ตอนที่ 80 ดังด้านลบก็ถือว่าดัง

จงลี่เซี่ยนจิบกาแฟไปหนึ่งอึก สายตามองกองหนังสือพิมพ์จำนวนมากที่เหล่านักศึกษาไปกว้านซื้อมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมเริ่มกลั้นรอยยิ้มขำเอาไว้ไม่อยู่

'ช็อก! หยางฟานรื่อฮว่าส่อแววใช้เทคโนโลยีสายลับขโมยสูตรลับระดับโลก'

'เบื้องหลังหยางฟานรื่อฮว่าจับมือท่านปรมาจารย์อู๋ไห่ สร้างรูหนอนข้ามเวลาคว้ารางวัล'

'เจียงเนี่ยน: แผนสมคบคิดของเอเลี่ยนหรือมนุษย์ใต้พิภพกันแน่'

'ตรวจพบไดไฮโดรเจนมอนอกไซด์ในผลิตภัณฑ์ทุกชิ้นของหยางฟานรื่อฮว่า สารนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตเราอย่างใกล้ชิด'

'หยางฟานรื่อฮว่าแอบพัฒนาเทคโนโลยีควบคุมสมอง หากไม่รีบสกัดกั้นผลลัพธ์อาจน่าสะพรึงกลัว'

เขาวางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะพลางถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้

"สื่อสมัยนี้นะ เรื่องดีๆ ไม่รู้จักจำ ดันไปเลียนแบบแท็บลอยด์ฮ่องกง เขียนอะไรออกมาก็ไม่รู้"

เซี่ยหลิงหลิงปรายตาค้อนใส่หลี่ตงอย่างได้ที ก่อนจะบ่นพึมพำ

"นี่เหรอข่าวที่นายบอกว่าสื่อลงน่ะ?"

สไตล์หนังสือพิมพ์ยุคนี้ไม่เหมือนยุคหลังเลยสักนิด เรื่องเล่าพิสดารร้อยแปดพันเก้าถูกแต่งเป็นตุเป็นตะ เรื่องพิลึกพิลั่นแค่ไหนก็กล้าตีพิมพ์ ยิ่งคอลัมน์ซอกเล็กซอกน้อยตรงรอยพับกระดาษยิ่งมั่วซั่วไปหมด ขนาดธุรกิจระดมทุนไประเบิดช่องเขาหิมาลัยยังมีลงประกาศหน้าตาเฉย

แต่ถึงคนยุคนี้จะเชื่อง่ายแค่ไหน ก็ใช่ว่าจะโง่เง่าจนไม่รู้เรื่องรู้ราว

ข่าวแฉหยางฟานรื่อฮว่าพวกนี้มันปลอมเกินเบอร์ไปมาก ช่วงแรกอาจจะมีคนแบบพ่อแม่ของเจียงเนี่ยนที่หลงเชื่อว่าหยางฟานรื่อฮว่าไปสมคบคิดกับองค์กรมืดเตรียมทำลายล้างโลกจริงๆ แต่พอนานเข้า แต่ละฉบับกลับลงข้อมูลไม่ตรงกันเลยสักนิด

บางฉบับบอกว่าหยางฟานรื่อฮว่ากำลังจะทำลายล้างโลก บางฉบับบอกเจียงเนี่ยนมีพลังจิต บ้างก็บอกว่าเจียงเนี่ยนเป็นมนุษย์ต่างดาวไปโน่น

ต่อให้เป็นคนซื่อบื้อแค่ไหน เจอเรื่องไร้สาระปัญญาอ่อนขนาดนี้เข้าไปติดๆ กันก็ทนดูไม่ไหวแล้ว คิดว่าคนอ่านโง่หรือไงถึงเอาเรื่องพรรค์นี้มาลง?

หลี่ตงหน้าซีดเผือดเหมือนคนสูดก๊าซพิษเข้าไปเต็มปอด พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

เซี่ยหลิงหลิงยิ้มเยาะอย่างสะใจ

"เห็นไหมล่ะ ทั้งหมดนี้ก็รายงานข่าวจากสื่อทั้งนั้น นายไปเชื่อได้ยังไงว่าหยางฟานรื่อฮว่าจะวางสายลับไว้ล่วงหน้าตั้งหลายปี? พวกเขาสร้างรูหนอนย้อนเวลาได้จริงๆ หรือไง?"

