ตอนที่ 79 ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม

"เพิ่มระดับความรุนแรง ใส่ร้ายตัวเองเนี่ยนะ?"

อู่เสวียจวินได้ฟังที่หานเจียหนิงเล่าก็ตกใจจนต้องรีบยกมือขึ้นกุมหัว

ถ้าไม่ใช่เพราะรู้จักนิสัยใจคอของหานเจียหนิงดี อู่เสวียจวินคงโทรแจ้งตำรวจแล้วลากตัวเธอไปขังในฐานะสายลับทางธุรกิจเดี๋ยวนี้เลย

หานเจียหนิงยิ้มแห้งๆ พลางเอ่ย

"บอสอู่ก็คิดว่ามันเหลือเชื่อมากใช่ไหมคะ? บนโลกนี้จะมีเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?

ก่อนหน้านี้บอสเจียงคนเล็กก็มีวิธีคิดพิสดารสารพัด แต่ตอนนี้เรากำลังเผชิญกับการเข้าใจผิดจากคนมากมายแท้ๆ ไม่เพียงแต่ไม่คิดจะอธิบาย แต่ยังจะ…

เฮ้อ ด้วยสติปัญญาของคนธรรมดาอย่างฉันเนี่ย ไม่เข้าใจจริงๆ ค่ะ"

อู่เสวียจวินนิ่งคิดไปนาน เหงื่อผุดเต็มใบหน้า แต่สุดท้ายก็ค่อยๆ พยักหน้าลง

"บอสหาน ทำตามความประสงค์ของบอสเจียงคนเล็กเถอะ!"

"เอ๊ะ?"

"บอสเจียงคนเล็กเป็นคนที่เก่งกาจและคำนวณได้อย่างรอบคอบแม่นยำที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมา

เธอเปรียบเหมือนภูเขาหิมะอันสูงตระหง่าน หากมองจากในรูปถ่ายก็คงไม่รู้สึกเท่าไร แต่ยิ่งเข้าใกล้ ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่ของเธอ และรู้สึกถึงความเล็กน้อยของตัวเอง

ไม่ว่าก่อนหน้านี้พวกเราจะมีประสบการณ์ความรู้แค่ไหน ก็ไม่ควรไปปฏิเสธวิสัยทัศน์อันน่าทึ่งที่ก้าวล้ำยุคสมัยของบอสเจียงคนเล็ก

นอกจากบอสเจี่ยแล้ว ก็ไม่มีใครสามารถเข้าใจกรอบความคิดของบอสเจียงคนเล็กได้เลย พวกเรา…แค่ปฏิบัติตามให้ดีก็พอ"

หานเจียหนิงพยักหน้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง

"เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะไปประสานขอความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ ในแวดวงสื่อเดี๋ยวนี้เลย แต่ว่า…แต่ว่าเราจะต้องทำอะไรบ้างล่ะคะ?"

อู่เสวียจวินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย

"เดิมทีเรื่องที่พวกเขาแต่งขึ้นมาโจมตีเรามันก็ไร้สาระเกินเบอร์อยู่แล้ว งั้นตอนนี้ก็จัดเนื้อหาที่มันไร้สาระยิ่งกว่าเดิมไปเลยสิ!"

"เอ่อ…"

* * *

กว่างโจว ในที่สุดมหาวิทยาลัยเอสวายเอสก็ปิดเทอมฤดูร้อนเสียที

แต่นักศึกษาวิจัยใต้สังกัดของจงลี่เซี่ยนกลับไม่ได้สัมผัสช่วงเวลาว่างแม้แต่น้อย

เนื่องจากจงลี่เซี่ยนใจร้อนแทบรอไม่ไหวที่จะรวบรวมแนวคิดการบริหารจัดการต่างๆ ในช่วงหลังมานี้ของหยางฟานรื่อฮว่ามาประมวลเป็นทฤษฎีการจัดการองค์กร เตรียมจะตีพิมพ์เป็นหนังสือก่อน และเมื่อก่อร่างเป็นแนวคิดเชิงระบบได้แล้ว ก็จะนำไปเผยแพร่ในการประชุมใหญ่ช่วงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า พร้อมกับเปิดการบรรยายทั่วประเทศ

