ตอนที่ 90 แข่งกับเวลา

"เสี่ยวเซียว หนังสือที่เธอพิมพ์คราวนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า แสดงว่าสายตาเฉียบแหลมไม่เบาเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็อย่าประมาทไปล่ะ! ตามที่อาประเมินไว้ พวกที่จะแห่พิมพ์ตามหรือแอบพิมพ์เถื่อนคงโผล่มาเร็วๆ นี้แน่ เธอต้องเตรียมใจไว้ให้ดี"

ตลาดจัดพิมพ์และจัดจำหน่ายในตอนนี้ค่อนข้างวุ่นวาย อย่างหนังสือยอดฮิตเรื่อง "ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว" ของเซียวไป๋ในคราวนี้ เขาก็ไม่ได้ลิขสิทธิ์อย่างเป็นทางการจากเจ้าของผลงานเหมือนกันไม่ใช่หรือ

ก่อนหน้านี้คนอื่นอาจจะไม่มีต้นฉบับหนังสือชุดนี้ในมือ หรือไม่ก็มองข้ามไป แต่ตอนนี้มีผลกำไรของเซียวไป๋เป็นตัวอย่างอยู่ตรงหน้า เรื่องแห่ทำตามแบบนี้ใครจะทำไม่เป็นกันล่ะ

พอมีหนังสือรูปเล่มสำเร็จรูปวางขายอยู่แล้ว คนที่ประณีตหน่อยก็แค่เปลี่ยนปกแล้วไปยื่นขอเลขมาตรฐานหนังสือใหม่ ก็พิมพ์จำหน่ายเองได้แล้ว

ส่วนพวกที่ไม่สนอะไรเลยก็พิมพ์เถื่อนออกมาดื้อๆ ซึ่งเซียวไป๋ก็เอาเรื่องไม่ได้อยู่ดี

สิ่งที่หลินเสียงจะสื่อก็คือเรื่องนี้นี่เอง

"อาหลินครับ เรื่องนี้ผมก็คิดไว้เหมือนกัน ถึงได้กำลังเร่งขยายช่องทางการขายแข่งกับเวลาอยู่นี่ไงครับ ต่อไปพวกเขาจะแห่ตามยังไงผมคงไปห้ามไม่ได้ แต่ก่อนอื่นต้องรักษาผลประโยชน์ตรงหน้าของตัวเองให้ได้ก่อน เพราะงั้นเดือนนี้ผมเลยสั่งพิมพ์เพิ่มไปอีกสองแสนชุด หวังว่าจะรีบขายให้หมดโดยเร็วครับ"

เซียวไป๋ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ สถานการณ์เช่นนี้เขาคาดการณ์ไว้นานแล้ว ที่ยอมไม่หยุดพักแม้จะเป็นช่วงปิดเทอม ก็เพื่อช่วงชิงจังหวะเวลานี้ไม่ใช่หรืออย่างไร

หลินเสียงไม่คิดว่าเซียวไป๋จะสุขุมได้ขนาดนี้ ตนเองมองคนหนุ่มคนนี้ไม่ผิดจริงๆ

"เสี่ยวเซียว เธอมีแผนการในใจก็ดีแล้ว! แต่ฉันต้องขอเตือนเธออีกสักคำ ถนนสายนี้คนดีคนเลวปะปนกันมั่วไปหมด ใครจะรู้ว่าจะมีคนมาแทงข้างหลังเธอเมื่อไหร่ ถ้าเกิดมีใครคิดจะเล่นงานเธอขึ้นมาจริงๆ ฉันเองก็คงออกหน้าช่วยไม่สะดวก เธอต้องระวังตัวไว้ให้มากๆ ล่ะ"

หลินเสียงเป็นพ่อค้าหนังสือรายใหญ่ก็จริง ทว่าสายสัมพันธ์ระหว่างคนบนถนนเส้นนี้ซับซ้อนเกินไป หากมีเรื่องอะไรขึ้นมาจริงๆ เขาย่อมไม่ออกหน้าแทนเซียวไป๋อย่างแน่นอน

พูดให้ชัดก็คือ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเซียวไป๋ยังไม่ลึกซึ้งถึงขั้นนั้น ที่ยอมเอ่ยปากเตือนต่อหน้าสองสามประโยคเช่นนี้ ก็ถือว่าไว้หน้าหลินชิวลู่มากแล้ว

สุดท้าย หลินเสียงก็สั่งซื้อหนังสือจากเซียวไป๋เพิ่มอีกห้าหมื่นชุด ราคายังคงคิดเป็นสี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ของราคาปกเช่นเดิม หนังสือ "ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว" ขายดีมาก ลูกค้าต่างมณฑลโทรศัพท์มาเร่งเอาของกันไม่หยุด

