ตอนที่ 76 ต่อต้าน

พี่สงอดทนรออยู่ที่บ้านเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

ตามความเคยชินของคนวงการสื่อ ข่าวหนึ่งถ้าประโคมไปสักสัปดาห์ก็ใกล้ถึงช่วงท้ายแล้ว หากยังเล่นต่อ นอกจากคนดูจะเอียน ผู้หลักผู้ใหญ่เบื้องบนก็จะมองว่าคุณไม่มีอะไรทำ วันๆ เอาแต่ขุดคุ้ยอยู่เรื่องเดิมๆ

ดังนั้น เขาจึงเริ่มลงมือ

เขาลงมือเขียนบทความด้วยตัวเอง พร้อมกับติดต่อสื่อที่สนิทกันหลายเจ้า เพื่อร่วมกันปล่อยข่าวดังสะเทือนวงการชิ้นหนึ่ง

'สวัสดิการสูงเกินไปย่อมบั่นทอนความมุ่งมั่น บริษัทดาวรุ่งแห่งนี้กำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับ!'

ในเนื้อหา พี่สงอ้างอิงรายงานเรื่องสวัสดิการสุดหรูของหยางฟานรื่อฮว่าจากสื่ออื่น โดยระบุว่าสวัสดิการและเงินเดือนพวกนี้ไม่ได้ลอยมาจากฟ้า การที่หยางฟานรื่อฮว่าจ่ายเงินเดือนให้คนงานในโรงงานสูงเกินไป ทำให้คนงานต่างถิ่นเหล่านี้ติดนิสัยรักสบายเกียจคร้าน ไม่ส่งผลดีต่อการปลูกฝังจิตวิญญาณแห่งความบากบั่นอดทน

องค์กรที่ได้รับความสนใจจากสถานีโทรทัศน์ส่วนกลางกลับทำตัวแบบนี้ เกรงว่าอนาคตข้างหน้าคงน่าเป็นห่วง

บทความที่พี่สงลงชื่อตัวเองย่อมไม่สามารถเปิดฉากสาดโคลนได้ตามใจชอบ ทว่าสื่ออีกหลายเจ้าที่ร่วมมือกับเขากลับไม่เกรงใจขนาดนั้น—

ต่างรุมประณามว่าหยางฟานรื่อฮว่าเป็นพวกเห็นแก่ตัว ใช้สวัสดิการสูงและเงินเดือนสูงทำลายบรรยากาศการแข่งขันในตลาด ชัดเจนว่าเป็นการทำลายสถานการณ์อันดีเยี่ยมที่กำลังรุ่งโรจน์ของอุตสาหกรรมเครื่องสำอางและเคมีภัณฑ์ในครัวเรือน

คุณจ่ายเงินให้พนักงานในบริษัทตัวเองมากขนาดนั้น ส่งผลให้คนงานในโรงงานอื่นๆ เอาหยางฟานรื่อฮว่ามาเป็นบรรทัดฐาน ต่างพากันเรียกร้องขอขึ้นเงินเดือน แถมยังเรียกร้องขอวันหยุด

นี่เป็นการทำลายเสถียรภาพของทั้งอุตสาหกรรมโดยตรง และทำให้ต้นทุนของเพื่อนร่วมอาชีพพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล ชี้ให้เห็นชัดเจนว่าหยางฟานรื่อฮว่าเห็นแก่ตัวเพียงใด

พวกเขาสัมภาษณ์ผู้ประกอบการในอุตสาหกรรมเดียวกันหลายราย ทุกคนต่างกล่าวโทษว่าเจียงเนี่ยนทำลายกฎระเบียบ

เจ้าของโรงงานผลิตโลชั่นรายหนึ่งที่ดำเนินกิจการมาหลายปีกล่าวด้วยความโกรธแค้นว่า เมื่อก่อนจุดแข็งในการแข่งขันที่สำคัญที่สุดของพวกเขาคือต้นทุนแรงงานต่ำ ให้เงินเดือนคนงานเดือนละ 1,000 หยวนก็ดึงดูดแรงงานอพยพไร้หลักแหล่งให้มาทำงานได้มากมายแล้ว

