ตอนที่ 75 โรงเรียนประจำโรงงาน

ครั้งนี้เจียงเนี่ยนได้รับความสะเทือนใจอย่างหนัก ถึงขั้นเริ่มซึมเศร้าและมองหาเป้าหมายในชีวิตไม่เจอแล้ว

ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ ตอนนี้หยางฟานรื่อฮว่าทำเงินได้มหาศาลเกินไปแล้วจริงๆ

แค่เปิดเครื่องจักรทำงานก็ไม่ต่างอะไรกับการเปิดแท่นพิมพ์ธนบัตร

คนงานทุกคนตอนทำงานกระตือรือร้นกระปรี้กระเปร่าราวกับถูกกระตุ้นจนคึกคักสุดขีด นักข่าวจากสารพัดสื่อก็แห่กันมาขอสัมภาษณ์ที่หยางฟานรื่อฮว่ากันยกใหญ่ ออร์เดอร์จากทั่วทุกสารทิศก็ปลิวว่อนเข้ามาไม่ขาดสายราวกับเกล็ดหิมะ ผู้คนแย่งกันขนสินค้าออกจากคลังของหยางฟานรื่อฮว่าทีละลังๆ อย่างกับได้ฟรี ถึงขนาดไม่สนด้วยซ้ำว่าสินค้าที่พวกตนขนออกไปนั้นคืออะไรกันแน่

ยอดขายที่ร้อนแรงทรงพลังขนาดนี้เปรียบเสมือนก๊อกน้ำที่เปิดจนสุด เริ่มมีทีท่าว่าจะฉุดไม่อยู่แล้ว

สองสามีภรรยาเจียงซินเซิงยิ่งเบิกบานใจจนหุบยิ้มไม่ได้ ช่วงไม่กี่วันนี้งานอดิเรกของทั้งคู่คือการนั่งจ้องรายงานการเงินที่อัปเดตอย่างต่อเนื่องแล้วหัวเราะร่าอย่างมีความสุข ถึงขั้นหัดรับส่งอีเมลเป็นแล้วด้วยซ้ำ

ทั้งสองนั่งจ้องหน้าจอนานเสียจนยิ้มน้ำลายแทบไหล ทำให้เจียงเนี่ยนเริ่มกังวลว่าสภาพจิตใจของพวกเขาจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า

"เฮ้อ เมื่อก่อนผมมันไม่ดีเองแหละ" เจียงซินเซิงเอ่ยอย่างซาบซึ้ง "ผมรู้อยู่แล้วว่าเมียผมคือเทพแห่งการลงทุนจุติมาเกิด เมื่อก่อนยังอุตส่าห์แอบกังวลอยู่อีก แย่จริงๆ เลยเรา"

เหวินชิงค้อนเบาๆ อย่างเอียงอาย

"คุณสามีนั่นแหละที่เป็นเทพแห่งการลงทุนตัวจริง! เราสองคนลงทุนร่วมกันมีเหรอจะไม่รุ่ง ต่อไปเชื่อมั่นในสิ่งนี้ก็พอแล้ว"

"อืม ตอนนี้ผมเชื่อมั่นอย่างหนักแน่นแล้วจริงๆ ดูสิ แม้แต่บริษัทของเนี่ยนเนี่ยนยังทำเงินได้ บนโลกนี้ยังมีอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีกล่ะ?

ที่รัก ผมกะว่าจะซื้อสโมสรฟุตบอลสักทีม ถือว่าใช้เงินลงทุนของเราสร้างประโยชน์ตอบแทนประเทศชาติ เป็นไง!"

"ดีเลย ไม่มีปัญหา แค่พวกเราลงทุนมีเหรอจะไม่รุ่ง ฟุตบอลทีมชาติจีนมีความหวังแล้ว!"

