ตอนที่ 78 เพิ่มพลังแฉตัวเองให้หนักขึ้น

สถานการณ์ของเกาสิ่งย่ำแย่ถึงขีดสุด

เครือเชียร์นาตัดขาดความสัมพันธ์กับเขาอย่างไม่ไว้หน้า สต็อกสินค้ามหาศาลที่ผลิตออกมาก่อนหน้านี้ย่อมไม่มีทางขายออกได้อย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อแสดงจุดยืนว่าจะไม่ยอมอยู่ร่วมโลก คอร์เนลล์ยังฟ้องร้องเกาสิ่งโดยตรง เรียกร้องค่าเสียหายก้อนโตในข้อหาทำลายภาพลักษณ์ของแบรนด์

ความฝันในวงการผลิตภัณฑ์เคมีใช้ในชีวิตประจำวันยังไม่ทันได้เริ่มต้นก็ต้องพังครืนลงมาเสียแล้ว

เกาสิ่งที่สูญเสียทรัพย์สินไปกว่าครึ่งชั่วข้ามคืนเจ็บปวดเจียนตาย อยากจะหันกลับไปกอบกู้เงินทุนคืนจากธุรกิจผ้าไม่ทอที่ตนเองคุ้นเคย แต่ในเวลานี้หยางฟานรื่อฮว่ากลับเริ่มเปิดรับสมัครคนงานจำนวนมาก—

คนงานในโรงงานเดิมของเขาที่ทนทุกข์ทรมานกับเกาสิ่งมานาน พอได้ยินว่าหยางฟานรื่อฮว่าเปิดรับสมัคร จึงพากันแห่ไปสมัครแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด

พวกเธอมีประสบการณ์ในการผลิตผลิตภัณฑ์ผ้าไม่ทอมาอย่างโชกโชน แถมก่อนหน้านี้ยังเปลี่ยนสายไปทำแผ่นมาสก์หน้ามาตั้งนาน ถือเป็นแรงงานฝีมือชั้นดี

ตอนนี้เจี่ยซิงอิ่งเป็นรองประธานคนที่สองของหยางฟานรื่อฮว่า อำนาจบารมีล้นมือ ย่อมเต็มใจที่จะหาอนาคตที่ดีให้แก่เหล่าพี่น้องของตนเอง

การสูญเสียแรงงานฝีมือไปมากมายขนาดนี้ ประกอบกับการที่เกาสิ่งเพิ่งถูกหนังสือพิมพ์วิพากษ์วิจารณ์อย่างสาดเสียเทเสีย หากคิดจะใช้ค่าจ้างต่ำเตี้ยเรี่ยดินเพื่อรับสมัครคนอีกจึงเป็นไปไม่ได้เลยโดยสิ้นเชิง

จากการบุกเบิกทำธุรกิจมาหลายปีจนสะสมความมั่งคั่งได้หลายสิบล้าน แต่กลับต้องมาหมดเนื้อหมดตัวในชั่วข้ามคืน เกาสิ่งที่โกรธแค้นแทบจะสิ้นหวัง ตอนที่ให้สัมภาษณ์กับพี่สง เขาจึงระบายความอัดอั้นตันใจออกมาอย่างสุดกำลังเพื่อแสดงความโกรธแค้นต่อเจียงเนี่ยน

"เจียงเนี่ยนมันไร้ยางอายสิ้นดี! เธอวางแผนส่งเจี่ยซิงอิ่งกับหานเจียหนิงมาแฝงตัวอยู่ในบริษัทของผมตั้งแต่หลายปีก่อน การร่วมมือหลังจากนั้นก็เป็นการวางกับดักจงใจล่อให้เราติดเบ็ด!

ผมติดกับของเธอ! ผมโดนแผนอุบายชั่วๆ ของเธอเข้าแล้ว!"

"ก่อนหน้านี้เจี่ยซิงอิ่งเป็นเพื่อนเก่าแก่กับเจียงเนี่ยนมาตั้งหลายปี แต่กลับยอมทนเป็นแค่คนงานธรรมดาๆ ในโรงงานผ้าไม่ทอของเรา

หานเจียหนิงเองก็มีที่มาที่ไปแปลกประหลาด มาเป็นผู้ช่วยในบริษัทเราตั้งหลายปี พวกเธอเอาผลประโยชน์มาล่อให้ผมหลงกล ก็เพื่อจะฮุบกิจการของผมไป

ตอนนั้นผมหน้ามืดตามัวเพราะความโลภ เลยมองไม่ออกว่าเป็นกับดัก แต่ท่านปรมาจารย์อู๋ไห่มองออก เขาเป็นพยานให้ผมได้!

