ตอนที่ 77 จับลมคว้าเงา

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา พี่สงได้ไปตระเวนสัมภาษณ์ผู้ประกอบการในพื้นที่ใกล้เคียงมาหลายแห่ง

เขาใช้ชั้นเชิงทางวาจาอันเชี่ยวชาญ ปลุกเร้าความวิตกกังวลในใจของบรรดาเถ้าแก่ที่เพิ่งรวยจากการกระโจนลงสู่สนามธุรกิจ ให้พร้อมใจกันออกมาชี้นิ้วด่าทอความผิดของเจียงเนี่ยน

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ ธุรกิจเริ่มทำมาหากินยากขึ้นเรื่อยๆ ยุคสมัยที่เคยผลิตอะไรออกมาก็ขายดิบขายดีเริ่มไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว

ในสถานการณ์ที่วิกฤตถึงเพียงนี้ กลับมีบางบริษัทยังทุ่มเทเพิ่มค่าจ้างพนักงานอย่างหนักหน่วง นี่มันไม่ใช่การเพิ่มต้นทุนให้ตัวเองเปล่าๆ หรอกเหรอ แล้วจะไปกระตุ้นไฟในการต่อสู้ดิ้นรนของทุกคนได้ยังไง?

ถ้าทุกคนไม่ยอมทำงานกันอย่างเหน็ดเหนื่อย พวกแกน่ะสบายสิ แล้วพวกฉันที่เปิดโรงงานอยู่จะทำยังไง?

ถ้าพวกฉันที่เปิดโรงงานพากันไปไม่รอดขึ้นมา มันจะไม่กลายเป็นเรื่องใหญ่คอขาดบาดตายหรือไง?

พี่สงกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ นึกว่าอย่างไรเสียเจียงเนี่ยนก็ยังเด็ก ถูกผู้ประกอบการรุมประณามมากขนาดนี้ ป่านนี้คงหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงกไม่กล้าส่งเสียงอะไร แม้แต่จะเดินถนนตอนกลางคืนก็คงต้องระแวดระวังตัวแจ

หึๆ อยากเห็นสีหน้าของยัยนั่นชะมัด

ในขณะที่เขากำลังจินตนาการกระหน่ำแทงเจียงเนี่ยนนับพันครั้งอยู่ในหัวนั้นเอง นักข่าวใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา แล้วยัดหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งใส่มือเขา

"พี่สง พี่สง แย่แล้วครับ!"

"จะตื่นตูมไปทำไม?" พี่สงขมวดคิ้ว "มีข่าวด่วนอะไร?"

"มีครับ พี่ดูข่าวหน้าหนึ่งนี่สิครับ!"

พี่สงรับหนังสือพิมพ์มาดู ดวงตาพลันเบิกค้างแทบถลน

ตรงหน้าหนึ่งนั้น มีตัวหนังสือสีดำตัวหนาพิมพ์ไว้อย่างชัดเจนว่า

'ไม่หวั่นกระแสวิจารณ์! หยางฟานรื่อฮว่าเดินหน้ายกระดับสวัสดิการพนักงานต่อ!'

นี่มัน…

นี่มันอะไรกัน!!!

พี่สงรู้สึกหน้ามืดคล้ายโลกหมุน ในลำคอผะอืดผะอมด้วยรสหวานปะแล่มเหมือนจะกระอักเลือดออกมา

เธอจะกล้าเกินไปแล้ว?

กล้าดีขนาดนี้ได้ยังไง?

นังผู้หญิงคนนี้ไปเอาความกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้มาจากไหนกัน?

ภาพประกอบในรายงานข่าวนั้นเป็นอีเมลภายในของหยางฟานรื่อฮว่า

เนื้อหาแจกแจงมาตรการให้รางวัลหลายข้ออย่างละเอียด นอกจากการปรับขึ้นเงินเดือนเป็นชุดและนโยบายเปิดโรงเรียนแล้ว ยังมีข้อหนึ่งที่เตะตาเป็นพิเศษ

การเลื่อนตำแหน่งให้ปู้เซิงเหลียนเป็นผู้จัดการโรงงานสอง มิหนำซ้ำยังเปลี่ยนชื่อโรงงานสองเป็น 'โรงงานรื่อฮว่าเซิงเหลียน' เคียงคู่กับโรงงานเคมีภัณฑ์เสวียจวินที่มีมาก่อนหน้านี้

นี่มันเป็นเรื่องสะเทือนขวัญอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เล่นเอาพี่สงมึนงงจนหัวหมุน

เหตุผลที่เขากล้าคุกคามปู้เซิงเหลียน ก็เพราะรู้ว่าเธอไม่มีเส้นสายเบื้องหลังใดๆ เลย

ครอบครัวของเธอยากจนข้นแค้น ตัวคนเดียวในเผิงเฉิงไม่มีญาติมิตร และต้องทนรองรับการคุกคามซ้ำแล้วซ้ำเล่าของเขาก็เพียงเพื่อให้ได้รายได้ที่มั่นคง

นังผู้หญิงคนนี้มีดีอะไร ถึงได้รับการชื่นชมจากเจียงเนี่ยนได้!

เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้!

หรือว่ารสนิยมของบอสเจียงคนเล็กคนนี้จะผิดปกติ?

ไม่อย่างนั้นไม่มีทางอธิบายได้เลยว่า คนงานหญิงบ้านนอกคนหนึ่งจะถูกเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาถึงจุดนี้ได้โดยใช้เวลาไม่ถึงเจ็ดเดือน!

คนในสำนักหนังสือพิมพ์แทบทุกคนต่างรู้เรื่องระหว่างปู้เซิงเหลียนกับพี่สงดี

ถ้าเกิดทุกคนเห็นว่าปู้เซิงเหลียนก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งระดับนี้ได้อย่างรวดเร็ว มีสถานะทางสังคมแซงหน้าพี่สงไปแล้ว ต่อไปเขาไม่กลายเป็นตัวตลกของคนทั้งวงการหรอกหรือ แล้วต่อไปจะมีพนักงานหญิงคนไหนยอมทนให้เขาคุกคามอีก?

"จริงสิ ใช่แล้ว! ข่าวของเกาสิ่งคราวก่อนน่ะ เขียนส่งไปลงพิมพ์เลย!"

"พี่สง ไม่ได้นะครับ" นักข่าวใต้บังคับบัญชาเอ่ยเสียงสั่น "ขะ…ข่าวนั้นมันมีแต่ข่าวลือไร้หลักฐานทั้งเพ ถ้าลงไปแล้ว…จะเกิดเรื่องวุ่นวายเอานะครับ"

"สารเลว! แกกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ?

ไร้หลักฐานอะไรกัน? ข้อมูลของฉันอิงจากข้อเท็จจริงทั้งนั้น!"

น้ำเสียงของพี่สงเริ่มบ้าคลั่งและสั่นเครือยิ่งขึ้น

"ฉันจะบอกอะไรให้ หยางฟานรื่อฮว่ามันก็แค่บริษัทจอมปลอมสร้างภาพ การมีอยู่ของพวกมันคือการเหยียดหยามบริษัทที่มีมโนธรรม!

ฉันในฐานะสื่อมวลชน จำเป็น…จำเป็นต้องกระชากหน้ากากที่แท้จริงของพวกมันออกมาให้ได้!"

* * *

ข่าวการขึ้นเงินเดือนของเจียงเนี่ยนทำให้ทั้งบริษัทตื่นเต้นดีใจราวกับได้ฉลองเทศกาลปีใหม่

ตอนนี้แผ่นมาสก์หน้าไม่ต้องจ้างโรงงานอื่นผลิตแล้ว อัตรากำไรจึงพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล

ยอดขายของสินค้าตัวเก่าอย่างเซรั่มและสินค้าตัวใหม่อย่างโลชั่นก็ยอดเยี่ยมเกินคาด กำไรที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสายนี้ทำให้ทุกคนในบริษัทรู้สึกภาคภูมิใจร่วมกัน

สิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกปลาบปลื้มใจยิ่งกว่าก็คือ บอสเจียงคนเล็กที่ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำกลับไม่ได้คิดจะนำผลกำไรก้อนนี้ไปเปลี่ยนเป็นบ้านหรือรถส่วนตัว แต่รีบนำกลับมาทุ่มให้เป็นสวัสดิการของพนักงาน

ยิ่งไปกว่านั้น ปู้เซิงเหลียนที่เพิ่งเข้าทำงานพร้อมพนักงานใหม่เมื่อช่วงปีใหม่ กลับได้รับความไว้วางใจจากบอสเจียงคนเล็กถึงขั้นมีชื่อตัวเองเป็นชื่อโรงงาน

นั่นไม่ได้หมายความว่า ต่อไปขอเพียงพวกเราขยัน ทุกคนก็มีสิทธิ์ได้รับโอกาสแบบนี้เหมือนกันไม่ใช่หรือ?

