ตอนที่ 83 แบรนด์ใหม่

แบรนด์ดังระดับโลกเชี่ยวชาญที่สุดเรื่องการแยกแบรนด์เพื่อความสำเร็จ นอกจากแบรนด์หลักแล้วยังแตกเป็นแบรนด์ย่อยต่างๆ เพื่อตอบโจทย์กลุ่มผู้บริโภคที่หลากหลายและช่วงชิงส่วนแบ่งการตลาดที่ใหญ่ขึ้น

แต่เจียงเนี่ยนก็รู้ดีว่า กลยุทธ์นี้แบรนด์เคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวันในประเทศส่วนใหญ่เอามาเล่นแล้วรอดค่อนข้างยาก

เพราะสินค้าเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวัน โดยเฉพาะกลุ่มเครื่องสำอางและความงาม มีองค์ประกอบของความเป็นแฟชั่นแฝงอยู่อย่างเข้มข้นโดยธรรมชาติ

และสิทธิ์ในการกำหนดทิศทางแฟชั่นในยุคนี้ก็ยังตกอยู่ในกำมือของแบรนด์ใหญ่ระดับโลกอย่างเบ็ดเสร็จ

โลชั่นของเครือเชียร์นาอ้างว่าเป็นสูตรคลาสสิก แต่คนในวงการต่างรู้ดีว่าคำว่าคลาสสิกแท้จริงแล้วหมายถึงความล้าสมัย หมายถึงความล้าหลังอย่างสิ้นเชิงตั้งแต่แนวคิดไปจนถึงสูตรส่วนผสม แต่พวกเขาก็ยังคงอาศัยชื่อเสียงอันทรงพลังกอบโกยกำไรไปได้ทุกหนทุกแห่ง

คนทั่วไปไม่มีทางเข้าใจหลักการทำงานของผลิตภัณฑ์อย่างลึกซึ้ง ได้แต่หลับหูหลับตาแห่ตามแบรนด์ดัง พวกเขาจึงทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำอย่างไม่ต้องสงสัย

บริษัทพรรค์นี้หากคิดจะแตกบริษัทลูกออกมาเพิ่ม ขอแค่โปรโมตดีๆ หน่อย ก็อาศัยรัศมีความหรูหราทำเงินได้สบายอยู่แล้ว

ทว่าสินค้าในประเทศกลับทำแบบนั้นไม่ได้ ชาติก่อนตอนที่เจียงเนี่ยนตกอับเคยไปเป็นพนักงานขายเคาน์เตอร์แบรนด์ให้กับสินค้าในประเทศยี่ห้อหนึ่ง แบรนด์นั้นก็พยายามเลียนแบบแบรนด์นอกด้วยการแตกแบรนด์ย่อยออกมาเช่นกัน

แต่พอแตกแบรนด์ออกมา ต้นทุนการโปรโมตก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นมาก การจะสร้างการยอมรับต่อแบรนด์ใหม่ในใจผู้บริโภคก็ยิ่งยากเย็นแสนเข็ญ

คนส่วนใหญ่เวลาซื้อสินค้าเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวัน ใครจะว่างมานั่งศึกษาเจาะลึกสูตรหรือกระบวนการผลิต พอเห็นชื่อแบรนด์ไม่คุ้นหู ก็คิดไปก่อนแล้วว่าเป็นแบรนด์ไก่กาโนเนม สุดท้ายยอดขายก็ดิ่งลงเรื่อยๆ จนแม้จะยังไม่ถึงขั้นเจ๊งปิดตัว แต่ก็ไร้ตัวตนในสายตาลูกค้าไปโดยปริยาย

ปัจจุบันหยางฟานรื่อฮว่าอาศัยสารพัดปฏิบัติการก่อนหน้านี้จนสร้างชื่อเสียงขึ้นมาได้สำเร็จ อย่างน้อยตอนนี้ออกไปเดินข้างนอก พอพูดถึงสินค้าของหยางฟานรื่อฮว่า ทุกคนก็พร้อมใจกันยกนิ้วโป้งให้โดยสัญชาตญาณ พลางเอ่ยปากชมว่าเป็นหน้าเป็นตาของสินค้าในประเทศ