ผมแจ้งความไปแล้ว! เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่ ผมต้องเปิดโปงธาตุแท้ของเจียงเนี่ยนให้ทุกคนได้รับรู้!"

เจียงเนี่ยนมองเนื้อหาบนหน้าหนังสือพิมพ์แล้วก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีไปชั่วขณะ

เธอกับเจี่ยซิงอิ่งเป็นเพื่อนเล่นข้างบ้านกันมาตั้งแต่เด็ก แต่พอขึ้นมัธยมต้นก็แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

ในยุคสมัยที่การติดต่อสื่อสารยังล้าหลังเช่นนี้ เธอไม่มีทางรู้เลยว่าเจี่ยซิงอิ่งมาทำงานที่เผิงเฉิง จนกระทั่งหลังจากที่เธอล้มละลายและกลับไปบ้านเกิดนั่นแหละ ถึงได้ยินเรื่องราวช่วงนี้เข้า

ส่วนหานเจียหนิง ชาติก่อนเธอไม่เคยรู้จักมาก่อนด้วยซ้ำ เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะคุณหนูใหญ่ผู้แบกความฝันคนนี้ทนพฤติกรรมของเกาสิ่งไม่ได้ต่างหาก ถึงได้เกิดการร่วมมือกันขึ้นมา

แล้วมันกลายเป็นว่าฉันวางแผนการชั่วร้ายล่วงหน้าหลายปีเพื่อดักเล่นงานนายไปได้ยังไงเนี่ย?

ถ้าแม่จะหาเงินล่ะก็ ป่านนี้ลงไปลุยอสังหาริมทรัพย์ตั้งนานแล้ว ใครจะมาอยากได้โรงงานผ้าไม่ทอกระจอกๆ ของนายกันยะ

เจียงเนี่ยนเดือดดาลจนควันแทบออกหู ทว่าเมื่อต้องมาเจอกับเรื่องพรรค์นี้ที่เหมือนคางคกกระโดดขึ้นมาเกาะบนหลังเท้า เธอก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน

และสิ่งที่ทำให้เธอพูดไม่ออกยิ่งกว่าเดิมก็คือ หนังสือพิมพ์เผิงเฉิงรื่อเป้าดันมาสร้างปัญหาเพิ่มให้เธอในจังหวะสำคัญนี้เข้าจนได้

เซวียชุนเฟิงใช้สำนวนที่เต็มไปด้วยความชื่นชมสรรเสริญวัฒนธรรมองค์กรของเจียงเนี่ยน แถมยังพูดถึงโรงอาหารของบริษัทเจียงเนี่ยนว่าอร่อยเลิศ ห้องพยาบาลก็มีความเป็นมืออาชีพสูง และที่ชั้นสามยังจัดทำห้องนิทรรศการขนาดใหญ่อีกด้วย

'ห้องนิทรรศการมีขนาดใหญ่โตมาก เป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ของหยางฟานรื่อฮว่า ทว่าบอสเจียงคนเล็กไม่ได้นำห้องนิทรรศการนี้ไปไว้ในตำแหน่งที่สะดุดตาที่สุดเหมือนกับองค์กรอื่นๆ แต่กลับจงใจจัดไว้ในจุดที่คนทั่วไปสังเกตไม่เห็น ซึ่งสิ่งนี้สะท้อนให้เห็นถึงความถ่อมตนอันเป็นเอกลักษณ์ของบริษัทนี้อย่างแท้จริง

เช่นนั้นแล้ว มีสิ่งใดกันที่คู่ควรแก่การนำมาจัดแสดงไว้ ณ ใจกลางห้องนิทรรศการแห่งนี้?