"เมื่อมีความหวัง แววตาของคนเราก็จะเปล่งประกาย

คนเราชั่วชีวิตนี้ไม่เคยกลัวความลำบากหรอก แต่จุดประสงค์ของความลำบากก็เพื่อให้ดวงชะตาพลิกผัน ได้ชีวิตที่ดีขึ้นในวันข้างหน้าไม่ใช่เหรอ

เด็กสาวคนนี้ทำเรื่องแบบนี้ได้ ฉันนับถือเธอจริงๆ"

บนถนนยางมะตอยสีดำอันแข็งแกร่ง จงลี่เซี่ยนกับท่านผู้เฒ่าจ้าวที่ยืนอยู่ข้างกายมองดูกลุ่มคนงานที่ส่งเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มปลาบปลื้ม

จงลี่เซี่ยนกับท่านผู้เฒ่าจ้าวสนิทสนมกันมาก เขาไพล่มือไว้ด้านหลังอย่างผ่อนคลายพลางเอ่ยถาม

"สหายจ้าว คุณก็มองแบบนี้เหมือนกันเหรอ?"

"ใช่สิ" สายตาของชายชราเต็มไปด้วยความชื่นชม "ช่วงนี้มีคนพูดกันตลอดว่าการทำดีกับลูกน้องเกินไปจะไม่ส่งผลดีต่อการเติบโตของพวกเขา ผู้ประกอบการที่ดีต้องใจเด็ดไม่ประนีประนอม การที่เด็กสาวคนนี้ทำแบบนี้มันคือการทำลายสภาพแวดล้อมของตลาด

นายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการตัวเป้ง นายมองเรื่องนี้ยังไงล่ะ?"

จงลี่เซี่ยนยิ้มพลางพูดว่า

"พวกนั้นมันจะไปรู้อะไร

สหายจ้าวรู้ไหมว่าสำนวน 'ใจดีคุมทัพไม่ได้' มีที่มาจากไหน?"

"มาลองภูมิฉันเรอะ! แกนี่ชอบอวดตำราอีกแล้ว รีบๆ พูดมาสิ!"

"ฮ่าๆ สำนวนใจดีคุมทัพไม่ได้มาจากคัมภีร์ 'ไท่ผิงอวี้หลั่น' ซึ่งเป็นตำราในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ

เหอะๆ คนซ่งเหนือมาคุยเรื่องคุมทัพ มันคือเรื่องตลกที่สุดในใต้หล้าแล้ว

ยุคฮั่นอันเกรียงไกร ยุคถังอันรุ่งโรจน์ ต้องอาศัยการปูนบำเหน็จบรรดาศักดิ์และที่ดินให้แก่เหล่าทหาร ถึงจะสร้างกองทัพอันดุดันเก่งกาจขึ้นมาได้ ผมยังไม่เคยเห็นบริษัทที่ประสบความสำเร็จที่ไหน ที่คนใส่ทองสวมหยกจะเอาแต่เคี่ยนตีฝูงสัตว์ใช้งานที่กินไม่อิ่มท้องหรอกนะ

ถ้ามีจริง ผมก็อยากจะเห็นเป็นบุญตาสักหน่อย"

ท่านผู้เฒ่าจ้าวพยักหน้าอย่างครุ่นคิดพลางทอดถอนใจ

"ฉันไม่ได้เห็นแววตาของคนงานในบริษัทไหนเป็นประกายแบบนี้มานานแล้ว

ลี่เซี่ยน ฉันจะลองหาลู่ทางให้นายไปพูดเรื่องนี้ที่สถานีโทรทัศน์ส่วนกลางดู ดีไหม?"

จงลี่เซี่ยนยิ้มเจื่อน

"สหายจ้าว คุณคิดจะเอาเสี่ยวเจียงขึ้นไปย่างบนเตาไฟ ให้เธอเป็นศัตรูกับคนทั้งโลกหรือไง?"

"แล้วนายคิดจะทำยังไงล่ะ? เห็นเด็กคนนี้โดนคนรุมโจมตีอยู่ คนแก่อย่างฉันมันทนดูไม่ได้นี่หว่า"

"ผมเชื่อมั่นในตัวเด็กคนนี้ ขอแค่คุณช่วยรับรองสภาพแวดล้อมที่ดีและเป็นธรรมให้เธอได้ อีกไม่กี่ปีเธอจะต้องสร้างบริษัทระดับตำนานขึ้นมาได้อย่างแน่นอน

คนที่ตั้งข้อกังขาใส่เธอในตอนนี้ ต่อไปจะมีความหมายอะไร? ไปสนใจพวกเขาทำไมกัน?"