เจียงเนี่ยน: …

พวกคุณสองคนนี่ช่างยกยอตัวเองเก่งกันจริงๆ เลยนะ

ระหว่างลงทุนกับทีมชาติจีนกับลงทุนตามท่านปรมาจารย์ อันไหนมันไม่เข้าท่ากว่ากัน เจียงเนี่ยนถึงกับสับสนไปชั่วขณะ

เธอแกล้งกระแอมหนึ่งที ขัดจังหวะการอวดความหวานของพ่อแม่ แล้วยืนพิงกรอบประตูพลางพูดอย่างจนปัญญา

"พ่อคะ แม่คะ พวกพ่อแม่มีเงินแล้ว เอาไปทำเรื่องที่เป็นชิ้นเป็นอันกว่านี้ไม่ได้เหรอคะ?"

"อ้าว? นี่ไม่ใช่เรื่องเป็นชิ้นเป็นอันเหรอ?" เจียงซินเซิงทำหน้าไม่สบอารมณ์ "ปีนี้ก็มีเอเชียนคัพแล้ว อีกสองปีก็บอลโลก เราต้องรีบชิงลงทุนสิ นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่ส่งผลดีต่อประเทศชาติและประชาชนเหรอไง?"

เจียงเนี่ยน: …

"เอ่อ หนูคิดว่านะ ตอนนี้พวกเราเอาเงินไปลงกับการศึกษาอะไรพวกนี้น่าจะเข้าท่ากว่าค่ะ ที่นี่เรามีคนงานตั้งเยอะแยะ พวกเขาพาลูกเต้าและครอบครัวย้ายมาอยู่ที่เผิงเฉิง ตอนนี้ก็เริ่มเตรียมตัวซื้อบ้านลงหลักปักฐานกันแล้ว แต่ลูกๆ ของพวกเขาก็ต้องเข้าเรียน สู้เราลงทุนสร้างโรงเรียนขึ้นมาสักแห่ง ให้พวกเขาได้สบายใจ…"

"พอเลย อย่าคิดเชียว!" เหวินชิงรีบโบกมือปฏิเสธด้วยความขยาด "แกจำไม่ได้เหรอ เมื่อก่อนแม่ก็เคยเป็นครูโรงเรียนประจำโรงงานมาก่อนนะ? โรงเรียนประจำโรงงานเนี่ยทำไม่ได้เด็ดขาด คนงานในโรงงานใช่ว่าจะเปลี่ยนหน้ากันทุกปี ลูกเด็กเล็กแดงก็ไม่ได้มีมาคลอดกันทุกวัน ตอนคนเยอะๆ มันก็ยังพอถูไถ แต่พอคนน้อย มีเด็กอยู่แค่ไม่กี่คนแต่ต้องจ้างครูมาสอนตั้งเยอะแยะ เปลืองเงินจะตายไป"

"งั้นเราก็เปิดรับสมัครนักเรียนจากคนภายนอกทั่วไปแทนสิคะ?"

"รับจากคนภายนอกเหรอ? ทรัพยากรด้านการศึกษาแถวเผิงเฉิงพัฒนาไปไกลขนาดไหนแล้ว ถ้าเราเปิดรับจากภายนอก อย่างมากที่สุดก็ได้รับแต่ลูกหลานของพวกแรงงานต่างถิ่นที่เข้ามาทำงาน แกอุดหนุนคนงานโรงงานเดียวก็ว่าไปอย่าง แต่นี่จะไปอุดหนุนคนทุกคนเลยเหรอ? ต่อให้บ้านเรามีภูเขาทองคำก็ถมไม่พอหรอก ไม่ได้ การลงทุนนี้แม่ไม่อนุมัติ"

เจียงซินเซิงที่นานๆ ทีจะได้โอกาสไม่ต้องรับบทเป็นคนร้าย รีบส่งยิ้มเจ้าเล่ห์สำทับอยู่ข้างๆ

"ใช่ ไม่อนุมัติ ภรรยาผมคือเทพแห่งการลงทุน แค่ปราดตามองทีเดียวก็รู้แล้วว่าความคิดนี้ใช้ไม่ได้"

เจียงเนี่ยน: …

เวลาพวกพ่อแม่โชว์หวานกันน่ะ ช่วยเกรงใจลูกสาวที่น่ารักคนนี้หน่อยจะได้ไหม ทนดูไม่ไหวแล้วนะ!