เซียวไป๋ตอบตกลงโดยไม่ลังเล พร้อมรับปากว่าจะส่งของให้ภายในสามวัน จากนั้นจึงลุกขึ้นกล่าวลา

ตอนเที่ยง

เซียวไป๋มาสมทบกับเถียนชุนซิ่ว หลิวเสี่ยวหลิง และคนอื่นๆ เขาซื้อข้าวกล่องมาจำนวนหนึ่ง แล้วนั่งล้อมวงกินมื้อเที่ยงด้วยกันที่โกดังแห่งนี้

"เหล่าเว่ย เสี่ยวถง วันนี้เป็นยังไงบ้าง"

เว่ยเจี้ยนจวินกับเยวี่ยถงวิ่งส่งของตลอดทั้งช่วงเช้า พอเซียวไป๋เห็นทั้งสองคน ก็รู้สึกว่าพวกเขาดูเหนื่อยล้ากันมาก

"ก็พอน่ะ แต่ว่าไม่ได้หยุดพักเลย ไม่มีเวลาแม้แต่จะสูบบุหรี่สักมวน"

ปกติเว่ยเจี้ยนจวินอยู่บ้านก็ต้องทำงานอยู่แล้ว วันนี้แม้จะเหนื่อยไปหน่อยแต่ก็ยังพอทนไหว

ทว่าเยวี่ยถงกลับไม่เหมือนกัน หมอนี่ไม่ค่อยได้ลำบากมาตั้งแต่เด็ก ปริมาณงานระดับนี้จึงหนักเกินไปสำหรับเขาจริงๆ

"เพื่อนยาก ตอนนี้ถ้ามีเตียงให้สักหลัง ฉันคงหลับเป็นตายทันทีแหละ หรือไม่นายก็ให้ฉันสลับกับเจียงเหว่ยเถอะ ฉันไปวิ่งเปิดช่องทางขาย ส่วนเขามาส่งของ เป็นไง"

พอเยวี่ยถงพูดจบ กระทั่งสาวๆ สองคนยังหันมามองเขาด้วยสายตาดูแคลน ไม่ใช่เพราะเขาทนลำบากไม่ได้ แต่การที่เขารังแกคนซื่ออย่างเปิดเผยขนาดนี้ มันจะดีจริงๆ หรือ

เจียงเหว่ยกลับรู้สึกอย่างไรก็ได้ เซียวไป๋สั่งให้ทำอะไรเขาก็ทำอย่างนั้น จะให้ไปวิ่งช่องทางหรือส่งของก็ไม่มีปัญหาทั้งสิ้น

"ได้สิ เอาไว้เดี๋ยวนายไปวิ่งช่องทาง แล้วให้เสี่ยวเหว่ยเฝ้าที่โกดังนี้"

เพื่อนร่วมชั้นและมิตรสหายเหล่านี้ไม่ใช่กุลีที่เซียวไป๋จ้างมา ทำไหวก็ทำ ทำไม่ไหวก็ช่าง เขาไม่คิดจะมองเยวี่ยถงเป็นอื่นเพราะเรื่องแค่นี้อยู่แล้ว

"เสี่ยวเซียว ให้เสี่ยวเหว่ยอยู่โกดังทางนี้ก็ดีเหมือนกัน ให้เขาช่วยฉันเฝ้าโกดังคอยจัดจ่ายของ ส่วนฉันกับเหล่าอู๋แล้วก็เจี้ยนจวินจะไปส่งของเอง"

เจียงเสี่ยวโจวเพียงแค่มีปัญหาเรื่องเส้นเสียง ส่วนร่างกายด้านอื่นไม่ได้เป็นอะไร การส่งของจึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรสำหรับเขาเลย

"พวกพี่จัดการกันเองเถอะครับ แต่การจัดการในโกดังห้ามวุ่นวายเด็ดขาดนะ จริงสิ อีกสามวันเถ้าแก่หลินจะมารับหนังสือห้าหมื่นชุด พวกพี่เตรียมตัวไว้ล่วงหน้าด้วยล่ะ"

เซียวไป๋รู้สึกว่าจัดสรรแบบนี้ก็เข้าท่า เจียงเหว่ยเดิมทีก็เรียนการบัญชีอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้ในโกดังไม่มีทางคณามือเขาหรอก

"อาไป๋ เธอทายซิว่าผลงานช่วงเช้าของฉันเป็นยังไงบ้าง"