ถ้าในเวลานี้ฉีกแนวทางเดิมของแบรนด์ออกไป แล้วตั้งใจปั้นแบรนด์ใหม่ที่ไม่ค่อยมีความเชื่อมโยงกับสำนักงานใหญ่ขึ้นมาโดยเฉพาะ นั่นย่อมเท่ากับต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ทั้งหมด ความยากลำบากคงไม่ต้องจินตนาการให้เสียเวลา

ตำแหน่งทางการตลาดของสินค้าใหม่กำหนดไว้ที่ระดับไฮเอนด์ แต่สินค้าไฮเอนด์กลับนำองค์ประกอบดั้งเดิมมาใช้ ย่อมไม่สอดรับกับกระแสสังคมในยุคนี้อย่างแน่นอน

ยุคนี้ไม่เหมือนอีกหลายสิบปีให้หลังที่การรับรู้ของผู้คนยกระดับขึ้นแล้ว ในเวลานี้ต้องเลียนแบบสินค้าต่างประเทศ ต้องทำตัวให้ใกล้เคียงแบรนด์ดังระดับโลกต่างหากถึงจะถือว่าทันสมัย

ขืนคุณทะลึ่งเอาองค์ประกอบดั้งเดิมมาออกแบบ แถมยังตั้งราคาขายแพงหูฉี่ขนาดนั้น ถ้ายังขายออกได้ก็คงมีผีหลอกแล้วล่ะ

ก่อนหน้านี้เจียงเนี่ยนลองวิเคราะห์ดูแล้ว ขีดความสามารถด้านการวิจัยพัฒนาอันแข็งแกร่งของจางเจวี๋ยหมินคือกุญแจสำคัญที่ทำให้กวาดกำไรได้ก่อนหน้านี้ ส่วนหานเจียหนิงก็ทำงานประชาสัมพันธ์ได้ดีเลิศ ทั้งยังมีความสัมพันธ์อันยอดเยี่ยมกับสื่อมวลชน ส่งผลให้การโปรโมตก่อนหน้านี้ทรงพลังอย่างยิ่ง ดันยอดขายพุ่งกระฉูดจนทำให้โลชั่นที่จับตลาดบนขายดีเป็นเทน้ำเทท่าได้อย่างเหลือเชื่อ

ขอเพียงแค่เนรเทศหานเจียหนิงกับจางเจวี๋ยหมินไปเปิดบริษัทของตัวเองที่เซี่ยงไฮ้ คนที่เหลืออยู่ก็จะมีแค่อู่เสวียจวินผู้ไร้ความสามารถ กับเจี่ยซิงอิ่งที่ทำงานไปวันๆ

แบบนี้ปัญหาไม่ถูกสะสางไปได้เกินครึ่งแล้วเหรอ

อีกอย่างนะ เจียงเนี่ยนถือว่านี่เป็นการเตรียมความพร้อมสำหรับอนาคตด้วย

เธอคิดว่าการเล่นพิเรนทร์ของตัวเองต้องมีวันขาดทุนเข้าสักวัน ถึงวันที่พ่อแม่ตาสว่างไม่เพ้อเจ้ออีกต่อไป ตัวเธอเองก็คงเบื่อจะบริหารบริษัทนี้แล้ว ถึงเวลานั้นก็แค่ยกบริษัทให้พวกเขาไปตรงๆ เลย

ยกให้กับคนที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความมุ่งมั่นในสายอาชีพ คนที่อยากจะสร้างผลงานอย่างแท้จริง

ถึงตอนนั้นฉันก็จะได้เป็นลูกคนรวยนอนกินแบบสบายใจ อาศัยวิสัยทัศน์อันกว้างไกลไปเก็งกำไรอสังหาริมทรัพย์ ยังไงก็มีแต่รวยกับรวยไม่ใช่เหรอ

หานเจียหนิงรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง

เธอเพิ่งเข้ามาทำงานช่วงปีใหม่ ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ได้ดำรงตำแหน่งรองประธานบริษัท ได้รับความไว้วางใจจากบอสเจียงคนเล็กเป็นล้นพ้น