เธอรวบรวมสติแล้วพูดอย่างจนใจ

"งั้นก็เริ่มจากรับนักเรียนจำนวนหนึ่ง โดยใช้ขนาดโรงเรียนภาคค่ำที่มีอยู่เป็นเกณฑ์ก่อนก็ได้นี่คะ? ถ้าคนน้อยหนูก็ไม่ทำต่อ แต่ถ้าคนเยอะค่อยว่ากันอีกที ตอนนี้พวกเราก็เตรียมจะสร้างโรงงานเพิ่มอีกหลายแห่ง ถึงเวลานั้นมีคนงานแห่กันมาตั้งเยอะแยะ โรงเรียนของเราอาจจะไม่พอด้วยซ้ำนะคะ!"

เมื่อเห็นว่าพ่อแม่ยังทำท่าจะค้าน เจียงเนี่ยนจึงงัดไม้ตายการอ้อนออกมาใช้

"พ่อคะแม่คะ การลงทุนก่อนหน้านี้ของหนูประสบความสำเร็จขนาดนั้น พวกพ่อแม่จะไม่คิดให้รางวัลหนูสักหน่อยเหรอคะ? ถ้ามันส่งผลกระทบต่อสุขภาพกายและสุขภาพจิตของหนูขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบล่ะ ได้โปรดเถอะนะคะ ขอร้องล่ะค่า!"

สองสามีภรรยาโดนเจียงเนี่ยนเซ้าซี้จนทนไม่ไหว ได้แต่ตอบตกลงอย่างจนปัญญา

"ได้ๆ แม่ทูนหัวของพ่อ ตามใจแกทุกอย่างเลย แต่ว่าโรงเรียนห้ามลงเงินเยอะเกินไปล่ะ แล้วก็ต้องไม่กระทบต่อการทำเงินของพวกเราด้วย เข้าใจไหม?"

"ได้เลยค่ะ!" เจียงเนี่ยนกลอกตาครุ่นคิด "แค่ไปเชิญท่านปรมาจารย์มาทำพิธีก็หาเงินได้แล้วไม่ใช่เหรอคะ?"

เจียงซินเซิงเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด

"เฮ้อ ก็ใช่น่ะสิ แต่ก่อนหน้านี้ท่านปรมาจารย์ตกใจไปหน่อย ตอนนี้เลยยังนอนอยู่ที่โรงพยาบาล ไม่รู้ว่าจะได้ออกเมื่อไหร่ พวกเรากำลังกะว่าจะไปเยี่ยมท่านอยู่พอดีเลย!"

ให้มันได้อย่างนี้สิ ไปเยี่ยมไอ้หมอดูต้มตุ๋นนั่นก็ต้องหอบอั่งเปาไปให้อีกแล้วสินะ

ไอ้นักต้มตุ๋นคนนี้ยังกล้าหน้าด้านนอนแช่อยู่ในโรงพยาบาลคิดจะเกาะบ้านเรากินใช่ไหม?

เจียงเนี่ยนตาเป็นประกาย รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งการให้โรงพยาบาลจิตเวชเพิ่มปริมาณยา ต้องใช้ยานำเข้าเกรดดีที่สุด และฉีดให้เต็มโดสทุกวัน

นอกจากนี้ต้องจัดผู้ดูแลที่ดีที่สุดมาประกบติดตลอด ยี่สิบสี่ชั่วโมง ต้องคอยดูให้แน่ใจว่ายาเข้าปากท่านปรมาจารย์ กลืนลงคอ อ้าปากตรวจ และก่อนผู้ดูแลจะเดินออกมา ยาต้องลงไปถึงลำไส้เรียบร้อยแล้วเท่านั้น

ท่านปรมาจารย์นะท่านปรมาจารย์ ที่ฉันทำไปทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวคุณทั้งนั้น คุณต้องช่วยคุ้มครองให้ฉันขาดทุนย่อยยับด้วยล่ะ