เพื่อส่งเสริมให้ทุกคนมีความมุมานะ โรงงานจึงมักให้ทำงานวันละสิบชั่วโมง

แต่พอหยางฟานรื่อฮว่าทำแบบนี้ คนงานของพวกเขาก็เริ่มหวั่นไหว ไม่เพียงพากันเรียกร้องขอขึ้นค่าแรง แต่พอครบแปดชั่วโมงก็เลิกงานกลับบ้านทันที แต่ละคนกลายเป็นพวกรักสบาย คนงานที่เคยขยันขันแข็งต่างก็พากันเสียนิสัย

เสาหลักฝ่ายเทคนิคที่พวกเขาอุตส่าห์ฟูมฟักมาอย่างยากลำบาก ได้เงินเดือนสูงถึงเดือนละ 1,500 หยวน เดิมทีก็ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างซื่อสัตย์ ไม่เคยเรียกร้องวันหยุดเพิ่มเติมอะไรเลย

ทว่าพอได้ยินเรื่องเงินเดือนสูงลิ่วของหยางฟานรื่อฮว่า ก็มาเรียกร้องขอขึ้นเงินเดือน ขอเพิ่มสวัสดิการ และขอจัดวันหยุดพักผ่อนอยู่หลายครั้ง พอพวกเขาไม่ตกลง บุคลากรฝ่ายเทคนิคคนนี้กลับเนรคุณ ย้ายค่ายไปอยู่กับหยางฟานรื่อฮว่าหน้าตาเฉย

ในตอนท้ายของรายงาน ยังมีภาพถ่ายรอยพิมพ์ลายนิ้วมือพร้อมลายเซ็นของบรรดาเจ้าของโรงงานเครื่องสำอางขนาดเล็กในละแวกนั้นกว่าสิบคน ทุกคนต่างรุมประณามเจียงเนี่ยนว่าแหกกฎ ช่างไร้ยางอายและไร้คุณธรรมสิ้นดี

ทุกคนเรียกร้องให้เจียงเนี่ยนต้องยกเลิกอัตราเงินเดือนที่ไร้เหตุผลนี้เสีย และคำนึงถึงภาพรวมตามธรรมเนียมปฏิบัติของวงการ—

คุณมีเงินมากมายขนาดนั้น ทำไมต้องเอาไปแจกให้คนงานพวกนี้เปล่าๆ ปลี้ๆ ด้วย?

เฟอร์รารี่มันไม่น่าขับเหรอ?

หรือคฤหาสน์หรูในฮ่องกงมันไม่งดงามพอ?

รายงานข่าวเหล่านี้ก่อให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักหน่วง

ผู้ประกอบการจำนวนไม่น้อยถึงกับยอมควักกระเป๋าตัวเองลงหนังสือพิมพ์เพื่อแสดงพลังสนับสนุน โดยระบุว่าการกระทำของหยางฟานรื่อฮว่าเป็นการทำลายกฎเกณฑ์ของวงการอย่างแท้จริง

หากคนงานพวกนี้เพิ่งมาถึงเผิงเฉิงก็เก็บเงินได้เป็นกอบเป็นกำ สามารถซื้อรถ ซื้อบ้าน แต่งเมียได้ แล้วใครจะยอมก้มหน้าก้มตาทำงานหนักต่อไปอีกล่ะ?

ตอนนี้สินค้าของหยางฟานรื่อฮว่ายิ่งขายดีขึ้นเรื่อยๆ นี่ถือเป็นผลกระทบครั้งใหญ่ต่อคนทั้งวงการ ทุกคนต่างวิงวอนให้เบื้องบนให้ความสำคัญและลงดาบสั่งสอนคนสารเลวอย่างเจียงเนี่ยนให้สาสม

เจียงเนี่ยนอ่านหนังสือพิมพ์ไปก็อึ้งไป จู่ๆ ก็รู้สึกว่า…

วันนี้มันวันอะไรกัน สื่อตั้งเยอะแยะรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังอารมณ์ไม่ดี เลยตั้งใจมาเล่นตลกให้ฉันขำเหรอ?