เธอคิดว่าตัวเองยังไม่ได้สร้างคุณประโยชน์ยิ่งใหญ่อะไรให้กับบริษัทเลย นึกไม่ถึงว่าบอสเจียงคนเล็กจะเชื่อมั่นในตัวเธอถึงเพียงนี้ ถึงกับส่งเธอกลับไปเปิดบริษัทที่เซี่ยงไฮ้ ซ้ำยังให้เธอนำวัฒนธรรมดั้งเดิมที่ร่ำเรียนมาผสานเข้ากับแนวคิดการออกแบบ…

คะ…ความไว้วางใจระดับนี้ ฉัน…ฉันจะตอบแทนบอสเจียงคนเล็กอย่างไรดี

หลังจากตั้งสติ หานเจียหนิงก็กลับมาสุขุมได้อย่างรวดเร็ว

"บอสเจียงคนเล็กโปรดคิดดูให้รอบคอบอีกครั้งนะคะ

ราคาที่ดินที่เซี่ยงไฮ้แพงมาก การจะไปลงทุนสร้างโรงงานและทำประชาสัมพันธ์ที่นั่น เงินทุนขั้นแรกคงต้องใช้หลักสิบล้านหรืออาจถึงหลายสิบล้านหยวน

ถ้าเราจะมุ่งเจาะตลาดบนจริงๆ สินค้าของเราควรจะผลิตในสายการผลิตที่มีอยู่เดิมที่เผิงเฉิงไปก่อน ส่วนเรื่องการทำตลาดที่เซี่ยงไฮ้ ฉันพอจะ…"

เจียงเนี่ยนโบกมือห้าม

"แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด

เรื่องเงินฉันจะหาทางเอง อย่ามองว่าบริษัทของเราฝืดเคืองขนาดนั้นเลย คุณไปปรึกษาหารือแผนการขั้นต่อไปกับอาจารย์จางให้ดีเถอะ

การที่สินค้าเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวันกลุ่มเครื่องสำอางจะเติบโตยิ่งใหญ่ได้จริงหรือไม่ สิ่งสำคัญคือมีสินค้าไฮเอนด์ที่ทรงพลังเพียงพอหรือไม่ต่างหาก

ตอนนี้สายผลิตภัณฑ์ The General พัฒนามาจนถึงทางตันแล้ว การจะทะลวงผ่านจุดติดขัดนี้ไปได้ต้องพึ่งพาสินค้าใหม่ของคุณ

นี่คือแผนการระยะยาวนับร้อยปีของบริษัท และเป็นโอกาสทองที่จะได้เชิดชูวัฒนธรรมดั้งเดิมให้รุ่งโรจน์ พี่เจียหนิง คุณจะทำให้ฉันผิดหวังไม่ได้นะ!"

ดวงตาคู่งามของหานเจียหนิงเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตามาพักใหญ่แล้ว เธอพยักหน้ารัวๆ พลางสะอื้นอย่างเปี่ยมสุข

"ค่ะ ฉัน…ฉันจะไม่ทำให้บอสเจียงคนเล็กต้องผิดหวังแน่นอน

ต่อให้…ต่อให้ต้องทุ่มเทเส้นสายและความสามารถทั้งหมดที่มี ก็จะต้องทำให้สินค้าของบริษัทเรายึดที่มั่นในตลาดไฮเอนด์ให้ได้ค่ะ!"

การลงทุนระดับหลายสิบล้านหยวนนี่แหละดีที่สุด

มีแบรนด์ดังตั้งเท่าไรที่พยายามบุกตลาดบนแล้วพังไม่เป็นท่าจนล้มเป็นโดมิโน ขาดทุนย่อยยับจนกู่ไม่กลับ

แนวทางของ The General ถือเป็นระดับกลางทั้งหมด พอระดับรายได้ของชาวเมืองเผิงเฉิงค่อยๆ ขยับสูงขึ้น ก็พอดีตรงกับความต้องการในการจับจ่ายของกลุ่มชนชั้นกลาง นี่คือสาเหตุสำคัญที่สุดที่ทำให้ฟันกำไรได้

แต่ในตลาดระดับบนน่ะเหรอ…

หึๆ เจียงเนี่ยนไม่เชื่อหรอก

การจะบุกทะลวงพื้นที่หวงห้ามของแบรนด์นอกระดับโลกเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ อีกหลายสิบปีข้างหน้ายังทำกันแทบไม่ได้เลย ยุคนี้จะเอาอะไรไปทำได้ล่ะ

