ตอนที่ 89 วันแรกของการทำงาน

"เหล่าเว่ย นายอย่าเพิ่งไป ขอผมแนะนำทุกคนให้รู้จักกันก่อน"

คนอื่น ๆ นั้นเว่ยเฟิงเคยเจอมาหมดแล้ว มีเพียงเว่ยเจี้ยนจวินที่เป็นการพบกันครั้งแรก ส่วนเว่ยเจี้ยนจวินกับพวกเถียนชุนซิ่วก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เซียวไป๋จึงแนะนำทุกคนให้รู้จักกันเป็นอันดับแรก

เว่ยเจี้ยนจวินงุนงงไปหมดตั้งแต่ก้าวเข้ามาในลานบ้าน เขาพอดูออกแล้วว่าสตูดิโอแห่งนี้เซียวไป๋เป็นคนกุมอำนาจตัดสินใจทั้งหมด หรือว่าเพื่อนร่วมห้องของตนคนนี้จะเรียนหนังสือไปด้วยทำเรื่องใหญ่โตข้างนอกไปด้วยจริง ๆ?

แต่เขาเป็นคนสุขุมเยือกเย็น จนถึงตอนนี้จึงยังไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร

"เอาละ ในเมื่อทุกคนยินดีมาช่วยผม ตรงนี้ผมก็ต้องขอขอบคุณทุกคนล่วงหน้าก่อนเลย! ต่อไปผมจะขอแบ่งหน้าที่นะ เสี่ยวเถียนกับเสี่ยวเหว่ยช่วยไปวิ่งสายส่งสักสองสามวัน เสี่ยวหลิงเป็นนักบัญชีของสตูดิโออยู่แล้ว เดี๋ยวค่อยไปเก็บเงินกับผม

เสี่ยวถงกับเหล่าเว่ยไปช่วยทางคลังสินค้า หน้าที่หลักคือช่วยจัดการใบสั่งซื้อกับส่งของ ทุกคนมีความเห็นยังไงบ้าง"

หลิวเสี่ยวหลิงคงไม่ต้องพูดถึง เพราะอย่างไรเธอก็เป็นนักบัญชีพาร์ตไทม์ของสตูดิโออยู่แล้ว เถียนชุนซิ่วเป็นผู้หญิงย่อมไม่เหมาะที่จะไปส่งของ เจียงเหว่ยเคยวิ่งสายส่งมาก่อน จึงเหลือเพียงเว่ยเจี้ยนจวินกับเยวี่ยถงที่ต้องไปคลังสินค้า

การจัดสรรหน้าที่ของเซียวไป๋ไม่มีใครคัดค้าน เรื่องจึงตกลงกันตามนี้

จากนั้นทุกคนก็มุ่งหน้าตรงไปยังถนนหวงหนี่เจียทันที

"เสี่ยวหลิง เธอเคยไปคลังสินค้าแล้ว รบกวนช่วยพาพวกเหล่าเว่ยไปด้วยนะ แล้วเธอก็อยู่ที่นั่นไปก่อน ตอนบ่ายค่อยไปเก็บเงินกับฉัน เสี่ยวเถียน เสี่ยวเหว่ย พวกเราไปกันเถอะ"

พอถึงปากถนน ทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่ หลิวเสี่ยวหลิงพาเว่ยเจี้ยนจวินและเยวี่ยถงไปยังคลังสินค้า เจียงเหว่ยพาเถียนชุนซิ่วไปวิ่งสายส่ง ส่วนเซียวไป๋เดินเพียงลำพังไปยังร้านของเจียวหยาง

"น้องชาย ไม่ได้เจอนายเสียนานเลยนะ มาสิ มานั่งตรงนี้ก่อน..."

เมื่อก้าวเข้าไปในร้าน เซียวไป๋ก็เห็นเจียวหยางที่ไม่ได้ปรากฏตัวมาเสียนาน

เจียวหยางผอมลงไปอย่างเห็นได้ชัด แต่สีหน้าดูดีมาก พอเห็นเซียวไป๋ก็ดีใจและตบไหล่เขาเบา ๆ

"พี่ เจอกันยากเย็นเหลือเกินนะช่วงนี้ ผมแวะมาตั้งหลายรอบก็ไม่เจอเลย เป็นไงบ้างล่ะ ธุรกิจปีนี้ไปได้สวยใช่ไหมครับ"

โบราณว่าไว้ เมื่อมีเรื่องมงคลจิตใจย่อมเบิกบาน เซียวไป๋มองสีหน้าของเจียวหยางก็รู้ได้ทันทีว่าช่วงที่ผ่านมาคงทำเงินไปไม่น้อย