เถียนชุนซิ่ววางกล่องข้าวลง แล้วขยับมาข้างกายเซียวไป๋อย่างแนบเนียน

"เธอถามแบบนี้ ก็ต้องดีมากอยู่แล้วสิ! เสี่ยวเถียน ช่วงเช้าเธอได้ยอดสั่งซื้อมากี่ชุดล่ะ"

เซียวไป๋อยากรู้เหมือนกันว่าเถียนชุนซิ่วตามไปเรียนรู้กับเจียงเหว่ยแล้วเป็นอย่างไรบ้าง

"ฉันก็ต้องเก่งอยู่แล้วสิ ช่วงเช้าฉันได้ยอดสั่งซื้อมาตั้งห้าร้อยชุดแน่ะ นี่ฉันวิ่งหามาเองคนเดียวเลยนะ ไม่ได้ให้เสี่ยวเหว่ยช่วยสักนิด"

เถียนชุนซิ่วเลิกคิ้ว ยิ้มตาหยีมองเซียวไป๋ เฝ้ารอคำชมจากเขาอย่างใจจดใจจ่อ

"อืม เก่งมาก! เสี่ยวเถียน ผมเพิ่งนึกขึ้นได้พอดี มีเรื่องที่สำคัญกว่านี้อยากมอบหมายให้เธอทำ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปเธอไปประจำอยู่ที่สตูดิโอเถอะ ผมอยากให้เธอคอยรับโทรศัพท์อยู่ที่นั่น แล้วจดบันทึกยอดสั่งซื้อที่ลูกค้าโทรเข้ามา แบบนี้ดีไหม"

เซียวไป๋ให้เวลาทุกคนทดลองงานมาตลอดช่วงเช้า ใครเหมาะจะทำอะไรก็พอมองออกอย่างชัดเจนแล้ว

เห็นได้ชัดว่าเยวี่ยถงไม่เหมาะกับการส่งของ ส่วนเถียนชุนซิ่วก็ไม่เหมาะกับการวิ่งเปิดช่องทางจัดจำหน่าย

"อาไป๋! นี่นายดูถูกฉันเหรอ แล้วนายล่ะ ช่วงเช้าได้ยอดสั่งซื้อมากี่ชุดกันเชียว"

เถียนชุนซิ่วไม่ยอมรับ ถึงคำพูดของเซียวไป๋จะฟังดูไพเราะ แต่ลึก ๆ ก็คือดูถูกเธอนั่นแหละ

แต่พอพูดจบ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังตระหนักได้ว่าไม่เข้าท่า เมื่อกี้เซียวไป๋พูดว่าอะไรนะ เหมือนจะบอกว่าอีกสามวันจะมีคนมารับหนังสือห้าหมื่นชุดใช่ไหม

"เกลียดนายชะมัด อาไป๋ รับโทรศัพท์ก็รับโทรศัพท์สิ ฮึ!"

เถียนชุนซิ่วส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา แต่ไม่นานก็ยิ้มออกมา เธอรู้สึกว่าเซียวไป๋พูดถูก ตอนนี้ช่องทางกระจายสินค้าก็วิ่งไปเกือบหมดแล้ว ร้านค้าในถนนหวงหนี่เจียถ้านับรวมทั้งหมดก็มีแค่ราวสามร้อยกว่าร้าน ต่อไปถ้าใครอยากได้ของเพิ่มก็ต้องโทรศัพท์มาสั่งแน่นอน

ช่วงบ่าย เซียวไป๋ให้เยวี่ยถงไปตระเวนตามร้านค้าที่ยังตกหล่นอยู่อีกรอบ ส่วนเถียนชุนซิ่วก็ตรงไปที่สตูดิโอเลย

เซียวไป๋พาหลิวเสี่ยวหลิงไปเก็บเงินตามร้านต่าง ๆ วันแรกของการทำงานพิเศษช่วงปิดเทอมฤดูหนาวของทุกคนก็สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้

สองสาวกลับมหาวิทยาลัยทันที บอกว่าจะรีบกลับไปอาบน้ำ เว่ยเจี้ยนจวินเองก็รีบกลับมหาวิทยาลัยไปก่อนมื้อเย็น ก่อนไปเขารับปากกับเซียวไป๋ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะไม่บอกเรื่องสตูดิโอนี้ให้ใครรู้เด็ดขาด

ที่จริงเซียวไป๋ก็ไม่ได้ใส่ใจเท่าไร เรื่องบางเรื่องอีกไม่ช้าทุกคนก็ต้องรู้อยู่ดี แต่ในเมื่อเว่ยเจี้ยนจวินพูดเช่นนี้ เขาก็ยินดีที่จะเชื่อว่าอีกฝ่ายพูดออกมาจากใจจริง

"เสี่ยวถงจื่อ ดูท่าทางนายจะเหมาะกับการวิ่งเปิดตลาดจริง ๆ นั่นแหละ วิ่งแค่งวดบ่ายก็ได้ยอดสั่งซื้อมาเกือบสามพันชุด ยอดเยี่ยมมากเลย พรุ่งนี้ลุยต่อนะ..."