พอใจเย็นลงแล้ว เรื่องที่ว่าหยางฟานรื่อฮว่าส่งสายลับมาแทรกซึมมันก็ฟังไม่ขึ้นตั้งแต่แรก

บริษัทของพ่อแม่เจียงเนี่ยนใหญ่โตขนาดนั้น จะว่างจนต้องเสียเวลาตั้งหลายปีมาแย่งโรงงานผลิตผ้าไม่ทอไปทำไมกัน

เอาเวลาขนาดนั้นไปเปิดโรงงานเอง ทุ่มเงินก้อนโต จ้างคนด้วยเงินเดือนสูงๆ แค่นี้ก็ดึงคนงานจากโรงงานนั้นมาได้หมดแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้ทั้งสองฝ่ายก็ร่วมมือกันราบรื่นดี อ้อ แล้วยังมีข่าวบอกว่าเกาสิ่งคือสายลับที่เจียงเนี่ยนจงใจส่งไปแทรกซึมในเครือเชียร์นาเพื่อลงดาบสังหารอีกต่างหาก เรื่องนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกาสิ่งจะแก้ตัวยังไง

จงลี่เซี่ยนโยนกองหนังสือพิมพ์ไปไว้ข้างๆ มองหลี่ตงที่หน้าซีดเผือดแล้วตำหนิด้วยความผิดหวัง

"พวกเราเรียนบริหารธุรกิจ ควรจะมีวิจารณญาณมากกว่าคนทั่วไป ต่อไปถ้าเธอไปเป็นผู้บริหารบริษัท เกิดได้ยินอะไรมาก็ตื่นตูม เชื่อข่าววงในมั่วซั่วที่คนอื่นปล่อยออกมาง่ายๆ แบบนี้ไม่เจ๊งหมดเนื้อหมดตัวในพริบตาเหรอ"

"ฉันว่าเธออย่าเพิ่งจบเลย เรียนต่ออีกสักสองสามปีเถอะ อย่าเพิ่งออกไปทำตัวขายหน้าข้างนอกเลย"

ทุกคนในห้องต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางคิดในใจว่าโชคดีเหลือเกินที่ไม่ได้บ้าจี้ไปตามหลี่ตงด้วย

การที่จงลี่เซี่ยนสั่งชะลอการจบการศึกษาของหลี่ตงอย่างเด็ดขาดแบบนี้ แสดงว่าหลังจากนี้คงไม่มีความประทับใจดีๆ ให้อีกแล้ว

วงการบริหารธุรกิจถือเรื่องรุ่นและสายอาจารย์อย่างมาก ต่อไปถ้าหลี่ตงคิดจะอ้างว่าตัวเองเป็นศิษย์ก้นกุฏิของจงลี่เซี่ยน ก็ไม่รู้ว่าจงลี่เซี่ยนจะยอมรับอยู่อีกหรือเปล่า

เซี่ยหลิงหลิงเอียงคอทำหน้าทะเล้น ก่อนจะเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"อาจารย์คะ หนูเพิ่งสังเกตเห็นอีกประเด็นหนึ่งค่ะ"

"หืม ว่ามาสิ!"

"หนังสือพิมพ์พวกที่โหมประโคมข่าวปัญหาของหยางฟานรื่อฮว่าล้วนเป็นหนังสือพิมพ์หัวสีทั้งนั้น หนังสือพิมพ์พวกนี้ไม่ได้มีอุดมการณ์เพื่อสังคมอะไรหรอกค่ะ มีแต่พวกรับเงินทำงานทั้งนั้น เผลอๆ ก่อนจะลงข่าวคงพยายามขู่กรรโชกทรัพย์หยางฟานรื่อฮว่าด้วยซ้ำ แต่หยางฟานรื่อฮว่ากลับไม่ออกมาแก้ข่าวเลยสักนิด แถมยังปล่อยให้ข่าวลือพวกนี้แพร่กระจายต่อไปเรื่อยๆ นี่อาจจะเป็นกลยุทธ์การตลาดของบอสเจียงคนเล็กหรือเปล่าคะ!"