"ฮ่า ๆ โชคดีน่ะ โชคดี! จะว่าไป ทั้งนายและเหล่าเจิ้งต่างก็ช่วยเหลือฉันอย่างมาก นายไม่ได้มาคอยทวงค่าหนังสือ 'ทะยานสู่ฟ้า' อีกสิบห้าหมื่นชุดที่เหลือ ส่วนทางเหล่าเจิ้งก็ผ่อนผันเวลาจ่ายเงินค่าพิมพ์ให้จนถึงก่อนวันตรุษจีน น้ำใจพวกนี้ฉันจดจำไว้แน่นอน"

ตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว เจียวหยางได้ทุ่มเงินก้อนโตไปกับปฏิทินแขวนและภาพมงคลปีใหม่ ซึ่งเงินส่วนหนึ่งในนั้น ย่อมหนีไม่พ้นการดึงเอาเงินค่าหนังสือของเซียวไป๋และค่าพิมพ์ของเจิ้งจื่อหมิงมาหมุนใช้ก่อน

เรื่องพรรค์นี้ ต่างฝ่ายต่างรู้แก่ใจดี แต่เจียวหยางก็ไม่อาจแกล้งทำเป็นไขสือได้ตลอด การที่เขาพูดขึ้นมาเองตอนนี้ ก็เพราะไม่อยากให้เซียวไป๋กับเจิ้งจื่อหมิงเกิดความขุ่นเคืองในใจ

"พี่ครับ คนกันเองทั้งนั้น ย่อมต้องพึ่งพาอาศัยกันอยู่แล้ว คำเกรงใจพวกนั้นไม่ต้องพูดหรอก ดูท่าทางพี่ยุ่งจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว รีบหาเวลามาเคลียร์หนังสือที่เหลือของพวกเราให้หมดเถอะ"

เซียวไป๋ยิ้มพลางแสดงออกว่าตนไม่ได้ติดใจเรื่องนี้ ทว่าสิ่งที่ควรทำก็ยังต้องทำ เขาอยากให้เจียวหยางเร่งเคลียร์สต็อกสินค้าให้เร็วที่สุด

"นายวางใจได้เลย! ช่วงก่อนหน้านี้ฉันไปต่างมณฑลก็ไม่ได้อยู่เฉย ระหว่างทำธุรกิจปฏิทินแขวน ก็ได้ติดต่อกับผู้ค้าส่งหนังสือพิมพ์และนิตยสารในท้องถิ่นไว้หลายเจ้า ผลตอบรับค่อนข้างดีเลยทีเดียว

ดูสิ นี่คือใบสั่งซื้อทั้งหมด สองสามวันนี้ฉันจะทยอยส่งของให้พวกเขา เรื่องเงินน่ะไม่ต้องห่วง ฉันได้เงินมัดจำมาแล้ว ก่อนพวกเขารับของจะต้องจ่ายเงินส่วนที่เหลือให้ครบทั้งหมด"

อันที่จริงสต็อกของเจียวหยางในตอนนี้เหลือไม่ถึงสิบห้าหมื่นชุดตั้งนานแล้ว ที่เขาพูดเช่นนี้ก็เพื่อสะสางเรื่องราวที่ตามมาให้เรียบร้อย

ก่อนจะเจอเซียวไป๋ในวันนี้ เขาก็คิดไว้แล้วว่า อย่างช้าที่สุดต้นเดือนหน้า เขาจะเคลียร์บัญชีทั้งหมดกับอีกฝ่ายให้เสร็จสิ้น

แน่นอนว่า ค่าพิมพ์ทางฝั่งเจิ้งจื่อหมิง เจียวหยางก็จะจัดการด้วยวิธีเดียวกันนี้

ปีนี้ธุรกิจปฏิทินแขวนของเจียวหยางราบรื่นเป็นพิเศษ ตอนนี้ทางเขาเริ่มได้เงินทุนหมุนเวียนกลับมาเป็นกอบเป็นกำแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องยืมเงินคนอื่นมาหมุนใช้นาน ๆ อีกต่อไป

เซียวไป๋พยักหน้า วิธีการดำเนินงานของเจียวหยางไม่อาจรอดพ้นสายตาเขาไปได้ ทว่าเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร การคิดจะสะสางเรื่องราวให้เรียบร้อยโดยเร็วย่อมแสดงว่าพี่ชายคนนี้ยังใช้ได้อยู่