แถมยังผลาญเงินออกไปได้อย่างสมเหตุสมผลอีกต่างหาก ฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ

หลังจากหานเจียหนิงเดินออกไป เจียงเนี่ยนก็ก้มลงตรวจดูรายงานทางการเงินของบริษัทอย่างละเอียด

หยางฟานรื่อฮว่าดูเผินๆ เหมือนทำกำไรได้มหาศาล แต่เงินเดือนคนงาน สวัสดิการ การจัดซื้อวัตถุดิบ ค่าโฆษณาประชาสัมพันธ์ ค่าซ่อมบำรุงอุปกรณ์ และงบขยายธุรกิจของสาขาภาคเหนือ ล้วนต้องการเงินทุนหมุนเวียนสูงถึงสามสิบล้านหยวน

นั่นหมายความว่า หากในแต่ละเดือนบริษัทไม่สามารถกวาดเงินสามสิบล้านหยวนกลับมาจากทุกช่องทางได้ สายป่านทางการเงินก็มีสิทธิ์สะดุดลงทันที

มิน่าล่ะถึงมีหลายองค์กรต้องพึ่งพาเงินกู้ธนาคารและการระดมทุนเพื่อประคองการดำเนินงาน

เจียงเนี่ยนคำนวณดูแล้ว การสร้างโรงงานที่เซี่ยงไฮ้อย่างน้อยๆ ก็ต้องควักเนื้อสักสิบถึงยี่สิบล้านหยวน ช่องโหว่นี้ใหญ่หลวงนัก แถมยังมองไม่เห็นผลตอบแทนในระยะสั้น จะต้องเพิ่มความไม่แน่นอนให้กับการหมุนเวียนเงินของบริษัทอีกบานตะไท

สมมติว่าเดือนไหนมีรายจ่ายเกินงบไปสักนิด บริษัทก็คงหนีไม่พ้นต้องเผชิญกับภาวะขาดทุนทันที

บริษัทที่อยู่ในช่วงขาขึ้นย่อมต้องขยายตัวอย่างต่อเนื่อง ต่อจากนี้ก็รับคนงานเพิ่มต่อไป เพิ่มสวัสดิการพนักงานต่อไปเรื่อยๆ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่ขาดทุน!

* * *

หานเจียหนิงสาวเท้าออกจากห้องทำงานของเจียงเนี่ยนอย่างเร่งรีบ

เธอปิดประตูลง แล้วค่อยๆ พิงแผ่นหลังเข้ากับบานประตู ก่อนจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จนต้องปล่อยโฮออกมา

ในที่สุด ก็จะได้กลับบ้านเกิดอย่างสมเกียรติแล้วใช่ไหม

พ่อแม่มองว่าเธอเป็นเด็กไม่รู้จักโตมาโดยตลอด ตอนนี้ในที่สุดเธอก็จะได้มีบริษัทที่ตัวเองบริหารเอง ซ้ำยัง…ยังเป็นบริษัทเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวันแบรนด์ระดับไฮเอนด์อีกด้วย

คอยดูสิว่าหลังจากนี้พวกท่านยังจะกล้าดูถูกฉันอีกไหม!

ความไว้วางใจของเจียงเนี่ยนหนักอึ้งดั่งขุนเขา ทำให้หานเจียหนิงไม่กล้าประมาทแม้แต่วินาทีเดียว

เธอผ่อนลมหายใจเบาๆ แล้วเริ่มขบคิดวางแผนว่าต่อไปจะต้องทำอย่างไร

เรื่องการหาที่ดินกับสร้างโรงงานไม่ใช่เรื่องยาก แต่ประเด็นสำคัญคือหลังจากนั้นจะขับเคลื่อนสินค้าอย่างไรต่างหาก

บริษัทที่มีงบลงทุนหลักสิบล้าน มุ่งเจาะตลาดบน แถมยังมีองค์ประกอบดั้งเดิมอีก…

เฮ้อ บอสเจียงคนเล็กเชื่อมั่นในตัวฉันขนาดนี้ แต่ถ้าฉันดันทำบริษัทเจ๊งขึ้นมา ทำเงินเสียหายไปเป็นสิบล้านหยวน ฉันคงต้องกระโดดแม่น้ำหวงผู่เพื่อไถ่โทษแล้วล่ะ