คำตอบก็คือ เหรียญทองเกียรติยศชั้นเอกจากการประกวดในงานปานามาแปซิฟิกเอ็กซ์โป

ของจัดแสดงอันประณีตงดงามที่เปี่ยมไปด้วยร่องรอยแห่งประวัติศาสตร์ชิ้นนี้ ยังคงเปี่ยมล้นไปด้วยพลังมาจนถึงปัจจุบัน หวังเป็นอย่างยิ่งว่าองค์กรดาวเด่นแห่งนี้จะไม่ลืมเลือนความรุ่งโรจน์ในวันวาน และสร้างสรรค์ผลงานอันน่าจับตาให้แก่สายตาชาวโลกสืบต่อไป'

พอรายงานข่าวนี้เผยแพร่ออกไป คนอื่นอาจจะยังไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่พี่สงในฐานะคนในวงการสื่อมวลชนกลับจับกลิ่นความผิดปกติได้อย่างเฉียบคม

เขารีบตีพิมพ์บทความโจมตีทันทีว่า บริษัทหยางฟานรื่อฮว่าช่างไร้ยางอายสิ้นดี

องค์กรที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นหลังการปฏิรูปและเปิดประเทศเนี่ยนะ จะไปคว้ารางวัลเมื่อช่วงต้นศตวรรษมาได้ นี่มันไร้สาระเกินเบอร์ไปแล้ว

ถึงแม้ว่าพวกเธอจะยังไม่ได้เริ่มใช้มันโฆษณาประชาสัมพันธ์ แต่การที่มีสิ่งนี้เตรียมไว้ก็ถือว่าเป็นปัญหาแล้ว

คงไม่ใช่ว่าจู่ๆ นึกจะไปหาซื้อเหรียญรางวัลมาสักอันเพียงเพื่อเอามาวางโชว์ในห้องนิทรรศการให้ดูสวยๆ หรอกนะ?

ก็แค่เตรียมไว้หาจังหวะเหมาะๆ เอามาสร้างกระแสในอนาคตไม่ใช่หรือไง เพียงแต่คราวนี้เธอพลั้งเผลอไปหน่อย เลยถูกเพื่อนร่วมสายงานผู้รักความยุติธรรมมาพบเข้าพอดี

'ก็เหมือนกับที่เธอดิ้นรนหาทางวางกับดักเล่นงานเกาสิ่งก่อนหน้านี้ ใครก็ตามที่จะร่วมมือกับเจียงเนี่ยนต้องระวังตัวไว้ให้ดี ไม่แน่ว่าเธออาจจะแอบวางแผนเล่นงานคุณอยู่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้'

คำพูดของพี่สงตรงไปตรงมาและรุนแรงอย่างไม่ปิดบัง ด้วยความที่ผู้คนในยุคนี้เชื่อถือสื่อมวลชนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ย่อมต้องมีคนจำนวนไม่น้อยที่หลงเชื่อ ต่อให้เจียงเนี่ยนพยายามอธิบายอย่างละเอียดไปก็ไร้ประโยชน์

เพราะการอธิบายก็คือการแก้ตัว และการแก้ตัวก็คือการยอมรับกลายๆ

คนส่วนใหญ่ต่างมีแนวโน้มที่จะปักใจเชื่อทฤษฎีสมคบคิดอยู่แล้ว หากเจียงเนี่ยนเอาแต่แก้ต่างว่าตนเองเป็นคนดี ย่อมต้องถูกเหยียบย่ำซ้ำเติมให้จมดินอย่างแน่นอน แถมยังจะตกเป็นเบี้ยล่างตามเกมของพวกนั้น และช่วยปั่นกระแสให้พวกเขาไปฟรีๆ

น่ารำคาญชะมัด

น่ารำคาญจริงๆ เลย

ตอนนั้นเจียงเนี่ยนก็แค่ต้องการจะกวนประสาทเจ้าพวกสิบแปดมงกุฎที่พ่อแม่เธอไปรู้จักมา ถึงได้จงใจสั่งให้ไปหาเหรียญรางวัลจากงานปานามาแปซิฟิกเอ็กซ์โปมาให้

พอทำออกมาแล้ว เพื่อให้มีคำตอบไปบอกพ่อแม่ เธอก็แค่สร้างห้องนิทรรศการขึ้นมาแบบส่งๆ เดิมทีคิดว่าเอาไปตั้งไว้ที่ชั้นสามของโรงอาหารคงไม่มีใครเห็น แล้วทำไมถึงยังมีคนไปเจอมันได้อีกล่ะเนี่ย?