"น้องชาย นิยายเรื่อง 'ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว' ที่เธอจัดพิมพ์และวางจำหน่ายเองน่ะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเลยนะ พอว่างแล้วอย่าลืมให้คนส่งมาให้ทางนี้สักห้าพันชุดล่ะ ช่วงสองสามวันนี้มีคนสั่งของเข้ามาไม่น้อยเลย"

หลังจากช่วยชงชาให้กานึงแล้ว หลินฟางก็ปลีกตัวไปง่วนกับงานของตัวเอง รอจนกระทั่งเซียวไป๋กับเจียวหยางคุยกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอจึงค่อยเดินเข้ามาช่วยกำชับเป็นพิเศษอีกแรง

"ได้ครับพี่ฟาง เดี๋ยวตอนบ่ายผมจะให้คนส่งมาให้นะ พี่ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนละกัน ไว้คราวหน้าถ้าว่างแล้วผมจะมาหาพี่ ดื่มเหล้าด้วยกันสักหน่อย"

เซียวไป๋รีบรับปากทันที ในเมื่อราคาขายเท่ากัน ก็ย่อมต้องให้ความสำคัญกับคนกันเองก่อนอยู่แล้ว จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นกล่าวลา โดยมีเจียวหยางเดินตามออกมาส่งที่หน้าประตู

ตรงจุดที่ไม่ไกลนัก หลินเสียงก็เพิ่งจะเดินออกมาส่งแขกที่หน้าร้านพอดิบพอดี เขากวาดสายตามองมาทางทิศนี้ และบังเอิญเห็นเซียวไป๋กับเจียวหยางเข้า

"บรรณาธิการถัง เดินทางดีๆ นะครับ ผมคงไม่ไปส่งไกลกว่านี้แล้วล่ะ ตอนหกโมงครึ่งตอนเย็น ผมจะรอต้อนรับอยู่ที่ภัตตาคารฉีเฟิงเก๋อนะครับ..."

หลินเสียงจับมือกับชายวัยกลางคนที่มีศีรษะเถิกเล็กน้อยคนนั้นอย่างสุภาพเป็นกันเอง สายตามองส่งอีกฝ่ายเดินจากไป ก่อนจะก้าวตรงเข้ามาหาเซียวไป๋

"เถ้าแก่เจียว เสี่ยวเซียว..."

"อย่าเรียกผมว่าเถ้าแก่เลยครับ ต่อหน้าคุณแล้ว ผมจะกล้าเรียกตัวเองว่าเถ้าแก่ได้ยังไงกัน เถ้าแก่หลินกำลังออกมาส่งแขกเหรอครับ"

เจียวหยางปฏิบัติต่อหลินเสียงอย่างสุภาพนอบน้อม ถึงขั้นมีกลิ่นอายของความเคารพยำเกรงแฝงอยู่ด้วยซ้ำ

แม้ว่าเขาจะคลุกคลีอยู่ในถนนหวงหนี่เจียมาหลายปี แต่หากเทียบกับเถ้าแก่ใหญ่อย่างหลินเสียงแล้ว ย่อมเหมือนมดเทียบกับช้างสาร ไม่คู่ควรให้หยิบยกขึ้นมาเอ่ยถึงแม้แต่น้อย

หลินเสียงมีชื่อเสียงโด่งดังมากบนถนนสายนี้ และเป็นพ่อค้าหนังสือรายใหญ่ที่ทุกคนต่างยอมรับ ในมือของเขากุมเครือข่ายช่องทางกระจายสินค้าที่แผ่ขยายไปทั่วประเทศ ทั้งยังมีความสัมพันธ์ร่วมมืออันดีกับสำนักพิมพ์ชื่อดังมากมายในประเทศ ที่สำคัญคือธุรกิจของอีกฝ่ายมีขนาดใหญ่โต และมีเงินเหลือเฟือ!

"อืม ผมเดินออกมาส่งแขกพอดีเห็นพวกคุณเข้า ก็เลยเดินมาทักทายน่ะ เสี่ยวเซียว ตอนนี้เธอไม่ยุ่งใช่ไหมล่ะ ไปนั่งคุยดื่มชาที่ร้านผมสักพักไหม"

หลินเสียงพยักหน้ารับ จากนั้นก็ละสายตาจากเจียวหยาง แล้วหันไปเอ่ยชวนเซียวไป๋แทน

เจียวหยางรู้ว่าเซียวไป๋กับหลินชิวลู่มีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน แต่เขากลับไม่รู้มาก่อนว่าเซียวไป๋ไปสนิทสนมกับหลินเสียงถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทว่าเขาก็เป็นคนรู้ความและมีไหวพริบ จึงหาข้ออ้างแล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในร้านทันที