เธอคิดจะไปขอคำชี้แนะจากเจี่ยซิงอิ่งอีกรอบ แต่พอคิดว่าอีกเดี๋ยวตัวเองจะต้องออกไปคุมงานด้วยตัวคนเดียว จะเอะอะอะไรก็ไปรบกวนบอสเจี่ยได้ยังไงกัน

ที่ผ่านมาเธอไม่อยากติดต่อพ่อแม่มาตลอด เพราะอยากจะสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาด้วยมือเปล่า

แต่ตอนนี้เพื่อภารกิจอันยิ่งใหญ่ของบอสเจียงคนเล็ก ต่อให้ต้องยอมลดทิฐิลงบ้างแล้วมันจะเสียหายตรงไหนกัน

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เดินกลับเข้าห้องทำงานอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ปิดประตูลงอย่างระมัดระวัง เอื้อมมือไปหยิบหูโทรศัพท์บนโต๊ะ แล้วกดเบอร์โทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา

ผ่านไปเนิ่นนาน ปลายสายก็มีคนรับ พร้อมกับเสียงผู้ชายอันสุขุมนุ่มลึกดังขึ้น

"สวัสดีครับ ที่นี่คฤหาสน์ตระกูลหาน ไม่ทราบว่าต้องการเรียนสายกับใครครับ"

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ ดวงตาของหานเจียหนิงก็พร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตา เธอตั้งสติแล้วเอ่ยขึ้น

"ลุงไป๋ พ่ออยู่บ้านไหมคะ"

ปลายสายพลันมีเสียงฝีเท้าวิ่งโกลาหลดังขึ้น ราวกับมีคนทำหูโทรศัพท์ร่วงกระแทกพื้น จากนั้นไม่นาน เสียงผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความร้อนรนก็ดังขึ้น

"ลูกรัก ลูกอยู่ที่ไหนน่ะ แม่คิดถึงลูกจะแย่อยู่แล้ว รีบกลับมาเถอะนะ แม่สัญญาว่าจะไม่บังคับให้ลูกไปดูตัวอีกแล้ว!"

หานเจียหนิงรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาทันที ในใจคิดว่าตอนที่หนีออกจากบ้านแล้วตัดขาดการติดต่อกับที่บ้านไปหลายปีนั้น เธอทำตัวแย่เกินไปจริงๆ

ถึงเวลาที่ควรจะกลับไปแล้วสินะ…

"แม่คะ…" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "หนูตั้งใจจะกลับไปเปิดบริษัทที่เซี่ยงไฮ้ค่ะ!"

"จริงเหรอ" น้ำเสียงของแม่ที่ปลายสายสั่นเทาเล็กน้อย ชัดเจนว่าไม่อาจสะกดกลั้นความตื่นเต้นเอาไว้ได้ "กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว! แม่คิดถึงลูกแทบขาดใจแล้วนะ!"

หานเจียหนิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความรู้สึกน้อยใจปนตื้นตัน

"แม่คะ บริษัทต้องการอาคารสำนักงานกับโรงงาน แม่ช่วยหาให้หนูก่อนได้ไหมคะ

ครั้งนี้หนูได้รับความไว้วางใจอย่างยิ่งใหญ่จากบอสของพวกเรา หนูอยากสร้างผลงานออกมาให้ดีที่สุด เพราะฉะนั้น…"

"ขอแค่ลูกยอมกลับมาก็พอแล้ว!" คนเป็นแม่รีบพูดตัดบทด้วยความร้อนใจ "เด็กคนนี้นี่ ทำไมพูดจาเหมือนเป็นคนอื่นคนไกลไปได้ ลูกลืมไปแล้วเหรอว่าที่บ้านเราทำธุรกิจอะไร อาคารสำนักงานกับโรงงานของตระกูลเรามีถมเถไป ขอแค่ลูกยอมกลับมา อยากได้อะไรมีให้หมด แม่ยกให้ลูกคนเดียวเลย!!"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

หานเจียหนิง: อยู่บ้านพึ่งพ่อแม่ ออกนอกบ้านพึ่งเพื่อน สิ่งที่ฉันทำก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรนะ

เจียงเนี่ยน: ขอบใจเธอจริงๆ เลย…