แววตาของท่านผู้เฒ่าจ้าวเต็มไปด้วยความเมตตา

เขายกบทความของพี่สงขึ้นมาดูอีกรอบ ก่อนจะแค่นยิ้มแล้วโยนทิ้งลงถังขยะข้างๆ พลางส่ายหัว

"แต่ไม่ทำอะไรเลยก็ไม่ดีเหมือนกัน

ฉันได้ยินมาว่า คนเขียนบทความนี้อาศัยตำแหน่งสูงคอยลวนลามแม่หนูแซ่ปู้คนนั้นมาตลอด ตอนนี้ยังทำตัวเหมือนหมาบ้าที่คอยกัดบริษัทของเสี่ยวเจียงไม่ยอมปล่อยอีก

คนทำสื่อต้องมีมโนธรรมพื้นฐานบ้าง ปล่อยให้คนพรรค์นี้กุมปากกาชี้เป็นชี้ตายได้ยังไงกัน"

* * *

ณ เมืองกว่างโจว รถของอู๋ไห่แล่นมาจอดที่หน้าโรงงานที่เพิ่งสร้างเสร็จของเจียงหู่

เขากวาดตามองสายการผลิตตรงหน้า รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

"ทำไมสายการผลิตนี้ถึงได้ดูเก่าจัง?"

เจียงหู่ยิ้มประจบ

"ท่านปรมาจารย์ นี่มันสายการผลิตมือสองน่ะครับ แน่นอนว่ามันก็ต้องเก่าหน่อยเป็นธรรมดา!"

"มือสองเหรอ? โรงงานใหม่ของคุณจะไปซื้อสายการผลิตมือสองมาทำไมกัน?"

เจียงหู่ตอบอย่างไม่ยี่หระ

"ผมศึกษาดูแล้ว การผลิตของพวกนี้มันยุ่งยากจะตาย คราวที่เกาสิ่งล้มก็เพราะรีบร้อนลงสายการผลิต สุดท้ายคุมคุณภาพไม่ได้ พังไม่เป็นท่า

ผมก็เลยคิดว่า สู้ซื้อเครื่องจักรดาดๆ มือสองมาสักสองสามตัว เปิดเป็นโรงงานบังหน้าไว้ให้คนนอกดูไปก่อน แล้วส่วนใหญ่ก็ส่งโรงงานอื่นผลิตแทน

แถวกว่างโจวนี่ไม่เคยขาดโรงงานรับจ้างผลิตอยู่แล้ว ขอแค่เรามีเงิน มีโฆษณา เราก็สามารถ…"

พอเห็นอู๋ไห่มองมาด้วยสีหน้าราวกับมองคนโง่ เขาก็เอ่ยอย่างน้อยใจ

"เป็นอะไรไปครับท่านปรมาจารย์ ผมพูดอะไรผิดไปเหรอ?"

อู๋ไห่แค่นยิ้ม

"เปล่าหรอก มันก็…อืม ความคิดของคุณล้ำยุคดีเหมือนกันนะ"

ถ้าเจียงหู่ตั้งหน้าตั้งตาลงมือผลิต คิดค้นวิจัยเทคโนโลยีอย่างจริงจัง หากเติบโตขึ้นมาในวันข้างหน้า อู๋ไห่คงจะต้มตุ๋นฮุบเอาไปทั้งหมดได้ยาก

แต่นี่เขากลับกลัวความยุ่งยาก ทั้งที่ไม่มีเทคโนโลยีหลักของตัวเอง แต่กลับร้องป่าวๆ ว่าจะจ้างคนอื่นผลิตตั้งแต่แรก

ถ้าคิดจะทำอะไรแบบฉวยโอกาสจับเสือมือเปล่าแบบนี้ ยิ่งทำได้ดีเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นการส่งเงินเข้ากระเป๋าอู๋ไห่มากเท่านั้น

หึๆ นายก็รู้ว่าเกาสิ่งต้องล้มลงเพราะไม่ใส่ใจเรื่องคุณภาพ แต่ตอนนี้นายกลับไม่คิดจะควบคุมคุณภาพสินค้าเลยสักนิด

ดีล่ะ ถ้างั้นก็อย่าหาว่าฉัน อู๋ไห่ ไร้ความปรานีก็แล้วกัน

เขายิ้มแย้มพลางเอ่ยขึ้นว่า

"คุณก็รู้ เครือเชียร์นาของเราเคยร่วมงานกับเกาสิ่งแล้วเกิดปัญหาใหญ่ขึ้น ตอนนี้เรากำลังมองหาพันธมิตรรายใหม่ ไม่ทราบว่าคุณสนใจไหม?"