เจียงเนี่ยนไม่ได้มีความคิดที่จะเอาของพรรค์นี้มาเชิดหน้าชูตาให้ตัวเองเลยสักนิด—ก็เธอแค่อยากทำให้มันขาดทุน ไม่ได้อยากทำให้ตัวเองต้องอับอายขายขี้หน้าจนแทรกแผ่นดินหนีเสียหน่อย

นอกจากพ่อแม่ของเธอแล้ว จะมีคนที่ไร้เดียงสาถึงขนาดคิดว่าองค์กรที่เพิ่งเกิดหลังการปฏิรูปและเปิดประเทศ จะสามารถคว้ารางวัลเมื่อต้นศตวรรษได้จริงๆ อยู่อีกเหรอ?

พังแล้ว คราวนี้จะอธิบายเรื่องนี้ยังไงดีล่ะ

ช่างมันเถอะ เดิมทีฉันก็แค่ทำเล่นๆ ไม่ได้เอาออกไปเดินสายจัดแสดงที่ไหน ใครอยากจะพูดยังไงก็เชิญ

แน่จริงก็ด่าให้ฉันตายไปเลยสิยะ

เจียงเนี่ยนไม่แยแสเลยสักนิด แต่หานเจียหนิงซึ่งรับผิดชอบดูแลงานด้านประชาสัมพันธ์กลับนิ่งดูดายไม่ได้

ในเมื่อเธอเป็นถึงรองประธานบริษัทที่ดูแลฝ่ายประชาสัมพันธ์ ตอนนี้มีคนมาปล่อยข่าวใส่ร้ายบริษัท หากไม่รีบจัดการให้เรียบร้อย ย่อมส่งผลกระทบต่อยอดขายของบริษัทอย่างแน่นอน

เจียงเนี่ยนนอนฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานอย่างเกียจคร้าน พลางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า

"ใครอยากจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ

ใส่ให้เต็มเหนี่ยวไปเลย ไม่ต้องไปกลัวพวกมัน!"

คนบริสุทธิ์ใจย่อมไม่มีอะไรต้องกลัวอยู่แล้ว ขืนไปเต้นตามเกมของพวกนั้นก็แย่กันพอดี ผู้ประกอบการคนไหนบ้างที่ไม่เคยโดนรุมด่าสารพัดทิศทาง

อีกอย่างฉันก็ไม่ได้สนใจกำไรอะไรอยู่แล้ว ถ้าจะมีคนเชื่อเรื่องพวกนี้ก็ช่างหัวมัน ไม่ซื้อก็ไม่ต้องซื้อสิ

เอ่อ แล้วที่ว่าให้ใส่ให้เต็มเหนี่ยวมันหมายความว่ายังไงกันนะ?

หานเจียหนิงถึงกับมึนตึ้บไปกับการกระทำของเจียงเนี่ยน เดิมทีเธออยากจะเอ่ยปากถามให้กระจ่าง แต่ด้วยความที่เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นรองประธานบริษัท เธอจึงไม่อยากทำให้เจียงเนี่ยนรู้สึกว่าตัวเองไร้ความสามารถ

เธอเอ่ยลาเจียงเนี่ยนแล้วดึงประตูปิดลง จากนั้นจึงรีบสาวเท้าเลี้ยวเข้าไปในห้องของเจี่ยซิงอิ่งที่อยู่ติดกันทันที

ช่วงนี้เจี่ยซิงอิ่งเข้าสู่โค้งสุดท้ายของการเตรียมตัวสอบเข้ารับราชการแล้ว เธอแทบจะขังตัวเองไว้ในห้องทำงานเพื่ออ่านหนังสืออย่างขะมักเขม้นทุกวัน พร้อมที่จะแสดงให้พวกเด็กๆ หน้าใหม่ได้เห็นถึงความแข็งแกร่งของคนจากมณฑลเจวี่ยน

หานเจียหนิงเคาะประตู แล้วก้าวเข้าไปด้วยความประหม่าเล็กน้อย ก่อนจะเล่าความสับสนในใจของตนเองให้เจี่ยซิงอิ่งฟังทั้งหมด