อย่างที่เหวินชิงกังวลไว้ไม่มีผิด โรงเรียนประจำโรงงานมันคือหลุมดำสูบเงินชัดๆ

ตอนที่มีเด็กกลุ่มใหญ่ยังพออ้างได้ว่าทำเพื่อพนักงาน แต่พนักงานไม่ได้คลอดลูกกันทุกปีเสียหน่อย อนาคตต้องเจอกับปัญหาขาดแคลนนักเรียนอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นจะเปิดต่อก็ลำบาก จะปิดตัวลงก็ทำไม่ได้

แถมในแวดวงการศึกษา ใครๆ ก็อยากส่งลูกไปเรียนโรงเรียนรัฐบาลที่มีบุคลากรครูพร้อมกันทั้งนั้น ต่อให้พนักงานของเธอมีเงินขึ้นมา ก็ใช่ว่าจะยอมส่งลูกมาเรียนในโรงเรียนที่มาตรฐานครูยังไม่เข้าที่เข้าทาง

เมื่อคิดตามตรรกะของคนมณฑลเจวี่ยนอย่างเจียงเนี่ยน พนักงานส่วนใหญ่พอมีเงินแล้ว ย่อมต้องเคี่ยวเข็ญให้ลูกหลานรีบไปสอบเข้ารับราชการหรือสอบเข้าหน่วยงานรัฐอย่างแน่นอน ไม่มีทางเลือกเป้าหมายอันดับหนึ่งเป็นการเข้ามาใช้แรงงานในโรงงานแบบเดียวกับตัวเองหรอก

อืม คงไม่มีทางเกิดเรื่องน่ากลัวอย่างการสร้างยอดอัจฉริยะออกมาเต็มไปหมดหรอกมั้ง?

พูดก็พูดเถอะ ตอนนี้เจียงเนี่ยนเองก็คิดอะไรเผื่อไว้มากไม่ได้แล้ว

ธุรกิจหลักของหยางฟานรื่อฮว่าดำเนินไปได้สวยเกินไป บริษัทที่เข้าที่เข้าทางแล้วแบบนี้ ภายในสามสี่ปีคงยากที่จะขาดทุนได้ สิ่งที่พอจะช่วยให้เธอขาดทุนได้มีแค่โรงอาหารที่รักษาฟอร์มได้เสมอต้นเสมอปลาย กับห้องแล็บวิจัยและพัฒนาของกัวไห่ผิงเท่านั้น ส่วนพวกทีมรักษาความปลอดภัยกับโรงเรียนภาคค่ำ ยอดขาดทุนค่อนข้างคงที่และขยายเพิ่มได้ยาก หลังจากนี้คงไม่มีทางผลาญเงินทุนที่ไหลมาเทมาอย่างไม่ขาดสายได้หมดแน่

ดูท่าแล้วคงต้องเริ่มจากการก่อสร้างขยับขยายครั้งใหญ่และเพิ่มสวัสดิการของพนักงาน เพื่อที่จะได้รีบผลาญผลกำไรมหาศาลที่กรดไฮยาลูรอนิกจะต้องทำได้อย่างแน่นอนในอนาคตออกไปให้เร็วที่สุด

เจียงเนี่ยนกลับมาที่บริษัท เธอหลบอยู่ในห้องทำงาน พยายามหาแรงบันดาลใจในการผลาญเงินจากหน้าหนังสือพิมพ์

ทว่าพอเธอหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งขึ้นมา ก็ถึงกับยืนอึ้งค้างอยู่กับที่

บนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์พาดหัวตัวโตไว้ว่า

'สวัสดิการสูงเกินไปย่อมบั่นทอนความมุ่งมั่น บริษัทดาวรุ่งแห่งนี้กำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับ!'

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: ฉันว่าผู้เชี่ยวชาญคนนี้ก็ควรถูกส่งเข้าไปนอนเป็นเพื่อนร่วมห้องกับท่านปรมาจารย์ด้วยอีกคนนะ