จงลี่เซี่ยนเลิกคิ้วขึ้น เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

"จริงด้วย หลิงหลิงพูดมีเหตุผลมาก เธอคิดได้ลึกซึ้งกว่าอาจารย์ซะอีก"

เขายกหนังสือพิมพ์ในมือขึ้นแล้วยิ้มออกมา

"ทุกคน หนังสือพิมพ์พวกนี้แม้จะไร้ยางอาย แต่เพราะชอบเล่นข่าวแปลกแหวกแนว ยอดขายตามแผงชาวบ้านทั่วไปกลับดีมากทีเดียว มีฐานคนอ่านอยู่ไม่น้อยเลย หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ในจุดที่ข่าวทีวียังเข้าไม่ถึง หนังสือพิมพ์พวกนี้กลับเจาะเข้าไปถึงได้!"

ยุคนี้โทรทัศน์ยังถือเป็นของฟุ่มเฟือยในพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศ ความบันเทิงของใครหลายคนหลังเลิกงานอันเหน็ดเหนื่อยก็คือการอ่านหนังสือพิมพ์หัวสีตามข้างทาง

ก่อนหน้านี้ผู้คนจำนวนมากอาจไม่ได้สนใจตลาดเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวันสักเท่าไร แต่พอมีกระแสโปรโมตผ่านหนังสือพิมพ์พวกนี้ ช่องว่างสุดท้ายก็ถูกเติมเต็มจนสมบูรณ์

ถึงคนกลุ่มนี้จะไม่ได้เดินซูเปอร์มาร์เก็ตหรือดูทีวีเป็นประจำ แต่ตอนนี้ก็รู้แล้วว่ามีบริษัทชื่อหยางฟานรื่อฮว่าอยู่ และเจียงเนี่ยนผู้เป็นบอสก็มีความสามารถทางธุรกิจที่เก่งกาจไม่เบา

สงครามธุรกิจอันดุเดือดกับสารพัดแผนลวงย่อมดึงดูดสายตาผู้คนได้เสมอ

คำกล่าวหาของเกาสิ่งก่อนหน้านี้ถูกข่าวลือไร้สาระพวกนี้กลืนหายไปจนหมดสิ้น บริษัทที่เพิ่งเอาชนะทุนต่างชาติได้สำเร็จแล้วกลับโดนใส่ร้ายป้ายสีรอบด้าน ย่อมได้รับความเห็นใจจากผู้คนอย่างรวดเร็ว

ต่อให้ตอนนี้ยังไม่มีกำลังซื้อหรือยังไม่มีความต้องการใช้สินค้า แต่ภาพลักษณ์ที่ดีของหยางฟานรื่อฮว่าก็ได้หยั่งรากลึกในใจผู้คนไปแล้ว

ก็เหมือนกับที่คนส่วนใหญ่ในยุคนี้ยังไม่มีปัญญาซื้อรถยนต์ แต่รถยนต์ต่างชาติกลับสร้างชื่อเสียงอันยอดเยี่ยมผ่านประสบการณ์การใช้งานที่ดี ซึ่งสิ่งนี้จะทำให้พวกเขาได้เปรียบไปตลอดสามสิบปีข้างหน้า

"กระแสลบก็คือกระแส มิน่าล่ะก่อนหน้านี้บอสเจียงคนเล็กถึงนิ่งเงียบไม่ยอมอธิบาย ฉันว่าเธอคงวางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ไม่สิ…"

จู่ๆ จงลี่เซี่ยนก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ เขารีบหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาพิจารณาดูอีกรอบ

เนื้อหาที่ดูไร้สาระขนาดคนโง่ยังไม่เชื่อพวกนี้ จะเป็นแผนการของบอสเจียงคนเล็กหรือเปล่านะ?