"อาหลินครับ ตอนนี้ผมไม่ค่อยยุ่งเท่าไหร่ งั้นผมขอไปนั่งเล่นที่ร้านคุณอาสักครู่ละกันครับ"

หลังจากนั้น เซียวไป๋จึงเดินตามหลินเสียงเข้าไปยังร้านค้าของเขา

"เสี่ยวเซียว เธออยากดื่มชาอะไรล่ะ"

หลินเสียงกับเซียวไป๋เดินเข้าไปในห้องด้านใน หลังจากนั่งลงเรียบร้อยแล้ว หลินเสียงก็ถามเซียวไป๋ด้วยรอยยิ้มว่าอยากดื่มชาอะไร ที่นี่เขามีใบชาชั้นดีอยู่ไม่น้อย หากไม่ใช่แขกคนสำคัญ เขาก็แทบจะไม่ยอมหยิบออกมาต้อนรับเลย

"อาหลิน กระปุกนี้น่าจะเป็นชาต้าหงเผาใช่ไหมครับ... พวกเราดื่มตัวนี้กันดีไหมครับ"

เซียวไป๋กวาดสายตามองใบชาที่หลินเสียงหยิบออกมา เพียงแวบเดียวก็สะดุดตากับต้าหงเผาทันที

หลินเสียงหัวเราะฮ่าๆ พลางเอ่ยชม "สายตาเฉียบแหลมจริงๆ ชานี้เพื่อนผมเพิ่งให้มา เสี่ยวเซียว ช่วงนี้โรงเรียนเธอน่าจะใกล้ปิดเทอมฤดูหนาวแล้วใช่ไหม"

ปากเขาก็ชวนเซียวไป๋คุยไปเรื่อยๆ แต่มือกลับไม่หยุดนิ่ง ทั้งต้มน้ำ ลวกถ้วยชา และชงชา ล้วนลื่นไหลเป็นเนื้อเดียวกันตั้งแต่ต้นจนจบ ชัดเจนว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญในศาสตร์นี้อย่างแท้จริง

"ชาดีจริงๆ ครับ!"

หลังจากจิบไปคำหนึ่ง เซียวไป๋ก็เอ่ยชมจากใจจริง ในอดีตเขาก็คุ้นชินกับการดื่มชาดีๆ มามาก ย่อมสามารถแยกแยะได้ว่าใบชาไหนดีหรือแย่ "อาหลินครับ ช่วงปีใหม่นี้ชิวลู่จะกลับมารึเปล่าครับ"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลินเสียงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เธอไม่ได้ติดต่อกับชิวลู่มานานแล้วเหรอ"

"ใช่ครับ หลังจากได้รับโปสการ์ดของเธอตอนวันปีใหม่สากล หลังจากนั้นก็ไม่ได้รับจดหมายจากเธออีกเลย แต่เธอก็เคยบอกไว้ล่วงหน้าแล้วว่าช่วงต้นปีจะยุ่งมาก ผมก็เลยเดาว่าเธอคงกำลังวุ่นอยู่กับงานน่ะครับ"

เซียวไป๋พอนึกภาพความยุ่งเหยิงของหลินชิวลู่ออก เด็กฝึกงานไม่ว่าจะอยู่ในหน่วยงานไหนก็ล้วนถูกใช้งานราวกับแรงงานทาสฟรีๆ กันทั้งนั้น ลำบากเธอจริงๆ เลย

เมื่อได้ยินเซียวไป๋พูดเช่นนั้น หลินเสียงจึงกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง "นั่นสินะ จังหวะชีวิตของเขตเศรษฐกิจพิเศษน่ะเร็วกว่าทางพวกเรามาก ชิวลู่ต้องลำบากเหน็ดเหนื่อยเอาเรื่องจริงๆ แต่นี่เธอก็ใกล้จะกลับมาแล้วล่ะ วันที่สิบเดือนหน้าก็จะกลับมาฉลองปีใหม่ที่บ้าน"

"กลับมาฉลองปีใหม่ที่บ้านก็ดีแล้วครับ ไม่อย่างนั้นอยู่คนเดียวต่างบ้านต่างเมืองคงจะเหงาน่าดู"

เซียวไป๋ลองคำนวณวันดู วันที่สิบเดือนหน้าตนเองน่าจะยังอยู่ที่ซิงเฉิง รอให้หลินชิวลู่กลับมาแล้ว เขาต้องเลี้ยงข้าวเธอสักมื้อแน่นอน... การเลี้ยงต้อนรับขับสู้นั้นเป็นเรื่องที่ขาดไม่ได้เลย