โรงงานเล็กๆ อย่างหยางฟานรื่อฮว่าที่ก่อตั้งขึ้นมายังไม่ถึงปีกลับมีอัตราการเติบโตที่น่าตกใจอย่างยิ่ง

หากวิสาหกิจขนาดย่อมทั่วประเทศสามารถทำได้แบบนี้ ความปรารถนาของจงลี่เซี่ยนก็คงจะบรรลุผลสำเร็จ

ทว่าการที่เขาโหมงานจนลืมกินลืมนอนกลับทำให้บรรดานักศึกษาวิจัยใต้สังกัดต้องพลอยลำบากไปด้วย

ให้ตายสิ เดือนสิงหาคมที่กว่างโจวร้อนเหมือนอยู่ในซึ้งนึ่ง การไม่ได้กลับบ้านมันทรมานเหลือเกินจริงๆ

"เฮ้อ นายว่าทำไมอาจารย์เราถึงไม่หัดเอาอย่างหยางฟานรื่อฮว่าที่มองพวกเราเป็นมนุษย์บ้างนะ

ทรมานชะมัด อยากเรียนจบแล้วโว้ย!"

หลี่ตง นักศึกษาผู้มีรูปหน้าเหลี่ยมบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิด เซี่ยหลิงหลิงเพื่อนร่วมรุ่นที่สอบติดปีเดียวกันจึงรีบส่งสัญญาณให้เขาหุบปากแล้วกระซิบเสียงเบา

"อย่าพูดซี้ซั้วสิ ตอนนี้อาจารย์กำลังอินอยู่ แกอย่ามาพล่ามส่งเดชจนพาพวกเราติดร่างแหเลื่อนวันจบไปด้วยนะ"

หลี่ตงส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่สบอารมณ์อยู่สองสามที

"ฉันว่านะ พวกเราได้เลื่อนวันจบแน่ๆ ไม่แน่ว่าหัวข้อวิจัยอาจจะต้องรื้อทำใหม่หมดเลยด้วยซ้ำ"

คำพูดของเขาทำให้เพื่อนๆ รอบข้างต่างพากันส่งสายตาไม่พอใจมาให้ พลางส่งเสียงบ่นระงม

"อย่าปากกาปากแร้งได้ไหม ใครจะอยากเลื่อนจบกันเล่า รีบๆ ออกไปหางานทำไม่ดีกว่าเหรอ?"

"เหอะ ฉันพูดเรื่องจริงต่างหาก! พวกเธอไม่ได้ดูหนังสือพิมพ์ช่วงก่อนหน้านี้กันหรือไง?"

หลี่ตงอวดด้วยความภาคภูมิใจ "พวกเธอนี่ไม่ตามข่าวเอาซะเลย ไม่รู้เลยเหรอว่าตอนนี้หยางฟานรื่อฮว่าโดนวิจารณ์เละเทะแค่ไหน

เจ้าของโรงงานเล็กๆ หลายแห่งที่เพิ่งไปสำรวจมาต่างก็เกลียดหยางฟานรื่อฮว่าเข้าไส้ บอกว่าบริษัทพรรค์นี้ไม่คิดจะเปิดทางรอดให้คนอื่นเลย"

เซี่ยหลิงหลิงเอ่ยขึ้น

"เหอะ ไม่เปิดทางรอดให้คนพวกนั้นน่ะถูกต้องแล้ว

พวกเจ้าของโรงงานที่เราไปดูมาช่วงนี้มันเป็นตัวอะไรกันบ้างล่ะ?

ตัวเองอยู่คฤหาสน์หรู ขับรถหรู เมียน้อยเมียหลวงเพียบ แต่คนงานกลับไม่ได้แม้แต่อุปกรณ์คุ้มครองความปลอดภัยขั้นพื้นฐานด้วยซ้ำ ถ้าให้ฉันพูดนะ ธุรกิจแบบนี้ควรจะเจ๊งไปตั้งนานแล้ว!

ต่อให้ไม่มีหยางฟานรื่อฮว่า ก็ไม่ควรเปิดทางรอดให้พวกมันอยู่ดี!"