เจียงหู่รู้สึกเหมือนมีลาภลอยตกลงมาจากฟ้า รีบพยักหน้ารัวๆ

"สนใจครับ! สนใจมากครับ! คุณหาผมถูกคนแล้ว ผมยินดีรับใช้คุณอย่างเต็มที่เลยครับ"

อู๋ไห่พยักหน้า

"ตกลง แต่ว่าคราวก่อนฝั่งเกาสิ่งทำพวกเราเสียหน้าไปเยอะมาก

ถ้าอยากจะรับจ้างผลิตให้พวกเรา คุณต้องวางเงินมัดจำประกันคุณภาพไว้ส่วนหนึ่ง และวัตถุดิบทั้งหมดต้องสั่งจากเจ้าที่เรากำหนดให้เท่านั้น ได้ไหมล่ะ?"

"ได้สิครับ ได้แน่นอน!" เจียงหู่เอ่ยอย่างตื่นเต้น "คุณวางใจได้เลย โธ่เอ๋ย เจียงเนี่ยนตอนแรกก็จ้างคนอื่นผลิตเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ?

โรงงานเคมีภัณฑ์ที่กว่างโจวมีประสบการณ์มากกว่าที่เผิงเฉิงตั้งเยอะ มีผมช่วยตรวจสอบคุณภาพให้อีกแรง พอคุณภาพเข้าที่เข้าทาง เราต้องจับมือเป็นคู่ค้ากันได้ยาวๆ แน่นอนครับ"

อู๋ไห่หัวเราะเยาะในใจ แต่กลับเอื้อมมือไปตบไหล่อีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล

"ผมวางใจคุณอยู่แล้ว

เพราะวางใจคุณนั่นแหละ ผมถึงได้เจาะจงมาคุยธุรกิจกับคุณ

หึๆ จะว่าไป ช่วงนี้ผมกับเนี่ยนเนี่ยนก็เจอกันบ่อย ไม่แน่ว่าวันหน้าพวกเราอาจจะได้กลายเป็นครอบครัวเดียวกัน แน่นอนว่าก็ต้องดูแลธุรกิจของคนกันเองอยู่แล้ว!"

เจียงหู่หัวเราะแหะๆ เกาหัวพลางพูดว่า

"เฮ้อ น้องสาวลูกพี่ลูกน้องของผมคนนั้นเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวมากนะครับ ผมได้ยินมาว่าเธอวางกับดักซับซ้อนหลายชั้นตั้งแต่หลายปีก่อนเพื่อหลอกเกาสิ่ง ก่อนหน้านี้ผมก็ไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ ท่านปรมาจารย์เองก็ต้องระวังตัวไว้ด้วยนะครับ"

อู๋ไห่คิดในใจว่า นายเพิ่งมารู้ตอนนี้เองเรอะว่าน้องสาวนายไม่ธรรมดา ช่างเก่งจริงๆ

เจียงเนี่ยนเป็นคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่อู๋ไห่เคยเจอมา ก่อนหน้านี้เขาประมาทไปชั่วขณะเลยติดกับดักแผนการของเธอเข้า

แต่ผลลัพธ์ก็ยังนับว่าดี อู๋ไห่ถอนตัวออกมาได้ทัน ตอนนี้กลับได้รับความไว้วางใจจากระดับสูงของเครือเชียร์นา จนมีโอกาสได้กุมบังเหียนทั้งภูมิภาคจีน

ตอนนี้ฉันระวังตัวไว้แล้ว เจียงเนี่ยนไม่มีทางเทียบฉันติดได้หรอก

"คุณไปรู้เรื่องนี้มาจากไหนกัน? คุณรู้จักเกาสิ่งด้วยเหรอ?"

"เปล่าครับไม่รู้จัก แต่เรื่องนี้มันลงหนังสือพิมพ์ไปแล้ว"

"ลงหนังสือพิมพ์เหรอ อยู่ไหนล่ะ?"

เจียงหู่ล้วงหนังสือพิมพ์ยับยู่ยี่ฉบับหนึ่งออกมาจากช่องเก็บของในรถแล้วยัดใส่มืออู๋ไห่ อู๋ไห่ขมวดคิ้วอ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นยิ้มเยาะ

"ไอ้พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

ดูท่าแล้ว การจะเอาชนะบอสเจียงคนเล็กคนนี้ให้ได้ สุดท้ายก็คงต้องพึ่งฝีมือฉันคนเดียวสินะ"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

อู๋ไห่: นักต้มตุ๋นที่สายตาเฉียบแหลมอย่างฉันน่ะ มีไม่มากแล้วนะ