ตั้งแต่โบราณมา เวลามีข่าวลือแล้วออกมาชี้แจงมักไม่มีใครเชื่อ ขนาดจักรพรรดิยงเจิ้งในอดีตยังเคยออกมาตอบโต้ข่าวลือเกี่ยวกับตัวเองทีละข้อๆ ผลลัพธ์กลับยิ่งทำให้เรื่องเล่าพวกนั้นฝังลึกในใจผู้คนเข้าไปใหญ่

แต่บอสเจียงคนเล็กกลับทำตรงกันข้าม เธอจงใจปล่อยเรื่องแต่งปัญญาอ่อนจำนวนมากออกมาผสมปนเปกันเพื่อตบหน้าพวกที่หลงเชื่อข่าวลือพวกนั้นอย่างจัง หลังจากนี้ใครหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูดอีกก็มีแต่จะโดนหัวเราะเยาะ ข่าวลือพวกนี้จึงสงบลงไปเองตามธรรมชาติ

เป็นเด็กสาวที่ร้ายกาจจริงๆ…

มิน่าล่ะถึงไม่อยากมาเป็นลูกศิษย์ฉัน แค่ชั้นเชิงไม้นี้ไม้เดียว ก็นับว่าเหนือกว่าฉันไปไกลลิบแล้ว!

…

ทางฝั่งฮ่องกง อู๋ไห่กับคอร์เนลล์เองก็ได้เห็นข่าวพวกนี้แล้วเช่นกัน

"เป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจจริงๆ ถ้าเป็นผมคงคิดวิธีแก้ข่าวลือแบบนี้ไม่ออกแน่ คงได้แต่ส่งจดหมายเตือนจากทนายความ… เฮ้อ แต่ต่อให้ส่งจดหมายเตือนไปแล้วจะได้อะไร ข่าวลือพวกนี้คนมักจะปักใจเชื่อไปก่อนแล้วทั้งนั้น"

คอร์เนลล์ที่เคยมั่นใจในตัวเองสูงลิบ ตอนนี้สีหน้ากลับเคร่งเครียดขึ้นมา ในที่สุดเขาก็รู้สึกได้ว่าคู่ต่อสู้ที่ตนกำลังเผชิญหน้าอยู่นั้นน่าสะพรึงกลัวไม่แพ้ลอรีอัลเลยแม้แต่น้อย

อู๋ไห่จิบกาแฟเข้มข้นในแก้ว ใบหน้าทั้งสองข้างเริ่มแดงระเรื่ออย่างผิดปกติ

"ผมบอกคุณแล้วไงว่าเจียงเนี่ยนมีเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำดั่งมหาสมุทร ไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่เห็นภายนอกหรอก สมแล้วจริงๆ… ที่เป็นผู้หญิงที่ผมหมายตาไว้"

"อู๋ที่รัก ถ้ามีเธออยู่ ธุรกิจของเราจะต้องโดนเธอกดไว้แบบนี้ตลอดไปเลยเหรอ?" คอร์เนลล์รู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างยิ่ง

เขาย่อมอยากสร้างผลงานที่น่าทึ่งเพื่ออวดศักยภาพของตัวเองในที่ประชุมผู้ถือหุ้นของบริษัท

ทว่าการต้องมาทำงานต่างบ้านต่างเมืองทำให้เขายังไม่มีวิธีรับมือที่ดีนัก ได้แต่ฝากความหวังไว้กับความสามารถของอู๋ไห่เท่านั้น

"เฮอะ ไม่ต้องเครียดไปหรอก

ที่เจียงเนี่ยนเลือกใช้วิธีแบบนี้ ก็เพราะเงินทุนของพวกเขายังตึงมืออยู่ไม่ใช่เหรอ

ข้อได้เปรียบที่สุดของกลุ่มบริษัทเราคือมีเงินทุนหนา เราจะใช้โฆษณาถล่มเข้าไปก่อน ใช้ความเรียบง่ายเข้าบดขยี้เพื่อยึดครองตลาด ตลาดใหญ่โตขนาดนี้ เจียงเนี่ยนคนเดียวฮุบไม่หมดหรอก"

"แล้วหลังจากนี้ผมก็มีแผนการเตรียมไว้บ้างแล้ว เจียงเนี่ยน… ผู้หญิงคนนี้ ผมจะต้องพิชิตให้ได้!"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: (ตัวสั่นงันงก) ฉันไปทำอะไรอีกล่ะเนี่ย?