ได้เลย คิดว่าฉันยอมคนนักใช่ไหม?

คนที่ลงชื่อว่าพี่สงนี่…

เจียงเนี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็นึกออกว่าหมอนี่เป็นใคร

ปู้เซิงเหลียน หัวหน้าสายการผลิตคนใหม่ของโรงงานเธอ เคยทำงานเป็นนักข่าวฝึกงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของคนคนนี้มาก่อนนี่เอง

ได้ยินปู้เซิงเหลียนเล่าว่า พี่สงคนนี้การศึกษาไม่ได้สูงส่งอะไร แต่อาศัยว่าตัวเองเป็นสื่อรุ่นเก๋าชอบรังแกผู้ใต้บังคับบัญชา โดยเฉพาะชอบลวนลามนักข่าวสาวรุ่นน้องที่มาจากต่างถิ่นเพื่อมาตามหาความฝันในเผิงเฉิง

ก่อนหน้านี้ปู้เซิงเหลียนทนการลวนลามของเขาไม่ไหว เลยตบหน้าเขาไปฉาดใหญ่ต่อหน้าธารกำนัล พี่สงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟถึงขั้นไปเกณฑ์พวกนักเลงหัวไม้มาก่อเรื่อง

ทว่าน่าเสียดายที่คุณลุงยามของหยางฟานรื่อฮว่าเป็นถึงระดับปรมาจารย์ของสำนักสอนมวยท้องถิ่น พี่สงไม่เพียงทำอะไรไม่สำเร็จ แต่ยังโดนคุณลุงซ้อมจนน่วมต่อหน้าผู้คน เรียกได้ว่าขายหน้าจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

เพราะแบบนี้เขาก็เลยเขียนเรื่องพรรค์นี้มาทำตัวน่ารังเกียจใส่ฉันสินะ

เจียงเนี่ยนเป็นพวกไม่ยอมก้มหัวให้คนแบบนี้อยู่แล้ว

ได้สิ ให้ท้ายกันจนเคยตัว

ถ้าไม่ยอมจบก็มาวัดกันสักตั้ง พอดีเลย กำลังหาลู่ทางผลาญเงินไม่เจออยู่พอดี เอาตามนี้แหละ

เจียงเนี่ยนเปิดกล่องอีเมล ส่งอีเมลในนามของคณะกรรมการบริหารบริษัท (ก็นะ คณะกรรมการบริหารบริษัทก็คือครอบครัวของเจียงเนี่ยนนั่นแหละ) ประกาศการแต่งตั้งบุคลากรคนสำคัญหลายตำแหน่ง

ข้อแรก หานเจียหนิงทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมในการต้อนรับและประชาสัมพันธ์ครั้งนี้ เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นรองประธานบริษัท ยังคงดูแลงานโฆษณาทั้งหมดและงานอื่นๆ ที่ไม่ใช่ธุรกิจหลักของบริษัทต่อไป อีกทั้งยังมีอำนาจตัดสินใจในงานที่ไม่ใช่ธุรกิจหลัก สามารถลงมือทำก่อนแล้วค่อยรายงานคณะกรรมการบริหารได้

ข้อสอง ปู้เซิงเหลียน หัวหน้าสายการผลิตของโรงงานสอง ทำผลงานได้โดดเด่นมาก ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นผู้จัดการโรงงานสอง และโรงงานสองจะใช้หลักการตั้งชื่อตามอย่างโรงงานหนึ่ง ต่อไปนี้ให้เรียกว่า…

โรงงานรื่อฮว่าเซิงเหลียน!

ข้อสาม ที่มีคนกลุ่มน้อยในสังคมออกมาวิพากษ์วิจารณ์เรื่องสวัสดิการของบริษัท นั่นต้องเป็นเพราะสวัสดิการที่เราให้ยังไม่มากพออย่างแน่นอน

เรื่องนี้เข้าใจง่ายมาก ขอทานมีแต่จะอิจฉาขอทานด้วยกันที่ชีวิตดีกว่า คุณเคยเห็นขอทานที่ไหนบ่นทุกวันว่ามหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกได้รับสิทธิประโยชน์ดีกว่าตัวเองไหมล่ะ?

