไปสักหน่อย จะกลับบ้านก็ไม่มีอะไรทำ จึงยิ้มพลางเอ่ยขึ้นว่า "พวกเราไปดูหนังกันสักเรื่องดีไหม ฉันไม่ได้เข้าโรงหนังมานานมากแล้วเหมือนกันนะ"

"แบบนั้นก็วิเศษไปเลยสิคะ! ฉันชอบดูหนังอยู่แล้วด้วย..."

เมื่อได้ยินข้อเสนอของเซียวไป๋ แววตาของหลิวเสี่ยวหลิงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอพยักหน้าตอบตกลงโดยไม่ลังเล

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองจึงไม่หวั่นว่าจะยุ่งยาก พากันปั่นจักรยานตรงไปยังวังเยาวชนทันที

โรงภาพยนตร์วังเยาวชนแห่งนี้เพิ่งเปิดได้ไม่นาน สิ่งอำนวยความสะดวกภายในถือว่าค่อนข้างดีทีเดียว เซียวไป๋เดินไปหยุดอยู่หน้าช่องจำหน่ายตั๋วถึงได้เห็นว่า ภาพยนตร์ที่ฉายในวันนี้คือเรื่อง "หงเกาเหลียง"

หลังจากซื้อตั๋วมาสองใบ เซียวไป๋ก็ซื้อขนมขบเคี้ยวกับเครื่องดื่มมาอีกจำนวนหนึ่ง แล้วเดินเคียงคู่กับน้องเสี่ยวหลิงเข้าไปในห้องฉายภาพยนตร์

พองานภาพยนตร์เริ่มฉาย สายตาของหลิวเสี่ยวหลิงก็จับจ้องอยู่ที่จอภาพขนาดใหญ่โดยไม่กะพริบตา กระทั่งขนมขบเคี้ยวก็ยังไม่ว่างจะหยิบกิน

เซียวไป๋เคยดูภาพยนตร์เรื่องนี้มาก่อนแล้ว คราวนี้จึงนับได้เพียงการมารื้อฟื้นความทรงจำเก่า ๆ เท่านั้น

เมื่อถึงฉากที่เนื้อเรื่องทวีความตื่นเต้นบีบคั้น หลิวเสี่ยวหลิงก็กำมือทั้งสองข้างแน่นอย่างลืมตัว เธออินไปกับเรื่องราวอย่างถึงที่สุดจริง ๆ เซียวไป๋ไม่ได้มีความรู้สึกร่วมขนาดนั้น ทว่าในวินาทีต่อมา มือของเขากลับถูกน้องเสี่ยวหลิงคว้าไปกุมเอาไว้ มือของเธอเย็นเฉียบ...

ครั้นภาพยนตร์จบลง ไฟในโรงหนังก็สว่างขึ้น หลิวเสี่ยวหลิงถึงได้ปล่อยมือจากเซียวไป๋ด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย

พากันเดินออกมาจากโรงหนัง ทั้งสองก็แวะหาอะไรกินง่าย ๆ แถวนั้น จากนั้นเซียวไป๋จึงเตรียมจะปั่นจักรยานไปส่งหลิวเสี่ยวหลิงกลับมหาวิทยาลัย

ทว่าน้องเสี่ยวหลิงไม่อยากให้เซียวไป๋ต้องปั่นไปไกลขนาดนั้น เธอจึงขอขึ้นรถประจำทางกลับไปเอง

วันรุ่งขึ้น

เซียวไป๋ไปเรียกเว่ยเจี้ยนจวินที่หอพักตั้งแต่เช้าตรู่ หลังจากทั้งสองกินมื้อเช้าที่โรงอาหารเสร็จ ก็พากันมาถึงสตูดิโอ

"เสี่ยวเซียว ปิดเทอมนี้เตรียมจะลุยงานใหญ่เลยสินะ พวกเธอคุยกันไปเถอะ เดี๋ยวฉันออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกสักมวนก่อน"

แทบจะเรียกว่าตามหลังกันมาติด ๆ หลังจากเซียวไป๋กับเว่ยเจี้ยนจวินก้าวเข้ามาในลานบ้านได้ไม่ถึงสิบนาที เถียนชุนซิ่ว หลิวเสี่ยวหลิง เจียงเหว่ย และเยวี่ยถงก็เดินทางมาถึงกันพร้อมหน้า

เช้าวันนี้จางเสวี่ยเหมยไม่ได้มา เพราะเธอต้องไปติดต่อเรื่องขั้นตอนการจัดจำหน่ายหนังสือ "ดื่มม้าลำน้ำหลิวฮวา" หลังจากทุ่มเทแรงกายแรงใจมาพักหนึ่ง ผลงานเรื่องที่สองต่อจาก "ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว" ก็พิสูจน์อักษรเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงรอหาจังหวะเหมาะ ๆ ตีพิมพ์วางจำหน่ายเท่านั้น

เว่ยเฟิงเห็นว่าวันนี้มีคนมากันไม่น้อย จึงทักทายเซียวไป๋พอเป็นพิธี แล้วเตรียมจะหลบฉากออกไปก่อนชั่วคราว