หลี่ตงยักไหล่พลางเอ่ย

"ยังไงฉันก็ไม่ซื้อของของบริษัทนี้แน่ ในข่าวบอกว่าคนที่ชื่อเจียงเนี่ยนนิสัยแย่มาก

ผู้หญิงคนนี้ส่งเพื่อนร่วมรุ่นตัวเองแฝงตัวเข้าไปในโรงงานเสื้อผ้าการแพทย์เกาสิ่งตั้งแต่หลายปีก่อน แล้วก็แกล้งทำเป็นร่วมมือกับโรงงานนั้นเพื่อดึงตัวผู้บริหารกับคนงานของเขาไปหมด

จุ๊ๆ ให้สวัสดิการพนักงานสูงขนาดนั้น ใครจะรู้ว่าทำไปเพื่ออะไร ผู้หญิงคนนี้เล่ห์เหลี่ยมลึกจัด!"

เซี่ยหลิงหลิงอารมณ์เดือดปุดขึ้นมาทันควัน พูดด้วยความโมโห

"เรื่องที่ไม่มีหลักฐานเป็นชิ้นเป็นอันแบบนี้ คนอื่นจะเชื่อก็ช่างเถอะ แต่พวกเราที่ศึกษาวิจัยเรื่องหยางฟานรื่อฮว่าอยู่ยังจะไปเชื่อเรื่องเหลวไหลพรรค์นี้อีกเหรอ?

ตอนที่เกาสิ่งร่วมมือกับบอสเจียงคนเล็กก็ราบรื่นมาตลอด ที่จู่ๆ ดิ่งลงเหวก็เพราะรวยแล้วอยากร่วมมือกับแบรนด์นอก ไปทำในสิ่งที่ไม่ถนัดแบบไม่ลืมหูลืมตาเองไม่ใช่เหรอ

แล้วช่วงแรกแบรนด์ของพวกเขาก็ประสบความสำเร็จมากด้วย ที่ล้มเหลวในตอนท้ายก็เพราะใช้วัตถุดิบปลอมที่ไม่ได้มาตรฐานกับเทคโนโลยีที่ยังไม่เสถียร นี่ก็เป็นเพราะเจียงเนี่ยนไปบีบบังคับพวกเขาหรือไง?"

"ใครจะไปรู้?" หลี่ตงพูดอย่างไม่แยแส "ผู้หญิงคนนี้เหลี่ยมเยอะจะตาย!

ฉันได้ยินมาว่าช่างเทคนิคที่เกาสิ่งใช้ก็ดึงตัวมาจากหยางฟานรื่อฮว่าเหมือนกัน ตอนนี้เขาฟ้องร้องช่างเทคนิคพวกนั้นแล้วว่าเป็นสายลับทางธุรกิจ เจตนาเข้ามาทำลายกิจการของพวกเขา!"

เซี่ยหลิงหลิงเริ่มอินจัด มองหลี่ตงด้วยความโมโหแก้มตุ่ย

เพื่อนคนอื่นๆ พอได้ยินหลี่ตงเอาแต่พูดจาว่าร้ายหยางฟานรื่อฮว่าไม่หยุด ก็พากันรุมต่อว่าเขา

แต่ก็นั่นแหละนะ…

เรื่องของเจียงเนี่ยนในครั้งนี้มันอธิบายยากจริงๆ ในค่านิยมดั้งเดิมของคนเรายังคงให้ความสำคัญกับเรื่องคุณธรรมพื้นฐานของตัวบุคคลไว้สูงมาก

แม้นักธุรกิจใหญ่ๆ ที่มีประวัติด่างพร้อยจะมีให้เห็นอยู่ดาษดื่น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าจะทำให้คนรู้สึกตะขิดตะขวงใจ และไม่อยากอุดหนุนสินค้าของพวกเขาโดยไม่รู้ตัว

หลี่ตงพูดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง

"เมื่อก่อนเจียงเนี่ยนยังไม่มีชื่อเสียง ก็เลยไม่มีใครไปขุดคุ้ยประวัติดำมืดของเธอ

นักธุรกิจพวกนี้น่ะ เหมือนกันหมดทุกคนแหละ เธอทำเรื่องเลวร้ายมากมายโดยไม่เลือกวิธีการ ก็เพื่อผลประโยชน์ไม่ใช่เหรอ?

ตอนนี้อย่าเพิ่งไปมองว่าพนักงานได้สวัสดิการดีเลย วันข้างหน้าพอถึงเวลาเช็กบิลล่ะก็ได้มีชีวิตดีๆ สมใจแน่

ฉันล่ะกลัวจริงๆ ว่าพวกเราค้นคว้ากันแทบตาย พอสุดท้ายบริษัทนี้หอบเงินหนีไปต่างประเทศ ถึงตอนนั้นวิทยานิพนธ์ของพวกเราก็สูญเปล่าหมดพอดี!"