ตามทฤษฎีนี้ บริษัทเตรียมจะปรับขึ้นเงินเดือนพื้นฐานให้พนักงานทุกคนอีกหนึ่งพันหยวน เพื่อทิ้งห่างบริษัทอื่นๆ ในตลาดให้ไกลลิบ

อ้อ แล้วที่พวกคุณบอกว่าพวกเราไปแย่งหม้อข้าวของพวกคุณล่ะ?

คนอย่างเจียงเนี่ยนชาตินี้เกลียดที่สุดคือการถูกใส่ร้าย ในเมื่อเป็นแบบนี้ ดีเลย เราจะลงทุนเปิดโรงงานเพิ่มอีกสองแห่ง เพิ่มสายการผลิต และเปิดรับสมัครคนงานเพิ่ม

พนักงานที่พวกคุณเลี้ยงไม่ไหว เดี๋ยวเราเลี้ยงเอง สวัสดิการที่พวกคุณให้ไม่ได้ เดี๋ยวเราจัดให้

พวกคุณลงหนังสือพิมพ์ด่าฉันใช่ไหม ดีล่ะ งั้นฉันจะเป็นคนเลวให้ถึงที่สุด

ทำแบบนี้ไม่เพียงได้แก้แค้น แต่ยังได้ใช้เงินอย่างสมเหตุสมผลอีกด้วย เจียงเนี่ยนรู้สึกโล่งอกโล่งใจ ยิ้มจนตาหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว

"อ้อ เกือบลืมข้อสี่ไปเลย"

เจียงเนี่ยนนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ลงในอีเมลต่อว่า:

'แม้ว่าปัจจุบันบริษัทของเราจะประสบความสำเร็จเพียงเล็กน้อยจนแทบไม่น่าพูดถึง แต่พวกเราก็ยังต้องตระหนักให้ดีว่า สิทธิประโยชน์ของพนักงานเรายังคงอยู่ในระดับที่ค่อนข้างล้าหลัง แค่ดีกว่าพวกบริษัทธรรมดา อ้อ ไม่สิ ดีกว่าพวกบริษัทธรรมดาที่หลงตัวเองพวกนั้นอยู่เพียงนิดหน่อยเท่านั้น'

เจียงเนี่ยนใคร่ครวญถ้อยคำอย่างรอบคอบ แล้วพิมพ์ต่อว่า:

'พวกเรายังต้องลงทุนสร้างโรงเรียนในสังกัดโรงงาน เพื่อแก้ปัญหาเรื่องการศึกษาของลูกหลานคนงานต่างถิ่น

ไม่เพียงเท่านั้น โรงเรียนภาคค่ำของเราก็ต้องเปิดสอนต่อไป พยายามสร้างบรรยากาศแห่งการเรียนรู้ให้เกิดขึ้นกับทุกคน ให้ทุกคนรักการเรียนรู้ นี่คือเป้าหมายระยะยาวในการก้าวไปข้างหน้าของบริษัทเรา'

หลังจากร่ายยาวจนเสร็จสิ้น เจียงเนี่ยนก็กดปุ่มส่ง แล้วอดไม่ได้ที่จะบิดขี้เกียจยาวๆ ไปทีหนึ่ง

เฮ้อ การจะทำให้เสียเงินนี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ

หวังว่ารายจ่ายพิเศษพวกนี้จะส่งผลกระทบต่อเนื่อง และสร้างความสะเทือนให้กับสภาพคล่องทางการเงินได้บ้างนะ

พอนึกถึงตรงนี้ เธอก็หยิบกล้องถ่ายรูปออกมา แล้วถ่ายภาพอีเมลที่ส่งออกไปเก็บไว้

หึๆ

ฉันจะส่งรูปนี้ไปให้สำนักหนังสือพิมพ์ อยากเห็นจริงๆ ว่าตอนที่ไอ้พี่สงเห็นข่าวนี้แล้วจะทำหน้ายังไง!

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: ทุ่มให้หนักขึ้น! คราวนี้ต้องผลาญเงินให้หมดให้ได้!