เมื่อเทียบกับบอสเจียงคนเล็กที่มีแผนการลึกล้ำยากแท้หยั่งถึงแล้ว หานเจียหนิงรู้สึกว่าการเผชิญหน้ากับบอสเจี่ยยังทำให้เธอผ่อนคลายได้มากกว่า

ทว่าเธอก็คอยเตือนตัวเองอยู่เสมอว่า สติปัญญาอันล้ำเลิศของบอสเจี่ยไม่ใช่สิ่งที่เธอจะคาดเดาได้ตามใจชอบ ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายคงไม่กลายมาเป็นคนที่เข้าใจบอสเจียงคนเล็กได้ดีที่สุดหรอก

"เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ ดูเหมือนบอสเจียงคนเล็กจะไม่สนใจข่าวลือพวกนี้เลย แถมยังไม่ได้วางกลยุทธ์ตอบโต้กลับไปด้วย

ในความคิดของฉัน เราควรรีบขอให้เพื่อนๆ ในแวดวงสื่อมวลชนช่วยออกมาชี้แจงความจริง ไม่อย่างนั้น…คงมีหลายคนคิดว่าพวกเราอ่อนแอและยอมให้รังแกได้ง่ายๆ แน่ค่ะ

โดยเฉพาะสำนักหนังสือพิมพ์ที่ใส่ร้ายเราเป็นเจ้าแรก เรายิ่งต้องรีบจ้างทนายฟ้องร้องพวกนั้นทันที เพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีของบริษัทกลับคืนมาค่ะ"

เจี่ยซิงอิ่งนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วเอ่ยว่า

"เนี่ยนเนี่ยนไม่ได้พูดอะไรเลยเหรอ มันไม่น่าจะขนาดนั้นมั้ง?"

"บอสเจียงคนเล็กบอกว่า ให้พวกนั้นใส่ให้เต็มเหนี่ยวไปเลย ฉันเลยไม่เข้าใจน่ะค่ะว่ามันหมายความว่ายังไงกันแน่?

คงไม่ได้หมายความว่าจะปล่อยให้พวกนั้นโหมแต่งเรื่องโกหกใส่ร้ายเราให้หนักขึ้นหรอกนะคะ?"

ดวงตาของเจี่ยซิงอิ่งเป็นประกายขึ้นมาทันที

"อย่าว่าไปเชียว มันอาจจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ได้นะ!"

หานเจียหนิง: …

แม้ว่าแนวคิดการตลาดของบอสเจียงคนเล็กก่อนหน้านี้จะสร้างความตื่นตะลึงให้แก่ผู้คนมาโดยตลอด แต่จะมีวิธีทำการตลาดที่ไหนกันที่ยอมให้คนอื่นโหมกระหน่ำโจมตีตัวเองให้หนักขึ้นแบบนี้?

ทุกองค์กรต่างให้ความสำคัญกับชื่อเสียงของตนเองกันทั้งนั้น หากมีคนคอยปั้นน้ำเป็นตัวสร้างข่าวลือโจมตีบริษัทอยู่เรื่อยๆ ลือกันไปลือกันมาจนคนเชื่อว่าเป็นเรื่องจริงขึ้นมา ย่อมต้องนำพาหายนะครั้งใหญ่ตามมาอย่างแน่นอน

เผลอๆ อาจจะทำลายความพยายามที่ผ่านมาทั้งหมดจนย่อยยับลงไปด้วยซ้ำ

เจี่ยซิงอิ่งโยนหนังสือสอบทิ้งไปด้านข้าง ก่อนจะระบายยิ้มออกมา

"วางใจเถอะ ฉันรู้จักเนี่ยนเนี่ยนดี เธอต้องคิดแผนการไว้รับมือเพียบแล้วแน่ๆ

เอาละ ในเมื่อบอกว่าให้ใส่ให้เต็มเหนี่ยว พวกเราก็รีบไปติดต่อสื่อมวลชนให้ช่วยกันเต้าข่าววงในเรื่องแย่ๆ ของพวกเราขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย เอาตามนี้แหละ!"

หานเจียหนิง: …

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

หานเจียหนิง: ตกลงฉันไม่เข้าใจ หรือโลกนี้เปลี่ยนไปเร็วเกินกันแน่?