"เฮ้ย ปากเสีย แช่งหาเรื่องตายเหรอ!"

"พูดจาเหลวไหลอะไรของแก! แกรู้ได้ยังไงว่าข่าวพวกนี้พูดเรื่องจริง?"

หลี่ตงเลิกคิ้วขึ้น

"พูดตามเนื้อผ้า มองตามความเป็นจริงกันหน่อยไม่ได้เหรอ?

ข่าวออกกันโครมๆ ตั้งเยอะขนาดนี้ พวกเขากลับไม่กล้าออกมาแก้ต่าง เป็นเพราะอะไรล่ะ?

ก็เพราะมีชนักติดหลังอยู่น่ะสิ!

อ้อ พวกเธอรออยู่นี่นะ เดี๋ยวฉันจะไปซื้อหนังสือพิมพ์มาให้ดู จะได้รู้ว่าสายตาของมหาชนน่ะเฉียบคมแค่ไหน!"

หลี่ตงวิ่งแจ้นออกไป ไม่นานก็วิ่งหอบแฮ่กๆ กลับมา เขากางหนังสือพิมพ์กองหนึ่งลงตรงหน้าเพื่อนๆ แล้วเปิดดูผ่านๆ ก็เห็นเรื่องฉาวโฉ่ของหยางฟานรื่อฮว่าปรากฏอยู่จริงๆ

"ฉันคิดไว้แล้วไม่มีผิด ตอนนี้สื่อทุกสำนักกำลังจับจ้องไปที่หยางฟานรื่อฮว่า ธาตุแท้สารเลวของเจียงเนี่ยนจะถูกเปิดโปงเมื่อไหร่ก็แค่เรื่องของเวลา

ฉันว่าเธอคงใกล้จะหอบเงินหนีแล้วล่ะ เฮ้อ อาจารย์ของเราก็นะ

ไม่คิดบ้างเลย ผู้หญิงอายุน้อยขนาดนี้ ทำธุรกิจคนเดียวจะเติบโตขึ้นมาใหญ่โตขนาดนี้ในพริบตาได้ยังไง

มันต้องมีเบื้องหลังเบื้องลึกแน่ๆ ไม่ก็คงได้รับการอุ้มชูจากผู้มีอิทธิพลคนไหนสักคน เห็นไหมล่ะ ฉันพูดไม่ผิดใช่ไหม!"

เซี่ยหลิงหลิงโกรธจนตัวสั่น พูดอย่างไม่ยอมแพ้

"ทำไม ผู้ชายเริ่มสร้างธุรกิจเป็นแบบอย่างสร้างแรงบันดาลใจ พอผู้หญิงสร้างธุรกิจต้องเป็นเพราะใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกอย่างเดียวงั้นเหรอ?"

เธอหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาเปิดดู แล้วจู่ๆ ก็ส่งเสียง "อ้าว?" ออกมา

หลี่ตงยิ้มหวานพลางเอ่ย

"เป็นไงล่ะ เชื่อแล้วใช่ไหม? นี่มันรายงานจากในข่าวเลยนะ"

เซี่ยหลิงหลิงหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับอื่นขึ้นมาดูอีกสองสามฉบับ พออ่านรายงานด้านบนจบ เธอก็หลุดหัวเราะพรวดออกมา สายตาที่มองไปยังหลี่ตงแฝงแววล้อเลียนขึ้นมาทันที

"เอาเถอะๆ แกพูดอะไรก็ถูกไปหมดนั่นแหละ"

เพื่อนคนอื่นๆ พลอยอยากรู้อยากเห็นจนเดินเข้ามาดูบ้าง พอลองอ่านรายงานบนหนังสือพิมพ์ไม่กี่ฉบับนั้นแล้ว ทุกคนต่างก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่

"ฮ่าๆ หลี่ตง นาย… ฮ่าๆ นายมีความสุขก็ดีแล้ว"

"ใช่ๆ ไม่เป็นไร นายเชื่อก็พอแล้ว"

หลี่ตง: ???

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: อ๊ากกก พวกคุณไปทำอะไรกันมาเนี่ย!!!