พอสองสาวกับเหล่าเว่ยกลับไปแล้ว เซียวไป๋จึงหาจังหวะเอ่ยปากชมเยวี่ยถงสักประโยค

ว่ากันตามตรง หน้าตาของเยวี่ยถงก็เปรียบเสมือนนามบัตรชั้นดี อีกทั้งเขายังคารมคมคาย ขอแค่ฝึกฝนอีกนิดหน่อยก็กลายเป็นมือฉกาจได้แล้ว

"ฮิๆ วันนี้ฉันเพิ่งลงแรงไปแค่สามส่วนเองนะ ต่อไปจะต้องทำให้ทุกคนอ้าปากค้างกันหมดแน่ เอาล่ะ ฉันต้องขอตัวก่อนแล้วทุกคน เจอกันพรุ่งนี้นะ"

เยวี่ยถงเองก็ต้องรีบกลับไป ที่มหาวิทยาลัยยังมีสาวน้อยรอเขาอยู่

สามวันต่อมา

หลินเสียงพารถมาขนของตามที่นัดไว้จริง ๆ พอยกหนังสือห้าหมื่นชุดขึ้นรถขนออกไปเรียบร้อย เขาก็มอบใบฝากเงินสดจำนวน 243,000 หยวนให้แก่เซียวไป๋โดยตรง

ถึงวันสุดท้ายของสิ้นเดือน ซึ่งก็คือวันที่ 31 หนังสือที่เซียวไป๋พิมพ์ซ้ำรอบที่สองจำนวนสองแสนชุด ก็เหลืออยู่อีกไม่ถึงสามหมื่นชุดแล้ว...

จนถึงตอนนี้ เซียวไป๋ได้จ่ายค่าจัดพิมพ์รอบที่สองจำนวน 540,000 หยวนให้แก่เจิ้งจื่อหมิงครบถ้วนแล้ว เรื่องนี้ทำให้เจิ้งจื่อหมิงดีใจมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจียวหยางยังรับปากไว้อีกว่า ต้นเดือนกุมภาพันธ์จะมาสะสางบัญชีกับเขาให้เรียบร้อย และจะชำระหนี้สินที่ค้างอยู่ทั้งหมดให้หมดเกลี้ยงในคราวเดียว

หนังสือนวนิยาย "ม้าศึกกู่ร้องลมหวีดหวิว" ที่พิมพ์รอบที่สามอีกจำนวนสองแสนชุด ก็เริ่มทยอยมาส่งแล้วเช่นกัน ทว่าก่อนช่วงเทศกาลตรุษจีนคงขายไม่หมดเป็นแน่ ส่วนใหญ่เป็นการเตรียมการไว้สำหรับหลังช่วงเทศกาลเสียมากกว่า

วันที่ 1 กุมภาพันธ์ เถียนชุนซิ่วไม่ได้มา

หลิวเสี่ยวหลิงนำข่าวที่ทำให้เซียวไป๋ทั้งขำทั้งเศร้ามาบอก พ่อแม่ของเสี่ยวเถียนเดินทางมาถึงเมืองซิงเฉิงแล้ว และเตรียมจะลากตัวลูกสาวกลับบ้าน

"แค่กๆ พ่อแม่ของเสี่ยวเถียนก็คงรักและเป็นห่วงลูกสาวนั่นแหละ น้องเสี่ยวหลิง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอไม่ต้องตามผมไปเก็บเงินแล้วนะ เธอคอยประจำอยู่ที่สตูดิโอรับโทรศัพท์แทนเสี่ยวเถียนเถอะ"

การมีคนคอยรับโทรศัพท์โดยเฉพาะ จะช่วยให้จางเสวี่ยเหมยกับเว่ยเฟิงสามารถปลีกเวลาและทุ่มเทพลังไปกับการเตรียมผลงานที่จะจัดพิมพ์และวางจำหน่ายในรอบถัดไปได้มากขึ้น

ขณะเดียวกัน ทั้งสองคนก็ไม่ต้องทำงานล่วงเวลาในวันอาทิตย์อีกต่อไป และได้พักผ่อนตามสมควรเสียที